•𝑻𝒊𝒔𝒈𝒖𝒊𝒔𝒆•

یادت نره اگر رفتم مطمئن باش حین جمع کردن چمدونم ، بارها دیدم حتی نگاهمم نمیکنی مطمئن باش قبل از بستن در ، بارها به چشمات نگاه کردم که ببینم داد و فریاد هات برای منه یا خودت من قبل رفتنم بارها به تو فرصت دادم عزیزکرده “پَریلا”

اگه دنیای بعدی ، سیگار بشم میخوام با لبات بسوزم قاصدک … “پَریلا”

تیره ترین دونه برف …

تو هیچ وقت نمیتونی درک کنی عزیزکرده نمیتونی بفهمی چقدر سخته توی سایه ها بودن فقط برای کنارت موندن … نمیتونی بفهمی چقدر سخته آبی بودن میون بوم سیاه زندگی برای دیدنت … “پَریلا”

و کدام تنی است که جان خود را نخواهد اما جان است دیگر ، می رود … “پَریلا”

همینو میخواستی بشنوی آره؟ آره ، خسته شدم خسته شدم از خواستنت و خواسته نشدن از طرفت خسته شدم اینقدر دویدم ولی تو نهایت سه قدم برمیداری خسته شدم از دیدن عکسای قدیمیت ولی تو ساعت ها قبلش خوابت برده باشه خسته شدم قلبم خسته و زخمی شده از مدارا و تحمل کردن برای تو برای تویی که نه منو میبینی نه میخوای که فقط منو ببینی اره ، برعکس کلیشه ها خسته شدم از خواستنت میدونم قلبم توی دستاته ولی رهاش میکنم و میرم میدونم بعد تو واقعی نمیخندم میدونم بعد تو اشک مهمون همیشگی چشمام میشه میدونم دونه دونه زخمای روحم سر باز میکنن اما میرم چون جوری قلبمو داغون کردی که حتی صاحبش رو پس میزنه … “پَریلا”

چرا سرتو گرفتی پایین عزیزکرده؟ توی چشام نگاه کن بهم بگو موقعی که منتظر نگاهت بودم ، گره کور چشمانت به چی زده شده بود؟ “پَریلا”

معشوقه ی تلخ …

نمیتونستم ببینم زادگاهِ من توی سینت اسم اونو فریاد میزنه و از هر نگاهش عشق چکه میکنه … “پَریلا”

روح من خودسرانه برای التماس از گوش هایت نواخت حال که نیستی ، آموخته چگونه نت ها را مخفی و مرده در دستانش نگه دارد “پَریلا”

زیباترین غریبه

منی که التماس بقیه به خدا رو میدیدم خنده ام میگرفت به جایی رسیدم که فراموش کردنتو از معبود گدایی میکنم … “پَریلا”

تو هیچ تصمیمی نداشتی من از چشمان تو ، وطن ساخته بودم … “پَریلا”

وقتی میخواستی نباشی چرا منو صدام کردی دونه برف؟ من با هر سرمایی خو گرفته بودم اما زمستونِ تو داره استخوان هامو خورد میکنه خورشیدِ دلتنگیت ذره ذره همه وجودمو آب میکنه من با خیال ستاره های دنباله دار میخوابیدم سیاهیِ نبودنت حتی نور ستاره ها هم گرفته … “پَریلا”