مهارتستان خلاق📚🎮|طاهره خادمی

خلاقیت همیشه قرار نیست در پروژه‌های بزرگ یا طرح‌های پیچیده خودش را نشان دهد؛ گاهی جادوی اصلی، از دلِ ساده‌ترین و دم‌دست‌ترین ابزارها متولد می‌شود. دیروز همین بهانه را دستِ بچه‌های «قبیله‌ی خالقان» دادم و این چالش را مطرح کردم: «از یک مداد و کاغذ، به غیر از نوشتن، چه استفاده‌های دیگری می‌توان انجام داد؟» از آن‌ها خواستم به این تمرین‌های خلاقانه به عنوان یک «گرم‌کردنِ ذهنی» نگاه کنند؛ تمرینی که معجزه‌اش را پیش از جلسات کاری مهم، قبل از اتخاذ تصمیم‌های مهم و هر وقت که ذهن نیاز به تکانش دارد، به‌خوبی نشان می‌دهد. بازخوردهای بچه‌ها فوق‌العاده جذاب بود و پاسخ‌هایی دادند که نشان از ذهن‌های باز، پویا و رهایشان داشت! اما جالب اینجاست که مغز ما (و محصول جانبی و مهم آن یعنی ذهن)، ذاتاً به دنبال کم کردن هزینه و صرفه‌جویی در مصرف انرژی است. به همین خاطر، گاهی همین کارهای ساده اما خلاقیت‌افزا را با این گمان که «احتمالاً چیز خاصی ندارد و کاربردی برایت پیدا نمی‌کند» کنار می‌زند تا به همان مسیرهای امن، عادتی و تکراری پناه ببرد. در حالی که لذتِ ناشی از خلق یک ایده‌ی شگفت‌انگیز و خودساخته — حتی در قالب چند خط یا کلمه‌ی ساده — اولین و هیجان‌انگیزترین پاداشی است که حین این تمرین‌ها می‌گیریم و جان تازه‌ای به سلول‌های خاکستری مغز می‌دمیم. ✴️حالا نوبت شماست، ای همراهِ عزیزِ کانال مهارتستان خلاق: به «قبیله‌ی خالقان» بپیوندید و به ما بگویید؛ یک مداد و کاغذِ ساده، چه کاربرد عجیب، متفاوت یا خلاقانه‌ای می‌تواند در دستِ شما داشته باشد؟ https://t.me/creativepeople1405 ❓نکند این باز شدن ذهن، روزیِ امروزتان برای یافتن راه‌حلی خلاقانه در زندگی‌تان باشد؟ 🌱 طاهره خادمی | کوچ مهارت‌های زندگی و رشد خلاقانه #کتابخوانی 🆔 @taherehkhademi 🌐 https://taherehkhademi.ir

خلاقیت همیشه ابداع یک محصول جدید یا کشیدن یک طرح نو نیست؛ گاهی «خلاقانه زیستن» یعنی پیدا کردن راه‌های تازه برای گره‌گشایی از کلاف‌های سردرگمِ روابط انسانی. ما هر جلسه در «پلاک کتابِ گپ‌یار» درست از همین جنس چالش‌ها حرف می‌زنیم؛ مثلاً نحوه‌ی برخورد با آدم‌های سمیِ پیرامونمان. همان آدم‌هایی که گاهی بسیار برایمان مهم و نزدیک هستند، اما چه سهوی و چه از روی عمد، وجودمان را از خشم، غم و نفرت پر می‌کنند. در مواجهه با این افراد، ذهن ما به شیوه‌های متفاوتی متوسل می‌شود؛ برای بسیاری از افراد «فرار و اجتناب» و برای برخی دیگر «تحمل و سکوت» راهکار مقابله محسوب می‌شود. اما جالب است بدانید وجه مشترک تمام این راه‌ها تنها یک چیز است: احترام به ارزشمندیِ وجودِ خودتان و پذیرش واقعیت‌های غیرقابل‌تغییر. اینجاست که یکی از عمیق‌ترین اصول تئوری انتخاب خودنمایی می‌کند؛ اصلی که همچون اقیانوسی عمیق است، اما شاید به اندازه‌ی برکه‌ای به آن توجه نکرده‌ایم:

«تنها کسی که می‌توانیم تغییر دهیم، خودمان هستیم.»

