အချစ်/အလွမ်း/ လျှို့ဝှက်သဲဖို ရသစုံ ဝတ္ထုများ ဧကြည်ဖြူ

ဖန်ဆေးလိပ်ပြာခွက်တဲ့လေ ....အဒီဆေးလိပ်ပြာခွက်က ရှေးခေတ်လက်ရာဆိုပြီး အဖေ့ကိုညာပြီးပေးသွားတာလို့ ငုဝါကတောထင်တာပဲ ..အဖေကလဲ သူ့ညီဆီကလက်ဆောင်မရစဖူးရလို့ ...သေတဲ့အချိန်ထိကို တမြတ်တနိုးသိမ်းသွားရှာတာလေ ... ပစ္စည်းက ရှေးဟောင်းလက်ရာစစ်မစစ်တော့မသိဘူး...ဆေးလိပ်ပြာခွက်မှာတော့ ကြည်ပိတောက်စုဆိုတဲ့ စာတန်းလေးပါတယ် " "ဘယ် ..ဘယ်လို ...ကြည် ပိတောက်စုဟုတ်လား မငုဝါ '' ငုဝါရဲ့စကားကြောင့် ဖူးငုံ ပွင့်အထိတ်တလန့်နဲ့ ထိုင်နေရာက ဝုန်းခနဲထရပ်ပြီးမေးလိုက်မိတယ်။ "ဟုတ် .. ဟုတ်ပါတယ်နွေ ...ဘာ ...ဘာဖြစ်လို့လဲဟင် " ဖူးငုံပွင့်ရဲ့ အထိတ်တလန့်ပုံစံကြောင့် ငုဝါကထိတ်ထိတ်လန့်လန့်နဲ့ ပြန်မေးလိုက်တယ်။ " အဲ့ ..အဲ့ဒီပြာခွက်လေး ဘယ်မှာလဲဟင် မငုဝါ ... နွေခဏလောက် ကြည့်လို့ရမလားဟင် " ဖူးငုံပွင့်တုန်တုန်ယင်ယင် ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့နဲ့ မေးလိုက်မိတယ်။ "ဟင် ...အဲ့ ..အဲ့ဒီခွက်က အခုငုဝါ မှာမရှိတော့ဘူး နွေရဲ့ ..ကိုခက်ယူသွားတယ် ... သူ့ကို လေးလေး အကြောင်းတွေပြောပြလိုက်တော့ ...ကိုခက်လဲနွေ့လိုပဲ အဲ့ဒီခွက်ကိုကြည့်ပါရစေဆိုပြီး တောင်းကြည့်ပြီး ...ခဏငှားသွားခဲ့တယ် ..ငုဝါတော့ အဲ့ဒီဟာကိုမုန်းလွန်းလို့ ပြန်မပေးလဲရတယ်လို့ ပြောလိုက်တယ် " "ရှင် ....ကိုခက်ယူသွားတယ်ဟုတ်လား .. သူ ဘယ်တုန်းကယူသွားတာလဲ မငုဝါ ..." ဖူးငုံပွင့် မယုံကြည်နိုင်စွာ မေးလိုက်တယ်။ " လွန်ခဲ့တဲ့လေးငါးရက်ကပဲ နွေ " " ရှင် ...လွန်ခဲ့တဲ့လေးငါးရက်က ဟုတ်လား " @@@@@@@@@@@@@@@@@@ အပိုင်း (၂၄) ဆက်ရန် #ဧကြည်ဖြူ

ငုဝါကို အမျိုးမျိုးချော့မေးခဲ့ပေမဲ့ ငုဝါကလဲမဖြေခဲ့ဘူးလေ ..နောက်တော့ ငုဝါက အိမ်ထောင်ပြုတော့မယ်လို့ပြောလိုက်မိတော့ ...ပစ္စည်းတွေကို သူမရတော့မှာသိပ်စိုးရိမ်သွားတာလေ ..ဒါနဲ့ပဲ ဒေါ်ညိုညိုမာတို့နဲ့ ပေါင်းပြီးကြံစည်ခဲ့တာ...အဲ့ဒီတုန်းက ငုဝါကလဲ အရှက်အကြောက်ကြီးခဲ့တော့ သက်ဝေလတ်နဲ့ လက်ထပ်ခဲ့လိုက်တယ် ... လက်ထပ်ပြီး သုခမြိုင်ကိုစလိုက်သွားတဲ့နေ့ကတည်းက ဖုန်းလဲပျောက်သွားခဲ့ပေမဲ့... သူတို့ ဒီလိုကြံစည်ထားလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝမစဉ်းစားခဲ့မိဘူး ... ငုဝါကိုယ်တိုင် ကလဲ သက်ဝေလတ်နဲ့ဖြစ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စကို အရှက်ကြီးရှက်နေမိတော့ ကျန်တာတွေကိုဂရုမထားခဲ့မိဘူး ..တကယ်တော့ လေးလေးက ငုဝါကိုသုခမြိုင်စံအိမ်မှာ အကျဉ်းချထားပြီး ...သူကိုယ်တိုင်က ဒီအိမ်မှာ ငုဝါရဲ့ရတနာပစ္စည်းတွေကို စိတ်ကြိုက်ရှာနေခဲ့တာပဲ ...ငုဝါမှာတော့ ဒါတွေကိုမသိဘဲ ...တစ်နေ့တော့ အိမ်ထောင်ရေးအဆင်ပြေလာမှာပါဆိုပြီး ကြိတ်မှိတ်သည်းခံနေခဲ့တာ .နွေသုခမြိုင်ကို မရောက်ခင်လေးမှာပဲ ..တစ်ရက်တော့ သက်ဝေလတ်အရက်တွေ အလွန်အကျွံမူးလာပြီး ...ငုဝါကိုလက်သီးတွေနဲ့လဲထိုးတယ် ..ပြီးတော့ မူးမူးနဲ့ ရတနာပစ္စည်းတွေဘယ်မှာလဲဆိုပြီး မေးပြီးရိုက်တော့တာပဲ...အဲ့ဒီနေ့က တကယ်ကိုငရဲခန်းလိုဖြစ်နေပေမဲ့... လူကြီးတွေတစ်ယောက်မှ လာမတားကြဘူးလေ .. အဲ့ဒီအချိန်မှာမှ ငုဝါလဲကိုယ့်အဖြစ်ကို ရိပ်မိလာခဲ့တယ်လေ ... လေးလေးနဲ့ပဲတွေ့ခွင့်ရလို့ လေးလေးကိုအကူအညီတောင်းတော့လဲ လေးလေးကမသိချင်ယောင်ဆောင်နေခဲ့တယ် ... ပြောရရင် ဒီကိစ္စတွေကို နားလည်သွားပြီး...ကွာရှင်းဖို့ပြောခဲ့ချိန်မှာ ... ငုဝါ ရဲ့ဗီဒီယိုတွေကို ဖြန့်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့လို့ အရှက်သည်းပြီး ရေငုံနှုတ်ပိတ်နေခဲ့မိသေးတယ် ..နောက်ဆုံး မခံနိုင်တဲ့အဆုံးမှာ တွန်းလှန်ဖို့လုပ်တော့ ပိတ်လှောင်ခံလိုက်ရတယ်လေ .. နွေနဲ့ကိုခက်ရောက်လာလို့သာပေါ့ .. မဟုတ်ရင် ငုဝါတော့ လုံးပါးပါးပြီး သေမှာပဲ ....အခုချိန်ထိတောင် သက်ဝေလက်ရိုက်နှက်ခဲ့တဲ့ဒဏ်ရာတွေကိုဆရာဝန်ပြနေရတုန်းပဲ နွေရဲ့ ..သူတို့ရဲ့ အကြံအစည်က ငုဝါကို တဖြည်းဖြည်းမျဉ်းသတ်ပြီး ...ငုဝါပိုင်ဆိုင်တာတွေကို ခွဲယူဖို့ကြံစည်းထားခဲ့ကြတာလေ ... ဒီအစီအစဉ်တွေအားလုံးကို ကြိုးကိုင်တဲ့သူက ငုဝါရဲ့ ဦးလေးအရင်းခေါက်ခေါက်ဖြစ်နေတာကို ပိုရင်နာမိတယ်...သူသာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နဲ့တောင်းခဲ့ရင် ငုဝါကမပေးဘဲနေမလား ..အခုတော့ သူမို့လုပ်ရပ်တယ် " ငုဝါက နာနာကြည်းကြည်း ပြောလိုက်ရင်း အံလေးကို ကြိတ်လိုက်တယ်။ငုဝါကို ကြည့်ပြီး ဖူးငုံ ပွင့်စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားမိတယ်။ " ဒါနဲ့ ကိုသက်ဝေလတ်နဲ့ ကွာရှင်းဖို့ကိစ္စကရော... ဘယ်လိုဖြစ်သွားပြီလဲမငုဝါ " " ဒါက အဆင်ပြေသွားပြီး နွေရဲ့ ... ဦးမင်းလတ်နဲ့ဒေါ်ဝေဝေမာကိုယ်တိုင်ကပဲ ငုဝါကိုလာတောင်းပန်ပြီး တရားရုံးမှာကွာရှင်းပြီးသွားပြီ ...ဒါပေမဲ့ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စတွေကို ... ငုဝါဘက်က မကျေနပ်လို့ အားလုံးကိုတရားစွဲနိုင်အောင် ကြိုးစားနေတယ် ...ဒီထက်အရေးကြီးတာက ..လွန်ခဲ့တဲ့တစ်နှစ်ကျော်က ကားအက်ဆီးဒင့်ဖြစ် ပြီး သေဆုံးခဲ့ကြရတဲ့ ...ငုဝါရဲ့မိဘနှစ်ပါးသေဆုံးခဲ့တဲ့အမှုကို တိုင်ချက်ပြန်ဖွင့်ထားတယ် ... ဦးလေးအပါအ၀င် ကြံစည်သူတွေအားလုံးကို ငုဝါခံစားရသလိုပြန်ခံစားရအောင်.. ပြန်လုပ်ဖို့ ငုဝါ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးသွားပြီး " လေးနက်ပြတ်သားစွာ ပြောနေတဲ့ငုဝါကို ဖူးငုံပွင့်ငေးမောကြည့်နေမိတယ်။ " ငုဝါ အကြောင်းတွေကို ပြောပြီးပြီမို့ ...နွေ့အကြောင်းတွေကိုလဲ အမှန်တိုင်းပြောပါ ..အဲ့ဒါမှ ကူညီနိုင်စရာရှိရင်.... ငုဝါကူညီနိုင်မှာပါ ... မကြာခင်ရက်ပိုင်းက ကိုစိုင်းရဲ့သူငယ်ချင်း ...ကိုနေလင်းနဲ့ ဖုန်းပြောလိုက်ရတာမို့ .... နွေ့အကြောင်းတချို့တလေကို ...ငုဝါသိနေပါပြီ.... နွေ သုခမြိုင်ကို ဘာလို့ရောက်နေတာလဲဆိုတာကိုပါ ငုဝါသိပါတယ်... ပြီးတော့ ပြောပြစရာရှိသေးတယ်နွေ ... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်တွေက ကိုခက်ကငုဝါဆီကို ဖုန်းဆက်ပြီး လေးလေးအကြောင်းကို မေးတယ် ... မေးတာကလ ထူးထူးဆန်းဆန်း လွန်ခဲ့တဲ့ (၁၃)နှစ်က အကြောင်းတဲ့လေ ... ဖြစ်ချင်တော့ ငုဝါကမှတ်မှတ်ရရလွန်ခဲ့တဲ့(၁၃) ကျော်က လေးလေးရဲ့အကြောင်းတွေကိုမှတ်မိနေခဲ့တယ်... အဲ့ဒီတုန်းက ငုဝါတို့မိသားစုကို အရမ်းဒုက္ခပေးခဲ့တာမို့ လေးလေးကြောင်းတွေကို ငုဝါကအားလုံးနီးပါး မှတ်မိနေခဲ့မိတာလေ ... အဲ့ဒါကြောင့် အဲ့ဒီတုန်းက လေးလေးပေါင်းသင်းခဲ့တဲ့သူတွေကိုလဲ မှတ်မိသလောက်ပြောပြလိုက်တယ် ... အဲ့ဒီအချိန်းတုန်းက လေးလေးက လောင်းကစားကြွေးတွေ ပတ်လည်ဝိုင်းနေခဲ့ပြီး အသတ်ခံရတော့မယ်ပြောလို့... အဖေတို့ကခြံကိုပါပေါင်ပေးခဲ့သေးတယ် ..ဒါပေမဲ့ လိုတဲ့ငွေကမပြည့်လို့ အဘွားနဲ့ အဖေ့ကိုပါ ရန်လုပ်ခဲ့သေးတာလေ ..နောက်မကြာပါဘူး... ဆယ်ငါးရက်ရက်နှစ်ဆယ်လောက်နေတော့ ...ငွေထုပ်ကြီးပိုက်ပြီး ပြန်ရောက်လာခဲ့တယ် .... လောင်းကစားနိုင်တယ်ဆိုလား... ဒါပေမဲ့ အလကားပါ ...ငွေတွေသာပါလာတာ ပေါင်ထားတဲ့ခြံကိုတော့ပြန်မရွေးပေးဘဲ ...တည်းခိုခန်းအဟောင်းတစ်ခုကိုဝယ်လိုက်ပြီး ..သူ့လုပ်ငန်းသူလုပ်ခဲ့တာလေ ..စီးပွားရေးအဆင်ပြေလာလို့ဆိုပြီး ...အဖေ့အတွက်ပါလာခဲ့တဲ့လက်ဆောင်က ဘာလဲသိလား ...

