آبیِ سنگین

اول مهره و هنوز نبودنِ ۱۶۸ دانش‌آموز مینابی توی مدرسه عادی نشده هنوز جای خالی‌شون سر کلاس‌ها هست؛ همون بچه‌هایی که قرار بود امسال هم با کیف و دفتر بیان، سر جاشون بشینن، شیطنت کنن، امتحان بدن و غر بزنن که «این درس به چه دردمون می‌خوره؟» ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه هم خیلی از دانش‌آموزها و دانشجوها سر کلاس‌هاشون نبودن و هنوز هم نیستن؛ نه چون درس تموم شده، نه چون مدرسه و دانشگاه تعطیل شده، فقط چون یک اتفاق، زندگیِ خیلی‌ها رو از جایی که بود، کَند و پرت کرد جای دیگه. و آن طرف‌تر، بچه‌هایی هستن که اصلاً فرصتِ برگشتن به مدرسه رو ندارن؛ بچه‌هایی که سهمشون از این سال تحصیلی، به‌جای نیمکت و کتاب، کار کردنه؛ چون هنوز خیلی چیزها در این مملکت عادی نشده. اول مهر آمده، اما برای بعضی‌ها فقط یک تاریخ روی تقویمه؛ یادآوریِ آدم‌هایی که باید امروز می‌بودن و نیستن، و بچه‌هایی که باید پشت نیمکت می‌نشستن و هنوز دارن هزینه‌ی چیزهایی رو می‌دن که انتخابشون نکردن.