من!

چه خبر؟ مرگِ عالَمی تنها، خاطرش خفته، شاهدش سَفَری جانِ جانان، کجا؟ ورای کجا. گوشه زد با ستاره‌ی سحری. چه خبر؟ مرگِ دل. گُلی ندمید تا به لطفِ هوا، به گریه‌ی ابر از زمینْ رازِ آسمان نچشید. تازه شد داغِ لاله‌های طَری. چه خبر؟ مرگِ حقْ‌حق و هوهو. لال شد مرغ و نغمه رفت از یاد، تا که گُنگانِ ده‌زبانِ دورو نازْمستی کنند و جلوه‌گری‌ چه خبر؟ مرگِ قول و فصلِ خطاب. سیر افکند هر زبان‌آور: قَبَسی زنده کرد، نک چه جواب چون نفَس برمیاوَرَد شجری؟ چه خبر؟ تا غمزه کشید، از سَمَن تا چمن بشارت رفت، نحْل پوسید و جز غبار ندید کس بر اوراقِ بوستان اثری. دودِ دل تا برآوَرَد شبنم، از نظر رفت و یادِ غنچه نماند. شُکْرُلله که صفای اِرَم سَمَری ماند و لیلةُ‌القَمَری قصّه نو کرد و تَر نکردم مغز. چه ثَمَر؟ هیچ، شاهدانٍ چمن همه رفتند و چون برآمد نغز عشقِ پیچان به دارِ دیده‌وری، دنیا تیْه بود و بی سر و ته، «خانه‌ آباد» گفت و دید و شنید شاهدی می‌کُنند و بَه بَه بَه مگسِ بی‌مَریّ و خِیلِ خری. __بیژن الهی (از شما🌱)

بچه‌ها یه عده‌‌ای هستن اینجا، گویا من پول مادرشون رو ندادم. بهتره یه سری ری‌اکت‌ها نباشه، چون من حالا حالا پول ندارم.😁

شب چو در بستم و مست از مِیِ نابش کردم ماه اگر حلقه به در کوفت جوابش کردم دیدی آن تُرکِ خَتا دشمن جان بود مرا گرچه عمری به خطا دوست خطابش کردم منزلِ مردمِ بیگانه چو شد خانهٔ چشم آنقدر گریه نمودم که خرابش کردم شرحِ داغِ دلِ پروانه چو گفتم با شمع آتشی در دلش افکندم و آبش کردم غرقِ خون بود و نمی‌مرد ز حسرت فرهاد خواندم افسانهٔ شیرین و به خوابش کردم دل که خونابهٔ غم بود و جگرگوشهٔ درد بر سر آتشِ جورِ تو کبابش کردم زندگی کردن من مردن تدریجی بود آنچه جان کَنْد تنم، عمر حسابش کردم -فرخی یزدی

