اتوپیانیست | محمد نصراوی

🖋 جستارک خوش‌بینی و ناامیدی، برخلافِ ظاهرشان، از یک جنس‌اند: هر دو صندلیِ تماشاچی‌اند. خوش‌بین نشسته است چون مطمئن است نمایش خوب تمام می‌شود؛ ناامید نشسته است چون مطمئن است بد تمام می‌شود. سرِ پایانِ قصه اختلاف دارند، اما در مهم‌ترین چیز شریک‌اند: هیچ‌کدام از صندلی بلند نمی‌شوند. اطمینان — چه روشنش، چه تاریکش — آدم را از صحنه معاف می‌کند. امید اما صندلی نیست؛ صحنه است. امید یقین ندارد، قمار می‌کند: ممکن است ببازد، و درست همین احتمالِ باخت است که جدی‌اش می‌کند. چیزی که شکست نمی‌شناسد امید نیست، تعارف است. و کسی که واقعاً امید دارد، ناچار است دست به کاری بزند — چون امید، بی‌دستِ او، به دروغ بدل می‌شود. برای همین است که ناامیدی، با همه‌ی تلخی‌اش، راحت‌تر است: مسئولیت ندارد. امید گران است؛ هر روز قسطش را می‌گیرد. فردا شب، قسمت هشتمِ سری: فیلسوفی که امید را از احساس به دانش بدل کرد — و جمله‌اش سال‌هاست بالای همین صفحه نشسته. نمی‌دانم شاید اشتباه می‌کنم ... 🆔 @Utopianist_Nasravi