ပါးပြင်ပေါ်ကိုမျက်ရည်တွေတလိမ့်လိမ့်စီးကျလာခဲ့တယ်။ဖူးငုံပွင့်အကြည့်တွေကို လွှဲလိုက်ပြီး လမ်းမကြီးအတိုင်း တစ်လှမ်းချင်းလှမ်းလျှောက်လာခဲ့တယ်။ " တီ ...တီ..တီ ..." လမ်းအကွေ့မှာ အနားကပ်ပြီးတီးလိုက်တဲ့ကားဟွန်းသံကြောင့် ဖူးငုံပွင့်လမ်းဘေးမှာ ရပ်တန့်ပြီးရှောင်ပေးလိုက်တယ်။ သို့ပေမဲ့ ကားကဖူးငုံပွင့်ရဲ့ဘေးနားမှာရပ်လိုက်ပြီး ကားထဲက အသံချိုချိုလေးတစ်သံထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ "နွေ ...လာ ကားပေါ်တက်...ငုဝါ နောက်ကျသွားပြီထင်လို့ ..ဦးဗလကိုအမြန်မောင်းခိုင်းခဲ့ရတာ " ကားပေါ်မှာငုဝါကိုမြင်လိုက်ရတာမို့ ဖူးငုံပွင့်အံ့ဩသွားမိပြီး "မ ..မငုဝါ ...ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲဟင် .. နွေပြန်မှာကို ဘယ်လိုသိတာလဲဟင် " "ကဲပါ ...အဲ့ဒါတွေနောက်မှမေးပါနွေရယ် ... ကားပေါ် အရင်တက်ပါ ...အိမ်ရောက်ရင် အားလုံးရှင်းပြပါ့မယ် " ငုဝါက ဖူးငုံပွင့်ရဲ့အမေးကို မဖြေဘဲ့ ကားတံခါးကိုဖွင့်လိုက်ပြီး ဖူးငုံပွင့်ကို ကားထဲကိုအရင်ဝင်စေလိုက်တယ်။ ကားလေးကဖူးငုံ ပွင့်တို့ကိုတင်ဆောင်ပြီး ကားလမ်းမအတိုင်း တရိပ်ရိပ်မောင်းနှင်လာခဲ့တယ်။ ~~~~ "ဒီအခန်းက ...နွေ့အတွက်ပြင်ပေးထားတဲ့အခန်းပဲ..ညကအားချင်းကြီးပြင်လိုက်ရလို့ အဆင်ပြေပါ့မလားမသိဘူး ... ငုဝါတို့အိမ်မှာ နွေကြိုက်သလောက်နေလို့ရတယ်နော် " ငုဝါက အခန်းရဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေကို လိုက်ဖွင့်ရင်းပြောလိုက်တယ်။ငုဝါရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကိုကြည့်ရင်း ငုဝါကို ဖူးငုံပွင့်ထပ်ပြီးမေးလိုက်မိပြန်တယ်။ " နွေပြန်ရမယ်ဆိုတာကို မငုဝါဘယ်လိုသိတာလဲဟင် ..မငုဝါကို ဘယ်သူပြောလိုက်တာလဲ " ဖူးငုံပွင့်ရဲ့အမေးကြောင့် ငုဝါက ဖူးငုံပွင့်ဘေးမှာဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းကိုချလိုက်တယ်။ "ကိုခက်ဖုန်းဆက်တာလေ ..ညကတည်းကဖုန်းဆက်ပြီး အကူအညီတောင်းခဲ့တာ...နွေကရန်ကုန်ပြန်မယ်ဆိုရင်လဲ ... ကားပေါ်ထိ သေချာလိုက်တင်ပေးဖို့ ...တကယ်လို့ မပြန်ဖြစ်သေးရင်လဲ ..အပြင်ကိုတစ်ယောက်တည်း မသွားခိုင်းပါနဲ့တဲ့ ... ဂရုစိုက်ပေးပါတဲ့လေ ... ပြီးတော့ ကိုခက်က သူဒီလိုမှာတာတွေကို... နွေ့ကိုပြန်မပြောဖို့ ...တို့ကိုပြောသွားသေးတယ် ..ဒါပေမဲ့ ငုဝါကတော့နွေနဲ့ကိုခက်ကို... ငုဝါတို့လိုမဖြစ်စေချင်လို့ ပြောပြတာပါ" ငုဝါရဲ့စကားတွေကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ဖူးငုံပွင့်ငိုချင် စိတ်ကိုထိန်းမထားနိုင်တော့ဘဲ မျက်နှာပေါ်ကို လက်ဖဝါးနဲ့အုပ်ပြီး အားပါးတရငိုချလိုက်မိတယ်။ ငုဝါက ငိုနေတဲ့ဖူးငုံပွင့်ရဲ့ပခုံးလေးကို ခပ်ဖွဖွပုတ်ပေးပြီး နှစ်သိမ့်လိုက်တယ်။ ဖူးငုံပွင့်က အတော်ကြာအောင်ငိုလိုက်ပြီးတော့မှ ငုဝါကို မော့ကြည့်လိုက်မိပြီး "သူဘာပြောသွားသေးလဲဟင် မငုဝါ ... နွေ့ကို ဘာမှာသွားသေးလဲဟင် " ဖူးငုံပွင့်ရဲ့အမေးကို ငုဝါက လေးတွဲ့စွာခေါင်းယမ်းလိုက်ရင်း "နွေ့ကိုဂရုစိုက်ပေးဖို့ကိုတော့ သေချာလေးမှာသွားတယ် ...ကျန်တာတော့ ဘာမှမပြောဘူး ... နွေတို့ကြားမှာ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲမသိပေမဲ့ ...သေချာတာက ကိုခက်က နွေ့ကိုသိပ်ပြီးစိတ်ပူနေတာသိသာတယ် ... အမှန်တိုင်းပြောရရင် ဒီသုံးလေးရက်အတွင်းမှာပဲ... နွေ့ကို ရန်ကုန်ပြန်ပို့ပေးဖို့ကို... တို့ကို အကူအညီတောင်းသွားတယ် " ငုဝါရဲ့စကားအဆုံးမှာ ဖူးငုံပွင့်အံလေးကိုကြိတ်လိုက်မိပြီး "သူပြန်ခိုင်းတိုင်း နွေမပြန်ဘူး မငုဝါ ..နွေ့မှာလုပ်စရာတွေအများကြီးရှိသေးတယ် ... နွေလဲ မငုဝါကိုဒုက္ခမပေးချင်ပါဘူး ... အပြင်တည်းခိုခန်းမှာပဲ နွေတည်းပါ့မယ် မငုဝါ " "အို ..ဘယ်လိုပြောလိုက်တာလဲ နွေရယ်... ငုဝါရဲ့အိမ်မှာ စိတ်ကြိုက်နေလို့ရပါတယ် ... ငုဝါကိစ္စတွေကို နွေကူညီပေးခဲ့သလို .. နွေ့ကိစ္စတွေကိုလဲ ငုဝါက ကူညီပေးရမှာပေါ့ ....." ~~~~~ တစ်နေသာကုန်သွားတယ် ခက်ဝေလတ်ဆီက ဘာအကြောင်းမှမကြားရတာမို့ ဖူးငုံပွင့်စိတ်အား လျော့ကာမှိုင်တွေနေမိတယ်။ဖူးငုံပွင့်ဘက်က ဖုန်းစပြီးဆက်ဖို့ကျတော့လဲ အသိစိတ်ကခွင့်မပြုဖြစ်နေခဲ့တယ်။ " နွေအိပ်ပြီလားဟင် ... ငုဝါတို့ စကားခဏလောက် ပြောရအောင်လေ " အခန်းပြင်က ငုဝါရဲ့အသံကြောင့် ဖူးငုံပွင့်တံခါးထဖွင့်ပေးလိုက်တယ်။ငုဝါက အခန်းထဲကို ၀င်လာခဲ့ပြီး အလှပြင်ခုံမှာဝင်ထိုင်လိုက်ကာ ဖူးငုံပွင့်ကိုကြည့်လိုက်တယ်။ " နွေအိပ်ချင်နေပြီလားဟင် .. မအိပ်ချင်သေးရင် ငုဝါအကြောင်းကိုပြောပြချင်လို့ပါ ..." ''မအိပ်ချင်သေးပါဘူး မငုဝါ ...နွေလဲ မငုဝါအကြောင်းကို သေချာသိချင်နေတာ...ကွာရှင်းဖို့ကိစ္စကလဲ ဘယ်လိုဖြစ်သွားပြီလဲဟင် " ဖူးငုံပွင့်မှာ ရင်ထဲကဝေဒနာကိုမျိုသိပ်ပြီး ပြန်မေးလိုက်မိတယ်။ "အင်း ... အဲ့ဒီအကြောင်းတွေကို ပြောပြချင်နေတာ ..ဖြစ်ပုံက ဒီလိုပါနွေ ... အသားထဲကလောက်ထွက်တယ်လို့ပြောရမှာပဲ ..အားလုံးက ဦးလေးမင်းခိုင်ရဲ့ အကြံအစည်တွေပါ ... သူ့ရည်ရွယ်ချက်က ... ငုဝါရဲ့မိဘတွေ ငုဝါကိုပေးခဲ့တဲ့ရတနာပစ္စည်းတွေကို အပိုင်သိမ်းချင်တာလေ ...

#တိမ်ခိုးဝေတဲ့နွေ အပိုင်း (၂၃) ***** " အမေ " တံခါးဝမှာ ဒေါသမျက်နှာနဲ့ရပ်နေတဲ့ မိခင်ဖြစ်သူကိုကြည့်ပြီး ခက်ဝေလတ်အလန့်တကြား ခေါ်လိုက်မိတယ်။ "ခက်ဝေလတ် ..မင်း ..မင်းကွာ ... မင်းကို သိပ်အထင်ကြီးခဲ့တာ သိရဲ့လား ..." ဒေါ်ဝေဝေမာရဲ့နှုတ်က မချိတင်ကဲ ရေရွတ်သံထွက်ပေါ်လာပြီး သားဖြစ်သူကိုဆောင့်ဆွဲကာခေါ် လိုက်တယ်။ ဒီအခါ ခက်ဝေလတ်က ဖူးငုံပွင့်ကိုရီဝေနေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မိခင်ဖြစ်သူဆွဲခေါ်ရာနောက်ကို လိုက်ပါသွားခဲ့တယ်။ ဖူးငုံပွင့်မှာ နေရာမှာတင်ခြေစုံရပ်လျက် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ပြီးကျန်ရစ်ခဲ့တော့တယ်။ ~~~~~ "အသုံးမကျတဲ့ကောင် ..ကြိုက်စရာရှားလို့ အိမ်မှာခိုင်းထားတဲ့ အိမ်စေကိုမှကြိုက်ရလား ..မင်းအဆင့်အတန်းက အဲ့ဒီလောက်ပဲရှိတာလား ခက်ဝေလတ်ရဲ့ ...ပြောစမ်းပါအုံး ... " ဒေါ်ဝေဝေမာက ဒေါသနဲ့ ပြောရင်း သားဖြစ်သူကိုထုရိုက်ပစ်လိုက်တယ်။ခက်ဝေလတ်ကတော့ မိခင်ကိုဘာမှပြန်မပြောဘဲမျက်နှာကိုလက်ဝါးနဲ့အုပ်ပြီး ငြိမ်သက်နေခဲ့တယ်။ " မင်းအခုချက်ချင်း အပေါ်ထပ်ကိုပြောင်းဖို့ပြင် .. အဲ့ဒီမိန်းမလည်မကို ... မနက်လင်းတာနဲ့ အိမ်ကနေ မောင်းထုတ်ပစ်မယ် " ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြောဆိုလိုက်တဲ့ ဒေါ်ဝေဝေမာရဲ့စကားကြောင့် ခက်ဝေလတ် မိခင်ကိုမော့ကြည့်လိုက်ပြီး "ကျွန်တော်သူနဲ့လမ်းခွဲမှာပါ အမေ...အမေပြောတဲ့စကားတွေအားလုံးကိုလဲ ကျွန်တော်နားထောင်ပါ့မယ် .. အမေ သူ့ကိုပြန်လွှတ်မှာမဟုတ်လား ပြန်လွှတ်လိုက်ပါ .. ဒါပေမဲ့ သူ့ကိုရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်းမပြောပါနဲ့ အမေ.. သူ့အသားကိုနာကျင်အောင်လဲမလုပ်ပါနဲ့ ..အဲ့ဒီလိုဆိုရင် ကျွန်တော်သူနဲ့လမ်းခွဲမှာပါ ..သူထွက်သွားရင်တောင် နှုတ်မဆက်ပါဘူး .. တကယ်လို့ အမေသူ့ကိုရန်ရှာခဲ့ရင်တော့... ကျွန်တော်အမေ့ဆီကနေ ထာ၀ရထွက်သွားလိုက်တော့မယ်..ကျွန်တော်က ပြောပြီးရင် ကတိတည်တတ်တာကို အမေသိပါတယ် " " ဟုတ်ပြီလေ မင်းပြောတဲ့အတိုင်း ငါလုပ်မယ် ... မင်းဘက်ကလဲ ပေးထားတဲ့ကတိကိုတည်ပါစေ ..ဒီညမင်းအပေါ်ထပ်မှာ ပြောင်းနေပါ " မိခင်ဖြစ်သူရဲ့စကားကို လိုက်နာပြီး ခက်ဝေလတ်က မိခင်နဲ့အတူ အပေါ်ထပ်ကိုတက်ခဲ့လိုက်တယ်။လှေကားထစ်တွေကို တက်နေတဲ့ ခက်ဝေလတ်ရဲ့ပုံစံက အသိမဲ့နေသူလို ဖြစ်နေခဲ့တာကို မိခင်ဖြစ်တဲ့ ဒေါ်ဝေဝေမာရိပ်စားမိလိုက်ပေမဲ့ ဒေါသတွေကိုမျိုသိပ်ပြီး အပေါ်ထပ်ကို ဟန်မပျက် တက်ခဲ့လိုက်တယ်၊၊ ~~~~~~ "မိန်းမလည်မ ....ငါ့သားကို အမိဖမ်းချင်တယ်ပေါ့ ဟုတ်လား .. ရော့..ဒီမှာ ညည်းတွက်သုံးလစာကြိုထုတ်ပေးလိုက်တယ် ..မနက်မိုးလင်းတာနဲ့ ငါတို့အိမ်ကနေထွက်သွား ... ငါ့သားကို နှုတ်ဆက်စရာမလိုဘူးနော် ... " ဒေါ်ဝေဝေမာက လုပ်အားခငွေကို စားပွဲပေါ်ပစ်တင်လိုက်ပြီး အသံမာမာနဲ့ပြောလိုက်တယ်။ " ကျွန်မပြောတာကြားတယ်နော် ဒေါ်ခိုင် .. မနက်ကျရင် ကျွန်မတို့မနိုးခင် သူ့ကိုသုခမြိုင်ကနေထွက်သွားခိုင်းလိုက်ပါ " "ဟုတ်ကဲ့ပါ မဝေ " ဒေါ်ခိုင်ကဘာကိုမှ သေချာနားမလည်နိုင်သေးဘဲ ဒေါ်ဝေဝေ မာကို ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။ဒေါ်ဝေဝေမာက ငွေကိုချပေးခဲ့ပြီး ခြေသံခပ်ပြင်းပြင်းနဲ့ လှေကားရှိရာဆီကို ပြန်လျှောက်သွားခဲ့တယ်။ဖူးငုံပွင့်ကတော့ ဆိုဖာခုံဘေးမှာ မတ်မတ်တောင့်တောင့် ရပ်ကာ နှုတ်ကဆွံ့အနေခဲ့မိတယ်။ ဒီအခြေအနေဒီမြင်ကွင်းကို ခက်ဝေလတ်တစ်ယောက် အပေါ်ထပ်လှေကားနားကနေ တွေတွေကြီးရပ်ကြည့်နေမိပြီး မိခင်ဖြစ်သူ အပေါ်ထပ်ကိုပြန်တက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရမှ ရပ်နေရာကနေ သူ့အိပ်ခန်းဆီကို လေးလံတဲ့ခြေလှမ်းတွေနဲ့လျှောက်သွားလိုက်တယ်။ ~~~~~ အရုဏ်ဦးရဲ့အလင်းနုနုက အရှေ့ဆီကနေထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီ။ ဖူးငုံပွင့်ကျောပိုးအိတ်လေးကို လွယ်လိုက်ပြီး ပိန်သေးကိုနှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ "အစ်မသွားတော့မယ်နော် ပိန်သေး... ဒီအထုပ်လေးကို ကိုခက်ဝေလတ်ဆီကိုပေးပေးပါနော်... တခြားသူတွေမသိပါစေနဲ့နော် အဘိုးကပေးခိုင်းတာလို့ ပြောလိုက်နော် " " မနွေ ဘာလို့ပြန်မှာလဲဟင် ... မနွေမရှိရင် ပိန်သေးနေတတ်ပါ့မလားမသိဘူး " ပြောရင်းနဲ့ တရှုံ့ရှုံ့ငိုနေတဲ့ ပိန်သေးကိုကြည့်ပြီး ဖူးငုံပွင့်ပါ မျက်ရည်တွေကျလာမိတယ်။ညကတည်းက မိခင်ဖြစ်သူနောက်ကို ကောက်ကောက်ပါအောင်လိုက်သွားခဲ့တဲ့ချစ်သူက သူမဆီကိုဖုန်းလဲမဆက်သလိုစာလဲမပို့ခဲ့ပါ။ တစ်ညလုံးလိုလို တစ်ခဏလေးမျှပင်မအိပ်စက်ဘဲ ဖုန်းဘေးနားမှာ ဖူးငုံပွင့်ထိုင်စောင့်ရင်း မိုးစင်စင်လင်းခဲ့ပေမဲ့ ချစ်သူဆီက အကျိုးအကြောင်းပြန်စာပင်မရခဲ့။အခုတော့ သူမပြန်ရပေတော့မယ်။သုခမြိုင်စံအိမ်ကြီးတစ်ခုလုံးကတော့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာရှိနေဆဲပါပင်။ "မိနွေ ပြီးပြီလား .. တော်ကြာ မဝေတို့နိုးလာတော့မှာမို့ သွားတော့ နော် " "ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ပါ ဒေါ်ကြီး " ~~~~~~ ဒေါ်ခိုင်ဖွင့်ပေးတဲ့ ခြံတံခါး၀ကနေ ဖူးငုံပွင့်ထွက်လာခဲ့ပြီး သုခမြိုင်စံအိမ်ကြီးကို နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ကြည့်လိုက်မိတယ်။အိမ်ကြီကတိတ်ဆိတ်နေပြီး ဖူးငုံပွင့်ကိုခပ်စိမ်းစိမ်းကြီးကြည့်နေသလို ခံစားနေရတယ်။ခြံတံခါးကို သော့ခတ်ပြီးထွက်သွားတဲ့ဒေါ်ခိုင့်ကို ဖူးငုံပွင့်လိုက်လံငေးမောကြည့်နေမိရင်း