ﻣﺮﺩﺍﺏ ﺍﺗﺎﻗﻢ ﮐﺪﺭ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﻦ ﺯﻣﺰﻣﻪﯼ ﺧﻮﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﮒﻫﺎﯾﻢ ﻣﯽﺷﻨﯿﺪﻡ. ﺯﻧﺪﮔﯽﺍﻡ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﯾﮑﯽ ﮊﺭﻓﯽ ﻣﯽﮔﺬﺷﺖ. ﺍﯾﻦ ﺗﺎﺭﯾﮑﯽ ﻃﺮﺡ ﻭﺟﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ ﻣﯽﮐﺮﺩ. ﺩﺭ ﺑﺎﺯ ﺷﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺑﺎ ﻓﺎﻧﻮﺳﺶ ﺑﻪ ﺩﺭﻭﻥ ﻭﺯﯾﺪ. ﺯﯾﺒﺎﯾﯽِ ﺭﻫﺎﺷﺪﻩﺍﯼ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﻦ ﺩﯾﺪﻩ ﺑﻪ ﺭﺍﻫﺶ ﺑﻮﺩﻡ: ﺭﺅﯾﺎﯼ ﺑﯽﺷﮑﻞ ﺯﻧﺪﮔﯽﺍﻡ ﺑﻮﺩ ﻋﻄﺮﯼ ﺩﺭ ﭼﺸﻤﻢ ﺯﻣﺰﻣﻪ ﻣﯽﮐﺮﺩ ﺭﮒﻫﺎﯾﻢ ﺍﺯ ﺗﭙﺶ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻫﻤﻪ ﺭﺷﺘﻪﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﯽﺩﺍﺩ ﺩﺭ ﺷﻌﻠﻪﯼ ﻓﺎﻧﻮﺳﺶ ﺳﻮﺧﺖ: ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﻦ ﻧﻤﯽﮔﺬﺷﺖ ﺷﻮﺭ ﺑﺮﻫﻨﻪﺍﯼ ﺑﻮﺩﻡ... ﺍﻭ ﻓﺎﻧﻮﺳﺶ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻓﻀﺎ ﺁﻣﯿﺨﺖ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺷﻦﻫﺎ ﻣﯽﺟﺴﺖ ﺗﺎﺭﻭﭘﻮﺩِ ﺍﺗﺎﻗﻢ ﺭﺍ ﭘﯿﻤﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺭﻩ ﻧﯿﺎﻓﺖ ﻧﺴﯿﻤﯽ ﺷﻌﻠﻪﯼ ﻓﺎﻧﻮﺳﺶ ﺭﺍ ﻧﻮﺷﯿﺪ. ﻭﺯﺷﯽ ﻣﯽﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﻣﻦ ﺩﺭ ﻃﺮﺣﯽ ﺟﺎ ﻣﯽﮔﺮﻓﺘﻢ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﯾﮑﯽ ﮊﺭﻑ ﺍﺗﺎﻗﻢ ﭘﯿﺪﺍ ﻣﯽﺷﺪﻡ ﭘﯿﺪﺍ ... ﺑﺮﺍﯼ ﮐﻪ؟! ﺍﻭ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﺒﻮﺩ . ﺁﯾﺎ ﺑﺎ ﺭﻭﺡِ ﺗﺎﺭﯾﮏ ﺍﺗﺎﻕ ﺁﻣﯿﺨﺖ؟ ﻋﻄﺮﯼ ﺩﺭ ﮔﺮﻣﯽِ ﺭﮒﻫﺎﯾﻢ ﺟﺎﺑﺠﺎ ﻣﯽﺷﺪ. ﺣﺲ ﮐﺮﺩﻡ ﺑﺎ ﻫﺴﺘﯽِ ﮔﻢﺷﺪﻩﺍﺵ ﻣﺮﺍ ﻣﯽﻧﮕﺮﺩ ﻭ ﻣﻦ ﭼﻪ ﺑﯿﻬﻮﺩﻩ ﻣﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﯽﮐﺎﻭﻡ: ﺁﻧﯽ ﮔﻢ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ... __ﺳﻬﺮﺍﺏ

لازم نیست خیلی فکر کنم تا یادم بیاید. یک ظهر تابستان بود. از آن‌ها که خورشید دق و دلیِ این همه بودنش را سر ما خالی می‌کند. مامان با قیافه‌ای اخمو در آشپزخانه پرسه می‌زد و بوی قورمه‌سبزی خانه‌ی‌مان را پر کرده بود. حالت صورت مامان بیشترین چیزی هست که در نظرم مانده. من مثل سربازی که چشم به فرمانده‌اش دوخته بهش نگاه کردم، همیشه این‌طور بودم، یک چیز خداگونه در مامان برای من بود، قبل از تصمیم هرکاری مثل یک سگ به مامان نگاه می‌کردم، چشم‌هایم ریز می‌شد به باریکیِ یک خط و با اولین سرنخ گشاد می‌شد مثل یک توپ. من مترجم احساس مامان بودم از همان بچگی، از همان ب بسم‌الله. او آمده بود خانه‌مان. شاید همه‌چیز از همان‌جا پررنگ شد، اگر نه، پس چرا هروقت برمی‌گردم به گذشته تصویرش جلوی چشم‌هایم است؟ که مجبور شوم آنقدر محکم چشم‌هام را ببندم تا قیافه‌ای مضحک پیدا کنم. همان روز کشف کردم من دو تا قلب دارم برای او. یکی با اخم مامان ضربان گرفت و یکی قلب خودم: قلب بچگانه‌ای که دوست داشت ورجه وورجه کند، بالا و پایین بپرد، بهار را سبز ببیند و زمستان را یک آدم برفی با لبخندی گشاد. با همین قلب بود که خوشم می‌آمد با او در تمام کوچه‌های دنیا لی‌لی بازی کنم و رد لاستیک‌های خیس دوچرخه‌ام را جا بگذارم. آن یکی نگذاشت، از اول عاشق این بود ترجمه کند، زل بزند به همه، مخصوصا چشم‌های مامان که مدت‌ها می‌شد خزان‌زده بود. از کشف من سال‌ها گذشته. مامان پیرتر شده و سرحال‌تر. او که می‌آید دیگر اخم نمی‌کند، بی‌پرواتر شده، کمتر فکر می‌کند و بیشتر دوست می‌دارد. برای من اما نگاه کردن به چشم‌ها عادت شده، جایگزین بازی‌های بچگی. هر روز گوشه‌ای از بیمارستان می‌نشینم. صدای دستگاه، صدای قلب آدم‌ها من را به توسل‌های بچگی می‌برد، که گلی را پر پر می‌کردم و با نیستیِ هر گلبرک قلب‌هایم آرام می‌گرفت. __یه خاطره.