حقیقت این است که زیربنای بسیاری از رنج‌های درازمدت و فرساینده‌ی ما، در علاقه و اصراری ریشه دارد که می‌خواهیم با آن دیگران را تغییر دهیم. شاید قشنگ‌ترین پیوندِ «تئوری انتخاب» و «خلاقیت» درست همین‌جا شکل می‌گیرد: وقتی دست از تلاش فرساینده برای تغییر رفتار دیگران برمی‌داریم، انرژی و تمرکزمان آزاد شده و طراحِ خلاق آرامش و واکنش‌های درونی خودمان می‌شویم. اگر دوست داری تو بخشی از این جلسات، از تجربه‎‌های خودت بگی پیام بده @Gapyartil 🌱 طاهره خادمی | کوچ مهارت‌های زندگی و رشد خلاقانه #کتابخوانی 🆔 @tahereh_khademi 🌐 https://taherehkhademi.ir

طبق پادکست جلسه 11 کارآگاه خلاقیت، دوستانی که علاقه‌مند شرکت در جلسات کافه سرنخ هستند، لطفا بهم اعلام بفرمایند تا بعد از جلسه 12 ان شالله شرایط و زمان شرکت در این جلسات رایگان گروهی رو براشون ارسال بشه

🕧 راس ساعت ۶ صبح سه‌شنبه 19 آبان منتظرت هستم https://meet.google.com/qrt-ijxa-dis

قسمت هفتم قسمت ششم قسمت پنجم قسمت چهارم     قسمت سوم   قسمت دوم  قسمت اول قسمت هشتم داستان بلند مات زندگی توی دفتر نشستم تا ظرف‌هایی رو که انتخاب کرده بودم برایم آماده کند. دفترش بوی سوختگی ظریفی می‌داد که از کارگاه به داخل نفوذ کرده بود و با بوی خوشبوکنندهٔ اتاق قاطی شده بود. با گرفتن ظرف‌ها، جز حساب‌وکتاب پولش کاری نداشتم؛ هرچه سعی کردم مبلغش را پرداخت کنم، نگرفت. از اصرار زیاد خوشم نمی‌آید. - لطفاً بکشید. - آخه چیزی نشد! - هرچی شد، بفرمایید. - واقعاً چیزی نشد، این بار بمونه، دفعهٔ بعد. - آخه این‌جوری درست نیست. - من باید راضی باشم که هستم؛ خیلی خوش اومدید. باد شدیدی هنگام برگشت می‌وزید؛ انگار باد با کسی قرار گذاشته بود هرچه در شهر وجود دارد را به جای دیگری تحویل دهد! حس می‌کردم ممکن است ماشین هم بلند شود. شاخه‌های درختانِ شکسته، شبیه کسی که دستش شکسته و آویزان است، افتاده بودند. چرا دروغ گفتم که باید بروم دنبال نیلا؟ از خودم بدم آمد که برای رهایی از مخمصه‌ای که در آن گیر کرده بودم، به دروغ پناه بردم. راستی، به امیر باید چه دروغی بگویم؟ اگر پرسید، باید چیزی سرهم کنم و به او هم بگویم. به خانه که می‌رسم، امیر نیست و بچه‌ها هم نمی‌دانند کجا رفته. بچه‌ها مشغول بازی بودند و نیلا منتظر من بود تا به تکالیفش برسم. اگه دوست دارید داستان‌های بیشتری از من بخونید: «مرگهای کوچک من» در طاقچه «مرگهای کوچک من» چاپ 🌱 طاهره خادمی | کوچ مهارت‌های زندگی و رشد خلاقانه#مات_زندگی 🆔 @tahereh_khademi 🌐 https://taherehkhademi.ir

