یادداشت‌ها

شنیده بودم که: "در اوج عصبانیت آدم‌ها می‌توانند کارهای عقب‌افتاده‌ی خودشان را سریع، راحت‌تر و بدون کدام سکته‌گی انجام بدهند." امروز فهمیدم که واقعا درست است و با خودم گفتم از این به‌بعد فقط عصبانیت!

جدیدا متن‌های طولانی می‌نویسم و برای جمله‌بندی‌اش وقت می‌گذارم، ولی هنوز به آخر نرسیده یک "خب که چی؟" می‌گویم و همه را پاک می‌کنم.

اگر در جایی از شهر خاطره‌ای داری و این خاطره تو را دلتنگ و گریان می‌کند، اغلب بهترین کار نه فرار از آن، بلکه مراجعه‌ به همان نقطه و تحمل درد و تماشا و گریه است: مواجهه با منبع درد! جایی که آخرین بار او را دیدی. جایی که اولین بار با او بودی. جایی که همیشه می‌رفتید. ‌‌ وقتی پرهیز می‌کنی، چیزی را در آن نقطه تثبیت می‌کنی. رنج می‌مانَد. خاک بود، سنگ می‌شود. سپس آن مکان در تو می‌افتد. فعال می‌مانَد. اما دیدار با آنجا، می‌تواند آن مکان را رام کند. درد را و توحش خاطرات را، کم‌کم مهار کند: "من می‌توانم دوباره به اینجا بیایم، و می‌بینم که اینجا هم آرام می‌گیرد. من هم آرامترم. کمی گریه کردم. یادت افتادم. گذشت." #معین_دهاز @nabayad_m

"کاش آدمی می‌توانست صدای کسی را که دوستش دارد در گلدان بکارد!" ~محمود درویش

"Wake me up, when September ends!"

"مبر ز موی سفیدم گمان به عمر دراز جوان ز حادثه‌یی پیر می‌شود گاهی"

"کلوخه‌ی غم را باید به آب دهان خیس کرد و به زبان هی چرخاند و چرخاند و بعد فرو داد؛ گفتن ندارد!" ~هوشنگ گلشیری

"Love breaks my bones, and I laugh!" ~Charles Bukowski

"گاهی چنان بدم که مبادا ببینی‌ام!"

هیچ چیز فرسایشی‌تر از بچه‌ی اولِ خانواده بودن نیست. به چشم می‌بینی که همه دارن از روت رد می‌شن. بی‌تجربگی، نابلدی، انواع و اقسام سرزنش‌ها و توقعات، سخت‌گیری‌های بی‌جا، پدرت، مادرت، خواهرت، برادرت و هرچیزِ رد شدنی‌ای که فکرشو بکنی. کاری هم از دستت برنمیاد. این مسیر باید آسفالت بشه و بالآخره می‌شه، ولی به قیمت روح و روانی که دیگه نداری.

"تو که نمی‌دانی چه عذابی می‌کشد سکوتی که عاشق است!"