ای زنی که چون جنگلی در پوستم ریشه دوانده‌ای بیش از این در درونم رشد نکن یاری‌ام ده عادت‌های کوچکی را که هر دو ساختیم از سر به‌در کنم عطر تو را از پرده‌ها قفسه کتاب گلدان‌های کریستال پاک کنم یاری‌ام ده نامی را به خاطر آورم که در مدرسه با آن صدایم می‌کردند. یاری‌ام ده به‌خاطر آورم فرم اشعارم را پیش از آن که شکل تو تن تو را گرفته باشند. یاری‌ام ده دوباره زبانی را بیابم که با آن نمی‌شود با هیچ زنی سخن گفت جز تو. __نزار قبانی

امروز چقد اینجا زیبا شد.✨

__(از شما🌱)

بوداچیناسکی می‌گوید همیشه همه چیز رو به جلو نیست گاهی مجبورید یک یا دو قدم عقب برگردید از بقیه کناره بگیرید یک ماه از همه چیز دوری کنید هیچ‌کار نکنید، نخواهید که هیچ‌کاری بکنید آرامش حکم‌فرماست خرامش حکم‌فرماست هرچه که طلب می‌کنی با تلاش زیاد به دست نمی‌آید ده سال از همه کناره بگیرید قوی‌تر می‌شوید بیست سال از همه کناره بگیرید قوی‌تر می‌شوم در هر حال چیزی برای بردن نیست و به یاد داشته باش دومین چیز برتر در این دنیا خواب آسوده‌ی شبانه است و  برترین: مرگ آرام در این بین قبض گاز را به موقع بپردازید و با زنان زمان قاعدگیشان جر و بحث نکنید! __بوکفسکی

__از خودم😁

چشمانش شبیه پروانه‌ای که روی گلی بنشیند، روی صورتم نشست و نتوانستم جلوی سرخ شدن چهره‌ام را بگیرم. __دختری با گوشواره‌ی مروارید🎨🌱/ تریسی شوالیه

پر از جزئیات و نگاه‌ها و دوستیِ رنگ‌ها. من یاد ایشون افتادم: و آرام‌آرام، رسوبِ آسایش را در اندرونِ خود احساس می‌کردم.

ویلیام سارویان گفت: من زندگی‌ام را با دوبار ازدواج، ولی عملا با یک زن تباه کردم ویلیام عزیز، همیشه عواملی برای تباه کردن زندگی‌هامان هست بسته به این‌که چه‌ چیز یا چه کس اول پیدای‌مان کند ما همیشه رسیده و آماده چیده شدنیم زندگی‌های تباه شده خیلی عادی‌اند چه برای عاقلان، چه برای عوام فقط وقتی که می‌فهمیم زندگی ما هم جزء تباه شده‌هاست تازه درک می‌‌کنیم آن‌ها که خودکشی می‌کنند، الکلی‌ها، دیوانه‌ها، زندانی‌ها، موادفروش‌ها و بقیه همان‌قدر جزء ذات زندگی‌اند که گلایل، رنگین‌کمان، توفان و رف خالی آشپزخانه. __بوکفسکی