my soul...

آقا اصلاً ما عصبی، بداخلاق، زودرنج، ما انبار باروت ولی شما هم تا کبریت نکشی آتیش نمی‌گیریم که.

از یک چیز مطمئنم، اینکه در زندگی هیچکس را به اندازه‌ی خودم اذیت نکردم.

من؟ نجات دهنده‌ای که هیچ‌کس نجاتش نداد، شنونده‌ای که هیچکس به‌ حرف‌هایش گوش‌ نکرد، دلگرم کننده‌ای که هیچ دلگرمی‌ای نداشت، حامی‌ای که هیچ‌کس حمایتش نکرد، امید بخشی که از‌ همه ناامید تر بود .

‏بزرگسالی ولت نمی‌کنه، همه‌ش باید ادامه بدی؛ با حال خسته، شکسته، غمگین، ضعیف و درمونده.

من هیچ وقت اون دانش آموز محبوب نبودم هیچ وقت بهترین رفیق نبودم هیچ وقت نزدیک ترینِ هیچکس نبودم مرهم بودم ولی مرهمم نبودن هیچ وقت اون فرد دوست داشتنی نبودم هیچ وقت آدم امن زندگی هیچکس نبودم هیچ وقت عزیز کسی نبودم هیچ وقت بود و نبودم تو زندگی هیچکس مهم نبوده هیچ وقت باهوش ترین نبودم هیچ وقت برای کسی خاص نبودم هیچ وقت برای یکی قشنگترین نبودم هیچ وقت بهترین امکاناتو نداشتم هیچ وقت اونی که میخواستم نشده هیچ وقت بهترین نبودم تا جایی که یادم میاد همیشه برای همه بودم دلسوزی کردم، اعتماد کردم و ضربه خوردم، برای مشکلاتشون همه خودمو گذاشتم سعی کردم مورد اعتماد باشم، خیانت نکردم، از کسی سو استفاده نکردم، خواستم اگه کسی تو زندگیم تا بوده خاطره خوب از من داشته باشه ولی همه جا فقط من بودم..... هیچ وقت نشد بهترین باشم و همیشه معمولی بودم و هستم اما همیشه خودم بودم ...!

من بد نشدم، فقط فهمیدم دور و برم چخبره، دیدم و فهمیدم هر کسی چقدر به فکر منه یا برام ارزش قائله، یاد گرفتم به هر کسی چه اندازه بها بدم، نگین فلانی بد شده، بگین چیکار کردم که یه آدم دیگه شده.

زندگی چقدر عجیب است! بدون هیچ چیز می‌آیی، برای همه چیز میجنگی و در نهایت؛ همه چیز را رها میکنی و بدون هیچ چیزی می‌روی…

راستش من خیلیم به خودم افتخار می‌کنم، چون همیشه اون تصمیم سخت‌تره رو گرفتم، پاره هم شدم ولی تهش نتیجه‌شو دیدم. ممنون عزیزم.

طول‌می‌کشد بفهمی کسی که مدت‌ها به نقطه‌ای زل می‌زند و سکوت می‌کند، غمگین‌تر از کسی است که گریه می‌کند.

از درد هایش چیزی نمی‌گفت؛ و من می‌دانستم کارد، وقتی به استخوان می‌رسد آدم را لال می‌کند...

ناگهان میل شدیدی به خزیدن توی تخت‌خواب، پنهان شدن از همه‌کس و همه‌چیز، و تا ابد خوابیدن، بر من غلبه کرد.

سپس به همان چیزی که بودم برگشتم؛ یک سکوت طولانی، اجتناب از گفتگو و میل به تنهایی...

خندیدم تا وانمود کنم حالم خوبه گریه کردم تا سبک شم به خواب پناه بردم تا از رنجام بگذرم.اما بارِ غم همچنان داره رو قلب من سنگینی میکنه.

از یجایی به بعد ترجیح دادم تو ذهن همه مقصر باشم تا اینکه قانع‌شون کنم.

‏تکراری ترین باگ انسان؟ -باور کردن ادما..

انسان می‌تواند هم‌‌زمان که دارد برای زندگی تلاش می‌کند و می‌‌جنگد، به رفتن و گم و گور شدن هم فکر کند.

میان انسان‌ها گشتم چیزی جز تظاهر به آنچه نیستند، ندیدم!

کسی چه می‌دانست که ما چندبار تلاش کردیم روحمان را زیبا نگه داریم، وقتی که جهان فقط به ما زخم می‌زد.