ဦးမင်းလတ်ရဲ့ အေးစက် တင်းမာလှတဲ့ အသံကြောင့် သက်ဝေလတ်ရောဒေါ်ဝေဝေမာပါ ငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်သွားကြတယ်။ ~~~~~ အပူပင်ကင်းကင်းနဲ့ အိပ်ပျော်နေတဲ့ ပိန်သေးကိုကြည့်ပြီး ဖူးငုံပွင့်အံလေးကိုကြိတ်ထားမိတယ်။အိပ်ချိန်တန်နေပြီဖြစ်ပေမဲ့ မျက်လုံးကဘယ်လိုမှ အိပ်မပျော်နိုင်ဖြစ်နေပြီး စိတ်ကခက်ဝေ လတ်ဆီကိုသာ ရောက်နေမိတယ်။ပြန်ရောက်ကတည်းက မျက်နှာလေးထောင်မြင်ခွင့်မရသေးတဲ့ချစ်သူ။ သူ့အဘိုးအတွက် ညစာကိုတောင် ဘယ်အချိန်လာထွက်ယူသွားမှန်း ဖူးငုံပွင့်မသိလိုက်ရပေ။စိတ်ဆိုးရမှာလား၊ စိတ်ပူရမှာလားမဝေခွဲနိုင်တဲ့ ဒီအခြေအနေမှာ ဖူးငုံပွင့်ရင်တစ်ခုလုံးပူလောင်နေတယ်။ ~~~~~ အိပ်မပျော်နိုင်တဲ့ အခြေအနေမှာ ဖူးငုံပွင့်ဝရံတာဆီကိုထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်။ ဝရံတာရဲ့ တံခါးပေါက်ဆီကို အရောက်မှာ ခပ်ဟဟပွင့်နေတဲ့ တံခါးပေါက်ကြောင့် ရင်တွေတထိတ်ထိတ်ခုန်လှုပ်သွားရတယ်။ "ကိုခက်လား " " ကိုယ်က နွေအိပ်သွားပြီလို့ထင်နေတာ " ဖူးငုံပွင့်ရဲ့မေးသံအဆုံးမှာ ခက်ဝေလတ်ဆီက စကားသံထွက်လာတာမို့ ဖူးငုံပွင့်ဝမ်းသာသွားမိပြီး သူ့အနားကိုအလောတကြီးလျှောက်သွားလိုက်တယ်။ " ကိုခက် အဆင်ပြေရဲ့လားဟင် ... နေမကောင်းဖြစ်နေတာလား..ပြီးတော့ ... " " နွေရယ် " " အို ..ကို ..ကိုခက် " စကားမဆုံးခင်မှာဘဲ ခက်ဝေလတ်က သူမကိုယ်လုံးလေးကို ဆွဲယူသိမ်းဖက်လိုက်တာမို့ ဖူးငုံပွင့်ရင်တွေဒိန်းခနဲဆောင့်ခုန်ကာ လန့်ဖျပ်သွားမိတယ်။သူမကို ဖက်ထားတဲ့ ခက်ဝေလတ်ရဲ့လက်တွေက တင်းကြပ်သထက်တင်းကြပ်လာပြီး သူ့ဆီကရှိုက်သံလိုလိုကြားလိုက်ရတာမို့ ဖူးငုံပွင့်ထိတ်လန့်သွားမိပြီး ရင်ခွင်ထဲကအတင်းရုန်းထွက်ကာ မေးလိုက်မိတယ်။ " ကို ..ကိုခက်ဘာဖြစ်တာလဲဟင် ..ကိုခက်ငိုနေတာလား " " ချောက် '' ခက်ဝေလတ်ရဲ့လက်ကိုဆွဲကိုင်လှုပ်ယမ်းပြီး ဖူးငုံပွင့်စိုးရိမ်ပူပန်စွာမေးနေချိန်မှာပဲ ချောက်ခနဲမီးခလုတ်ဖွင့်သံနဲ့အတူ ဝရံတာမီးလင်းလာတာမို့ နှစ်ယောက်သား အထိတ်ထိတ်အလန့်လန့်နဲ့ တံခါးဝကိုကြည့်လိုက်မိကြတယ်။ @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ အပိုင်း (၂၃ ) ဆက်ရန် #ဧကြည်ဖြူ

ထူထူထောင်ထောင်မရှိလှတော့။အပြင်ထွက်ဖို့လဲခေါ်လဲ မရဘဲ အိပ်ပဲအိပ်နေတော့တာ။ "ဟွင်း ..ဟွင်း .... မြေးရေး .. မြေးရေး " သူမကိုတွေ့တာနဲ့ မပီ့တပီနဲ့ စကားလှမ်းပြောတဲ့ ဦးအောင်ဒင် ရဲ့အနားကို ဖူးငုံပွင့်လျှောက်သွားလိုက်တယ်။ အနေကြာလာပြီမို့ ဦးအောင်ဒင်ရဲ့ မပီမသစကားတွေကိုလဲ သူမအတော်အတန်နားလည်လာခဲ့ပြီးဖြစ်တယ်။ "ကိုခက်ဝေလတ်ကိုမေးတာလား အဘိုး ... သူမကြာခင်ပြန်လာတော့မှာပါ " သူမပြောတာကို ဦးအောင်ဒင်က ငြိမ်သက်စွာနားထောင်နေပြီမှ သူလက်တစ်ဖက်နဲ့ အိပ်ရာဘေးက ဆေးလိပ်ပြာခွက်လေးကိုယူလိုက်ပြီး ဖူးပုံပွင့်ဆီကိုလက်ကမ်းပေးလာတယ်။အစကတော့ ဦးအောင်ဒင်ရဲ့အပြုအမူကို ဖူးငုံပွင့်နားမလည်နိုင်ဘဲ ကြောင်ငေးကြည့်နေမိတယ်။သူဒီလောက် သဲသဲလှုပ်နေတဲ့ ဖန်ဆေးလိပ်ပြာခွက်ကို သူမဆီကိုကမ်းပေးနေတာကို လုံး၀နားမလည်ဖြစ်နေခဲ့တာ။ နောက်မှ သူ့ပါးစပ်ကမပီမသထွက်လာတဲ့ စကားသံတွေကို မှန်းဆပြီး နားလည်သလိုပြန်မေးလိုက်မိတယ်။ " ကိုခက်ဝေလတ်ကို ..ဒါပေးပေးရမှာလား အဘိုး " ဖူးငုံပွင့်မေးလိုက်တော့ ဦးအောင်ဒင်ကခေါင်းကို အဆက်မပြတ်ငြိမ့်ပြလာတယ်။ "ကိုခက်ဝေလတ်လာမှ အဘိုး ကိုယ်တိုင်ပေးလိုက်လေ " ဖူးငုံပွင့်ကပြောလိုက်တော့ ဦးအောင်ဒင်က ခေါင်းကို အဆက်မပြတ်ခါယမ်းလိုက်ပြီး အာလေးလျှာလေးအသံကြီးနဲ့ ဝူးဝူးဝါးဝါးပြန်ပြောရင်း ဆေးလိပ်ဖန်ခွက်လေးကို ဖူးငုံပွင့်ဆီကိုအတင်းထိုးပေးနေခဲ့တယ်။ "ဟုတ်ကဲ့ သိပါပြီအဘိုး ...ကိုခက်ဝေလတ်ပြန်မလာခင်အထိ ..ဒီဆေးလိပ်ခွက်ကို သိမ်းပေးထားရမှာလား " ဖူးငုံပွင့်ရဲ့ အမေးကိုဦးအောင်ဒင်က ခေါင်းတဆတ်ဆတ် ငြိမ့်ပြတာမို့ ဖူးငုံပွင့်ဆေးလိပ်ပြာခွက်လေးကို လျှော်မဲ့အဝတ်တွေနဲ့အတူယူလာခဲ့လိုက်တယ်။ ~~~ ~ "ဟယ်လို ကိုခက်...ပြန်မလာသေးဘူးလားဟင် ..ဒီနေ့ဆို ဆယ်ရက်တောင်ရှိပြီလေ .. ရှင့်အဘိုးလဲ အရင်လောက်မလန်းဘူးသိလား " ဖူးငုံပွင့်က တတွတ်တွတ် ပြောနေပေမဲ့ ခက်ဝေလတ်ဘက်က အသံတိတ်နေတာမို့ ဖူးငုံပွင့်စိတ်ထဲစိုးရိမ်သွားမိတယ်။ " ကိုခက် ဘာဖြစ်လို့လဲဟင် ..နေမကောင်းဘူးလား ..ဖျားနေတာလား " ဖူးငုံပွင့်စိုးရိမ်တကြီးမေးလိုက်ပေမဲ့ ခက်ဝေလတ်ဘက်က အသံချက်ချင်းထွက်မလာခဲ့ဘဲ အတော်လေးကြာမှ တိုးလျလျ အသံနဲ့ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ "လွမ်းလိုက်တာကွာ ...အစစအရာရာ ဂရုစိုက်နော် .. ကိုယ်မကြာခင်ပြန်လာခဲ့မယ် ...ဒါပဲနော် ကိုယ်အရမ်းပင်ပန်းနေလို့ အိပ်တော့မယ် '" "နေ ....နေပါအုံး......ကိုခက် ငိုနေတာလားဟင် ..ဘာ..ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်ကိုခက် " ငိုသံပေါက်နေတဲ့ ခက်ဝေလတ်ရဲ့စကားသံကြောင့် ဖူးငုံပွင့်ထိတ်ထိတ်လန့်လန့်နဲ့ မေးလိုက်ပေမဲ့ ခက်ဝေလတ်ဆီမှဖြေသံချက်ချင်းထွက်မလာဘဲ "ဒီ...ဒီမှာ အရမ်းအေးနေလို့ပါကွာ .. ဒါပဲနော် ဂရုစိုက်နေပါ .. ဝရံတာမှာထွက်ရပ်မနေနဲ့နော်နွေ " သူပြောချင်တာကိုပြောပြီး ဖုန်းချသွားတဲ့ ခက်ဝေလတ်ကြောင့် ဖူးငုံပွင့်ရင်မောစွာကျန်ခဲ့ရတယ်။ ~~~~~ "မနွေ... ကိုခက်ပြန်လာပြီသိလား " " ဟင် .. ဘယ် ..ဘယ်တုန်းက ရောက်တာလဲ ... ဘယ်..ဘယ်သူတံခါးသွားဖွင့်ပေးလိုက်တာလဲ " ပိန်သေးရဲ့ စကားကြောင့် ဖူးငုံပွင့်ရင်တွေတဒိန်းဒိန်းဆောင့် ခုန်သွားရပြီး ပိန်သေးကို တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ပြန်မေးလိုက်မိတယ်။ "မနွေရေချိုးနေတုန်းကပြန်ရောက်လာလို့... ပိန်သေးပဲတံခါးသွားဖွင့်ပေးလိုက်တာ ... အစ်ကိုလေးကတောင် မနွေဘယ်မှာလဲလို့ မေးသွားသေးတယ် '' "ဟင် .. ဟုတ်လား .. ဘာခိုင်းစရာရှိလို့လဲမသိဘူး... သွားမေးလိုက်အုံးမယ် " ပြောပြီးတာနဲ့ ခက်ဝေလတ်ရဲ့ အခန်းရှိရာဆီကို သွားဖို့ပြင်လိုက်တဲ့ ဖူးငုံပွင့်ရဲ့ခြေလှမ်းတွေက ပိန်းသေးရဲ့နောက်ဆက်တွဲစကားကြောင့် လမ်းခုလတ်မှာတင် ရပ်တန့်သွားရတယ်။ "အခုတော့ မသွားနဲ့အုံးမနွေ...အစ်ကိုလေးက အရှေ့ဘက်င်္ကြန်တံခါးကိုပါပိတ်သွားပြီး သူ မခေါ်မချင်း ဘယ်သူမှမလာစေနဲ့လို့ မှာသွားတယ် '' ပိန်သေးရဲ့စကားကြောင့် ဖူးငုံပွင့်ရင်ထဲမှာ စိုးရိမ်ပူပန်သွားမိသလို အရှေ့ဘက်ဆောင်ဆီကို ပြေးသွားချင်စိတ်ကိုလဲ မနည်းပင် ထိန်းထားလိုက်ရတယ်။ ~~~~~ "သားငယ်ပြန်ရောက်နေပြီဆို... ထမင်းလာမစားဘူးလားဒေါ်ခိုင် " ဒေါ်ဝေဝေမာက ထမင်းစား ပွဲမှာဝင်ထိုင်လိုက်ရင်း ထမင်းချက်ဒေါ်ခိုင်ကိုမေးလိုက်တယ်၊၊ "ဟုတ်ကဲ့ သူပင်ပန်းလာလို့ အေးအေးဆေးဆေးနားချင်တယ်ဆိုပြီး စင်္ကြန်တံခါးပါပိတ်ထားပါတယ် မဝေ .. သူဌေးကြီးအတွက် ထမင်းပွဲတော့ လာထွက်ယူသွားပါတယ် " "ဟုတ်လား ..နေများမကောင်းလို့လား .... သားကိုသွားကြည့်လိုက်အုံးမယ် ..ရှင်စားနှင့်လေ ကိုမင်းလတ် " ပြောပြီးတာနဲ့ ဒေါ်ဝေဝေမာက ထိုင်နေရာမှပြန်ထလိုက်တော့ သက်ဝေလတ်က မိခင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မကျေမချမ်း ပြောလိုက်တယ်။ " အလကားပါ ..သူ့အပြစ်အတွက်ကြောက်လို့ ထွက်မလာတာနေမှာပေါ့ ..အစကတည်းက ကြောက်လို့ ထွက်ပြေးသွားတာပဲဟာ " သက်ဝေလတ်ရဲ့ စကားကြောင့် ဦးမင်းလတ်က မျက်နှာထားတင်းတင်းနဲ့ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး "ကိုသက် မင်းပါးစပ်ကို ပိတ်ထား စမ်း ..ဝေဝေ မင်းလဲထမင်းစားမှာ ကိုစား...မင်းသားက ကလေး မဟုတ်တော့ဘူး "

