ஐ✨ღ⎠ 𝑀𝑜𝓎ç𝑒ç𝒶𝓀 ⎝ღ✨ஐ

#SABIRLIGIM МУАЛЛИФ НУРФАРИЗ ҚУРБОНОВА 75-қисм. Аммо Азизбек сōзида туролмади. Ойлик олиганини айтиб - Гулхаёни Шахарга дōхтирга обораман! - дейиши билан Ҳалима ая уйни бошига кōтарди - Хоо хотинли тōкис, хотинчангизни кōнгли шахарлик дōхтирларни тусаб қолибдими?! - деди Азизбекни нафсониятига тегиб- Мен тōққизта бола туғиб катта қилибману дōхтир нималигини билмапмана?! Бизни вақтлар дōхтирга қорнини қапайтириб бориш уят эди. Ҳозиргилар қорнида боласи бир кунлик бōлиши билан дōхтирга чопади! Азизбек онасига тушунтирмоқчи бōлди - Эна телизорданам (теливизордан ҳам деяпти) айтяптику қориндош билан никох қилганлар дōхтир кōригидан ōцин деб... - Улар айтаверади-гап билан ōғлининг оғзига урди Ҳалима ая- ōша дōхтирларинг нима қилиб бōлса ҳам пул топиш дардида! Ҳар балони ōйлаб топаверади улар. Шахарга бориш- келиш, камига дōхтирга кириш, дори дармон олиш қанча пул бōлишини биласанми?! - Эна ойлигимни олдим. Аммалаб, тежаб тергасак етиб қолар... - Ойлигинга бошқа нарса режа қиганман! Мовлут ōқитмоқчиман. Мовлут ōқитиб ис чиқарсак боланг соғлом туғилади! - Эна шу мовлутни кейинги ой қилинг... Азизбекнинг гапи ичида қолиб Ҳалима ая шанғиллаб кетди - Мовлут ойи ҳозир! Кейинга қолдириб бōлмайди. Ёки нима хотинчангни йōриғидан чиқолмайсанми?! Азизбек бошқа гапиришни истамай қōл силтаб чиқиб кетди. Уйда эса уни Гулхаё бетоқат кутарди. Барибир билади қайнонаси рози бōлмаслигини аммо эри бир аммалаб кōндиришига умид қилиб турганди. Азизбекнинг шалвираб киришидан эса охирги умиди ҳам узилди. - Рози бōлдиларми?! -Энам бу ой мовлут қиларкан. Болага яхши бōлади деяптилар! - Лекин... -Ôчир, менга ақл ōргатма! - ҳар доимгидек ягона кучи етадиган одами бōлган Гулхаёга бақирди Азизбек - Энам мовлут қиларкан. Бор пулимни шунга бердим. Жуда дōхтирга боргинг келаётган бōлса ōзингни энанга айт, оборсин. Гулхаё индамади. Мана қачондан бери уйига бормайди. Охирги марта чаллари бōлган куни борганди. Ундан бери эса рухсат йōқ. Бу албатта қайнонасини ташаббуси. Нимамуш уларнинг даврида келинлар олти ойда бир борганмиш, хомладорлигидаку уммуман уйдан чиқмаган эмиш.... Гулхаё дадасини жуда соғинганини хис этди. Юраги оғриди. Бечора дадаси икки ой бурун келганда қайнонаси уйга киритмади - Уят бōлади қуда, эндигина хомладор бōлган қизингизни нимасини кōргани келдингиз! Чаллар куни кōрдингизку бōлдида, ҳадрб келаверадими одам. - деганди Турсунбой акани мулзам қилиб. Бечора Турсунбой ака қизини кōролмай қайтиб кетгани ҳалигача келгани йōқ.... Гулхаё - Унда эртага уйимизга борсам бōладими ? - деди. -Энамдан сōра! - деди Азизбек тōнғиллаб. Гулхаё уф тортди. Бу уйда ҳамма нарсани хатто Пашша учиб ёки учмаслигини ҳам Ҳалима ая ҳал қилади. Тоғасики уммуман жим, ароқ бōлса бōлди. Ароқни кōрса Хотин бола чақаси тугул худони ҳам унитиб юборади.

