my soul...

خندیدم تا وانمود کنم حالم خوب است گریه کردم تا سبک شوم به خواب پناه بردم تا از رنج هایم بگریزم اما بار غم، همچنان بر دوش جانم سنگینی می‌کرد.

انگار گَرد مرگ پاشیدن رو شهر.

شرح حال فقط اونجا که صائب میگه: «احـوالِ خود به گریـه اَدا مـی‌کنیم مـا‌.»

بدتر از مرگ می‌دانی چیست؟ اینکه شورِ زندگی را از تو بگیرند.

گفتی که خواب علاجِ خستگی‌ست، اما من از بیداری‌هایِ مداومِ روحم در رنجم. اِی کاش میشد از این کالبدِ بهانه‌گیر گریخت و میانِ اَبری، در دور دست‌ها گُم شد...

‏بعضی‌ وقت‌ها ‏شاید بزرگ‌ترین دستاورد یک نفر ‏این است که در انتهای روز ‏خودش را نکشته باشد.

پانچ💔

جدی من نمی‌دونم باید با این همه خشمی که درونم رو پر کرده چیکار بکنم ؟؟!

تابوت جوان سنگین است، نه از وزن بدن، که از وزن آرزو.

نه که ‏ قبل این آدم‌های سالمی بودیم و زندگی عادی داشتیم، ولی حتی به اون نکبت قبل این هم‌ نمی‌تونیم برگردیم. ، شهر مرده. هر روز صبح بیدار می‌شی خیره می‌شی به جایی تو هوا و فکر می‌کنی چه احمقانه که باید بری سرکار که دیرت نشه، درس بخونی که امتحانتو نیوفتی. چه دغدغه‌های مضحک پوچی. و چه استرس هایی که سر اینا می کشیم

ولی نسل هفتاد و هشتاد خیلی سعی کرد زندگی کنه خیلی بیش از حد ..

اوضاع یجوریه که هر لحظه منتظرم یکی بیاد منو از خواب بیدار کنه و بگه :چیزی نیست ،داشتی کابوس می دیدی ..

❤️‍🩹❤️‍🩹❤️‍🩹

کاش این خبرا تموم شه، دیگه حس و حال خبر خوندنم ندارم، دلم میخاد یماه بعد بیدار شم و ببینم همه چیز تموم شده..

ما همگی نفرین شدیم وگرنه این همه عذاب عادی نیست.