سایه‌‌ای رَوشن

این آهنگ را تقریبا دوسالی می‌شود در گوشی‌ام دارم و بیشتر از هر زمانی در شب‌های طولانی خزان، شنیدنش خوشایند است.

لطفاً آنقدر هم بی‌غیرت فرضم نکنید. نمی‌روم گریه کنم، تنها دلم می‌خواهد.

از روزی که خود را می‌شناسم، یک چیزی با من است که تا حالا در وجودم حل نشده مانده. یک کاری سنگینی را قبول می‌کنم در حالیکه خوب می‌دانم نمی‌توانم از عهده‌اش برآیم. بعد چند روزی که گذشت، فهمیدم نمی‌شود و نه راه بازگشتی وجود دارد. می‌خواهم بی‌خیال همه عالم شوم و زار زار گریه کنم.

کم‌کم همه چیز دارد ناامیدم می‌کند.

شب بخیر و به امید اینکه در یک طلوع دیگر زندگی را دوباره از نو آغاز کنیم. 

وقتی به شب فکر می‌کنی، شب تو را در خود حل می‌کند، مانند شکر در چای. تنها فرقش این است که شکر چای را شیرین می‌کند و شب انسان را رنجور. 

حال غیرقابل توصیف دارم،  کلمات در سرم می‌جنگند،  در گلویم می‌شکنند،  و بر لب‌هایم می‌خشکند.

از جنگ بر سر سیاست چه گیرمان می‌آید؟ هیچ! تنها وقت را آزاد می‌سازیم برای اینکه آن‌هایی که می‌خواهند ما باهم بجنگیم، یکجا بنشینند و بالای ما بخندند. واقعاً چه حیف.

؛

سیو مسج من طوری است که وقتی برای کاری آن‌جا می‌روم آنقدر به هزار چیز جدید دیگر برمی‌خورم که سر آخر از یاد می‌برم چرا اصلاً آنجا رفته بودم.

آدم گاهی شک می‌کند به اینکه آیا واقعاً خودش بوده که این همه رنج را تاب آورده.

قلبِ من! لطفاً گاهی خودت را بی طرف نشان بده؛ گویا که از من نیستی.

ستارۀ مرده‌ای هستم که از آسمان شب افتادم.

چه آرزوهای برباد رفته‌ای در قبرستان سینه داریم.

می‌گوید: آدم باید به چیزی، کسی، جایی تعلق خاطر داشته باشد. آدمِ بی‌تعلّق، به‌مثابه‌ی آدمِ بی‌آغوش است. و آدمی که آغوش ندارد، چیست جز یک «هیچِ» دست‌وپا درآورده؟

اصلاً مگر خداوند امید را برای همین نساخته که در دل‌هایمان زنده باشد.

اما در شب آرامشی پنهان است.