#SABIRLIGIM МУАЛЛИФ НУРФАРИЗ ҚУРБОНОВА 74-қисм Гулхаё уйқуга ётиб кōзи илиниши билан дахшатли тушлар кōра бошлади. Тушида туғган эмиш, лекин негадир бола мажрух эмиш! Шу қадар чиройли чақалоқ эмишки кōз қамашади, аммо оёғи йōқмиш. Гулхаё дод солиб йиғлади, чақалоқни қōлига олиб базōр тилга кирди - Сенга нима бōлди, нега оёқчаларинг йōқ?! Шу пайт бола Гулхаёни янада дахшатга солиб фолбининг хунук овозида гапирди - Мени сен шу аҳволга солдинг!!! Гулхаё - Йōōқ!! - деб чинқириб уйғониб кетди. Унинг овозидан ёнида ётган Азизбек ҳам чōчиб уйғонди - Нима бōлди, тинчликми?! Гулхаё йиғлаб юборди - Туш кōрдим... Азизбек термосдан чой қуйиб Гулхаёга берди - Ол ич, ōзинга келасан. Гулхаё қайноқ чойни амалаб ичиб Азизбекка мōлтираб қаради - Дўхтирга оборинг мени? -Нимага бирор жойинг оғрияптими? Гулхаё оғир нафас олди - Тушимда... Уни кōрдим. Жуда чиройли қизча эмиш. Фақат... Фақат оёқчалари йōқ эди!! Қōрқиб кетдим... Азизбек ҳам бир сесканди. У Гулхаёни яхши кōришини бир жōрасига айтганда жōраси шундай деганди - Азиз, яхши кōрсанг ҳам Гулхаёга уйланма! Чунки қариндошсизлар, қариндошлар ōртасидаги никох эса охири яхши бōлмайди. Ôртангизда бола бōлса ногирон бōлиб туғилиши мумкин!!... Азизбек миясига урилаётган фикрлар тасирида терлаб кетди. Чой қуйиб ōзи ҳам ичди. Миясида ярқ этиб қаердадир эшитган гапи жаранглади - Зинонинг касофати болага уради!!... Азизбек сесканиб Гулхаёни қаттиқ қучоқлаб олди - Жиннимисан унақа бōлмайди! Мени болам соғлом туғилади.. Гулхаё йиғлаб Азизбекка ялинди - Илтимос дōхтирга борайлик. Кōнглим безовта негадир... - Бōпти, фақат эрта боролмаймиз. Ойлик олишимга яна икки хафта бор. Лекин вада бераман. Ойлик тушиши билан шахарга, дōхтирга обораман хōпми?! Гулхаё бош силкиди. Азизбек Гулхаёни жойига ётқизиб қучоқлади. Пешонасидан аста ōпиб пичирлади - Бизни боламиз соғлом бōлади. Бундай нарсаларни ōйлама!

#SABIRLIGIM МУАЛЛИФ НУРФАРИЗ ҚУРБОНОВА 73-қисм. Ҳалима аянинг фикрича фолбининг "аммаллари" тōғридан тōғри амалга ошаётгандек эди. Чунки Азизбек ва Гулхаё тез тез жанжалашиб қолишарди. Ҳалима ая хомила уч ойликка ōтиши билан Гулхаёни фолбиникига судради. Гулхаёнинг бормайман деб қаршилик қилишлари бефойда кетди. Можарога Азизбек аралашиб икки шапалоқ урди - Энам сен билан болага ёмонликни раво кōрмаса керак! Ôласанми айтганларини хōп деб бажарсанг?! - бақирди Азизбек. Гулхаё индаёлмади. Ҳалима ая ҳам ōз хукмини ōтказди - Фолбин бир нарсани биладики эшигидан шунча одам аримайди! Гулхаё бу уйдаги оми одамларга ҳеч нарсани тушунтиролмаслигини билиб индамай кийиниб чиқди. Фолбинни уйига бориб ҳам у ōқиган дуолар билан ҳам Гулхаёнинг юраги сиқилиб қоронғулашгани очилмади. Аксинча юрагида кучли ваҳм пайдо бōлди. Ним қоронғу , деворларига аллам балолар илиб ташланга уй. Бошига катта рōмол ташлаб олиб хунук овозда кекириб куф суф қилаётган фолбин... Буларнинг бари Гулхаёни дахшатга солиб бошини айланрирди. Ҳушидан кетиб қолмаслик учун оғзини катта катта очиб нафас ола бошлади. Ич ичидан оғирлашиб кетаётганини хис этди. Гулхаё ҳам жуда дин борасида билими тōкис бōлмаса ҳам ора орада теливизордан домлаларнинг марузаларини кōрарди. Фолбинларни ғайб оламидан ҳабардорман деб даво қилиши нотўғри эканини, аслида ғайб яни келажакни фақат Аллоҳ билгувчи эканини марузаларда эшитганди. Айниқса фолбинга борган одамларнинг қирқ кунлик номози қабул бōлмайди, кимки фолбинга ишонса у Муҳаммадга нозил қилинганларни инкор этгувчи ҳисобланади!! дейилганди.... Гулҳаё уйга қайтиб ҳам ич ичида пайдо бōлиб қолган оғирликдан қутилолмади. Миясида "Фолга борган онанинг ҳомиласи дуо ва баракадан маҳрум бōлади" деган гаплар айланаверди. Бу гапни аниқ қаердан эшитганини эслолмаса ҳам қулоғи остида жаранглайверди!

