باد بوی خاک باران خورده می‌آرد

بامدادان که کبوترها بر لبِ پنجره‌ی بازِ سحر غلغله می‌آغازند، جانِ گل‌رنگ مرا بر سرِ دست بگیر به تماشاگه پرواز ببر. آه... بشتاب که هم‌ پروازان، نگرانِ غمِ هم‌ پروازند...

آسمانش را گرفته تنگ در آغوش ابر؛ با آن پوستین سرد نمناکش باغ بی‌برگی، روز و شب تنهاست، با سکوت پاک غمناکش ساز او باران، سرودش باد جامه‌اش شولای عریانی‌ست ور جز اینش جامه‌ای باید، بافته بس شعله ی زر تارِ پودش باد گو بروید، یا نروید، هرچه در هرجا که خواهد، یا نمی‌خواهد باغبان و رهگذاری نیست باغ نومیدان، چشم در راه بهاری نیست گر زچشمش پرتو گرمی نمی‌تابد، ور به رویش برگ لبخندی نمی روید، باغ بی‌برگی که می‌گوید که زیبا نیست؟ داستان از میوه‌های سر به گردونسای اینک خفته در تابوت پست خاک می گوید باغ بی‌برگی خنده اش خونیست اشک آمیز جاودان بر اسب یال افشان زردش می‌چمد در آن پادشاه فصل‌ها، پاییز

نیما یوشیج