ناتموم؛

بیاین یه فیلم خوب پیشنهاد بدین. از این مدل فیلما که میخکوبش میشی تا پایان، نمیخوام صحنه‌ها توش آروم و یواش در جریان باشه. و نمیخوام هم فیلمی نباشه که بخواد چیزی یاد بده، صرفاً فیلم داستانی باشه.

شما می‌دونستید که زنجبیل تو ایران خیلی محدود کِشت میشه و بخش زیادی از نیازمون از طریق واردات هست؟ واسه من جالب بود؛ چون فکر نمیکردم محصولی باشه که تو کشور کشت نشه.

بنده خواب رو یک معجزه‌ی الهی میدونم.

داره بارون میاد و تنها کاری که می‌تونستم واسه خوشحال کردن قلبم که نه ولی شکمم کنم درست کردن آش دوغ بود.

«به ننه بگو مهم نیست کجا خاکم می‌کنن، هر وقت صدام کنی من پیشتم. همین که می‌دونی بی‌گناهم بسمه.» - جاویدنام سربدار امیرحسین ملکی

اُمید همین است که شب، پیش از خواب، پرده را کمی کنار می‌زنی تا صبح گوشه‌ای از دیوار روشن شود. هنوز چیزی از فردا نمی‌دانی. شاید همان دلتنگی باز با تو بیدار شود. اما برای چیزی که دوست داری، هرچند کوچک، جایی باز کرده‌ای. چه خوب است که آدم، حتی در سخت‌ترین روزها، هنوز چیزی برای دوست داشتن در فردا پیدا کند. گاهی همان یک باریکه‌ی نور کافی‌ست تا دلت بخواهد از جایت بلند شوی، و پرده را بیشتر کنار بزنی …

بیکاری داره شخصیتم رو تغییر میده، روزمره‌گیم رو تغییر میده، شبیه دخترای بیکار خوش گذرون شدم. خدا به خیر کنه.

شاید اگه یکی واسم یه دست گل میفرستاد، یادم میومد هنوز یکی دوستم داره و غمم واسه چند ساعت کم می‌شد.

تو دنیای موازی، ایونت پلنر بودم.

امروز‌ رو روز گریه می‌نامیم و میریم واسه سانس دوم گریه.

سگ بیابون باشی ولی بچه اول نباشی.

اگه پت داشتم روزی هزاربار قربون صدقه‌ش میرفتم و از جون خودم واسم عزیزتر بود.

آدما واسم نفرت انگیز شدن.

از مقدار اشتباه‌هایی که میکنم اگر برق تولید میکردم کشورای همسایه هم میتونستیم حمایت کنیم.

از خونه حرکت کردم، بارون چنان اوج گرفت که همه فقط سرجاشون وایستادن همو نگاه میکردن، ترافیک و شلوغیم سه برابر روزهای عادی، تو روزای بارونی اونیم که کار نداره میاد بیرون واسه تماشا و گشتن دیگه، خلاصه که نمه نمه جلو رفتم دیدم واقعا نمیشه، هیچ دیدی ندارم فقط میرم که قلدر باشم، همون خیابون رو پارک کردم اسنپ گرفتم. اسنپ اومد، ماشین رو قفل کردم رفتم، تا نشستم گفت عجب راننده با احتیاطی! نمیدونم رید بهم یا ازم تعریف کرد.

خیلی دوست‌دارم بدونم از بیرون چطور دیده می‌شم. دوست‌دارم‌ آدم‌ها تصویر و کرکتری که ازم‌ می‌بینن و می‌شناسن رو توصیف کنن؛ وایبی که بهشون‌می‌دم و احساسی که از معاشرت با من بهشون دست‌ می‌ده. دوست‌دارم‌ بدونم این ذهن شلوغ و پر سرعت از بیرون چطور بنظر می‌رسه. شاید اولش نسبت به چیزای منفی گارد و حالت دفاعی هم داشته باشم ولی خوبیش اینه که همونقدر هم بلدم راجع‌بهش فکر کنم و اگر باهاش موافق باشم و موضوع اصلاح پذیری باشه، تغییرش بدم.

هیچ چیزی به نام بازگشت صمیمت‌های از دست رفته وجود نداره.

میشه اگه جایی از این کلاها دیدید بهم بگید؟ یا لینک شاپش رو بفرستید؟ اگه بهم توجه کردید که ماچ به لپتون🙂‍↔️

خوش به حالتون شش ماه دوم سال خوش اخلاقین، من کل سال رو گٌه اخلاقم و حوصله هیچیم ندارم.