Shoshilinch kóring 🫢✨ ⚡ENDI CHINNI BOZORLARINI YOPSAK XAM BULADI😱😱😱 🍬Chunki siz óz qulingiz bilan ajoyib idishlarni, kartinalarni, soatlarni, DEKUAR buyumlarni yarata olasiz✅💯 Mana sizga uyda UTIRGAN holda Halol mehnat va ushbu HUNARLAR orqali daromad qilishni órgatama🚗 ✨Darslar butn UMR uzlaringda qoladi🎉 😎MUROJAT UCHUN:✅ @Biznes_Ledy_Odinabonu @Kurator_Odinabonuu 💚TEZZ Gruppamga qo'shilish uchun👇 https://t.me/resin_art_Odinabonu https://t.me/resin_art_Odinabonu

Реакция белгилаб куямиз 😊

❗️ YAPON MOʻJIZASI - GANBARIMASU Yaponlar aynan "ganbarimasu" tufayli urushdan keyingi eng qashshoq davlatdan dunyoning eng boy davlatiga aylandi. Agar insonning ham ichida ganbarimasu bo‘lsa, har qanday qiyinchilik, har qanday muammo oddiy bo‘lib qoladi. Buni rivojlanishni, yuksak marralarni zabt etishni xohlovchilar uchun haqiqiy omad formulasi desa ham boʻladi. Ganbarimasu bu... Davomi shu yerda 👈

дан кетиб қолди. Табиийки, хотиним қошларини чимирди, ғазабнок чеҳрасида кўплаб саволлар ғужғон ўйнади. Мен Дилбарга ўгирилиб дедим: — Сизга хотиним келади, деганмидим? Тезроқ чиқиб кетинг, деганмидим? Нега чурқ этмайсиз, ўзингиз тушунтиринг энди. Дилбар диван ортидан айланиб ўтди-да, хотинимга юзма-юз бўлди. Унинг кўриниши хотиржам эди. Аммо гапирган гаплари мени довдиратиб қўйди: — Биз эрингиз билан севишамиз. Хонада шу қадар жимлик чўкдики, мен ҳеч биримиз нафас олмаяпмизмикан, деб ўйлаб қолдим. Кейин жиғибийрон бўлганча Дилбарга муштимни дўлайтирдим: — Сиз, ўв... нималар деяпсиз? Ёлғон гапиришга уялмайсизми? Қанақа севишиш?.. Мен фақат хотинимни севаман, билдингизми? Уятсиз экансиз-ку!.. Мақсадингиз бировларнинг оиласини бузиш экан. Дилбар пинагини ҳам бузмай менга деди: — Сиз менга кўзингизни қисмай гапиринг, хўпми? Қачонгача яшириб юрамиз? — Нима?!. Нимани яшириб юрамиз?.. Хотин, сен бунинг гапларига ишонма. Жиннихонадан келган бўлса керак. — Дадаси, ўзингизни босинг, — деди Дилобар. — Сиз менга айтинг-чи, агар бу аёл ёлғон гапираётган бўлса, диванимизнинг орқасида нима қилаётган эди? — Уф... ҳозир сенга ҳаммасини бир бошдан айтиб бераман. Ярим соат олдин эшик жиринглади, очдим. Қарасам, шу аёл турибди. “Оилавий поликлиникадан келдим”, деди. Қўлида дафтарини кўриб... — Қанақа поликлиника, қанақа дафтар? — хахолаб кулди Дилбар. — Нималар деяпсиз? Мен сўзимни исботлаш учун стол устига қарадим, бироқ у ерда дафтар йўқ, ғойиб бўлган эди. — Қаерга яширдингиз, айтинг! — дедим мен ҳамширага хезланиб. — Вой, нимани? — Дилбар шундай деб хотинимнинг орқасига яширинди. — Дафтарни! — шундай деб хотинимга ўгирилдим. — Менга қара, Дилобар, сенга бир бошдан гапириб бераман. Ишонмасанг, ўзинг биласан. Хуллас, хотинимга ҳаммасини айтиб бердим. Айбим йўқлиги, хиёнат қилмаганим, соддалигим туфайли шундай ноқулай аҳволга