وارثین ملکوت

#وارثین_ملکوت #کلام_روز ا✨﷽✨ا ⬅️ جابر جعفی می‌گوید امام ابوجعفر محمد باقر‌(ع) فرمود: «با حضرت قائم در بین رکن و مقام، سیصد و چند نفر به تعداد اهل بدر بیعت می‌کنند که نجبای مصر، ابدالی از شام و پاکانی از عراق در میان آنها می‌باشند؛ و تا مقداری که خدا بخواهد در دنیا خواهند بود (و حکومت خواهند کرد)». گمان مبر که این نام‌گذاری‌ها بی‌حساب و کتاب است؛ اشاره به نیکانی از عراق برای بیان این معنا است که کسانی که با آنها مقابله می‌کنند یعنی اشرار، از عراق و در عراق‌اند. اشاره به اَبدالی از شام برای بیان این مطلب است که از آنها و در بین آنها تبدیل و تعویض صورت می‌گیرد همچنین افراد دیگری که تغییر و تبدیل در آنها روی می‌دهند کسانی هستند که مردم می‌پندارند نخستین افراد در یاری رساندن حضرت مهدی به هنگام ظهورش هستند؛ از این رو، مهمترین ویژگی انصار واقعیِ شام، ابدال است. نُجَبای مصر از ملّتی که با پدران حضرت مهدی (یعنی آل محمد‌(ع)) مخالف هستند، برگزیده می‌شوند و نقش مهم و تاثیرگذاری در انقلاب جهانی و مبارک مهدوی برخوردار هستند. نقش خبررسانی و تبلیغی که امیرالمؤمنین علی‌(ع) برای نجبای مصر بیان فرموده، پوشیده نیست. از عبایه‌ی اسدی نقل شده است که گفت: امیرالمؤمنین‌(ع) در حالی که تکیه زده بود و من بالای سر آن حضرت ایستاده بودم، فرمود: «در مصر منبری خواهم ساخت....» عبایه می‌گوید: من به آن حضرت عرض کردم یا امیرالمؤمنین گویی شما خبر می‌دهی که بعد از مردن، بار دیگر زنده می‌شوید! حضرت فرمود: «هیهات! ای عبایه، تو به راه دیگری رفته‌ای (یعنی آن گونه که تو گمان کرده‌ای نیست) آنچه را که گفتم مردی از دودمان من انجام خواهد داد» (بحارالانوار، ج۵۳، ص۵۹) آن حضرت در روایتی دیگر، درباره‌ی مهدی و اصحاب آن حضرت فرموده است: «..... صدّیق اکبر با پرچم هدایت روانه خواهد شد..... سپس به مصر می‌رود و بر منبرش بالا رفته، برای مردم خطبه می‌خواند..... و در دل های مؤمنین، عِلم می‌اندازد به گونه‌ای که هیچ مؤمنی به علم برادرش احتیاج نخواهد داشت. در آن زمان این آیه تأویل می‌شود: «يُغْنِ اللّهُ كُلاًّ مِّن سَعَتِهِ»[نساء/۱۳۰] (خدا هر دو را به کمال فضل خویش بی‌نیاز سازد)»[بحارالانوار، ج۵۳، ص۵۸]. این روایت بیان می‌دارد که منبر مهدی پیش از آن که آن حضرت به مصر برسد، مهیا شده است یعنی منبر او را قبلاً همان نجبای مصر آماده نموده‌اند. ✍️کتاب سفر موسی(ع) به مجمع‌البحرین، ص ۱۹ 🌐@Varesin13

🔵 #وارثین_ملکوت 🔴 #تصورات_ذهنی 🏦ذهنت از کجا خط میگیره: همیشه می‌تونیم انتخاب کنیم کدوم فکر رو بپذیریم و دنبالش کنیم. در این نگاه، ذهن انسان میدان کشمکش سه جریانه: نفس، شیطان و خداوند. اینجاست که ⬅️مزیت «اخلاص» برای ما روشن‌تر می‌شه. هرچه انسان آگاهانه‌تر تفکرش رو در مسیر خواست خداوند قرار بده، زمینهٔ کمتری برای حکومت هواهای نفسانی و وسوسه‌های شیطانی باقی می‌مونه. شاید مسئله مهم این نباشه که: «چرا این فکر به ذهنم اومد؟» بلکه این باشه: «چرا اجازه دادم در ذهنم بمونه؟» ❤️@Varesin13

