قصه‌گویِ ویندریا.

آرامِ جانم؛ کافی‌ست لحظه‌ای به قَلبم بنگری تا ببینی چگونه نامَت، تمامِ آن را فَتح کرده است. حال، به انتظار گرمای وجودت امید را میانِ دستانم می‌فشارم؛ تا مَباد آن امیدِ نیم‌جان نیز از دستم برود. مَگر انتظاری زیباتر از رسیدن به تو هم وجود دارد، عزیزکم؟ آه..آرامِ جانم؛ هَر روز، گلبرگ‌های امیدم یکی‌یکی فرو می‌ریزند.. وَ با فرو افتادنشان، تِکه‌ای از مَن نیز فرو می‌پاشد.. اما، بِه گمانم هَمان قلبی که مهرِ تو بَر آن جاودانِه شده، نِمی‌گذارد این ویرانی کامل شود. وَ با هَمان چند گلبرگِ باقی، یقین دارم که روزی نامَم را صِدا خواهی زد. #سرود_نگاشتم

عضو باشید . گپ حمایتی .