کُستیویسم🏳‍⚧

وقتی به فکر می‌کنم که توی خیلی کِیس‌ها کشتن یا آزار کودک توسط والدینش جرم دونسته نمی‌شه چون بچه رو جزو ممالک والدین می‌دونستن دلم می‌خواد بمیرم💔 همون‌طور که تجاوز شوهر به زن براشون تعریف نشده و جرم‌انگاری نمی‌شه، آزار والدین به کودک هم خیلی جاها اصلا جرم‌انگاری نمی‌شه

قتل آرزو بامری، دختر ۲ ساله به دست پدرش در روز جهانی دختر پدرش آرزو رو بیرون می‌بره و وقتی برمی‌گردن، آرزو بیهوش بوده و شدیداً از ناحیۀ سر و تمام بدنش دچار جراحت شده. مادرش با دیدن وضعیت آرزو با پدرش درگیر می‌شه و مورد ضرب‌وجرح قرار می‌گیره. متاسفانه آرزو بعداز رسیدن به بیمارستان فوت می‌کنه. قاتل که الان در بازداشت به سر می‌بره مدعی شده که مرگ اون از صدمۀ ناشی از برخورد با داشبورد بوده. این جنایت در ایرانشهر بلوچستان اتفاق افتاده.

_

‍ ❤️ ۱۱ اکتبر روز جهانی کودکان دختر؛ دختران ایرانی برای آزادی جان می‌دهند 🔴 الزام کودکان به رعایت حجاب اجباری نقض آشکار حقوق آنان است

در آستانه «روز جهانی کودکان دختر»، هزاران دختر نوجوان در ایران از دستیابی به طبیعی‌ترین حقوق خود مانند نوع پوشش، محروم‌اند.

در تقویم جهانی، یازدهم اکتبر (۱۹ مهر) «روز جهانی کودکان دختر» نامگذاری شده است. هدف از نامگذاری این روز پرداختن به اهمیت توانمندسازی دختران، مبارزه با نابرابری‌های جنسیتی، توجه به حقوق دختران و پرداختن به چالش‌های پیش روی آنان است. سازمان ملل متحد می‌گوید دختران در سراسر جهان با چالش‌های بسیاری در زمینه آموزش، حقوق برابر، سلامت جسمی و روانی و زندگی بدون خشونت مواجه‌اند. این سازمان از دولت‌ها می‌خواهد که در برابر دختران پاسخگو باشند و سرمایه‌گذاری برای آینده را با تمرکز بر عاملیت، رهبری و پتانسیل آن‌ها انجام دهند. این روز یادبود بین‌المللی، در پشتیبانی از فرصت‌های بیشتر برای دختران و بالا بردن آگاهی در مورد نابرابری جنسیتی که دختران در سطح جهان به دلیل جنسیتشان مواجه‌اند، گرامی داشته می‌شود. آگاهی به حقوق دختران و مبارزه با نابرابری‌های جنسیتی اکنون به موضوعی جهانی تبدیل شده است و بسیاری از کشورهای جهان می‌کوشند همسو با اهداف سند توسعه پایدار سازمان ملل متحد، برابری‌های جنسیتی را در جوامع خود نهادینه کنند؛ اما درست در همین شرایط، میلیون‌ها دختر زیر ۱۸ سال در ایران در معرض عمیق‌ترین و شدید‌ترین نابرابری‌ها و خشونت‌های جنسیتی قرار دارند و حتی نمی‌توانند نوع پوشش خود را انتخاب کنند. ✒️کودکان دختر در ایران از لحظه ورود به مدرسه یعنی از هفت‌سالگی به اجرای قوانین مربوط به حجاب اجباری‌ ملزم‌اند و باید مقنعه سر کنند. فعالان حقوق کودک می‌گویند اجبار حجاب برای کودکانی که در مقام تصمیم‌گیری و انتخاب نیستند، نقض آشکار حقوق آنان است و با پیمان‌نامه‌ بین‌المللی حقوق کودک مغایرت دارد. از منظر میشل فوکو در کتاب «مراقبت و تنبیه»، مدرسه یکی از بارزترین فضاهای انضباطی است که وظیفه تولید «بدن‌های رام» را بر عهده دارد. در ساختار آموزش ایدئولوژیک در ایران، مقنعه و روپوش‌های یکدست تنها تکه‌هایی از پارچه نیستند؛ بلکه بخشی از یک تکنولوژی انضباطی‌اند که مرزهای جنسیتی را به صورت مادی بر کالبد کودک حک می‌کنند. دختر هفت‌ساله‌ای که وارد مدرسه می‌شود، پیش از آن‌که توان درک مناسبات پیچیده‌ جنسیتی و تمایلات بزرگسالانه را داشته باشد، از طریق الزام پوشش دچار «جنسیت‌زدگی زودرس و تحمیلی» می‌شود. ساختار حاکم، بدن کودک را به ابژه‌ای خطرساز و ذاتاً نیازمند پنهان‌سازی تعریف می‌کند. این فرآیند، کودک را در چرخه‌ دائمی خودنظارتی و شرم بدنی درونی‌شده قرار می‌دهد؛ سازوکاری که ماریون یانگ در جستار کلاسیک خود «پرتاب کردن مثل یک دختر» آن را تبیین می‌کند: چگونه فضای زیسته و تحرک فیزیکی دختران از طریق هنجارهای جنسیتی منقبض، کنترل‌شده و محدود می‌شود. 🟡یکی از بارزترین تناقض‌های حقوقی-جنسیتی در ایران، استاندارد دوگانه‌ سن در حوزه‌ تکالیف و حقوق است: دختران در سن ۹ سالگی قمری به «سن بلوغ شرعی و مسئولیت کیفری» می‌رسند؛ یعنی در مواجهه با مجازات، تنبیه، ازدواج (کودک‌همسری) و حجاب اجباری، بزرگسال تلقی می‌شوند. اما در دستیابی به حقوق بنیادین مدنی، تصمیم‌گیری بر بدن، مالکیت اراده و استقلال شخصی، تا سنین قانونی و حتی پس از آن تحت ولایت قهری و قیمومت پدرسالارانه باقی می‌مانند. ✒️این دوگانگی نشان‌دهنده‌ آن است که سیستم حقوقی، عاملیت کودک دختر را تنها در مقام «اطاعت‌پذیری و بار مسئولیت کیفری» به رسمیت می‌شناسد، اما در مقام «سوژه‌ دارای حق انتخاب»، او را همچنان صغیر و ناتوان می‌انگارد.