#وارثین_ملکوت #کلام_روز ا✨﷽✨ا ⬅️ نخستین جنبش ابراهیمی که با حضرت ابراهیم پدر انبیا‌(ع) در عراق آغاز شد و همچنین با حضرت علی‌(ع) و فرزندان ائمه‌ی او‌(ع) در عراق خاتمه یافت، دقیقاً - از یک نظر و جهت - شبیه نقشه‌برداری و پیمایشی است که قبل از برپاسازی یک بنا صورت می‌گیرد؛ زیرا در این مسیر نیز علایم و نشانه‌هایی قرار داده شد که حاصل تلاش‌ها و خونفشانی‌های انبیا‌(ع) بود تا از این رهگذر، راه برای دومین حرکت ابراهیمی (انقلاب بزرگ مهدوی) مهیا گردد. اگر چه در صدد ورود به جزئیات نیستم ولی متذکر می‌شوم که: آنچه در مرحله‌ی پیمایش و نقشه‌برداری و نیز به هنگام تهیه‌ی برنامه‌ها و نقشه‌ها روی می‌دهد، لاجرم به هنگام اجرای عملیات نیز تکرار می‌گردد؛ عراقی که ابراهیم‌(ع) پدر انبیا، دعوت آن حضرت و نیز کسانی که به او ایمان آوردند (ساره و لوط‌(ع)) را رد کرد و وی را در ابتدای حرکت و دعوتش نپذیرفت، قطعاً چنین رفتاری را با مهدی‌(ع) تکرار خواهد کرد. همچنین مصر و شمال آفریقا که بنی اسرائیل و دعوت ابراهیمی را در آغوش کشید، قطعاً باید موضع‌گیری همسانی در قبال مهدی، دعوت او و انقلاب جهانی آن حضرت اتخاذ نماید. رفتار شام نیز مشابه با رفتاری است که در ابتدا از خود نشان داده است. لذا از سوی ائمه‌(ع) تاکید شده است که برگزیدگان انصار، عبارتند از نیکان عراق، نجبای مصر و ابدال شام. ✍️کتاب سفر موسی(ع) به مجمع‌البحرین، ص ۱۹ 🌐@Varesin13

🔵 #وارثین_ملکوت 🔴 #دلنوشته ✨«نکند سرگرمی‌های دنیا، مرا از خدا دور کرده باشند؟» من، میان لذت‌های زودگذر دنیا گم شدم؛ مغزم دنبال پاداش، نفسم دنبال خواسته، و قلبم دنبال خدا… ✨«اگر امروز برگردم، دیر است؟» هر بار گفتم «بعداً»، یک قدم از خدا دورتر شدم؛ تا جایی که ترسیدم مبادا دوری از خدا برایم عادی شده باشد. خدایا… نمی‌خواهم بازی دنیا را آن‌قدر جدی بگیرم که پایانش را فراموش کنم. اگر همه‌چیز را به دست بیاورم، اما تو را از دست بدهم، واقعاً چه چیزی برده‌ام؟ ✨«الهی مَا ذَا وَجَدَ مَنْ فَقَدَكَ وَ مَا الَّذِي فَقَدَ مَنْ وَجَدَك» خدای من، چه دارد آنکه تو را ندارد؟ و چه ندارد آنکه تو را دارد؟ (امام حسین علیه‌السلام) ❤️@Varesin13

#وارثین_ملکوت #کلام_روز ا✨﷽✨ا ⬅️به هنگام ملاقات حضرت موسی‌(ع) با عبد صالح‌(ع)، وظیفه و نقش یوشع‌(ع) پایان می‌یابد و مانند یک همراه و تماشاچی، از آنچه می‌بیند، به فراگیری علم و دانش می‌پردازد. وی موضع مستقلی ندارد بلکه موضع‌گیری‌های وی مانند موضع‌گیری‌های موسی‌(ع) و به پیروی از آن حضرت بوده است. لذا در قرآن فقط این دو تن یعنی موسی‌(ع) و عبد صالح‌(ع) نام آورده شده است و از یوشع‌(ع) اسمی در میان نیست زیرا او در این سفر نقشی نداشته است: «فَانْطَلَقَا حَتَّى إِذَا رَکِبَا.... فَانْطَلَقَا حَتَّى إِذَا لَقِیَا غُلامًا.... فَانْطَلَقَا حَتَّى إِذَا أَتَیَا أَهْلَ قَرْیَةٍ....» (پس رفتند تا سوار شدند.... رفتند تا پسری را دیدند.... رفتند تا به دهی رسیدند....). اما دلیل آمدن یوشع‌(ع) با موسی‌(ع) این بود که وی، وصی و جانشین موسی پس از مرگش بود و حضورش از روی حکمت بود؛ تا از این طریق وی به همراه موسی‌(ع) از عبد صالح، دانش بیاموزد. بلکه عدم حضور وی در این ملاقات بدون دلیلی قابل قبول، منافی حکمت به شمار می‌رود؛ زیرا این عدم حضور، از دست رفتن فرصتی است که یوشع‌(ع) می‌تواند با آن، کسب دانش کند. مطمئناً آموزش دادن به وصی و آماده‌سازی او برای برعهده گرفتن نقش مکتبی، لازم و ضروری است به ویژه اگر این وصی، کسی همچون یوشع‌(ع) باشد که وظیفه‌ی عظیمی در نهضت دین الهی بر این زمین که همان فتح سرزمین مقدس است عهده‌دار خواهد شد. این کار علاوه بر اهمیت زمانی خاص خودش، به طور کلی در نهضت دین الهی و دین حنیف ابراهیمی، از اهمیت فراوانی برخوردار است. ✍️کتاب سفر موسی(ع) به مجمع‌البحرین، ص ۱۷ 🌐@Varesin13