سه‌شنبه، 19 آبان | ساعت ۶ صبح🕊 تا حالا به این فکر کرده‌اید که چرا گاهی وقت‌ها هرچقدر زور می‌زنیم تا ایده‌ی نو و متفاوتی خلق کنیم، انگار ذهنمان قفل می‌کند و در یک دوره‌ی تکراری گیر می‌افتد؟ بعد از مرور کامل قلمروهای خلاقیت رسیدیم به موانعی که اجازه نمی‌دهند خلاقیت واقعی‌مان رشد کند. در این 3 دسته موانع که روز سه‌شنبه، کارآگاه‌وار به سراغشان می‌رویم، صدها ایده‌ی دیده نشده و جوانه‌ی رشد نیافته حضور دارد که منتظر بروز و شکوفایی‌اند. 🕵️‍♀️پس اگر بازهم هوس کردی همراهِ من کلاه کارآگاهی سرت بگذاری، این جلسه رو از دست نده و همراهم باش. 🕧 راس ساعت ۶ صبح سه‌شنبه 19 آبان منتظرت هستم https://meet.google.com/qrt-ijxa-dis 🌱 طاهره خادمی | کوچ مهارت‌های زندگی و رشد خلاقانه #خلاقیت #کارآگاه 🆔 @taherehkhademi

«آشفتگی در مغز ما به تجدید سازمان منجر می‌شود و اعصاب، پیوسته ارتباط‌هایی می‌سازند تا در کارهایی که مرتب انجام می‌دهیم، بهتر به ما کمک کنند. این تجربیات به مرور زمان مغز ما را شکل می‌دهند.» *(بخشی تکه‌تکه و کنارهم‌گذاشته‌شده از فصل ادراک کتابِ «راهنمای کاربران مغز»)* به نظر شما، چه کلمه‌ای در این جملات بیشتر از همه می‌درخشد و روشن می‌شود؟ برای من، پاسخ فقط یک کلمه است: «خلاقیت»! وقتی خلاقانه می‌اندیشی، خلاقانه رفتار می‌کنی و حتی به «خلاقانه زیستن» عادت می‌کنی، مغزت را مدام در مرحله‌ی رشد و شکل‌دهیِ جدید قرار می‌دهی و به خودت فرصت می‌دهی که هر روز بهتر و بهتر شوی. بر خلاف تصور عموم، آشفتگی نه تنها گیج‌کننده نیست، بلکه در اغلب مواقع پر از خلاقیت‌هایی است که در میان شلوغی‌ها پنهان شده و حتی در گوشه‌ای دنج به خواب رفته‌اند. در ۱۰ روزِ پیشِ رو، میان کارهای متعدد قرار گرفته‌ام. نمی‌دانم کدام‌یک در اولویت است یا برای کدام زمان بیشتری دارم. جالب اینجاست که وقتی به این مرحله از فشار می‌رسم، بیشتر خواب به سراغم می‌آید؛ انگار شدت فشار کاری، تنها راه آرامشش را در خوابِ عمیق می‌جوید! اما گاهی، این تکنیک ساده‌ای اما خلاقانه به ذهنم سر می‌زند: از کاری شروع می‌کنم که زودتر تمام می‌شود و فشارش از روی دوشم برداشته می‌شود. این‌گونه اجازه نمی‌دهم آشفتگی بر من حکومت کند و برایم تصمیم بگیرد. من به آشفتگی فرصت می‌دهم تا در درونم نفوذ کند، اما نه برای حکمرانی؛ بلکه اجازه می‌دهم وجودم را سازماندهی کرده و راه‌های درست و بهتر را به‌شکل خلاقانه‌ای نشانم دهد.