"အမေပြောတော့ လွယ်လိုက်တာ...သူကလူကသာမတုန်မလှုပ်နဲ့ သူ့ပစ္စည်းတွေကိုတော့ သိပ်သိတတ်တာ...ဘယ်အချိန်မေးမေးသူ့မှာ ငွေမရှိဘူးဆိုတာချည်းပဲ ..." "ကဲ ...တော်ကြတော့... အခုဒီကိစ္စက မင်းခိုင်ကိစ္စဖြစ်သွားပြီး ...ငါတို့လဲ အပြန်အလှန်အနေနဲ့ကူနိုင်သလောက်ကူပေးခဲ့တာ နင်အသိပဲ မိညို ...ဒါနဲ့ အဲ့ဒီရတနာတွေက ရောတကယ်ရှိလို့လား ... သူ့အစ်ကိုက ဘာလုပ်ငန်းတွေရှိလို့လဲ ... မင်းခိုင်က သူ့စိတ်ထင်တာကို ပြောနေတာမဟုတ်ဘူးလား " ဦးမင်းလတ်က မကျေမနပ်နဲ့ပြောလိုက်တယ်။ ဦးမင်းလတ်ရဲ့ စကားကို ဒေါ်ညိုညိုမာက ဆတ်ဆတ်ထိမခံပြန်ဖြေရှင်းလိုက်တယ်။ "အို ..သေချာပါတယ် ခဲအိုရယ် ... ရတနာကုန်သည်ဆီက သူသတင်းရလိုက်တာပဲဟာ ... " "အေး သေချာတယ်ဆို ..အဲ့ဒီပစ္စည်းတွေက ဘယ်မှာလဲ ... ငုဝါမှာပါလာတဲ့ ရတနာပစွည်းဆိုလို့ ..နားကပ်နဲ့ဆွဲကြိုးပဲရှိတာလေ... သူတို့အိမ်မှာလဲ သုံးလေးလလုံးရှာတာ မရှိဘူးဆို ... မင်းခိုင်က ဘာလုပ်လုပ်သေချာရေရာမှုရှိတာမဟုတ်ဘူး ... ဟိုအရင်ကငွေကိစ္စတွေဖြစ်တာလဲ သူ့အသုံးမကျတာတွေကြောင့်ဖြစ်ခဲ့တာ ...ဒိုင်ကြီးကိုမတင်ဘဲ ငွေကိုဗြောင်လိမ်စားလိုက်ပြီးမှ ငါ့ကိုဇွတ်ငြင်းခဲ့တာ... တကယ်တော့ ဂဏန်းတွက်ပြီးမှ လယ်ဂျာထဲကိုသူသွင်းပြီး လုပ်ကြံခဲ့တာ .. အဲ့ဒီတုန်းက ငါလဲထူပူနေလို့ မရိပ်မိခဲ့တာ .. အေး တစ်ခါတည်းပြောလိုက်မယ် မိညို ..နောက်နောင် ဒီလိုကိစ္စတွေနဲ့ ငါတို့ကို မရှုပ်နဲ့တော့လို့ပြောလိုက် ....ခြိမ်းခြောက်တာမျိုးလဲ လုပ်ဖို့တွေးမနေနဲ့လို့ ပြောလိုက်.. သွားရင်လဲ အားလုံးတူတူသွားရမှာပဲ .. နင့်ကိုလဲ နင့်ရသင့်တာကို ပေးပြီးပြီမို့ ... နင်လဲသူနဲ့ ဆက်ပတ်သက်နေမယ်ဆိုရင် ထွက်သွားလိုက်တော့ ..ငါတို့အသက်ကြီးနေပြီမို့ အေးဆေးနေချင်နေပြီ " " ဘယ်လိုပြောလိုက်တယ် ခဲအို ....ညိုက ရသင့်ရထိုက်တာကို ရပြီးပြီဟုတ်လား .. ဘယ်သူပြောလဲ ...ဒီအိမ်ကြီးကိုရောင်းရင်ညို့အတွက်လဲတစ်စုပါသေးတယ်လေ ခဲအိုရဲ့...ဒါတောင် အစ်ကို့အဖေဝှက်ထားတဲ့ပစ္စည်းတွေကို ထည့်မပြောသေးဘူးနော် ..." ဒေါ်ညိုညိုမာရဲ့ တစ်ခွန်းမကျန်ပြန်ပြောလိုက်တဲ့စကားကြောင့် ဦးမင်းလတ်ရဲ့မျက်နှာက မေးကြောချည်းတွေ ထောင်ထလာအောင်ဒေါသထွက်သွားခဲ့တယ်။ ဒီအခြေအနေကို ရိပ်စားမိလိုက်တဲ့ဒေါ်ဝေဝေမာက ထိုင်နေရာမှထလိုက်ပြီး "အခန်းထဲသွားရအောင် ကိုမင်းလတ် .. နင်လဲ စကားပြော ဆင်ခြင်စမ်းမိညို ....ဒီနေ့အချိန်ထိ ညည်းဆီကနေ ... ငါတို့အိမ်စရိတ်ရယ်လို့ တောင်းဖူးလားပြောပါအုံး ... အေး ပြီးတော့အဖေ ဝှက်ထားတယ်ဆိုတာကရော သေချာလို့လား ..ပစွည်းစာရင်းရှိနေလို့လား ပြောအုံး....အခုလဲ အဖေ့အခြေအနေကို ညည်းမြင်တဲ့အတိုင်းပဲလေ ..တချို့ကိစ္စတွေကို မှတ်တောင်မှတ်မိလို့လား ...ဒီအခြေအနေလောက်ဆိုရင် ကျေနပ်တော့ပေါ့ဟယ် .. နင့်အသက်လဲ ငါးဆယ်နားကပ်နေပြီနော် .. လောင်းကစားကိုရောမင်းခိုင်ဆိုတဲ့ကောင်ကိုပါ စွန့်ပစ်သင့်နေပြီ သိရဲ့လား .. နောက်ဆို နင်တို့ကိစ္စတွေမှာ ငါ့သားတွေကို ဆွဲမထည့်နဲ့တော့ ..နင်တို့လိုလူတွေက ဘယ်လောက်ရရလောက်မဲ့ဟာတွေမဟုတ်ဘူး ..သက်ဝေလတ်မင်းလဲအချိုးတွေပြင် .. မင်းပါလောင်းကစားပဲလုပ်နေမယ်ဆိုရင် ...ဒီအိမ်ကိုရောင်းပြီးစိတ်ကြိုက်သာလုပ်ကြ... ငါလဲ လောကကြီးကို စိတ်ကုန်နေပြီ " ဒေါ်ဝေဝေမာက အားလုံးကို မာန်မဲပြောဆိုလိုက်ပြီး သားဖြစ်သူရဲ့ အခန်းထဲကထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။ ~~~~~. အခန်းထဲကနေဒေါ်ဝေဝေမာ ထွက်လာချိန်မှာ ဖူးငုံပွင့်အခန်းထောင့်ရဲ့ အမှောင်ရိပ်ကျတဲ့နေရာမှာ အသက်ကိုအောင့်ထားကာရပ်နေလိုက်တယ်။ ဒေါ်ဝေဝေမာတို့ပြောနေတဲ့ စကားတွေကိုဖူးငုံ ပွင့်လုံးစေ့ပတ်စေ့ နားမလည်နိုင် ပေမဲ့ ဦးမင်းလတ်နဲ့ ဒေါ်ဝေဝေမာအပါအဝင် သူတို့အားလုံးမှာ လူသိမခံဝဲ့တဲ့ကိစ္စတွေရှိနေတာကို သိလိုက်ရတယ်။ငုဝါရဲ့ ကိစ္စမှာလဲ သူတို့အားလုံးပူးပေါင်းကြံစည်ထားခဲ့ပုံပင်။ဒါပေမဲ့ကိစ္စတွေက သူတို့ထင်သလိုဖြစ်မလာခဲ့တော့ အချင်းချင်း သွေးကွဲလာခဲ့ကြပုံပင်။ ~~~~~ "ဟယ်လို နွေ .. ငုဝါအိမ်ပြန်ရောက်နေပြီနော် ... အရေးအကြောင်းရှိရင် နွေလာလို့ရတယ်နော် .. လာမယ်ဆိုရင် လာကြိုပေးမယ် " " ဟုတ်ကဲ့ ..မငုဝါ အဆင်ပြေတယ် မဟုတ်လားဟင် ..." ဖုန်းဆက်လာတဲ့ ငုဝါကို ဖူးငုံပွင့်ပြန်မေးလိုက်တယ်။ "ပြေပါတယ်နွေ ... ငုဝါတို့ဆုံမှ ဒီကိစ္စတွေအားလုံးကို သေချာပြောပြမယ် ..ငုဝါမှာ အရေးတကြီး ကိစ္စတစ်ခုကျန်သေးတယ်လေ .. နွေလဲ အဲ့ဒီအိမ်မှာသတိထားနေ နော် ..သူတို့ကတစ်မိသားစုလုံး လူစိတ်ရှိကြတာမဟုတ်ဘူး ..ငုဝါ သဘောအရတော့ နွေ့ကိုအလုပ်က ထွက်စေချင်ပြီ " "ဟုတ်ကဲ့ပါ မငုဝါ ....နွေလဲ မကြာခင် အလုပ်ထွက်ဖို့စီစဉ်ထားပြီးသားပါ ..ရန်ကုန်မပြန်ခင်မငုဝါဆီကိုလာလည်ပါ့မယ်..ဒါပဲနော် မငုဝါ " ဖူးငုံပွင့် ဖုန်းကိုချလိုက်ပြီးဦးအောင်ဒင် အခန်းထဲကိုဝင်လာခဲ့လိုက်တယ်။ခက်ဝေလတ်တစ်ယောက် ခရီးထွက်သွားလိုက်တာ လေးငါးရက်ကနေ ဆယ်ရက်ပင် ပြည့်ပေတော့မယ်။ ဒီဆယ်ရက်အတောအတွင်းမှာ အဘိုးအိုကြီး ဦးအောင်ဒင်ခမျာလဲ မြေးကိုလွမ်းလို့ပဲလားဒါမှမဟုတ်သားသမီးတွေက သူ့အခန်းထဲဟိုရှာဒီရှာ လုပ်ရင်း စစ်ဆေးမေးမြန်းခံနေရလို့ပဲလားရယ်မသိ လူကအတော်လေးပြန်ကျသွားခဲ့တယ် ။ခက်ဝေလတ်ရှိတုန်းကလို

