مخفیگاهِ آبیِ پری؛

«ساقی بیا که هاتف غیبم به مژده گفت / با درد صبر کن که دوا می‌فرستمت.»

پاییز قشنگی بود، تکرار شه لطفا:)

و ایمان بیاوریم به آغازِ فصل سرد؛

من پیر شدم ولی هنوز نفهمیدم لباس‌هایی که دوست دارم رو توی آزمایشگاه نپوشم تا حداقل با اسید سوراخ سوراخ نشن.

:")

تا حالا مثل ابر بهار گریه کردید؟ البته وقتی اینو می‌گیم آدم‌ها فکر می‌کنن خیلی بیشتر از اونی که یه ابر بهاری در واقعیت می‌تونه بباره باید ببارن، ولی حقیقت اینه که یه ابر بهاری تو یه روز ابری، با آفتابی که خیلی گرم نمی‌تابه از راه می‌رسه و به اندازه‌ی نهایتاً سه چهار دقیقه -بی‌توقف- شروع می‌کنه به باریدن و بعدشم راهشو می‌کشه و میره سراغ بقیه‌ی بدبختیاش. همه‌ی اینا رو گفتم که بگم، حالا آخرای پاییزه ولی دلم می‌خواد مثل ابر بهار گریه کنم.

🕰🪾🍂

نم‌نمِ بارون حسِ کتاب خوندن رو در من زنده کرد. پس تصمیم گرفتم جوراب پشمی و شال‌گردنم رو بپوشم، برم توی حیاط و توی آخرین جمعه‌ی پاییز خودم رو به دست پسرکِ قصه بسپارم؛ اینجوری شد که منم همراهِ بارون برای دردِ پسرک باریدم.

آدم فکر می‌کنه می‌تونه زمان رو به عقب برگردونه و تمام حس‌هارو زنده نگه داره تا این که یه روز گوشه‌ی اتاق با نتونستن و نشدن مواجه می‌شه. سکوت می‌کنه و منتظر می‌شه تا قدِ کنار اومدن با نشدنِ یک سری چیزها بزرگ بشه.

ریواچ Stranger things وقتی همه‌ی داستان و می‌دونی هیچی به‌جز حرص خوردن برات نداره.