پنج‌شنبه‌های شلوغ من، باز هم رنگِ آگاهی و زندگی به خود می‌گیرد… امروز به دیدار «ماه بانو»های عزیزم در جلسات خیریه می‌روم. در جلسات گذشته، از ۵ نیاز ژنتیکی براساس تئوری انتخاب گفتیم و به «دنیای مطلوب» رسیدیم؛ دنیایی که آن را به یک آلبوم تصاویر تشبیه کردیم؛ آلبومی که نیازهای اساسی‌مان براساس تصاویر درون آن ارضا می‌شود و این تصاویر، در طول سالیان بهتر است بازبینی، اصلاح و مرتب شوند. اما امروز به سراغ «ماشین رفتار» می‌رویم. نام این جلسه را گذاشته‌ام: «گواهینامه‌ی رانندگیِ زندگی». ❓چقدر واقعاً پشت فرمانِ زندگیِ خود نشسته‌ایم؟ ❓چقدر رفتارمان را تحت‌تأثیر محرک‌ها و احساساتی می‌دانیم که از بیرون دریافت می‌کنیم؟ ❓و چقدر برای نشستن در این جایگاه، از قوانین و مقرراتِ درونیِ خود آگاهیم؟ من در تمام جلساتم، یک اصل را دنبال می‌کنم:

تمایز در گفتار، بیان و محتوا. شاید در بسیاری از اوقات، انتخابِ مسیرِ خلا

قانه و خلقِ تمایز، در دلِ آدم اضطراب بریزد؛ اما هر بار که به خودم نگاه می‌کنم و خود را دور از تمایز می‌بینم، حسِ فرسودگی و خستگیِ عمیق‌تری سراغم می‌آید. تمایز، بهای زنده بودنِ مسیرِ ماست. اگر حس می‌کنی کسب‌وکار یا مسیر حرفه‌ای‌ات در روزمرگی و نسخه‌های تکراری گم شده و دوست داری صدای متفاوتی داشته باشی، من در کوچینگ تمایز کنارت هستم. 🎁 برای شروع، ۳۰ دقیقه‌ی اولین جلسه‌ی ما رایگان خواهد بود تا با هم سرنخ‌های گمشده‌ی بیزینست را پیدا کنیم. برای هماهنگی، کافیست کلمه‌ی «تمایز» را در دایرکت برایم بفرست. ✨ @Khademitahereh 🌱 طاهره خادمی | کوچ مهارت‌های زندگی و رشد خلاقانه #تمایز #کوچینگ 🆔 @taherehkhademi 🌐 https://taherehkhademi.ir

این اسلاید کل قلمروهایی که در 10 جلسه از کارآگاه خلاقیت باهم کار کردیم اگه جلسات 6 صبح سه‌شنبه‌ها رو نبودی، فقط کافیه #پاکست رو بزنی و کل جلسات به ترتیب برات بیان موفق و خلاق باشید🌷🌷🌷

دیروز در «پلاک کتابِ گپ‌یار» وقتی به فصل یازدهم تله شادمانی رسیدیم، پای یک مفهوم تکان‌دهنده به میان آمد: «کلید تقلا» (The Struggle Switch). راس هریس می‌گوید انگار پشت ذهن همه‌ی ما کلیدی وجود دارد که به محض تجربه یک حس ناخوشایند، روشن می‌شود تا با آن بجنگد، خفه‌اش کند یا از آن فرار کند. اما نکته‌ای که در جمع دیشب‌مان بازش کردیم و حسابی فکرمان را قلقلک داد، این بود: کلید تقلای ما، اغلب اوقات روی حالت «سرزنش» گیر کرده است! به محض اینکه چیزی بر وفق مراد پیش نمی‌رود، بدون اینکه بفهمیم، انگشت سرزنش را به سمت خودمان یا آدم‌های اطراف نشانه می‌گیریم؛ عادتی که آرام‌آرام ریشه‌ی روابط و حال خوبمان را می‌خشکاند. در جلسه گفتیم شاید وقتش رسیده در جعبه‌کلیدهای ذهنمان، جای کلید تقلا را به دو کلید نجات‌بخش بدهیم: کلید «صبر» و کلید «ارزیابی همدلانه». کلیدی که به مغز فرمان می‌دهد در لحظه‌ی هجوم خشم یا اشتباه، شتاب‌زده قضاوت نکند، اشتباه طرف مقابل را انسانی ببیند و به جای سرزنش، همدلی را تزریق کند.