#တိမ်ခိုးဝေတဲ့နွေ အပိုင်း (၂၂) ******** နေလင်းရဲ့စကားကို ဖူးပုံပွင့်စိတ်လှုပ်ရှားစွာနားထောင်နေမိတယ်။ ''သက်ဝေလတ်က မိန်းမပြသာနာနဲ့လျော်ကြေးတောင်းခံရပြီး ထောင် ကျမလို့ပါဖြစ်ခဲ့တယ်.... ဦးမင်းလတ်တို့ကလဲ သုံးလုံးချဲထီးကိစ္စမှာငွေတွေမလျော်နိုင်လို့ အသက် ကိုပါရန်ရှာခံခဲ့ရသေးတယ်...ဒါပေမဲ့ တစ်လအတွင်းမှာ အဲ့ဒါတွေကို ရှင်းပေးသွားခဲ့ပြီး တိတ်တဆိတ်ပြောင်းသွားခဲ့ကြတယ်.... ငွေမရှိလို့ အသက်ကို ရန်ရှာခံနေရတဲ့သူတွေက ငွေသိန်းရာကျော်ကို တစ်လအတွင်းမှာ ပေးဆပ်နိုင်ခဲ့တာက မယုံကြည်နိုင်စရာဖြစ်ခဲ့တယ် ... ပြီးတော့ တိုက်ဆိုင်တာက သူတို့အဲ့ဒီလိုဖြစ်နေချိန်က ..အဘွားလေးဆုံးတဲ့အချိန်နဲ့တစ်လတည်းပဲ ... သူတို့ လှိုင်သာယာကနေပြောင်းသွားပြီး နှစ်နှစ်ကျော်ကြာမှ ကလောကို ပြောင်းခဲ့ကြတာ...ကြားထဲက (၂) အတွင်းမှာ ဘယ်မှာနေခဲ့လဲ ကွင်းဆက်ပြတ်နေခဲ့တယ် ..." ကြားလိုက်ရတဲ့ စကားတွေကြောင့် ဖူးငုံပွင့်စိတ်မောစွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိပြီး " ကွင်းဆက်ပြတ်နေတဲ့ နှစ်နှစ်ကို .. ကျွန်မစုံစမ်းပေးပါ့မယ်ကို နေလင်း '' "ဘယ်လို မဟုတ်တာ .. မင်းစုံစမ်းလို့ မဖြစ်ဘူး ...ငုဝါဆီက သတင်းကြားရသလောက်တော့ သူတို့မိသားစုမှာ အငယ်ကောင်တစ်ယောက်ပဲ လူစိတ်ရှိပုံရတယ် ... မင်းလဲအဲ့ဒီအိမ်ကနေအမြန်ဆုံးထွက်သွားသင့်ပြီ " " ဟုတ်ကဲ့ပါ ...ကိုနေလင်းလဲဂရုစိုက်ပါနော် " နေလင်းဆီက ဖုန်းချသွားချိန်မှာ ဖူးငုံပွင့်အတွေးများစွာနဲ့ကျန်နေခဲ့တယ်။ခက်ဝေလတ်တစ်ယောက် ခရီးထွက်သွားတာဒီနေ့ဆိုရင် သုံးရက်ရှိနေခဲ့ပြီ။သုံးရက်အတွင်းမှာ နှစ်ယောက်သားညဘက်တွေသာ ဖုန်းခဏပြောဖြစ်ကြပြီး နေ့ခင်းဆိုရင် အဆက်အသွယ်မလုပ်ဖြစ်ကြပေ။ ရှေ့ဆက်ဘာတွေဖြစ်လာမယ်မှန်းမသိပေမဲ့ အကြောင်းအရာတွေက ပိုသိလာရလေ ပိုပြီးကြောက်စရာကောင်းလာလေလေဖြစ်လာခဲ့တာမို့ ဖူးငုံ ပွင့်တွေးပြီးကြောက်နေမိတာတော့အမှန်ပင်။ ~~~~~~ "ဒါတွေက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲလေးလေး... အိမ်အကောင်းကြီးကို ဘာတွေလုပ်ထားတာလဲ " အိမ်ရဲ့ထပ်ခိုးတွေနဲ့ နံရံအချို့ကို ဖြိုဖျက်ထားတာမို့ ဦးလေးဖြစ်သူကို နားမလည်နိုင်စွာ ငုဝါမေးလိုက်တယ်။ ''အိမ်ပြင်နေတယ်လို့ မင်းကို ပြောထားပြီးသားလေ " ဦးမင်းခိုင်က အသံမာမာနဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ "ပြန်ပြင်ရလောက်အောင် အိမ်က ပျက်စီးမနေဘူးလေ ... ပြီးတော့ ဦးဗလနဲ့ဒေါသီကိုရော ဘာလို့ အလုပ်ထုတ်ပစ်လိုက်ရတာလဲ ..ဦးလေးလစာပေးနေရလို့လား ပြောပါအုံး ...ဦးဗလတို့ လင်မယားကို အဖေတို့ခေါ်ထားခဲ့တာမို့ ...ငုဝါတစ်သက်လုံးခေါ်ထားမှာလို့ လေးလေးကိုပြောပြီးသားလေ " " မင်းဒီအိမ်မှာမရှိလို့ ငါလုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာကို လုပ်လိုက်တာ ဘာဖြစ်လဲ ...မင်းမကျေနပ်ရင် ခြံဖို့ငွေအမ်းပေးရင် ငါချက်ချင်းထွက်သွားပေးမယ်....မင်းဆီမှာ မင်းအဖေ ပေးထားတဲ့ရတနာပစ္စည်းတွေရှိတယ်မဟုတ်လား ...အဲ့ဒီထဲကပေးလေ " ဦးလေးဖြစ်သူရဲ့ စကားကြောင့် ငုဝါအံလေးကိုကြိတ်လိုက်ပြီး " ဟုတ်ပြီလေ ... ဒါဆိုရင် လေးလေးရဲ့အလုပ်သမားတွေကို ချက်ချင်းပြန်ခိုင်းလိုက်တော့ ...မနက်ဖြန်ကျရင် ငွေရှင်းဖို့ရှေ့နေ့ ရုံးမှာတွေ့ပါမယ်...ငွေရှင်းပြီးတာနဲ့ လေးလေးပစ္စည်းတွေ အကုန်ယူပြီးပြောင်းသွားပေးပါ..လေးလေးဘာလို့ အခန်းတွေကို ပြုပြင်နေလဲမသိပေမဲ့ အိမ်ကိုရောခြံကိုရောမြေလှန်ရှာရင်တောင် အမှိုက်အပြင်ဘာမှထွက်လာမှာမဟုတ်တာ သေချာတယ် ..... အိမ်ပိုင်ရှင်က သုံးလေးလလောက် အိမ်ကိုဒီတိုင်းပစ်ထားခဲ့တယ်ဆိုကတည်းက သိသင့်တာပေါ့ .." ငုဝါရဲ့ စကားအဆုံးမှာ ဦးမင်းခိုင်တစ်ယောက် နေရာကနေမျက်နှာထားတင်းတင်းနဲ့ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ငုဝါကတော့ ဦးလေးဖြစ်သူရဲ့ ကျောပြင်ကိုကြည့်ပြီး သက်ပြင်းမောကိုချလိုက်မိတယ်။ "ဦးဗလနဲ့ဒေါ်ကြီသီတို့လဲ ..ဒီနေ့တော့ အိပ်မဲ့အခန်းတွေကိုပဲရှင်းကြပါ .. နောက်ရက်မှ အလုပ်သမားတွေခေါ်ပြီး တစ်အိမ်လုံးပြန်ရှင်းရမှာပဲ ... ညဘက်အိပ်ရင်လဲ ... ငုဝါတို့သတိဝရိယနဲ့အိပ်မှ ဖြစ်မယ် ..ဦးလေးအရင်းခေါက်ခေါက်ဆိုပေမဲ့ ယုံကြည်ထားလို့ မရတော့ဘူး ... အခုချိန်မှာ ငုဝါအတွက်ယုံကြည်ရတဲ့သူဆိုလို့ ဦးကြီးနဲ့ဒေါ်ကြီးပဲရှိတာ့တယ် " ငုဝါက ဦးဗလနဲ့ ဒေါ်သီကို အားကိုးတကြီးနဲ့ ပြောလိုက်မိတယ်။ ~~~~~ "ဒီကောင်မက ဗီဒီယိုကိုဘယ်လိုလုပ်ရတာလဲ... တစ်ချိန်လုံးကျွန်တော်နဲ့ တူတူရှိနေတာပဲလေ...သူ့မှာဖုန်းလဲမရှိပါဘူး ..." သက်ဝေလတ်က မကျေနပ်နိုင်ဘဲပြောလိုက်တယ်။ " သူ့မှာ မင်းမသိအောင်ရထားတဲ့ ဖုန်းရှိလို့နေမှာပေါ့... ဒီအိမ်မှာမင်းရဲ့ညီအပြင်ဘယ်သူက ဒါကိုလုပ်ရဲမှာလဲ .." ဒေါ်ညိုညိုမာက မကျေမနပ်ပြောလိုက်တယ်။ " အဲ့ဒါကြောင့် ဒီကောင်ပြန်လာကတည်းက ကျွန်တော်ကြည့်မရတာ " သက်ဝေလတ်က အဒေါ်ဖြစ်သူရဲ့စကားကိုသံယောင်လိုက်ပြောလိုက်ပြီး မိခင်နဲ့ ဖခင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ဖခင်ဖြစ်တဲ့ ဦးမင်းလတ်က ဘာမှမပြောဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေပြီး ဒေါ်ဝေဝေမာက သား နဲ့ ညီမကိုကြည့်ကာ "တော်စမ်းသားကြီး...မင်းတို့ထင်ရာကို ဇွတ်မပြောနဲ့... ဒါတွေအားလုံးက မင်းတို့အသုံးမကျလို့ ဖြစ်တာလေ .... သုံးလေးလလောက်သည်းခံပြီးချော့ပေါင်းနေတော့ ဘာဖြစ်မှာမို့လို့လဲ ...မင်းတို့စိတ်တွေချည်းပဲ "

"ဟုတ်ကဲ့ ဒေါ်ကြီး " ဖူးငုံပွင့်နဲ့ ပိန်သေးတို့ ဒေါ်ခိုင်ရဲ့ခိုင်းစေမှုကြောင့် အပေါ်ထပ်ကို တက်ခဲ့ရတော့တယ်။ ~~~~~ "နေ့လယ်က ဘယ်သွားတာလဲ ...ဘာမှလဲမပြောသွားတော့ စိတ်ပူလိုက်တာ .. အိမ်မှာကလဲ ပြဿနာတက်နေတော့ ပိုဆိုးတယ် " ဖူးငုံပွင့်က ခက်ဝေလတ်ရဲ့ မျက်နှာကိုငေးစိုက်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်တယ်။ "အင်း ..အရေးတကြီးကိစ္စလေးပေါ်လာလို့ပါ...သူတို့ကိစ္စကလဲ မငုဝါကိုယ်တိုင်ဖြေရှင်းနိုင်ပါပြီ ...နွေစိတ်မပူပါနဲ့တော့ ..ပြီးတော့ နွေ့ကို ကိုယ်ပြောစရာရှိတယ် ..ကိုယ်တစ်ရက်နှစ်ရက်လောက် ခရီးထွက်စရာရှိတယ် .. အဲ့ဒါ နွေ့ကိုထားခဲ့ရမှာစိတ်မချဘူး... နွေလဲ အလုပ်ထွက်ပြီးပြန်တော့ကွာနော် " ခက်ဝေလတ်ရဲ့စကားကြောင့် ဖူးငုံပွင့်အံ့သြသွားရပြီး "ကိုခက်ပြောတော့ လကုန်မှထွက်ဆို..အားချင်းကြီး ဘယ်လိုထွက်လို့ရမှာလဲ .. ဒါနဲ့ ကိုခက်ကဘယ်သွားမလို့လဲဟင် " ဖူးပုံပွင့်ရဲ့ အမေးကိုခက်ဝေ လတ်ဖြုန်းခနဲ ပြန်မဖြေဘဲ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ "အလုပ်ကိစ္စအတွက် သူဌေးနဲ့သွားတွေ့ရမှာနွေရဲ့ ...ရန်ကုန်ရုံးမှာ တာဝန်ကျဖို့ကိုလဲ ဆွေးနွေးရအုံးမယ် ..သူဌေးနဲ့အတူ တောင်ကြီးရုံးခွဲတွေမှာပါ လိုက်လေ့လာရမှာဆိုတော့သုံးလေးငါးရက်လောက်ကြာမယ်ထင်တယ် ... " "ကိုခက်ရယ် သုံးလေးရက်ပဲကြာမှာမဟုတ်လား ...ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လကုန်မှ ပြန်လိုက်တော့မယ်လေ ... ဒီမှာလဲဘာကိစ္စမှမရှိတော့ဘူးဆိုတော့ ...နွေ့အတွက်စိတ်ပူစရာမှ မရှိတာ ....ကိုခက်ခရီးသွားနေချိန်မှာ အဘိုးကို နွေကြည့်ပေးထားမယ်လေ " ဖူးငုံပွင့်ရဲ့စကားကြောင့် ခက်ဝေလတ် သက်ပြင်းကိုချလိုက်ပြီး ဖူးငုံပွင့်ရဲ့ ပခုံးလေးကိုဖျစ်ညှစ်ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိပြီး "ပြောရခက်လိုက်တာကွာ ... မင်းကို အိမ်မှာထားခဲ့ပြီး သွားရမှာကို စိတ်မဖြောင့်ပါဘူး....ဘာကိစ္စထဲမှဝင်မပါဘူးလို့ ကတိပေးမလားပြော...နွေကတိပေးမှ ကိုယ်စိတ်ချမှာ...အရေးအကြောင်းဆို မငုဝါလိုပဲစခန်းကိုဖုန်းဆက်နော် ... '' "အင်းပါ ကိုခက်ရယ်...ပိန်သေးတို့နဲ့အတူ အိမ်အလုပ်တွေပဲလုပ်မှာပါ စိတ်မပူနဲ့နော် ...ကိုခက်လဲ ဂရုစိုက်နော် ... ကျန်းမာရေးကိုလဲ ဂရုစိုက်နော် " "ဟုတ်ကဲ့ပါဗျာ ... ကိုယ်ပြောတာတွေကိုလဲနားထောင်နော်နွေ " ဖူးငုံပွင့်နဲ့ ခက်ဝေလတ်တို့တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်အပြန်အလှန်မှာကြားရင်း နှစ်ယောက်သားတစ်ယောက်လက်ကိုတစ်ယောက်ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားမိကြတယ်။ ~~~~~~~ "အဖေ ဒီလိုပဲရေငုံနှုတ်ပိတ်နေလို့တော့မဖြစ်ဘူးနော် ....အဖေ့သားနဲ့အဖေ့ချွေးမမိန်းမလည်အကြောင်းကို သိတယ်မဟုတ်လား .... အခုလဲသူတို့ဆီမှာ ပွဲရုံရော ..စိုက်ပျိုးရေးခြံတွေအပြင်အထည်ဆိုင်ကြီးနှစ်ဆိုင်ပါရှိတယ် ....ပြီးတော့ အဖေ့မြေး သက်ဝေလတ်ကလဲ တည်းခိုခန်းဖွင့်မလို့ဆိုလားဘာလား...တကယ်တမ်း ဘာမှမရှိတာက ကျွန်မတို့သားအမိပါ အဖေရဲ့ .. အစ်ကိုကြီးကို အဖေပိုပေးခဲ့ တာမဟုတ်လား.....ဒီတစ်ခါတော့ အဖေဝှက်ထားတဲ့ပစွည်းတွေထဲက ကျွန်မတို့သားအမိကိုပေးပါအဖေ ....မဝေတို့ ညီအစ်မတွေနဲ့အတူမနေချင်တော့ဘူး...ရန်ကုန်မှာပြောင်းနေချင်တယ်... ပစ္စည်းတွေကို အဖေ့မြေးအငယ်ကောင်ကိုပေးဖို့ တွေးမနေနဲ့နော်...အဖေ့သမီးကျွန်မကမုဆိုးမပါ ...ပစွည်းတွေဘယ်မှာဝှက်ထားလဲဆိုတာပြောပါအဖေ " ဦးအောင်ဒင်ရဲ့အခန်းထဲက စကားသံတွေကြောင့် ဦးအောင်ဒင်အတွက်နေ့လယ်အဆာပြေစာယူလာခဲ့တဲ့ဖူးငုံပွင့်မှာ အခန်းရှေ့မှာ ခြေစုံရပ်ပြီးငြိမ်သက်နေမိတယ်။ဒေါ်ခင်မိုးတစ်ယောက်ထူးထူးခြားခြား နေ့လယ်ခင်းကြီးပြန်ရောက်လာတာမို့ ဖူးငုံပွင့်စိတ်ထဲ စိုးထိတ်နေခဲ့မိတာ။တကယ်လဲ ဒေါ်ခင်မိုးကအကြံအစည်နဲ့ ပြန်လာခဲ့တာဖြစ်နေတယ်။ဒီရက်ပိုင်းမှာ ခက်ဝေလတ်ကလဲ ခရီးထွက်သွားပြီး ကျန်တဲ့မိသားစုတွေကလဲ သက်ဝေလတ်နဲ့ငုဝါရဲ့ အမှုကိစ္စအတွက် အလုပ်တွေရှုပ်နေကြတာမို့ ဦးအောင်ဒင်ကို အာရုံထဲမှာ ရှိကြပုံကိုမရဘူး။ ဒီလိုအချိန်မှာ ဒေါ်ခင်မိုးတစ်ယောက် မနက်ဘက်ဆိုင်သွားလဲနောက်ကျတတ်ပြီး အိမ်ထဲမှာတစ်ခုခုကိုရှာနေတာကိုတော့ သူ့တို့အားလုံးကိုသတိထားစောင့်ကြည့်နေခဲ့တဲ့ ဖူးငုံပွင့်တစ်ယောက်သာ သတိထားမိနေခဲ့တာဖြစ်တယ်။ အခန်းထဲကနေ ဒေါ်ခင်မိုးထွက်မလာခင်မှာ ဖူးငုံပွင့်မီဖိုးခန်းဘက်ကိုခပ်သွက်သွက်ပြန်လျှောက်လာခဲ့လိုက်တယ်။ ~~~~~~ "ဟယ်လို ကိုနေလင်းပြောလေ.... ဘယ်သူမှ မရှိပါဘူး " ဖူးငုံပွင့်ဖုန်းကိုကိုင်ပြီးပြောလိုက်တယ်။ ''ကိုယ်စုံစမ်းလို့ရတဲ့သတင်းကို ပြောပြမလို့နွေ ... လွန်ခဲ့တဲ့ (၁၃) နှစ်ကျော်က ဦးမင်းလတ်တို့မိသားစုမှာလူသိပ်မသိတဲ့ပြဿတွေဖြစ်ခဲ့တယ်... '' @@@@@@@@@@@@@@@@@@ အပိုင်း(၂၂ ) #ဧကြည်ဖြူ