тушганимни тушунтирдим. Бу аёлни танимаслигимни айтиб, тавалло қилдим. Дилбар гапимни бўлмади, аммо истеҳзоли кулиб турди. Хотинимнинг қошидаги тугун эса сира ечилмади. Бироқ негадир унчалик аччиқланмади, аксинча баъзи гапларимдан кулиб қўйди. Мен бундан ҳайрон бўлдим. Демак, хотиним менинг алдамаётганимни тушунди, деб ўйладим. — Дадаси, сиз кўчага чиқиб бир айланиб келинг, — яна ҳайратга солди мени хотиним. — Биз бу киши билан ўзимиз гаплашиб оламиз. — Ўзларинг гаплашиб оласизлар? Сен нима деётганингни тушуняпсанми? Ахир бу сени алдайди, қулоғингга лағмон осади, туппа-тузук эрингни хиёнаткорга чиқаради. Менинг айбим йўқ. Ичкарига киритмоқчи ҳам эмасдим буни! Яна Дилбар ўртага суқилди: — Сизнинг айбингиз бўлмаса, унда мен уйингизга ойдан тушибман-да, а? Хотинингиз келишидан аввал юз марталаб “севаман, жоним” деган ким? Кеннойим келадиган бўлса, кета қолай дедим. Йўқ, бугун учаламиз гаплашиб олишимиз шарт, дедингиз! Хотинидан қўрқадиган эркак эркакми, дедингиз! Айтмадим, денг?!. Энди эса қандайдир поликлиника дейсиз, ҳамшира дейсиз! Ўзим уколдан қўрқаман-у, қанақасига ҳамшира бўлай? Агар Дилобар ўртага тушмаганида мен бу аёлни ногирон қилиб қўярдим. Без бўлиб гапиришини қаранг! Одам ҳам шунчалик сурбетлик қилиши мумкинми? Киприк қоқмай алдайди-я! Хотиним мени бир амаллаб уйдан чиқарди. Ҳаммасини ўзи ҳал қилишини айтди. “Бу қаллоб аёл сени бир бало қилмасин”, дедим. Хотиним яна кулимсиради. Дилобар мени кўчага чиқариб тўғри қилган экан — анча енгил тортдим. Аммо барибир икковлон нималарни гаплашишини ўйлаб ичим қизиди. Кўчада қанча вақт тураман, ҳайронман. Ўзимнинг уйимга хотиним чақиргандан сўнг кираманми? Ҳа, хиёнат қилганим учун... Хиёнат? Аслида хиёнат қилганим йўқ-ку! Ўша аёлнинг ўзи келди, сичқонни баҳона қилиб, ичкарига кириб олди. Менинг хатойим — хотиним келгандаёқ бу ҳақда айтишим керак эди... Яхшилаб ўйлаб кўрилса, эркакнинг хиёнатига аёлларнинг ўзлари сабабчи бўлишади. Ўзингиз мулоҳаза қилиб кўринг: аввало, яхши хотиннинг эри бу кўчага кирмайди! Иккинчидан, бегона аёл кўзини шундай сузадики, эркак хотинини паққос эсдан чиқариб юбориши мумкин. “Ғунажин кўзини сузмаса, буқа занжирини узмайди” деган мақол бежиз айтилмаган, ахир!.. Кўчада қанча вақт қолиб кетдим, аниқ билмайман. Бир-икк

икчадан қарадим: хотиним! — Тезроқ очинг, — деди у. Кейин эса мен очгунимча бўлмай, ўзи очди. — Очиқ экан-ку, мен жиринглатиб ётибман... Ассалому алайкум, дадаси. Ишга яхши бориб келдингизми? Менинг тилим калимага келмасди. Хотинимга нима деб гап очишни билмасдим. Аслида айбим йўқ, ҳаммасини рўй-рост айтишим керак. Бироқ гап хотинимнинг ишонишида! — Салом, хотинжон! Ўзинг яхши келдингми? Болалар қани? — Э, уларингиз яна бир кун қоламиз дейишди. Бувисини соғинишибди. — Биласанми, сенга... — Сиз буларни