زثولیت

امشبم عقیم شد.

اینو گفتم و همه چیز یادم رفت. مبارک دشمنان فرضیم.

امشب‌مان بدجور کمر پری دارد! خدا می‌داند که آمیزشش با کلمات چه خواهد زایید.

حضور او، با نشانه‌ها همسو نیست. او یا نور محض است و برای طلوع، تاریکی مطلق می‌طلبد یا به کل خارج از این قاعده و فلسفه‌هاست، اگر چنین است که حقاً تمام محشری که به راه انداخته‌ایم، جنونی‌ست که بعد از او به جانمان افتاده!

تفکر و تأمل همهٔ وقار ظاهری خود را از دست داده است؛ مراسم خاص و رفتار با وقار کسی که به تأمل می‌نشیند به مسخره گرفته می‌شود؛ امروز فرزانه مکتب قدیمی را دیگر نمی‌توانند تحمل کنند! اکنون دیگر حتی دربارهٔ مهم‌ترین مسائل خیلی سریع فکر می‌کنیم، هنگام جا به جا شدن و حین راه رفتن و در میان انواع مشغله‌ها. برای تفکر نیاز کمی به آمادگی قبلی و حتی سکوت داریم: همه چیز چنان است که گویی در سر خود ماشینی داریم که حتی در بدترین شرایط نیز بی‌وقفه می‌چرخد و کار خود را پی می‌گیرد. در گذشته وقتی کسی می‌خواست به تفکر بپردازد -که کار استثنایی به حساب می‌آمد!-فوراً متوجه می‌شدیم؛ معلوم بود که می‌خواهد داناتر شود و خود را برای برخورد با یک فکر آماده‌ می‌کند: چهره‌اش حالتی به خود می‌گرفت که گویی مشغول نیایش است: وقتی فکری به ذهنش راه می‌یافت از راه رفتن باز می‌ماند و ساعت‌ها روی یک یا دوپا در کوچه و خیابان بی‌حرکت باقی می‌ماند. آخر چنین کاری«ارزش»قبول این «زحمت» را داشت. [حکمت شادان| بند ۶، منش و وقار از دست رفته.] #فریدریش‌نیچه

این قفل جبر است فرزندم.

خب قفل گردنبندش رو باز کنه

و این تمام تنم رو به درد میاره

وقتی تمام راه های زندگیم رو طبق میلش رفتم

از کسی که هستم

دارم به این فکر می کنم چرا هیچ گاه از من راضی نشد

همه چیز روی سینه ام سنگینی می کند

یک چیزی کم است

یک جای کار می لنگد

بنده در این سه روز، فقط می‌تونم اجل وفاتم رو بخونم.

فکر می‌کردم برای این آزمونم می‌خونم، به خودم اومدم دیدم که فقط سه روز واسه خوندن وقت دارم!