ငုဝါရဲ့စကားကြောင့်ဖူးငုံးပွင့်ပြုံးကာ ခေါင်းကိုခပ်ဖြည်းဖြည်း ခါယမ်းလိုက်မိတယ်။ "ကျွန်မကို အလုပ်ခေါ်လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မငုဝါ ...ဒါပေမဲ့ ဒီလကုန်ရင်ကျွန်မ ရန်ကုန်ပြန်တော့မှာပါ ... ရန်ကုန်မှာက ဒေါ်လေးတစ်ယောက်တည်းကျန်ခဲ့လို့ပါ... " " ဪ ..အဲ့ဒီလိုလား .....တကယ်လို့လိုအပ်တဲ့ အကူအညီရှိရင်ပြောနော် နွေ..အားလုံးအတွက်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်....ငုဝါသွားတော့မယ်နော်..ခုတစ်ခါတည်း နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ် ..သူတို့တွေရှေ့မှာ စကားပြောလို့မဖြစ်လို့ ထပ်ပြီး နှုတ်မဆက်တော့ဘူးနော် " နှုတ်ဆက်စကားပြောပြီး ထွက်သွားတဲ့ငုဝါကိုကြည့်ပြီး ဖူးငုံပွင့်ပါဝမ်းသာပျော်ရွင်နေမိတယ်။ ဖူးငုံပွင့်ပေးလိုက်တဲ့ ကင်မရာလေးကငုဝါအတွက် အနိုင်တိုက်ပေးနိုင်တဲ့ လက်နက်တစ်ခုဖြစ်ပါစေလို့ပဲ ဖူးငုံပွင့်ဆုတောင်းနေမိတယ်။ ~~~~~ " ငုဝါ ..ငုဝါ ...မင်းတံခါးဖွင့်စမ်း ... မဖွင့်ဘူးလား .... သော့ရှိလားအန်တီညို . ..." ဦးမင်းခိုင် ပြန်သွားပြီးတစ်နာရီကျော်အတွင်းမှာ သက်ဝေလတ်နဲ့ ဒေါ်ညိုညိုမာ အိမ်ကိုပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီး ငုဝါနေတဲ့ အခန်းရှေ့မှာ အော်ဟစ်သောင်းကျန်းနေကြခြင်းဖြစ်တယ်။တစ်အိမ်လုံးမှာ အလုပ်သမားတွေနဲ့ ဦးအောင်ဒင် တစ်ယောက်သာရှိတာကိုသိတာမို့ သက်ဝေလတ်တို့ တူအရီးက ဘယ်သူ့ကိုမှဂရုမစိုက်ဘဲ ငုဝါကို အော်ဟစ်ဆဲဆိုနေကြခြင်းဖြစ်တယ်။ "ဒုက္ခပါပဲ မနွေရယ်...အစ်ကိုလေး ခက်ဝေလတ်ကလဲ ခုနလေးတင်ပဲ အပြင်ထွက်သွားတာ ..မငုဝါတော့ အရိုက်ခံရမလားမသိဘူး " ပိန်သေးက အနားကပ်ပြီး တိုးတိုးပြောလိုက်တာမို့ ဖူးငုံးပွင့်အံ့ဩသွားရပြီး ပြန်မေးလိုက်မိတယ်။ "ကိုခက်ဝေလတ် အပြင်သွားတယ်ဟုတ်လား .. " " ဟုတ်တယ်လေ မနွေ..ခုနပဲဆိုင်ကယ်နဲ့ထွက်သွားတာ ...အဘိုးကို ကြည့်ဖို့တောင် မမှာသွားဘူး ...ဘာတွေ အရေးကြီးနေလို့လဲ မသိဘူး " ပိန်သေးရဲ့ စကားကြောင့် ဖူးငုံပွင့်စိတ်ထဲပူသွားမိတယ်။အပြင်ထွက်လေ့မရှိတဲ့သူက သူမကို မပြောမဆိုဘဲအရေးတကြီး ထွက်သွားတယ်ဆိုတာ့ ပူပန်မိတာအမှန်။ညတုန်းက အပေါ်ထပ်မှာ ပြဿနာတွေဖြစ်ပြီးတော့ နှစ်ယောက်သားခဏတစ်ဖြုတ်တွေ့လိုက်ကြတာကလွဲလို့ မနက်လင်း တော့ ခက်ဝေလတ်မျက်နှာကို ဖူးငုံပွင့်မမြင်ရသေးပါလေ။ ဦးအောင်ဒင်ကို မနက်အဆာပြေစာ သွားပို့တော့လဲ ခက်ဝေလတ် အခန်းကပိတ်ထားခဲ့တယ်။ "ဒုက္ခပါပဲ မနွေရယ် ..မငုဝါတော့ သေအောင်အရိုက်ခံရတော့မယ် ထင်တယ်... ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲဟင် " အိမ်ပေါ်ထပ်ဆီက တဒုန်းဒုန်းတဒိုင်းဒိုင်းနဲ့တံခါးကို ထုရိုက်သံတွေပေါ်ထွက်နေတာမို့ ပိန်သေးက အလန့်လန့်အဖျပ်ဖျပ်နဲ့ပြောလိုက်တယ်။ ဖူးငုံပွင့်လဲဘာလုပ်လို့လုပ်ရမှန်းဖြစ်သွားမိတယ်။မတတ်နိုင်တဲ့အဆုံးမှာ ရဲ့ကိုဖုန်းဆက်ခေါ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ဖူးငုံပွင့်ဖုန်းကိုထုတ်လိုက်တယ်။ ဒီအချိန်မှာပဲ ခြံဝက ဟွန်းတီသံကျယ်ကျယ်လောင်လောင်ကိုကြားလိုက်ရတာမို့ ဖူးငုံပွင့်ဝမ်းသာအားရနဲ့ ခြံ၀ကို ပြေးထွက်ခဲ့မိတယ်။ ~~~~~ ဖူးငုံပွင့်ခြံဝကိုရောက်ချိန်မှာတော့ ခြံဝမှာရပ်နေတဲ့ တူညီဝတ်စုံနဲ့ရဲနှစ်ယောက်ကိုကြည့်ပြီး အံ့သြသွားမိဝယ်။ "ဒီအိမ်မှာ မငုဝါရှိတယ်နော်...သူ့ကို ရန်မူဖို့လုပ်နေကြတယ်လို့ စခန်းကို ဖုန်းဆက်ထားလို့ပါ ...တံခါးဖွင့်ပေးပါ ...ကျွန်တော်တို့ ဝင်စစ်ဆေးပါမယ် " "..ဟုတ် ... ဟုတ်ကဲ့ " ရဲသားရဲ့ စကားအဆုံးမှာ ဖူးငုံပွင့်ခြံတံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်တယ်။ "ဒါနဲ့ မငုဝါဘယ်မှာလဲ " "ဟုတ်ကဲ့ ...အိမ်အပေါ်ထပ်မှာပါရှင် " ဖူးငုံပွင့်ဖြေလိုက်တာနဲ့ ရဲနှစ်ယောက်က ခြံထဲကိုအပြေးဝင်သွားပြီး အိမ်ထဲအထိအပြေးဝင် ရောက်သွားကြတယ်။ဖူးငုံပွင့်မှာ ရဲနှစ်ယောက်ရဲ့နောက်ကနေ ကမန်းကတန်းပြေးလိုက်ခဲ့ရတော့တယ်။ --~~~~~~~ သက်ဝေလတ်နဲ့ ဒေါ်ညိုညိုမာက ငုဝါရှိနေတဲ့အခန်းတံခါးကို သော့နဲ့ဖွင့်လိုက်ပေမဲ့ အထဲကနေ ငုဝါကအခန်းတံခါးကိုခုံတွေအဆင့်ဆင့်ခံပိတ်ထားတာမို့ တံခါးက ပွင့်ရုံသာပွင့်ပြီးတွန်းဖွင့်မရဖြစ်နေခဲ့တယ် ။ "မင်း အသားမနာချင်ရင် ..ခုချက်ချင်းတံခါးဖွင့်စမ်း...အပြင်မှာ မင်းအကောင်လဲမရှိဘူး...ခေါင်းကြောမမာနဲ့နော် " 'ဒုန်း ..ဒုန်း ....." သက်ဝေလတ်က ကြိမ်းမောင်းပြောဆိုပြီး တံခါးကိုထပ်မံကန်းကျောက်ထုရိုက်ပစ်လိုက်ချိန်မှာပဲ ရဲနှစ်ယောက်က အပေါ်ထပ်ကိုရောက်လာခဲ့ပြီး "နှစ်ယောက်လုံးရပ်လိုက်ပါ ...မငုဝါကသူ့ကို သူ့ခင်ပွန်းနဲ့အဒေါ်ဖြစ်သူက ...အသက်ကိုရန်မူဖို့ ကြိုးစားနေတယ်လို့ ...ဖုန်းဆက်အကြောင်းကြားလို့ စစ်ဆေးဖို့ ရောက်လာတာပါ ...နှစ်ယောက်လုံးငြိမ်ငြိမ်လေးရပ်နေပါခင်ဗျာ ...အခန်းထဲက ဘယ်သူလဲ ..မငုဝါလားခင်ဗျာ " "ဟုတ်.. ဟုတ်ပါတယ်ရှင် ကျွန်မငုဝါပါရှင် ...ကျွန်မကိုကယ်ကြပါအုံးရှင် '' ရဲတွေရဲ့မေးသံကြောင့် ငုဝါက အခန်းထဲကနေ ပြန်လည်အော်ဟစ်ဖြေဆိုလိုက်တယ်။ ~~~~ "ကဲ ကိုသက်ဝေလတ်နဲ့ဒေါ်ညိုညိုမာတို့လဲ ... စခန်းကိုလိုက်ခဲ့ကြပါ ..မငုဝါလဲလိုက်ခဲ့ပါ " ရဲနှစ်ယောက်နဲ့အတူ ငုဝါတို့ ပါသွားကြပြီးတဲ့နောက်မှာ သုခမြိုင်စံအိမ်ကြီးက ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တယ်။ " မိနွေနဲ့ ပိန်သေး....အပေါ်ထပ်က အကျိုးအပဲ့တွေကိုအမြန်သွားရှင်းကြစမ်း ..."