👆 دوازده مهدیین ع 👆 به خصوص اين که با تطبيق اين روايت با روايت وصيت، در می‌يابيم که اسامی در اين دو روايت، مانند هم هستند. روايت بعدی، اين معنا را تأييد می‌کند، آن جا که تصريح می‌کند که (پسر صاحب وصيت‌ها) قبل از قيام امام مهدی (ع) موجود است و بيان خواهد شد که صاحب وصيت‌ها کيست و پسر او چه کسی است: حذلم بن بشير گويد: به امام سجاد (ع) عرض کردم: (خروج مهدی را برای من وصف کنيد و دلايل و نشانه‌هايش را به من معرفی کنيد). حضرت فرمود: (قبل از خروج مهدی، مردی خروج می‌کند، که به او عوف سلمی می‌گويند. او از جزيره خروج می‌کند، اما محل زندگيش تکريت است و در مسجد دمشق کشته می‌شود. سپس شعيب بن صالح، از سمرقند خروج می‌کند، و بعد از او، سفيانی ملعون از سرزمين خشک خروج می‌کند؛ و او فرزند عتبه بن ابي‌سفيان است. پس هنگامی که سفيانی ظهور کرد، مهدی مخفی می‌شود، سپس بعد از آن خارج می‌گردد). [📚 غیبت، شیخ طوسی: ص444-443، ح437] روايت آشکار می‌کند، که مهدی (ع) قبل از خروج سفيانی از سرزمين خشک، موجود و ظاهر است و در روايات متواتر زيادی، ذکر شده است که سفيانی از نشانه‌های قيام امام مهدی (ع) است، که چندين ماه قبل از خروج حضرت (ع) خروج می‌کند. پس اين مهدی که قبل از سفيانی ظاهر و آشکار است، کيست؟ فکر نمی‌کنم بعد از اين که دانستيم افرادی از ذريه‌ی امام مهدی (ع) و اهل بيت ايشان (ع) آماده‌ساز ظهور آن حضرت، خواهند بود که با صفت (مهدی) وصف می‌شوند، يافتن اين پاسخ سخت و دشوار باشد! [📚 بررسی شخصیت یمانی موعود: ح1] ابو سعيد خدری می‌گويد: رسول‌ الله (ص) فرمودند: (قائم از ما است، و منصور از ما است، و سفاح از ما است، و مهدی از ما است. اما قائم، در حالی به خلافت می‌رسد، که به اندازه‌ی کاسه‌ای خون نريخته است. اما منصور، پرچمی به وی نمی‌رسد؛ اما سفاح، مال را نابود می‌کند و خون می‌ريزد، اما مهدی، زمين را از عدل پر می‌کند، همان سان که از ظلم پر شده بود). [📚 کنز العمال، متقی هندی: ج14، ص270/ تاریخ شهر دمشق: ج32، ص302] آن‌چه در اين حديث، حائز اهميّت است، اين است که بر دو شخص دلالت می‌کند: (قائم) و (مهدی) که هر کدام، غير از ديگری است؛ و هر کدام دارای نقشی هستند، که با هم متفاوت است. قائم که خلافت بدون خونريزی، به دستش می‌رسد، در ظاهر به حجت بن الحسن (ع) اطلاق می‌شود، اما مهدی، در اين روايت، بر مهدی اول از ذريه‌ی امام مهدی (ع) دلالت می‌کند که وظيفه‌ی زمينه سازی برای پدر، را به دوش می‌کشد و به امر پدرش (ع) در جنگ‌ها و انتقام‌ها فرو می‌رود و به کشتن مفسدان، اقدام می‌کند ❤️@Varesin13