ушланг, — хотиним шундай деб қўлидаги пакетларни менга тутқазди. — Маҳалла бошидаги дўконда арзон тухум сотишяпти экан. Мен тез бориб келай. — Шошма, ҳозир... — Катта бўлмасаям ҳар ҳолда арзон. Тез бориб келай. — Йўқ, шошма. Сенга бир гапни айтишим керак. — Нима дейсиз шу пайтда? Ярим соатда қайтаман, кейин айтаверасиз. Бирдан каллам ишлаб кетди. Хотинимнинг дўконга кетгани яхши эмасми? Қайтиб келгунича анови жувонни ўзига келтириб уйдан чиқариб юбораман. Акс ҳолда хотинимнинг кўнглига ишончсизлик ораласа, бир умр ортимдан пойлаб юрадиган бўлади. — Бора қол, — дедим шоша-пиша. Аммо аксига олиб, хотиним эшикдан чиқар-чиқмас, ичкари хонадан “ҳой, қаердасиз?” деган товуш келди. Мен ўзимни хотиржам тутишга ҳаракат қилдим. Хотиним эса таққа тўхтаб, ортига ўгирилди. — Кимдир гапирдими? — сўради у. — Аёл кишининг овозими? Мен кулимсираб жавоб бердим: — Ташқаридан эшитилди, хотин. Қўшнининг уйидан бўлса керак... Ёки кўчадан. Сен тезроқ бориб кела қол. — Йўқ, ичкаридан эшитилди, — шундай деб, назаримда, хотиним ҳам кулгандек бўлди. — Ичкарида ким бор, дадаси? — Бу нима деганинг? — дедим астойдил хафа бўлиб ва овозимни кўтариб. Овозимни кўтарганимнинг боиси, мабодо ичкаридан Дилбар яна чақириб қолса эшитилмасин деган мақсадда эди. — Бормайдиган бўлдингми? Унда эшит... — Четроқ туринг, — дўконга тараддудланиб турган хотиним мени нари суриб, ичкари хонага йўл олди. “Ҳаммаси тамом, — ўйладим мен, — қанақа қовоқкалла ҳамшира бўлди бу, озгина гапирмай турса олам гулистон эди!” — Менга қара, сенга ҳозир тушунтираман, — шундай деб хотинимнинг орқасидан ичкарига кирдим-у, жим бўлдим. Ҳамшира қиздан дом-дарак йўқ, хонада фақат хотиним иккимиз эдик. Дилбар қаерда бўлиши мумкин? Майли, қаерда бўлсаям, хотиним кетганидан сўнг топилса бас. Ҳар ҳолда хонада буғланиб кетмагандир. — Хўш, ким бор экан? — дедим хотинимга. — Гапир! Хотиним атрофга аланглади: — Менга бир гап бўлди, шекилли? Аммо аёл кишининг овозини аниқ эшитдим-ку! — Агар сен аниқ эшитган бўлсанг, уйимизда арвоҳ бор, — дедим мен ҳазилга олиб. Хотиним кулиб юборди: — Э, ҳазилингиз бор бўлсин! Бўпти, мен кетдим. Сиз онамга бир телефон қилиб қўйсангиз бўлармиди, кеча нолиб гапираётгандилар. — Албатта, мана, ҳозир, — шундай деб чўнтагимдан қўл телефонимни олиб, қайнонамнинг рақамини излай бошладим. Икки ҳушим хотинимда! Тезроқ дўконга чиқиб кетса-ю, мен ҳамшира қизни топиб, уйдан ҳайдаб юборсам! — Юринг, бирга бориб келамиз, — деди хотиним. — Қўйсанг-чи, — уҳ тортдим мен. — Ҳозиргина ишдан келдим. Чарчаганман. — Мен чарчамайманми? — Сен ҳам борма, — мен шубҳага ўрин қолдирмаслик учунгина шундай дедим. Қолаверса, хотинимнинг феълини яхши биламан: борма деган жойга — аксинча боргиси келади. — Телевизор кўриб ўтирамиз. — Йўқ, майли, бора қолай, яқин-ку! — Ўзинг