#တိမ်ခိုးဝေတဲ့နွေ အပိုင်း(၂၁) ******** "အိမ်ကိုပြန်ပြင်နေတယ် ... တည်းခိုခန်းအသေးစားလေးဖြစ်ဖြစ်ဖွင့်မလားလို့လေ .. တူမလေးမှာလဲ အလုပ်မရှိတော့ လုပ်ငန်းတစ်ခုလောက်ရှိသွားတာပေါ့ " "ဘယ်လိုပြောလိုက်တယ် လေးလေး .. တည်းခိုခန်းဟုတ်လား ... အဲ့ဒီအိမ်က လေးလေးတစ်ယောက်တည်းပိုင်တာမဟုတ်ဘူးနော် .. လေးလေးလုပ်ချင်တိုင်းလုပ်လို့မရဘူး ..အခု အိမ်ကိုသွားကြည့်မယ် ..." ငုဝါကထိုင်နေရာမှ ဝုန်းခနဲထရပ်လိုက်ပြီး ဦးလေးဖြစ်သူကို ဒေါသတကြီးနဲ့ပြောလိုက်တယ်။ ဦးမင်းခိုင်ကလဲ ငုဝါကိုပြန်အော်လိုက်တယ်။ "မင်းစကားပြောတာမရိုင်းနဲ့ ငုဝါ .. အဲ့ဒီခြံက ငါ့မိဘတွေပိုင်တဲ့ ခြံပဲ ..တကယ်ဆိုအစ်ကိုကြီးမရှိတော့ရင် မင်းကိုမပေးဘဲနေလို့ရတယ်ကွသိရဲ့လား ... အစ်ကိုကြီး မျက်နှာကြောင့် ပေးတယ်ဆိုတာကိုသိရဲ့လား " ဦးလေးဖြစ်သူရဲ့စကားအဆုံးမှာ ငုဝါကထိုင်နေရာက ဝုန်းခနဲထရပ်လိုက်ပြီး "အဲ့ဒါဆို လေးလေးပြောလို့ပြောရအုံးမယ် ..လွန်ခဲ့တဲ့ဆယ်သုံးနှစ်က လေးလေးရဲ့လောင်းကစားကြွေးတွေကိုဆပ်ဖို့ ခြံကိုပေါင်ခဲ့တာကို ငုဝါမသိဘူးထင်နေလား ...အဘွားကိုယ်တိုင် အဖေတို့ကိုပြောနေတာကိုကြားခဲ့တာ.... နောက်တော့ ခြံကို အဖေနဲ့အမေပဲပြန်ရွေးယူခဲ့ပြီး အိမ်ကိုလဲအဖေတို့ပဲဆောက်ခဲ့တာ ....အဲ့ဒီနောက်ပိုင်းမှာလေးလေး ငွေတွေရလာတော့လဲအိမ်ကိုတစ်ပြားတစ်ချပ်မှပြန်မဆပ်ဘဲ တည်းခိုးခန်းဟောင်းတစ်ခုကိုပြန်ဝယ်လိုက်တာလေ ..အဘွားဆုံးတာတောင် နာရေးစရိတ်ပေးခဲ့လို့လားပြောပါအုံး ..အဲ့ဒီအိမ်နဲ့ ခြံက အဖေ့နာမည်နဲ့ဆိုတာကိုလဲ ငုဝါသိပြီးသားပဲ ... ကိုယ်တွေတူအရီး နှစ်ယောက်တည်းမို့ မပြောဘဲနေခဲ့တာ... ရှေ့ဆက်ပြီး လေးလေးဒီလိုဆက်လုပ်နေရင် ငုဝါသည်းမခံတော့ဘူးနော် " စကားကိုတစ်လုံးချင်း တိကျပြတ်သားစွာပြောနေတဲ့ တူမဖြစ်သူကိုကြည့်ပြီးဦးမင်းခိုင် မျက်လုံးအပြူးသားနဲ့အံ့သြနေခဲ့တယ်။အင်မတန်အေးဆေးပြီး လူကြောက်တတ်တဲ့ တူမဖြစ်သူက ဒီလိုပြောင်းလဲသွားတာကို ဦးခိုင်မှာ မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ " ငုဝါ ..မင်းဘာလို့ ဒီလောက် ပြောင်းလဲသွားတာလဲ ....ရိုင်းလာလိုက်တာ ..... လူတွေကို သံသယနဲ့ လိုက်ကြည့်နေတာပေါ့ ဟုတ်လား ....မောင်သက်ဝေ လတ်ကိုလဲ မင်းဒီလိုပဲစွပ်စွဲခဲ့တာလား " ဦးလေးဖြစ်သူရဲ့စကားကြောင့် ငုဝါကမဲ့ပြုံးတစ်ချက်ပြုံးလိုက်ပြီး "စွပ်စွဲတာလား...တကယ်လားဆိုတာ လေးလေးကိုရှင်းပြလဲအပိုပဲလေ ..... ဒါကတရားရုံးရောက်မှ ရှင်းရမဲ့ကိစ္စပါ ..လေးလေးတို့ ဘာတွေ ကြံစည်နေကြလဲမသိပေမဲ့ ... ငုဝါရဲ့ မိဘတွေဆောက်ခဲ့တဲ့ အိမ်ကိုဖျက်ဆီးဖို့ကြိုးစားရင် .. လေးလေးအတွက် တစ်ပြားတစ်ချပ်မှမရဘဲ ဖြစ်သွားအောင်လုပ်ပစ်မှာနော် " "ဘာပြောတယ် ....မင်း စကားပြောတာရိုင်းစိုင်းလှချည်လား..အဲ့ဒီအိမ်ကငါနဲ့မဆိုင်ရင်တောင် ခြံကိုငါလဲပိုင်တယ် .. အဲ့ဒီအိမ်ကို မထိစေချင်ရင်ခြံဖိုးငွေအမ်းလိုက်လေ " " စိတ်ချပါ ငွေရှိတဲ့နေ့ အမ်းပေးမယ် ...အခုတော့ အမ်းစရာငွေလဲမရှိသေးဘူး ... အိမ်ကိုဘာမှ ထပ်လုပ်ဖို့မကြိုးစားပါနဲ့ ..ကဲ ဦးလေးလဲပြန်ပါတော့ ..ငုဝါရဲ့ကိစ္စတွေကို ရှေ့နေနဲ့ပဲဆွေးနွေးတော့မှာပါ .." ငုဝါ ရဲ့စကားကြောင့် ဦးမင်းခိုင်တောက်တစ်ချက်ခေါက်လိုက်ပြီး ထပြန်သွားခဲ့တယ်။ ~~~~~ "မငုဝါဘာဆက်လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ " ခက်ဝေလတ်ကငုဝါနဲ့စကားပြောလိုက်တယ်။ " ကိုခက်ကိုကျေးဇူးတင်ပါတယ်.... အရင်ဆုံး ကျွန်မအတွက် ဖုန်းတစ်လုံးလိုအပ်ပါတယ် ..... ကျွန်မအီးမေးလ်သုံးချင်တယ် ..." "ရပါတယ် .... လောလောဆယ် ကျွန်တော်ဖုန်းယူသုံးလဲရပါတယ်....ဒါနဲ့ ဒီမှာပဲဆက်နေမှာလား ..အိမ်ပြန်မှာလား ..." " ကျေးဇူးပါကိုခက်..အိမ်ပြန်လို့မဖြစ်သေးဘူးထင်တယ် ... လေးလေးပုံစံက မူမမှန်ဘူး ...ကျွန်မအရင်လိုတုံးအနေလို့မဖြစ်တော့ဘူးလေ ... ကျွန်မ ဖုန်းခဏသုံးမယ်နော်... ပြီးတော့ ...ဟိုလေ ကိုခက်မှာ ဖုန်းဆက်လို့ရမဲ့ ဖုန်းအပိုတစ်လုံးလောက်ရှိရင် ဒီနေ့တစ်နေ့လောက် ငုဝါကိုပေးသုံးပါလားရှင် " " ဪ ..ဟုတ်ကဲ့ ရပါတယ် မငုဝါ '' ငုဝါဖုန်းသုံးနေချိန်မှာ ခက်ဝေလတ်က အဝေးကိုရှောင်ထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။ ~~~~~ "နွေ့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော် ... တို့တွေ စကားခဏလောက်ပြောရအောင် " ငုဝါက အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ဖူးငုံပွင့်နားကိုလျှောက်လာပြီး ပြောလိုက်တယ်။ "ဟုတ်ကဲ့ ကျေးဇူးတင်ဖို့မလိုပါဘူး မငုဝါ ... အစစအရာရာ အောင်မြင်အောင်ကြိုးစားပါနော် ..ဒါနဲ့ ဘာပြောမလို့လဲမငုဝါ ပြောလေ..." ဖူးငုံပွင့်က ငုဝါကိုကြည့်လိုက်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ "ဒီလိုပါ ... နွေ့ကို ငုဝါနဲ့ အလုပ်တွဲလုပ်ဖို့ ကမ်းလှမ်းချင်လို့ပါ..." "ရှင် " ငုဝါရဲ့စကားကြောင့် ဖူးငုံပွင့်အံ့ဩသွားမိပြီး ယောင်ယမ်းပြီးထူးမိသွားရတယ်။ "မအံ့ဩပါနဲ့နွေ ... တို့ နွေ့ရဲ့ သတ္တိကိုသဘောကျတယ် ... နွေ့ကို အလုပ်သမားတစ်ယောက်အဖြစ်အလုပ်ခေါ်တာမဟုတ်ဘူးနော် ..အလုပ်တူတူတွဲလုပ်ဖို့ တွဲဖက်အနေနဲ့ ခေါ်တာပါ .... တို့ ညနေကျရင် ဒီအိမ်ကနေထွက်သွားတော့မယ် ....နွေ့ရဲ့ဖုန်းနံပတ်ပေးလိုက်ပါ ....နေဖို့အိမ်ရတာနဲ့ နွေဒီကနေ အလုပ်ထွက်လာခဲ့ပြီး တို့ဆီကိုလာခဲ့ပါ "

"ကဲ ..အားလုံးတော်ကြတော့ ..သားငယ်က မြင့်ဦး အကြောင်းကိုဘာလို့မေးတာလဲဆိုတာကို စုံစမ်းကြ ..အဖေကသားငယ်ကို ဘာတွေပြောပြထားလဲဆိုတာကိုလဲစုံစမ်းရမယ် .. သားငယ်ကိုလဲရန်ကုန်ဖြစ်ဖြစ်ဘယ်ဖြစ်ဖြစ်သွားခိုင်းရမှာပဲ...သားကြီးနဲ့ ငုဝါကိစ္စကတော့ မနက်ဖြန်မင်းခိုင်နဲ့ စကားပြောပြီးရင် ပြေလည်အောင်ဖြေရှင်းလိုက်ကြ ..... အဲ့ဒီမိန်းခလေးကိုလွှတ်ပေးလိုက်တာပိုကောင်းမယ်... သုံးလကျော်တစ်အိပ်ရာထဲအိပ်ခဲ့ပြီး သဲလွန်စလေးတောင်မသိရတာတော့ သားကြီးညံ့တာပဲလေ...မိန်းမဆိုတာ လက်သီးနဲ့ စကားပြောရမှာ မဟုတ်ဘူးကွ ...နှုတ်ချိုချိုလေးနဲ့ စည်းရုံးသိမ်းသွင်းရမှာ ..အခုမှတော့ ဘာမှထပ်လုပ်ဖို့ စိတ်မကူး ကြနဲ့တော့ ..... " ဦးမင်းလတ်ရဲ့စကားအဆုံးမှာ အခန်းကပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး ခြေသံတွေထွက်ပေါ်လာတာမို့ ခက်ဝေလတ်တစ်ယောက် အခန်းရှေ့ကနေအမြန်ခွါလိုက်ရတယ်။ ~~~~ ဦးမင်းခိုင်က တူမဖြစ်သူကိုကြည့်လိုက်ပြီး " သေချာစဉ်းစားပါအုံး ငါ့တူမရယ်...ငါ့တူမက မိန်းခလေးပါ ...စိတ်လိုက်မာန်ပါမလုပ်ပါနဲ့...အိမ်ထောင်တစ်ခုပြိုကွဲရင်မိန်းခလေးဘက်ကပဲနစ်နာတာတူမလေးရဲ့ ..ပြီးတော့တူမလေးရဲ့ ဗီဒီယိုမှတ်တမ်းကလဲ သက်ဝေလတ်ဆီမှာရောက်နေတာကိုမမေ့နဲ့အုံး " ဦးလေးဖြစ်သူရဲ့ စကားတွေကြောင့်ဦးလေးဖြစ်သူရဲ့မျက်နှာကို ငုဝါမော့ကြည့်လိုက်ပြီး "လေးလေးပြောပုံက ကျွန်မကိုမကွာရှင်းစေချင်တာပေါ့နော် ....ဘာလဲ ကျွန်မကိုရိုက်နှက်နှိပ်စက်ဖို့ ...ကိုသက်ဝေလတ်ကို ဦးလေးကိုယ်တိုင်ခိုင်းထားတာများလား...ပြီးတော့ တလက်စတည်း မေးရအုံးမယ် ..ဦးလေးရဲ့အလှူမှာ ကျွန်မသောက်မဲ့ အချိုရည်ထဲကို ဘယ်သူဆေးခတ်ခဲ့တာလဲ ... ဦးလေးကိုယ်တိုင်များလား ပြောပါအူး" " ဘာ..မင်းဘာပြောလိုက်တယ် ... မင်း ဒါဘာသဘောနဲ့ ပြောလိုက်တာလဲ ငုဝါ ...မင်းကလူတကာကို သံသယမျက်လုံးနဲ့ ကြည့်နေတာပဲလား " " သံသယမဟုတ်ဘူးလေးလေး ... ငုဝါနေနေရတဲ့ ငရဲခန်းကလုပ်ကြံဖန်တီးထားတယ်ဆိုတာကိုသိလိုက်ရလို့ ပြောနေတာပဲ ....ငုဝါရဲ့အိမ်ထောင်ရေးကို ငုဝါစိတ်တိုင်းကျ ဆုံးဖြတ်မယ်..ငုဝါအိမ်ကိုပြန်လာတော့မယ်ဆိုတာကိုပဲလေးလေးသိထားလိုက်ပါ " "မင်း အိမ်ကိုပြန်လာလို့မရသေးဘူး ငုဝါ ...." "ရှင် ...ဘာဖြစ်လို့လဲ ..ဘာကြောင့် ပြန်လာလို့မရတာလဲ " @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ အပိုင်း(၂၁ ) ဆက်ရန် #ဧကြည်ဖြူ

ဒေါ်ဝေဝေမာရဲ့ စကားအဆုံးမှာ ငုဝါကသူမတို့နေခဲ့တဲ့ အခန်းထဲကသူမရဲ့ ပစွည်းအသုံးအဆောင်တွေကို ယူဖို့ထထွက်သွားခဲ့တယ်။ ~~~~~ " အသံတွေကြားတယ် ... ဒေါ်ခိုင်က တက်မသွားကြနဲ့ ပြောလို့လေ ... ကိုခက်ကိုစိတ်ပူလို့ အိပ်လို့တောင်မရဘူး..." "ဘာစိတ်ပူစရာရှိလို့လဲ နွေရယ် .. ကိုယ်က မတရားလုပ်နေတာမှ မဟုတ်တာ .. ပြီးတော့ မငုဝါလေ သတ္တိတွေရှိနေလိုက်တာ ကိုယ်တောင်မယုံနိုင်ဘူးကွာ .. ဒီနေ့ညကစပြီး ကွာရှင်းခွင့်မရခင်အထိ... ဧည့်သည်အခန်းမှာပဲနေမယ်တဲ့လေ " ခက်ဝေလတ်ရဲ့စကားကြောင့်ဖူးငုံပွင့်ရင်ထဲမှာလှိုက်ခနဲ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သွားမိတယ်။ငုဝါရဲ့ကိစ္စက သူမနဲ့ မဆိုင်ပေမဲ့လဲ မိန်းမသားအချင်းချင်းမို့ ငုဝါ အစားကျေနပ်အားရဖြစ်သွားမိတာအမှန်ပါပင်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုခက်လဲ သတိထားအုံး ..မိဘတွေကပါ ကို ခက်ကို မုန်းနေအုံးမယ် " " ဟုတ်ကဲ့ပါဗျာ..ခုလိုဖြစ်သွားတော့ နွေလဲစိတ်ချမ်းသာတယ် မဟုတ်လား...နွေ့အဖေရဲ့ သတင်းကိုလဲ မကြာခင်မှာသိရအောင် ကိုယ်ကြိုးစားပေးမှာပါ စိတ်ချပါ " ချစ်သူကိုကြည့်ပြီး ဖူးငုံပွင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိတယ်။ရင်ထဲမှာတော့ စိုးထိတ်ပူပန်နေမိပြီး မနက်ဖြန်ရောက်မှာကိုတောင် ကြောက်ရွံ့နေမိတယ်။ ~~~~~~ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ညသန်းခေါင်အချိန်မှာ ခက်ဝေလတ်လှေကားထစ်တွေအတိုင်း ခြေကို ဖွဖွနင်းပြီး အပေါ်ထပ်ကိုတက်ခဲ့လိုက်တယ်။ အပေါ်ထပ်ကို ရောက်လာတဲ့အခါ သူ့ခြေလှမ်းတွေရဲ့ ဦးတည်ရာအရပ်ကတော့ သူ့ရဲ့ အခန်းဆီသို့သာ ဖြစ်လေတယ်။ ~~~~~~ "ဒီပုံအတိုင်းဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ခဲအို ... ညို့ဘက်ကတော့ ရှင်းတယ်နော် ..တူတွေသားတွေ မသိဘူး ..ကိုယ့်ကိုဒုက္ခပေးမဲ့သူဆိုရင် ရှင်းပစ်မှာပဲ " ဒေါ်ညိုညိုမာရဲ့ အသံက တိုးတိတ်ပေမဲ့မာထန် ပြတ်သား နေတယ်။ "ဘယ်လိုပြောလိုက်တာလဲ ညိုညို ....သူက ငါဝမ်းနဲ့လွယ်မွေးထားရတဲ့ငါ့သားဟဲ့ ..နင်ဒီလိုပြောတာတောင် လွန်နေပြီ သိရဲ့လား ..ငါ့သားကိုတော့ နင်တို့မထိကြနဲ့နော် ..ကိုမင်းလတ်ရှင်လဲ အဖေ့ရင်းဆိုတာကို သတိရအုံး " ဒေါ် ဝေဝေမာက စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးနဲ့ ပြောလိုက်တော့ ဦးမင်းလတ်က ဘာမှမပြောဘဲ သက်ပြင်းတွေသာချနေလေတယ်။ "ဒါဆို ..မမက ဘယ်လိုလုပ်ဖို့များ စိတ်ကူးထားလဲပြောပါအုံး...တစ်ယောက်နဲ့အများ လဲမလို့လား ..မမပြောသလို ပြောကြေးဆို ကိုသက်လေးကရောမမရဲ့သားမဟုတ်ဘူးလား " " တော်တော့ မိညို .. ငါစဉ်းစားနေတယ် ... နင်တို့တွေ ငုဝါကိစ္စကို လက်လွတ်ပြီး အေးအေးဆေးဆေးကွာရှင်းပေးလိုက်ကြပေါ့ ..ပြီးတော့ သားငယ်ကို ရန်ကုန်ကသူ့ချစ်သူနဲ့ ပေးစားပြီး ရန်ကုန်မှာပြောင်းနေခိုင်းလိုက်မယ် ... ဒီကြားထဲတော့ ဘာပြဿနာမှမရှာကြပါနဲ့ " ဒေါ်ဝေဝေမာရဲ့ စကားအဆုံးမှာ သက်ဝေလတ်ကဖြုန်းခနဲထရပ်လိုက်ပြီး "အမေက ..အမြဲတမ်း အမေ့သားငယ်ဘက်ကချည်းပဲနော် .. သားကြီးဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော့်ဘက်ကို တစ်ခါမှမကြည့်ခဲ့ဘူး...ငုဝါနဲ့ ကျွန်တော့်ကိစ္စက အမေ့သားဝင်ရှုပ်နေလို့ အခုလိုဖြစ်ရတာ..အဲ့ဒီဟာမ သူ့ဟာနဲ့သူဆိုရင် ကျွန်တော့်ကိုမော်တောင်မကြည့်ရဲဘူး အမေသိရဲ့လား ... အမေက အဖေနဲ့ကျွန်တော့်တို့အတွက်ကျ မတွေးဘဲ အမေ့သားအတွက်ပဲတွေးတယ်..ဘာလဲ အမေကဒီကိစ္စတွေမှာကိုယ်တိုင်မပါခဲ့တော့... ကျန်တဲ့သူတွေဘာဖြစ်ဖြစ်လို့ တွေးနေခဲ့တာလား " " ဘာ ..ဘာပြောတယ် သက်ဝေလတ် ..မင်း ...မင်း ..ကဲဟာ ပြောချင်ရာပြောအုံး " "ဖြန်း " သက်ဝေလတ်ရဲ့ စကားမဆုံးခင်မှာဘဲ ဒေါ်ဝေဝေမာကသားဖြစ်သူရဲ့ ပါးတစ်ဖက်ကိုလက်ဝါးပြင်နဲ့ ရိုက်ချလိုက်ပြီး "ဒိမှာ ငါ့ကိုကြည့်စမ်း သက်ဝေလတ်...ငါက မိန်းမတန်မဲ့ ဒီကိစ္စတွေကို ဘာလို့ဝင်ပါခဲ့လဲသိလား ...မင်းကြောင့်ပါခဲ့ရတာကွ ... လူကအရွယ်မရောက်သေးဘူး သူများသားသမီးကို မင်းသွားစော်ကားခဲ့လို့ ...ဒီပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ စခဲ့ရတာသိရဲ့လား ..အဖေကဒုက္ခပေးလိုက်သားကဒုက္ခပေးလိုက်နဲ့ ...ခုချိန်ထိဒုက္ခပေးလို့ အားမရကြသေးဘူးလား ..မိညိုညည်းရောဘာထူးလဲ ...ငါအတန်တန်တားခဲ့တဲ့ကြားက မင်းခိုင်လိုကောင်နဲ့တွဲခဲ့တယ် .. ပြီးတော့ခဲ့အိုဖြစ်သူကို လောင်းကစားလောကထဲကိုဆွဲခေါ်ခဲ့တာမဟုတ်လား ...ညည်းတို့ အဲ့လောက်ရှင်းချင်နေရင် ငါ့ကိုပါရှင်းလိုက် " " တော်ပါတော အစ်မရယ် ... ဒီကိစ္စတွေက အစ်မလဲသဘောတူလို့ ဖြစ်ခဲ့တာလေ .... လောင်းကစားကြောင့် ငွေရတော့ အစ်မကျေကျေနပ်နပ်နဲ့ယူတယ်မဟုတ်လား ..အခုအစ်မသားငယ်က ဟိုတောသားမြင့်ဦးအကြောင်းကို မေးနေပြီ ..သူဘာတွေသိထားသေးလဲ အစ်မသိလို့လား ... သူက ကိုသက်လိုမိသားစုနဲ့ ကောင်းတူဆိုးဖက်နေမယ်လို့ အစ်မထင်လို့လား ..ဒီကိစ္စကို အစ်မယောင်းမနဲ့ ကိုမင်းခိုင်မသိအောင်သာဖုံးဖိထားပါ ..သူတို့က ကျွန်မတို့ထက် ပိုဆိုးတာသိတယ်မဟုတ်လား " ဒေါ်ညိုညိုမာရဲ့ စကားအဆုံးမှာ ဒေါ်ဝေဝေမာတစ်ယောက်နှုတ်ဆိတ်သွားခဲ့တယ်။ဒီအချိန်မှာပဲ ဦးမင်းလတ်က မိန်းမနဲ့ ခဲမဖြစ်သူ ကိုကြည့်လိုက်ပြီး

