زلال خاطره‌ها 🕊️

خدایا! فاصله‌ بینداز‌ میان‌ من‌ و هرآنچه‌ که نمیگذارد‌، بندگی‌ ات را کنــم 🦋...😔

داستایوفسکی می‌نویسد: «بزرگ‌ترین مجازاتِ انسان این است که در گذشته‌اش حبس شود.» هر بار که می‌گویی «اگر آن کار را نکرده بودم…»، داری به گذشته باج می‌دهی. حقیقت این است که گذشته، طلبکاری است که هرگز تسویه حساب نمی‌کند؛ هرچه بیشتر به او فکر کنی، بیشتر از سهمِ امروزت را می‌بلعد. تنها راهِ تسویه با گذشته، اعلامِ ورشکستگی است: بپذیر که آن نسخه از تو اشتباه کرد، بها را پرداخت کن و پرونده را ببند.

همراهان خوبم جاین شوید و نوشته های قشنگ بانو بخوانید.🫠

من معتقدم اگر شعر خوب یا کتاب خوبی بخوانی، چیزی از آن در وجود تو میماند؛ در وجدان تو، در شخصیت تو، و از راه های مختلف به تو کمک می‌کند. ✍🏻 دژاوو

صباح الخیر عزیزانم 🌄

الصلاة خیر من النوم 🌒

سرم از شدت درد به مرز انفجار رسیده؛ انگار تمام فکرها، تمام خبرهای بد و تمام حرف‌های ناگفته یک‌جا روی شقیقه‌هایم سنگینی می‌کنند. حتی رگ‌های گردنم هم از این همه فشار درد می‌کنند؛ گاهی آدم آن‌قدر از درون خسته می‌شود که دردش دیگر فقط در قلب نمی‌ماند، به تمام وجودش سرایت می‌کند. #مِهلیــــا

و در تقویم افغانستان، ماه اسد، تاریخ ۲۹ با خون نوشته شد!

تا پرجم عشق حق بر افراخته ايم از مخمل خون به تن كفن ساخته ايم ما مفت نه سهم مى بريم از خورشيد دامن دامن ستاره پرداخته ايم

حسیب قوای مرکز، یا همان حسیب پنجشیری؛ یکی از جوان‌مردترین مردانی بود که وطن به چشم دیده بود. پنج سال تمام، در سیاه‌ترین روزهای افغانستان، در برابر وحشی‌ترین و جاهل‌ترین حاکمیت تاریخ ما ــ طالب ــ ایستاد؛ نه برای مقام، نه برای نام، بلکه برای وطن، برای آزادی و برای دخترانی که حق نفس‌کشیدن از آنان گرفته شد. پنج سال کوه‌های پنجشیر شاهد قدم‌های مردی بودند که تسلیم را بلد نبود. جنگید، زخم برداشت، یارانش را از دست داد، اما سنگر را رها نکرد. صدها جوان به قامت او امید بسته بودند؛ امید داشتند شاید با مردانی چون او، روزی این خاک دوباره رنگ آزادی را ببیند. و حالا حسیب هم رفت… شهادت نصیب هر کسی نمی‌شود؛ بعضی مردان آن‌قدر بزرگ زندگی می‌کنند که مرگ نیز نمی‌تواند پایان‌شان باشد. امروز پنجشیر تنها یک فرمانده را از دست نداد؛ یکی از ستون‌های امیدش فرو ریخت و دوباره بی‌صاحب‌تر از دیروز ماند. نام «حسیب پنجشیری» باید با قلم زرین در حافظهٔ این سرزمین حک شود؛ تا فردا، وقتی فرزندان افغانستان پرسیدند در روزگاری که همه‌جا را ظلم گرفته بود چه کسی ایستاد، تاریخ شرمنده نباشد و نام مردانی چون او را برای گفتن داشته باشد. روحت شاد، فرمانده؛ تو از سنگر رفتی، اما نامت از پنجشیر نخواهد رفت!

إنا‌لله و إنا إلیه راجعون😔😭

چقدر امشب حالم از این خبر گرفته شد.😔

با همه ی بی سر و سامانی ام باز به دنبالِ پریشانی ام طاقتِ فرسودگی ام هیچ نیست در پیِ ویران شدن آنی ام آمده ام بلکه نگاهم کنی عاشقِ آن لحظه ی طوفانی ام دل خوشِ گرمای کسی نیستم آمده ام تا تو بسوزانی ام آمده ام با عطشِ سال ها تا تو کمی عشق بنوشانی ام ماهیِ برگشته زِ دریا شدم تا تو بگیری و بمیرانی ام خوب ترین حادثه می دانم ات خوب ترین حادثه می دانی ام؟ حرف بزن ابرِ مرا باز کن دیر زمانی است که بارانی ام حرف بزن حرف بزن سال هاست تشنه ی یک صحبتِ طولانی ام ها...به کجا می کِشی ام خوبِ من؟ ها...نکشانی به پشیمانی ام! #محمد_علی_بهمنی

حالا که بیگانه‌یی بیش نیستی.🙂

گاهی هر چقدر هم بخواهیم، از ذهن بیرون نمی‌رود.🥀🖤

مثل پدر 🫂