биласан. — Э, эриняпман, бормайман. Худди шу маҳалда диваннинг орқасидан Дилбар қаддини ростлади ва аччиқланиб деди: — Оббо, қанақа хотинсиз, борсангиз боринг-да! Унинг бу гапидан ғазабим қўзиб кетди, аммо айни пайтда мен ҳеч нима қила олмасдим. Тилим ҳам лол эди. Хотиним дастлаб чўчиб тушди, сўнг ўзини босиб олиб, аввал Дилбарга, кейин эса менга қаради. Хўш, мен нима қилишим керак? Гаров ўйнаб айтаман: ҳозир нимаики демайин, хотиним барибир ишонмайди. Ҳаммасига мана шу ҳамшира айбдор, озгина чидаганида Дилобар уйдан чиқиб кетган бўларди. Йўқ, мен ўзим калта ўйладим. Хотиним уйга кириб келганидаёқ бор гапни айтиб беришим керак эди. Энди барибир ишонмайди. — Бу аёл оилавий поликлиникадан келибди, — дедим мен ниҳоят тилга кириб. — Исми Дилбар экан, ўзи айтди. Боя дафтарга ёзиб бўлгач, бирдан ҳуши

🌙ENDI CHINNI BOZORLARINI YOPSAK XAM BULAVERADI😱😱😱 📌Chunki siz óz qulingiz bilan ajoyib idishlarni yarata olasiz✅👆 😀Uyingiz uchun dekuar buyumlar 📌 Dengiz efekti 📌 LAVH , SOAT 📌ETAJERKA IDISH HAMMASINI ÓRGANIB HAM😀 DAROMADGA CHIQASIZ 💕HAM YAQINLARINGIZGA SOVGA QILASIZ.🌸 Mana sizga uyda UTIRGAN holda Halol mehnat va daromad💰 ✅✅✅ KURSIMDA 5️⃣0️⃣%%% KATTA CHEGIRMADAN foydalanib qoling 👇👇👇👇 Ushbu hunarlarni egallab óquvchilarim bn ham muloqat qilaolasiz. Hunaringiz orqali daromad✅❤️😎 ✍️MUROJAT UCHUN: @Biznes_Ledy_Odinabonu 👇TEZZ Gruppamga qo'shilish uchun👇 https://t.me/resin_art_Odinabonu https://t.me/resin_art_Odinabonu

ҚОЙИЛМАҚОМ РЕЖА... Ҳикоя Эшик қўнғироғи жиринглади ва юрагим шув этди. Ким бўлиши мумкин? Негадир мени ҳаяжон босди. Оёқларимга енгил титроқ кирди. Эшикни очдим. Ташқарида хушбичим, сочлари жингалак, кўзлари катта-катта жувон дафтар кўтариб турарди. — Оилавий поликлиника, — деди у аввал менга, сўнг дафтарига тикилиб. — Салом, яхшимисиз? Мен ҳамшираман. — Хотиним уйда эмас, — жавоб бердим мен. — Нима? — анқайди жувон. — Хотинингиз билан нима ишим бор, тавба? Ёки хотиним уйда эмаслигини айтсам, ичкарига киради деб ўйлаяпсизми? — Йўғ-ей, ҳалиги... оилавий поликлиника деганингизга... маълумотлар хотинимда бўлади-да! Мен ҳам... сизга кўзим учиб тургани йўқ! Жувон кутилмаганда сесканиб кетиб, оёқларига қаради-да, бақириб юборди: — Вой-вой, сичқон! — шундай деб бўсағага ўзини урди. Ранги учиб даҳлиздан ҳам ичкарига кириб кетди. Мен орқага мункиб, йиқилиб тушишимга бир баҳя қолди. Тўғрисини айтсам, ўзим ҳам сичқондан қўрқаман. Аммо аёл кишининг олдида буни билдирмаслигим керак. Ўзимни ўнглаб олдим ва қия очиқ эшикдан ташқарига қараган бўлдим: — Қанақа сичқон? Гапиришингиз катта-ю, сичқондан шунчалик қўрқасизми, яхши қиз? Сичқон-пичқон йўқ бу ерда! У ташқарига чиқишга ботинмай, бўйнини чўзиб секин мўралади: — Ҳозиргина оёғимнинг устидан ўрмалаб ўтди... Сиз, яхшиси, сув беринг, юзимга сепинг. Қўрқиб