motif

بختم مثل بخت شجاعه. هم گلی که زده سر هیچی آفساید شد، هم بخاطر خوشحالی کردن کارت زرد گرفت. شجاع بختتو پسر. نمونه بارز بخت ایرانی:

دل‌های ما که به هم نزدیک باشند دیگر چه فرقی می‌کند که کجای این جهان باشیم دور باش اما نزدیک من از نزدیک بودن‌های دور می‌ترسم... ـ احمد شاملو

ارغوان می‌بینی؟ به تماشاگه ویرانی ما آمده‌اند... مانده‌ایم تا ببینیم نبودن را آخر قصه شنودن را پشت این پنجره‌ی بسته هنوز عطر آواز بنان مانده است شهریار این‌جا شعر نقاشش را خوانده است آن شب افشاری با کسایی و قوامی و ادیب تا قرایی و فرود وان درآمد از اوج شجریان، لطفی چه شبی بود، دریغ زندگی روی از این غم‌کده گردانیده است ارغوان در و دیوار غریب افتاده چه تماشا دارد؟ ـ هوشنگ ابتهاج

حسین جان...

ببخش منو اگه رفتم اگه تنم سرد شده دیگه نمی‌خندم

هرچند که زمان تار و پود تن‌های ما را فرسوده است، هرچند که مملو از پایانیم و از آغاز ترسان؛ اما جهان هرچند که غریب است و گریان، هرچند که سرشار از رنج است و سرشار از غم، اما اگر اندک مراعاتی را پیشه روان‌مان می‌گردانیم و دل‌ها را چون شیشه و ترک، عاشق و معشوق نمی‌گرداندیم، شاید جهان جای بهتری میشد... شاید جهان جای بهتری می‌شد، اگر دوری را در فاصله معنا نمی‌کردیم و دل‌هایمان را به مجازات نمی‌کشاندیم. فاصله‌ای میان ما و معشوق به درازای چندین سال عشق نهفته است و اما این چنین تعبیر خواب عشق را فرا گرفته‌ایم؟ فاصله است دگر، چه یک وجب، چه صد وجب و چه هزاران وجب، نه درد دل‌های دور از هم‌دیگر را دوا می‌کند و نه مرهم زخم است؛ آن‌چه دور است و نزدیک، دل است و عشقی که درش نهفته... نوشته شده در تاریخ: ۱۷ مهر ۱۴۰۲ #مه‌جان

پشت در فال‌گوش وایساده بودم ببینم همسایه‌مون با مامانم چیکار داره، همسایمون دیدتم🙂

این روزها بیشتر از اینکه خسته‌ی کار و زندگی باشم، خسته‌ی فکر کردنم. از اینکه برای هر چیزی چندتا سناریو توی ذهنم می‌سازم، از اینکه قبل از اتفاق افتادنِ اتفاق‌ها، هزار بار تجربه‌شون می‌کنم. گاهی دلم می‌خواد فقط زندگی کنم، نه اینکه مدام تحلیلش کنم.

رسانه‌های اجتماعی به انبوهی از احمق‌ها اجازه داده‌اند اند که مانند افراد دانشمند صحبت کنند... ✍️ - حسین مهدوی

من زیستن در کنار آدمیان را از زیستن میان جانوان خطرناک‌تر یافته‌ام. ـ وقتی‌ نیچه گریست

و آخرین پناهگاه ما چه شد...

یجا نوشته بود:اخرین باری که دیدمش از اولین بار هم غریبه‌تر بود...

و از من فقط یک جای خالی مانده. ـ سبز