زیبایی جلسه‌ی دیروز وقتی دوچندان شد که یکی از دوستان تازه وارد جمع، تجربه‌ای واقعی را روی دایره گذاشت؛ جایی که کلید تقلایش با تمام قوا روشن بود! و چقدر قشنگ بود دیدن لحظه‌ای که با همفکری و نگاه بدون قضاوت بچه‌ها، گره کلافه‌کننده‌ی ذهنش آرام‌آرام با دست باز شد.

اینجاست که می‌فهمم «پلاک کتاب» صرفاً ورق زدن واژه‌ها نیست؛ اینجا فضایی امن و سرشار از زندگی است که یاد می‌گیریم چطور پیش از آنکه وجودمان و روابطمان دچار بحران شود، با همدلی کنار هم بنشینیم و راهی برایشان آگاهانه انتخاب کنیم. اگر دوست داری این مسیرِ خودآگاهی و رشد را در یک جمع امن، صمیمی و پرانرژی کنار ما تجربه‌ کنی، جای تو توی جلسات کوتاه و عمیقِ ما خالیست. ☕️🌱 فقط کافیه به این آیدی پیام بدی شرایط رو برات توضیح بده: @Gapyartil 🌱 طاهره خادمی | کوچ مهارت‌های زندگی و رشد خلاقانه #کتابخوانی 🆔 @taherehkhademi 🌐 https://taherehkhademi.ir

و آخرین قلمرو کنار دوستانی ناب و بی‌نظیر برای مرحله بعد از قلمروها آماده‌ای؟

راس ساعت ۶ صبح منتظرتونم meet.google.com/ijm-gfhk-juj

نگاه سنگین‌شون انگار رژیم گرفته بود و سبک شده بود؛ شاید هم وجود تیرداد اجازه نمی‌داد نگاه‌های سنگین، بارِ اضافه‌تری روی دوشم بگذارن. بخش‌های مختلف کارگاه (اتاق تزریق پلاستیک، انبار گرانول‌های رنگی و میز مونتاژ و بسته‌بندی) رو دیدیم و رد شدیم. نمی‌دونم چی باعث شده بود بگویم دلم می‌خواهد کارگاهش را ببینم؛ شاید برای کارِ عجیبی که کرده بودم، دلیل قانع‌کننده‌تری از این نداشتم و باید چیزی می‌گفتم که لااقل با عقل جور دربیاید. در میان راه رفتن‌ها، چند بار دستِ تیرداد با دستم برخورد کرد؛ طوری که حس کردم می‌خواهد دستم را بگیرد. اعتنا نکردم، اما انگار دلِ خودم هم می‌خواست گرمای دستش را حس کند. از چند تا ظرف خوشم آمد و همان‌جا موقع دور زدن، نشانش دادم تا برایم کنار بگذارد. دوباره وارد دفتر شدیم و بهم پیشنهاد چایی داد که رد کردم؛ وانمود کردم دیرم شده و باید بروم دنبال نیلا از کلاسش. بهانه‌ای بهتر از این برای بیرون آمدن نداشتم. بیرون که آمدم، حس کردم دیگر دلم نمی‌خواهد این تجربه را تکرار کنم؛ اما هنوز پشت فرمانِ ۲۰۶ آلبالویی‌ام جا نگرفته بودم که یادِ دست‌هاش افتادم... یادِ دست‌هایی که دلش می‌خواست دست‌های مرا بگیرد.

