پناهِ بی‌پناهྀི

داستایفسکی

حسین منزوی

رو سر بِنِه به بالین، تنها مرا رها کن تَرکِ منِ خرابِ شب‌گردِ مبتلا کن ماییم و موجِ سودا، شب تا به روز تنها خواهی بیا ببخشا، خواهی برو جفا کن از من گریز تا تو هم در بلا نیفتی بگزین رَهِ سلامت، تَرکِ رَهِ بلا کن ماییم و آبِ دیده، در کنجِ غم خزیده بر آبِ دیدهٔ ما، صد جای آسیا کن خیره‌کَشی‌ست ما را، دارد دلی چو خارا بُکشد، کَسَش نگوید: «تدبیرِ خون‌بها کن» بر شاهِ خوب‌رویان، واجب وفا نباشد ای زردرویِ عاشق، تو صبر کن وفا کن دردی‌ست غیرِ مردن، آن را دوا نباشد پس من چگونه گویم، کاین درد را دوا کن در خواب دوش پیری، در کویِ عشق دیدم با دست اشارتم کرد، که عَزم سویِ ما کن گر اژدهاست بر رَه، عشقی‌ست چون زمرّد از برقِ این زمرّد هین دفعِ اژدها کن بس کن که بی‌خودم من، ور تو هنرفزایی تاریخ بوعلی گو، تنبیهِ بوالعَلا کن

می‌خواستم نزدیکت شوم، تمام دلتنگی‌هایم را در آغوشت بریزم، اما فقط توانستم از دور نگاهت کنم.

محمود دولت‌آبادی

بهناز خدابنده‌لو

عزیز من قرار بود من و تو در روزی نزدیک همدیگر را ببینیم، قرار بود مدتی طولانی کنار هم باشیم؛ اما تو همیشه عجول بودی، حتی در رفتن. این‌بار که رفتی دیگر برای برگشت عجله‌ای نکردی. تو رفتی گویی که هیچوقت نبودی. اما عزیز من بیا همدیگر را در روزی بهاری، زمانی که انسانی گریان نیست، پرنده‌ها آواز می‌خوانند، درختان شکوفه دادند و گل‌ها خندانند ببینیم. شاید در دنیایی دیگر...

_حسین نعمت

نمی‌دانم چه رازی خفته در چشمان زیبایت که عاقل سمت چشمت میرود دیوانه می‌آید

بگذر ز من ای آشنا چون از تو من دیگر گذشتم

دزیره_آن ماری سلینکو

دزیره_ان ماری سلینکو

نظامی

قیصر امین‌پور