кетдим. Мен жувон айтгандек қилдим. — Раҳмат, яхши одам экансиз, — деди у. — Менинг исмим Дилбар. — Қофияни қаранг, — кулиб юбордим мен. — Хотинимнинг исми эса Дилобар. Аммо айтиб қўяй, у сиздан анча чиройли. — Йўғ-ей, билмабмиз, — лабини бурди Дилбар. — Хайрият, хотинингиз уйда эмас экан, агар бўлганида мени каламуш есаям киритмас экансиз! — Кесатиқлар бобида устасиз-ку, — дедим мен. — Аммо хотини йўқ уйга кириш бобида сиз ҳам зўр экансиз!.. Энди чиқиб кетарсиз, хоним? Агар ростдан иш билан келган бўлсангиз, остонада туриб ҳам гаплашиш мумкин. Сиз кўрган сичқон инидан чиқмай чой ичиб ўтирибди. Дилбар яна лабини бурди. Дафтарини қўлтиқлар экан, менга норози қиёфада қараб қўйди. Бироқ остонадан чиқар-чиқмас, яна додлаб юборди-да, бу гал эшикни ичкаридан маҳкам ёпиб олди: — Сичқон! Сичқон!.. Рост айтяпман. Ҳалиям кетмабди! Мен диққат бўлиб эшикни очмоқчи эдим, Дилбар ялинганнамо қўлимга ёпишди: — Илтимос, очманг! — Қизиқмисиз, ҳозир хотиним келиши керак. Сизни уйда кўрса нима деб ўйлайди? — Илтимос, — у қўлимни қўйиб юбормади. — Яна ўн дақиқа, йўқ, беш дақиқа... Мен Дилбарга разм солдим. Енгилтак аёлга ўхшамайди, аммо бегона эркакнинг уйига кириб олиш даражасида... сичқондан шунчалик қўрқиш мумкинмикан? — Менга яна сув беринг, — деди у. Айтганидек қилдим. Кейин кесатдим: — Энди сичқонни баҳона қилиб бир умр шу уйда қоласиз, шекилли? — Вой, қанақа одамсиз, ҳозир кетаман. — Мен эмас, сиз қанақа одамсиз? Ҳозир хотиним келади дедим сизга. Балки зинадан чиқаётгандир аллақачон. — Бўпти, кетаман, — аччиқ қилди у. — Манови дафтаримни тўлдириб олай. Уйингизда ўтирадиган жой борми ўзи? Оббо, бу офатижон дафтарини тўлдирмаса кетмайдиганга ўхшайди. Мен уни стол-стуллар қўйилган ичкари уйга таклиф қилдим. Дилбар пойафзалини ҳам ечмай кириб, дафтарига нималарнидир ёза бошлади. Майли, шуниси маъқул, кетиши осон бўлади. Уни кузата бошладим. Қизиқ, худди хотиним келишини билиб, атайин имиллаб ёзаётгандек туюлди менга. Ҳа, ростдан ҳам шундай. — Бўлдингизми? — деб сўрадим тоқатсизланиб. — Вой, ҳозир! Намунча?!. Болаларингизнинг гувоҳномаларини берсангиз... — Мен топиб беролмайман. Кейинги сафар. — Начора. Аммо хотинингизга айтинг, поликлиникага албатта борсинлар, эмлаш ишлари муносабати билан... — Хўп, хўп. — Кеннойидан жудаям қўрқар экансиз-а? — Дилбар шундай деди-да, дафтарини ёпиб ўрнидан турди. Мен уни кузатиш (аниқроғи ҳайдаш) учун ортидан эргашдим. Аммо кутилмаганда Дилбар ёлғондан қилдими ёки ростдан бўлдими, хона эшигига етмай мункиб кетди. — Мени ушланг, бошим айланди, — шундай деди-ю, ўзини орқага ташлади. Агар уни ушлаб қолмаганимда чалқанчасига йиқилиб бошидан лат ерди. Худди шу пайтда эшик қўнғироғи жиринглади. Юрагим така-пука бўлди. Шошганимдан Дилбарни диванга ётқизиб, чиқиш эшиги томон югурдим. Теш