دوشنبه، ۱۲ آبان | ساعت ۶ صبح هفته‌ی پیش که برق رفت و تاریکی همه‌جا را گرفت، انگار سرنخ‌هایمان هم موقتاً گم شدند و مجبور شدیم مکث کنیم. اما رازها در تاریکی گم نمی‌شوند، فقط منتظر زمان مناسب‌تر می‌مانند. 🕵️‍♀️✨ حالا در اولین روزهای هفته‌ی جدید، در آستانه‌ی طلوعِ ۱۲ آبان، دوباره برمی‌گردیم تا آخرین قطعه‌ی پازل. این‌بار در ساعت ۶ صبح، پرونده‌ی آخرین قلمرو را با هم ورق می‌زنیم. پایانِ این قلمرو، نقطه‌ی پایانِ سفر نیست؛ بلکه نقطه‌ی شروعی است برای اینکه ببینیم چطور می‌توانیم با نورِ تازه‌ای به دنیای اطرافمان نگاه کنیم. چون شاید وقت آن است که خلاقیت تو دنیا را روشن کند. 🌅

کتاب «روان‌شناسی پرورشی نوین» نوشته‌ی استاد علی‌اکبر سیف را به تازگی از کتابخانه‌ی شهید رئیسی رشت به امانت گرفتم تا با تورقی در آن، با نظریه‌ی یادگیری ویگوتسکی بیشتر آشنا شوم؛ نظریه‌ای که مبحث یادگیری را برایم روشن‌تر می‌کند و این مفهوم را در ذهنم می‌پروراند. طبق نظریه‌ی ویگوتسکی، رشد زبان ۳ مرحله دارد: ۱. گفتار اجتماعی: همان گفتاری که فرد در بیرون از خود می‌شنود. ۲. گفتار خودمحورانه (یا خصوصی): نوعی ترجمه و برداشت شخصیِ فرد. ۳. گفتار درونی: همان سخن گفتنِ بی‌صدایی است که فرد با خود دارد. عجیب نیست که سهم کلمات در شکل‌دهی بخش عمده‌ای از تفکر ما نقش زیادی دارند. همین چند پاراگرافِ کتاب برایم الهام‌بخش بود و به این فکر می‌کردم که چقدر گفتار بیرونی می‌تواند در ساختن گفتار درونی به ما کمک کند؛ و این «گفتار خودمحورانه» چه نقش اساسی و کلیدی در ترجمه‌ی درستِ پدیده‌ها برایمان ایفا می‌کند! آنچه ما از گفتار بیرونی به درون می‌بریم، از فیلترهای متعددی عبور می‌کند و در نهایت، ادراک ما را شکل می‌دهد. برای نمونه، ممکن است جمله‌ای که ۱۰ سال پیش مادرهمسرتان میان یک گفتگو بیان کرده، در خاطرتان مانده باشد و هنوز هم آن را در گفتار خصوصیِ خود، دارای باری معنایی و فارغ از کلمات ساده‌اش بدانید؛ و در گفتار درونی‌تان، آن را جمله‌ای سنگین و اهانت‌آمیز توصیف کنید. اما اگر همان جمله را یکی از دوستان نزدیکتان — که از کودکی با او بزرگ شده‌اید، همه‌ی رازهایتان را می‌داند و بارها به شما ابراز محبت کرده — به زبان بیاورد، دیگر در گفتار خصوصی و درونی‌تان، حجم سنگینی از معنای اهانت را از آن دریافت نخواهید کرد! این مثال را زدم تا این نکته را با هم مرور کنیم که گاهی خلاقانه زیستن، یعنی خودآگاهانه زیستن. خودآگاهی از ترجمه گفتارها و وقایع که ممکن است به گفتار خصوصی و درونی تبدیل شده اما آن خود خلاق و بی‌نظیرمان را به طرز ناراحت‌کننده‌ای زیر بگیرد. پس بیایید به گفتارهایی که، به‌خصوص به کودکانِ اطرافتان می‌زنیم، کمی بیشتر توجه کنیم. قطعا او هنوز تجربه‌های زیادی از دنیا کسب نکرده و تمام آنچه از شما می‌شنود را به خودش چسبانده و برای خود ترجمه، تعریف و توصیف می‌کند. 🌱 طاهره خادمی | کوچ مهارت‌های زندگی و رشد خلاقانه #خلاقیت #گفتار 🆔 @taherehkhademi 🌐 https://taherehkhademi.ir