رعایت حجاب اجباری علاوه بر اینکه حقوق دختران را پایمال می‌کند، برای سلامتی آنان نیز تبعاتی به همراه دارد؛

یافته‌های یک مطالعه میدانی در اصفهان و تهران نشان می‌دهد که بالغ‌ بر ۷۵ درصد دختران زیر ۱۸ سال در ایران به دلیل محروم ماندن از تابش نور خورشید، فقر ویتامین دی دارند. پاسداشت حقیقی روز جهانی دختران در ایران نمی‌تواند در چارچوب توصیه‌های اخلاقی انتزاعی متوقف بماند. آزادی دختران مستلزم شناسایی تمام‌عیار حقوق آنان به عنوان انسان‌های مستقل و صاحب اراده است. #حجاب_اجباری #روز_جهانی_دختر ✈️ @Zane_Ruz_Channel

#castle_delete_your_channel

this is how international lesbian day feels when u dont know where's ur girlfie

this is how international lesbian day feels when u dont know where's ur girlfie

لزبین فقط یه گرایش جنسی نیست، یه میراث فمینیستیه! توی نظام مردسالاری اهمیت و کارکرد عشق و میل جنسی برای زنان و مردان به‌شدت متفاوته. توی مردسالاری مردها آزادی بیشتری در عشق و میل جنسی‌شون دارن؛ اما زن‌ها برای دست‌یابی به امتیازات اندکی که مردسالاری در اختیارشون گذاشته مجبور به عشق و میل جنسی نسبت به مردها هستن. همون‌طور که تی-گریس اتکینسون توی مقالهٔ «فمینیسم رادیکال و عشق» می‌گه: عشق در نظام مردسالار، می‌خواد زن‌ها رو وادار کنه تا به منبع قدرت (مردها) وصل بشن. مثلا مردها اگه نخوان با هیچ زنی وارد رابطه بشن یا ازدواج کنن، امتیازات‌شون چندان در خطر نیست و همچنان پرولجد هستن، اما این موضوع برای زنان صدق نمی‌کنه، توی سیستم مردسالاری زن‌ها بدون مرد از بسیاری امتیازات محروم می‌شن. از این‌رو لزبین بودن، علاوه‌بر برهم زدن هترونرماتیویتی، به‌لحاظ فمینیستی هم بار سیاسی پیدا می‌کنه. چون لزبین بودن به‌معنی تکیه بر قدرت خود زنان، به‌جای استفاده از اون امتیازات موجود زیر سایهٔ مردسالاریه. لزبین بودن توی این ساختار نشون دادن انگشت وسط به نظامی هست که زن‌ها رو با عشق و میل جنسی اسیر مردها قرار داده. در اینجا می‌شه اشاره‌ای به جنبش «لزبین‌فمنیسم» داشت که توی دههٔ ۶۰ تا ۸۰ از جنبش‌های فرهنگی مهم آمریکا، کانادا، اروپا و استرالیا محسوب می‌شد و به‌سرعت تبدیل به یه سبک زندگی شد که حتی برای استایل مو و لباس هم نمادهای خاصی داشتن. الیس چنیر، پژوهشگر فمینیسم، توی مقاله‌ای مانیفست جنبش لزبین‌فمینیسم، "Woman-Identified Woman" رو این‌طور خلاصه کرده:

