دمــی اَزْ موتِ فرضي🫁

نازک نارنجی ترین آدم این دنیام و کاش نبودم، چه معنی داره روزی ۳۴بار گریه بابت هرچیزی!

آه از رفتگان بی‌بازگشت... (مطالب درسی‌ای که یادم رفته)

دادگاه، شرکت ، دفتر؛ سه ایستگاه، یک روز، چند نقش .

بله، این بار تبریک به بدخواهانِ محترم! ظاهراً دیگه حتی پروپرانولول و پوکساید هم از پسِ این یکی برنمیان. 👩🏻‍🦯😂

+ امیدِ واهی! − چه واژه‌ی تلخی… بگذار بگوییم کورسوی امیدِ آدمی.

اندیشه‌ات جایی رَوَد، وآنگه تو را آن جا کِشَد ... ” -مولانا

اندیشه‌ات جایی رَوَد، وآنگه تو را آن جا کِشَد ... ” -مولانا

به جایی رسیدم که حتی فهمِ خودم هم از درکِ حالم عاجزه از صبح اون‌قدر گریه کردم که چشمام می‌سوزه آخه دختر، خودتو تو آینه دیدی؟

در امتدادِ نوری که نمی‌بینیم، شتابان می‌دویم؛ باری دیگر، امید را چگونه به تصویر بکشم؟🕊️

«کدام عقل، به کُنهِ حکمتِ باری‌تعالی و اسرارِ تقدیرش راه یافته است؟»

به یه جایی رسیدم که حتی دلم نمیخواد بخوابم.

+خودکارام گم شدههه -تو موهاتو دیدی؟!👩🏻‍🦯

تا ابد، هرچی توی این خونه می‌بینم، برام تازگی داره.🪴

گوش بده ببین چی می‌گم؛ تا وقتی زندگی‌تو نباختی، زندگی کن اما وقتی باختی، شاید دیگه نتونی از اون باتلاقی که توش فرو رفتی، بیرون بیای شاید بتونی یه کاری کنی که حداقل خفه نشی؛ اما اینکه دوباره زندگی کنی، یه قصه‌ی دیگه‌ست همین!

من ماندم و تکیه به تن خستهٔ کوچه.

اما این ما هستیم که تمام می‌شويم، نه غم هایمان.

میگذرونم؛ فقط و فقط با امید… 🦢

خوب نیستم که بخوام چیزی بزارم یا چیزی بگم.. روزایی که با ارامبخش تمام و با ارامبخش شروع میشه رو تا ابد نمیشه خوب دانست..