گاهی برای متمایزشدن، لازم نیست چیزی تازه به کسب‌وکارت اضافه کنی؛ شاید کافی باشد چیزی را که مدت‌هاست در آن هست، دوباره کشف کنی. امروز در جلسه‌ی کوچینگ تمایز، کوچی مهربانم به چند توانمندی و موضوع اثرگذار برگشت؛ چیزهایی که مدتی کنار گذاشته بود و نقش مهمشان را فراموش کرده بود. با هم دنبال نسخه‌ی آماده نرفتیم. سرنخ‌ها را بررسی کردیم تا ببینیم چه چیزی واقعاً در کار او متفاوت است و چطور می‌تواند آن را طبیعی‌تر و روشن‌تر به مخاطب نشان دهد. این همان کاری است که در کوچینگ تمایز انجام می‌دهیم: کشفِ سرنخ‌های خودِ کسب‌وکار، نه تقلید از نسخه‌ی دیگران. اگر دوست داری ببینی در کسب‌وکار تو چه چیزی می‌تواند به نقطه‌ی تمایز تبدیل شود، برای یک جلسه‌ی ۳۰ دقیقه‌ای رایگان و اختصاصی کلمه‌ی «تمایز» را برایم بفرست. با هم از یک پرسش خوب شروع می‌کنیم. 🔎 🌱 طاهره خادمی | کوچ مهارت‌های زندگی و رشد خلاقانه #کوچینگ #تمایز 🆔 @taherehkhademi 🌐 https://taherehkhademi.ir

دیروز در ادامه‌ی جلسات «پلاک کتابِ گپ‌یار» با کتاب «تله شادمانی»، به بخش بسیار جذابی از کتاب رسیدیم که به «خودآگاهی» مربوط می‌شد. برای من، بخش مهمی از خودآگاهی در قالبِ کار کردن روی «۶ طبقه‌ی ساختمان عزت‌نفس» معنا پیدا می‌کند. ماجرا کلیپ کوتاه دیروز این است که هر بار خواستم این ۶ ستون را برای بچه‌ها بشمرم، یکی از آن‌ها را کم ‌آوردم یا فراموش کردم! در این ویدیو هم دقیقاً همین اتفاق افتاد و «یکپارچگی شخصی» از خاطرم رفت. عمداً ویدیو را بدون هیچ ادیت و اصلاحی اینجا گذاشتم تا برای خودم هم یادگاری بماند؛ تا «یکپارچگی شخصی» را همیشه به‌عنوان نهایی‌ترین، بلندمرتبه‌ترین و قله‌ی ساختمان عزت‌نفس به خاطر بسپارم. 📚این، معجزه‌ی جمع‌خوانی و گفت‌وگو‌محورِ یک کتاب عمیق است؛ اینکه در کنار خواندن متن اصلی، به موضوعات بین‌رشته‌ایِ دیگری گریز می‌زنیم که برایمان حیاتی و مهم هستند. دیروز از این گفتیم که «پذیرش خود» در ساختمان عزت‌نفس، دقیقاً مثل پی و فونداسیون عمل می‌کند و «یکپارچگی شخصی» در طبقه‌ی ششم جای دارد. طبقه‌های میانیِ این ساختمان،(در ویدئو اشاره کردم) در وجود هرکدام از ما در طبقه متفاوتی قرار می‌گیرد و ما به فراخور تجربه‌ها، احساسات و خاطره‌هایمان این طبقات را سرهم کرده‌ایم تا در نهایت به قله‌ی عزت‌نفس برسیم. حالا مایلم از شما بپرسم: ۱. شما چقدر با این طبقاتِ عزت‌نفس آشنایی دارید؟ ۲. فکر می‌کنید در حال حاضر، بنای عزت‌نفس شما روی کدام طبقه استوارتر است؟