«نویسندگانش باور داشتند که افراد لزبین و لزبینیسم باید در مرکز ‌- نه حاشیه - جنبش فمنیستی باشند. از نظر آن‌ها «زنِ زن‌هویت‌یابی‌کرده» با کنار زدن انرژی خود از مردان، ایجاد رابطه با زن‌های دیگر و به‌رسمیت شناختن زنان بر اساس معیارهای خودشان، مستقل از مردان، مردسالاری را تضعیف می‌کند. آن‌ها استدلال کردند که تا زمانی که زن‌ها به‌دنبال تایید مردان و نهادهای مردانه باشند نمی‌توانند به انسان‌های مستقل تبدیل شوند.»

با توجه چیزایی که گفتم، لزبین بودن از سایر لیبل‌های گرایش جنسی سیاسی‌تره، و اهمیت ویژه‌تری برای فمینیست‌ها داره. به‌خاطر همین هم هست که روی تعریف لزبین حساسیت بیشتری وجود داره. توی این پست درمورد اهمیت لیبل لزبین نوشتیم. اگه لزبین هستید به خودتون افتخار کنید چون شما با لزبین بودن‌تون دارید مردسالاری رو از بین می‌برید. ୨୧ @Kostivism

لطیفه‌های همجنسباز همه‌تون اینجا رو دارین؟🤨

୨୧ @kostivism_meme

‌ ‌𓈒⁺　 ݁ 　 ֹ　 ᷒ ᷭ𓈒　 ⁺　 ݁ 　 ֹ𓈒 🌟Happy Lesbian Day ✄ ‌⁺　 ᩧ ˖　　 ֹ𓈒　 ݁ ᷒ ᷭ　 ֹ　 ˖ ‌ 𓈒

امروز ۸ اکتبره، روز جهانی لزبین. و به افتخار این روز می‌خوایم در مورد ریشۀ نامگذاری روز لزبین حرف بزنیم. به‌نظر می‌رسه که جشن گرفتن ۸ اکتبر در کرایست چرچ نیوزلند شروع شده و انعکاس ۸ مارس، روز جهانی زنه. پس به سلامتیِ گروه حامی لزبین‌‌های کرایست چرچ که در اواخر دهۀ ۷۰ و در مرکز ری‌سورس زنان تاسیس شد🍻 ما قدردانتونیم. در بخشی از روزنامۀ The Press «هفتۀ دیده شدن لزبین‌ها» از ۴ تا ۱۱ اکتبر تبلیغ شد و صدها زن در راهپیمایی ۱۰ اکتبر برای رقص و پیک‌نیک و مهمونی شرکت کردن و هر روز زن‌های بیشتری به مهمونی اضافه شدن! تو آرشیو روزنامه‌ها نامه‌ای پرشور به سردبیر مجلۀ «لزبین‌های آزاد» فرستاده شده بود: «مهمه که حتماً باید یه سنت جاافتاده برای جشن گرفتن مثل روز جهانی زن داشته باشیم تا جشن بگیریم؟ چرا ما با افتخار این روز - ۸ اکتبر - رو روز خودمون ندونیم؟ من می‌خوام این روز رو برای لزبین‌ها جشن بگیریم و ازش دست برنداریم!»و یه فان فکت در دهۀ 70 کرگدن بنفش نماد لزبین بود. این نماد برای افزایش آگاهی نسبت به وجود افراد لزبین در جامعه استفاده می‌شد. دلیل انتخاب کرگدن اونم به رنگ بنفش بامزه بود: «بنفش تداعی کنندۀ همجنسگرایی بود و از طرفی کرگدن به عنوان یه حیوان آرام شناخته می‌شه، مگه اینکه اذیتشون کنید. اون وقت بهتون حمله می‌کنن.😭 این کرگدن بنفش یه قلب بازوش داشت که اون نماد انسان بودن مردم این جامعه بود.» به هر حال این نماد با وجود گوگولی بودن، ماندگار نشد.

୨୧ @Kostivism