SAM HAGHIGHAT

گاهی فقط باید پذیرفت که زبان دل، متر و معیارهای دیگری دارد

گاهی تفاوت درک آدم‌ها، ربطی به اشتباه بودن مسیر ندارد

با من صنما دل یک دله کن گر سر ننهم آنگه گله کن مجنون شده‌ام از بهر خدا زان زلف خوشت یک سلسله کن سی پاره به کف در چله شدی سی پاره منم ترک چله کن مجهول مرو با غول مرو زنهار سفر با قافله کن ای مطرب دل زان نغمه خوش این مغز مرا پرمشغله کن ای زهره و مه زان شعله رو دو چشم مرا دو مشعله کن ای موسی جان شبان شده‌ای بر طور برو ترک گله کن نعلین ز دو پا بیرون کن و رو در دشت طوی پا آبله کن تکیه گه تو حق شد نه عصا انداز عصا و آن را یله کن فرعون هوا چون شد حیوان در گردن او رو زنگله کن مولوی

خوش باش که هر که راز داند داند که خوشی، خوشی کشاند شیرین چو شکر تو باش شاکر شاکر هر دم شِکر ستاند شُکر از شِکرست آستین‌پر تا بر سر شاکران فشاند تلخش چو بنوشی و بخندی در ذات تو تلخیی نماند گویی که چگونه‌ام؟ خوشم من گویم ترشم دلت بماند گوید که نهان مکن ولیکن در گوشم گو که کس نداند در گوش تو حلقهٔ وفا نیست گوش تو به گوش‌ها رساند مولوی

من ترجیح می‌دهم ردپای خودم را روی زمین بگذارم، حتی اگر کوچک باشد؛ تا اینکه مسیر تکراریِ دیگران را بدوم.🔥

خیلی‌ها قیمت هر چیزی را می‌دانند، اما ارزش هیچ‌چیز را نمی‌فهمند... من اما خودم را به بهانه‌ی تنهایی، ارزان نمی‌فروشم.

من به نقطه‌ای رسیده‌ام که ترجیح می‌دهم خلوت عمیق خودم را داشته باشم، تا شلوغیِ آدم‌هایی که هیچ‌وقت مرا نمی‌فهمند .

وقتی بفهمم قطار اشتباهی را سوار شده‌ام، در همان اولین ایستگاه پیاده می شوم؛ حتی اگر تمام دنیا به سمت دیگری در حرکت باشند.

ای نوش کرده نیش را بی‌خویش کن باخویش را باخویش کن بی‌خویش را چیزی بده درویش را تشریف ده عشاق را پرنور کن آفاق را بر زهر زن تریاق را چیزی بده درویش را با روی همچون ماه خود، با لطف مسکین‌خواه خود ما را تو کن همراه خود‌، چیزی بده درویش را چون جلوه مه می‌کنی وز عشق آگه می‌کنی با ما چه همره می‌کنی چیزی بده درویش را درویش را چه بود نشان؟ جان و زبان درفشان نی دلق صدپاره کشان‌، چیزی بده درویش را هم آدم و آن دم توی هم عیسی و مریم توی هم راز و هم محرم توی چیزی بده درویش را تلخ از تو شیرین می‌شود کفر از تو چون دین می‌شود خار از تو نسرین می‌شود چیزی بده درویش را جان من و جانان من کفر من و ایمان من سلطان سلطانان من چیزی بده درویش را ای تن‌پرست بوالحزن در تن مپیچ و جان مکن منگر به تن بنگر به من چیزی بده درویش را امروز ای شمع آن کنم بر نور تو جولان کنم بر عشق جان افشان کنم چیزی بده درویش را امروز گویم چون کنم یک‌باره دل را خون کنم وین کار را یک‌سون کنم چیزی بده درویش را تو عیب ما را کیستی تو مار یا ماهیستی خود را بگو تو چیستی چیزی بده درویش را جان را درافکن در عدم زیرا نشاید ای صنم تو محتشم او محتشم چیزی بده درو مولوی