🔵 #وارثین_ملکوت  🔴#حدیث_مهدوی 🦋بیعت با مهدی (ع) در بین رکن و مقام! #چهل_حدیث حدیث سی‌ام فضل بن شاذان، از اسماعيل بن عياش، از اعمش، از ابو وائل، از حذيفه بن يمان نقل می‌کند که از رسول‌ الله (ص) شنيدم که در ذکر مهدی (ع) فرمودند: (همانا در بين رکن و مقام، با کسی بيعت می‌شود که سه نام دارد: احمد و عبد الله و مهدی. اين سه نام او می‌باشند). [📚 غیبت، شیخ طوسی: ص470 و 454] در گذشته ذکر کرديم که هر يک از ذريه‌ی امام مهدی (ع) را می‌توان با صفت مهدی و قائم ذکر کرد. که با ملاحظه‌ی اين امر، می‌فهميم که مهدی، در اين روايت شخصی غير از امام محمد بن حسن (ع) است، زيرا اگر اين روايت را با اسماء وارده در وصيت رسول‌ الله (ص) مطابقت دهيم، در می‌يابيم که اول مهديين از ذريه‌ی امام مهدی (ع) (احمد) است، و ثابت می‌شود که اين همان احمد، وصی امام مهدی (ع) است: روايت وصيت پيامبر: (سه نام دارد، نامی همنام من و نام پدرم و او عبد الله و احمد و نام سومش، مهدی می‌باشد). روايت فعلی : (سه نام دارد: احمد و عبد الله و مهدی، اين سه نام او می‌باشند). از اين روايت و غير آن آشکار می‌شود، که وصی امام مهدی (ع) دارای نقش عظيم و اساسی، قبل از قيام امام مهدی (ع) می‌باشد و در باب اين موضوع، نيز به طور مفصل در کتاب (بررسی شخصيت يمانی موعود) جلد اول، سخن گفته‌ام. سيد بن طاووس از کتاب (ملاحم) اثر بطائنی، روايتی نقل کرده و گفته: اين عين لفظ روايتی است که در نسخه‌ای قديمی، در کتابخانه‌ی حرم امام موسی کاظم (ع) موجود است. ابو بصير نقل کرده که امام صادق (ع) فرمودند: (خداوند جليل‌تر و بزرگوارتر و عظيم‌تر از آن است، که زمين خود را بدون امام عادل رها کند). عرض کردم: (فدايتان شوم، مرا از چيزی با خبر کنيد، که آسوده خاطر شوم). فرمودند: (ای ابومحمد، مادامی که حکومت به دست بنی‌فلان باشد، برای امت محمد، هيچ فرج و گشايشی نيست، تا اين که حکومت آنان پايان يابد. پس هنگامی که پايان يافت، خداوند مردی از ما اهل بيت را به امت محمد (ص) می‌فرستد، که به تقوا سير می‌دهد و به هدايت عمل می‌کند و در حکمش، رشوه راه ندارد. به خدا سوگند، که من او را با نام خودش و نام پدرش می‌شناسم. سپس به شدت و در طی زمان کوتاهی به سوی ما می‌آيد، دارای خال و دو علامت در بدنش است. قائم عادل و حافظ آن چه که به او سپرده شده است، زمين را پر از عدل و قسط می‌کند، همان گونه که پر از ظلم و ستم گشته بود). [📚 اقبال الأعمال:ج3، ص116/ بحار الأنوار: ج52، ص269] فرمايش حضرت (ع): (پس هنگامی که پايان يافت، خداوند، مردی از ما اهل بيت را به امت محمد (ص) می‌فرستد که به تقوا سير می‌دهد و به هدايت عمل می‌کند و در حکمش رشوه راه ندارد. به خدا سوگند، که من او را با نام خودش و نام پدرش می‌شناسم). اين امر، نيز بر وجود مردی از اهل بيت قبل از قيام امام مهدی (ع) دلالت می‌کند، که نسلش از اهل بيت (ع) می‌باشد. يعنی از اهل بيت امام مهدی (ع)، به عبارت ديگر از نسل و ذريه‌ی ايشان می‌باشد؛ نه اين که به طور مطلق به اهل بيت پيامبر (ص) منسوب باشد، و اين معنی همراه با روايات ديگر که به اين امر اشاره می‌کنند، از جمله روايت وصيت که بر وصی امام مهدی (ع) به عنوان (اولين مؤمنين) دلالت می‌کند، مشخص و آشکار می‌گردد. و در کتاب (وصيت و وصی) بيان شده است، که مقصود از اولين مؤمنين، يعنی اولين ايمان آورنده به امام مهدی (ع) در زمان ظهور و قيام مقدسش. و نيز همان طور که روايت گذشته می‌فرمود: (همانا در بين رکن و مقام، با کسی بيعت می‌شود که سه نام دارد: احمد و عبد الله و مهدی، اين سه نام او می‌باشند). اين مهدی، که مردم بين رکن و مقام با او بيعت می‌کنند، همان مهدی اول از ذريه‌ی امام مهدی (ع) می‌باشد. 👇ادامه حدیث 👇