روح هزاران زن در یک بدن

«و چشم‌های غمگین من نتیجه‌ی تمام حرف‌های نزده و رنج‌های پنهانی‌ام است.»

ما در حالی که من یک لیوان چایی دستم گرفتم🦦

و بعضی از حس ها آن‌قدر خوب راهشان را بلندند و می‌روند که می‌رسند به ریشه ها..

چیزی نیست عزیزکم دلتنگی در تار و پود موهایم لانه کرده.. راهیست که از تو به من، بلد شده.

من در همان قد کشیدن بی قرار شناخته می‌شوم.. نه با چیزی مانند نامم، نه عزیزدلم بلکه با رد هایی که در حافظه تنم جا گذاشتی..

در حافظه تنِ من، جایی که دلتنگی نمی‌گذرد، قد می‌کشد و بی تاب، سراغت را می‌گیرد.

منم همینطور آقای معروفی، منم.. «نمی‌دانم آیا می‌توانم سرم را بر شانه‌های شما بگذارم و اشک بریزم؟ با دست‌های فرو افتاده و رخوت خواب‌آوری که از پس آن همه خستگی به سراغ آدم می‌آید به شما پناه بیاورم، در حالی که سخت مرا بغل زده‌اید و گرمای تن خود را به من وا می‌گذارید، گاهی با دو انگشت میانی هر دو دست نوازشم کنید و دنده‌هام را بشمارید که ببینید کدامش یکی کم است، و گاه که به خود می‌آیید با کف دست‌ها به پشتم بزنید آرام؟ بی‌ آنکه کلامی حرف بزنید یا به ذهنتان خطور کند که من چرا گریه می‌کنم، چه مرگم است؟ بی آنکه بپرسید من که‌ام؟ از کجا آمده‌ام، و چرا این قدر دل‌دل می‌زنم، مثل گنجشکی باران خورده؟»

لطفا…

من همیشه سعی می‌کنم بهترین تلاشم رو بکنم اما انگار بهترینِ من کافی نیست:)…