"တော်စမ်းပါ ..ဘာဆွေမျိုးသားချင်းလဲ ...မင်းရည်းစားဟောင်းနဲ့ အဆက်အသွယ်မလုပ်ရလို့မဟုတ်လား ..အဲ့ဒါတွေကိုသိလို့ ငါကတမင်မဝယ်ခိုင်းတာကွ " " သားကြီး တိတ်စမ်းကွာ ..ဒီမှာအဖေပြောနေတယ်လေ " ဦးမင်းလတ်က ပြောလိုက်တော့ သက်ဝေလတ်တစ်ယောက် ငြိမ်ကျသွားခဲ့သလို ဒေါ်ညိုညိုမာရဲ့ ဒေါသမျက်ဝန်းတွေကလဲ ငုဝါထံကို ရောက်ရှိနေခဲ့တယ်။ငုဝါကတော့ အခြားသူတွေရဲ့ မျက်နှာကို မကြည့်ဘဲ ဦးမင်းလတ်ရဲ့ မျက်နှာကိုသာကြည့်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်တယ်။ " အဆိုးဆုံးက မင်္ဂလာဆောင်ပြီးဒီအိမ်ကို ရောက်လာတဲ့နေ့ကတည်းကကျွန်မကို ပိတ်လှောင်ထားသလို ထားခဲ့တာပါ ... သူမပါဘဲအခန်းပြင်ကို ခြေတစ်လှမ်းတောင်ထွက်ခွင့်မရပါဘူး ...သူအပြင်ထွက်တဲ့အခါ အခန်းကို အပြင်ကနေသော့ခတ်သွားပါတယ် .. အလုပ်ကိုခေါ်သွားတော့လဲအလုပ်ရောက်တာနဲ့ဘယ်သူမှ အသွားအလာမလုပ်တဲ့အခန်းထဲကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်နဲ့ ခေါ်သွားပြီးသော့ခတ်ထားခဲ့တာပါ ..သူနဲ့ကျွန်မလက်ထပ်ခဲ့ရတဲ့ကိစ္စမှာ ကျွန်မရဲ့အမှားကြောင့်မှန်းသိလို့ သူ့ကိုအလျှော့ပေးသည်းခံခဲ့ပါတယ်...မပေါင်းချင်ရင်ကွာပေးဖို့ ပြောတော့ ကျွန်မကိုရိုက်နှက်နှိပ်စက်တယ် ... ကျွန်မမူးပြီး သူနဲ့ဖြစ်ခဲ့တဲ့ဗီဒီယိုတွေနဲ့အရှက်ခွဲမယ်လို့ခြိမ်းခြောက်ခဲ့ပါတယ် ... ကျွန်မမိကောင်းဖခင်သားသမီးပါ ...သူဘယ်လောက်နှိပ်စက်စက် ကျွန်မ သူ့ကိုပြန်မရိုင်းခဲ့ပါဘူး ....ကျွန်မတစ်ကိုယ်လုံးမှာ ကြည့်ပါ သူရိုက်ထားတဲ့ဒဏ်ရာတွေအပြည့်ပါပဲ ...ကျွန်မသူနဲ့ကွာရှင်းချင်ပါတယ် " ငုဝါရဲ့စကားမဆုံးမီ သက်ဝေလတ်ကထိုင်နေရာက ဝုန်းခနဲထရပ်လိုက်ပြီး "အောင်မယ် မင်းကများပြောရဲတယ် ..ငါကရော မင်းလိုမိန်းမကို ပေါင်းချင်လွန်းလို့ ပေါင်းနေတယ်ထင်လား " "သားကြီးမင်းတိတ်တိတ်နေစမ်းကွာ " ဦးမင်းလတ်က သားဖြစ်သူကို ဟန့်တားလိုက်ပြီး ချွေးမဖြစ်သူကို ပြောလိုက်တယ်။ "ငါ့သမီးက မပေါင်းချင်ဘူးဆိုတာတော့ဟုတ်ပါပြီ...ဒါပေမဲ့ သမီးရဲ့ဦးလေးကိုတော့ အသိပေးရမှာပေါ့ကွယ် ..ပြီးတော့ သမီးကမိန်းခလေးပါ... နစ်နာစရာရှိရင် ငါ့သမီးပဲနစ်နာမှာမို့ သေချာစဉ်းစားဆုံးဖြတ်ပါ... ကိုယ်လင်ကိုယ်မယား ပြန်ဆွေးနွေးကြပါကွယ် " "ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်မစဉ်းစားပြီးပါပြီး ..ဒီတက်ပိုပြီး ...ကျွန်မနှိပ်စက်မခံနိုင်တော့ပါဘူး ..ကွာရှင်းဖို့ကို ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပါပြီ " " ဪ ..မင်းကွာရှင်းချင်တိုင်း ငါကကွာရှင်းပေးမယ်ထင်နေတာလား ... ဘယ်တော့မှ မကွာရှင်းပေးဘူးကွ .. လင်မယားပဲ စကားများရန်ဖြစ်တာထုံးစံပဲ ...လင်မယားချင်း ရန်ဖြစ်စကားများတာ ဘယ်သူ့ကိုဂရုစိုက်နေရမှာလဲ .. ပြီးတော့ ငါကမင်းကို နှိပ်စက်တယ်ဆိုတဲ့ သက်သေရောရှိလို့လား ပြောပါအုံး " သက်ဝေလတ်က မခိုးမခန့် ပြောရင်း ခက်ဝေလတ်ကိုပါ လှောင်ပြုံးတစ်ချက်နဲ့ လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ ဒီအပြုအမူအတွက် ခက်ဝေလတ်က ထပြောဖို့ ဟန်ပြင်လိုက်ချိန်မှာပဲ ငုဝါဆီမှ စကားသံထွက်လာခဲ့တယ်။ "ရှင်မကွာရှင်းပေးရင် အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်မှုပိတ်လှောင်ထားမှုတွေနဲ့ တရားရုံးကိုဦးတိုက် လျှောက်မှာပါ ....သက်သေ ကတော့ ကျွန်မကိုယ်တိုင်ပဲပေါ့ .. ကျွန်မကိုယ်ပေါ်က ရှင်ရိုက်ထားတဲ့ဒဏ်ရာတွေထက် ပိုပြီးတိကျခိုင်လုံတဲ့သက်သေရှိအုံးမလား ... " ငုဝါရဲ့ ရဲရင့်ပြတ်သားတဲ့ စကားကြောင့် ခက်ဝေလတ် အပါအဝင် မိသားစုတွေအားလုံး အံ့ဩမင်သက်သွားကြသလို သက်ဝေလတ်တစ်ယောက်ဒေါသတကြီးနဲ့ ထိုးမယ်ကြိတ်မယ် ဟန်ပြင်နေတာမို့ မိဘနှစ်ပါးနဲ့ အဒေါ်ဖြစ်သူမှာ မနည်းပင် ဆွဲထားကြရလေတယ်။ "ပြီးတော့ ဒီညကျွန်မကိုဧည့်သည်အခန်းမှာနေခွင့်ပြုပါရှင် ... ကိုသက်ဝေလတ်ရဲ့ အခန်းထဲကိုပြန်မသွားပါရစေနဲ့ ... မနက်ဖြန်ကျရင် ဦးလေးကိုခေါ်ပေးပါ....ကျွန်မအိမ်ကိုပြန်ချင်ပါတယ် " " အို ...အိမ်ပြန်လို့တော့ ဘယ်ရအုံးမလဲ ..မင်းတို့ကွာရှင်းပြီးမှ ပြန်လို့ရမှာပေါ့ ..မနက်ဖြန် ကိုမင်းခိုင်ကိုခေါ်ပေးမယ် ..အခုလဲ ဧည့်သည်ခန်းမှာနေချင်နေပါ ..ငါတို့ဘက်က ဒီလောက်ပဲခွင့်ပြုပေးလို့ရမယ် .. မင်းတို့နှစ်ယောက်မှာ ဘယ်သူ့အပြစ်ရှိလဲ ငါတို့လဲအမှန်သိတာမဟုတ်ဘူး" ငုဝါရဲ့ စကားအဆုံးမှာ ဒေါ်ညိုညိုမာက အသံမာမာနဲ့ ၀င်ပြောလိုက်တယ်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အန်တီညို ... ဒါဆိုရင် ဟိုအခန်းထဲက ကျွန်မအဝတ်အစားတွေသွားယူချင်လို့ ...ကိုသက်ဝေလတ်နောက်က မလိုက်လာနိုင်အောင်ထိန်းပေးထားပါ ..." ပြောပြီးတာနဲ့ အခန်းဆီကို သွားဖို့ပြင်လိုက်တဲ့ငုဝါကို သက်ဝေလတ်က ဒေါသတကြီးကြိမ်းမောင်းပြောဆိုရင်း လှမ်းပြီး ကန်ကျောက်လိုက်တယ်၊၊ "ဘာကွ..မိန်းမယုတ်မ မင်းကများ ငါ့ကိုပြောရဲတယ်ပေါ့လေ တောက် .... ဒီနေ့တော့ မင်းအသေပဲ " " တော်လိုက်တော့ ကိုသက်...မင်း မရပ်ရင်ငါရဲခေါ်လိုက်မယ် ... မခေါ်ဘူးမထင်နဲ့နော် ..မင်း ငါ့အကြောင်းသိပါတယ် .." ခက်ဝေလတ်က သက်ဝေလတ်ကိုတားဆီလိုက်ရင်း လေသံတင်းတင်းနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ ဒီအခါသက်ဝေလတ်ဒေါသအကြီးအကျယ်ထွက်သွားသလို ဒေါ်ဝေဝေမာက စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးနဲ့ ထအော်လိုက်တယ်။ "ဟဲ့ .. မယ်မင်းကြီးမရယ် ယူစရာ ရှိတာကို မြန်မြန်သွားယူပါ ..ငါတို့သားကိုငါတို့နိုင်ပါတယ် ..ညည်းကြောင့် ငါ့သားတွေတော့ပြဿနာအဖြစ်မခံနိုင်ဘူး ...ညည်းစိတ်တိုင်း ကျ အမြန်ဆုံးကွာရှင်းပေးမယ် ဟုတ်ပြီလား "

#တိမ်ခိုးဝေတဲ့နွေ အပိုင်း (၂၀) ****** "မင်းတို့ အဲ့ဒါဘာဖြစ်နေကြတာလဲ ...အိမ်မှာလူကြီးတွေရှိတာကို ရောသတိရကြရဲ့လား " ဦးမင်းလတ်က သားနှစ်ယောက်ကို ဒေါသတကြီ အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်တယ် ။ဖခင်ဖြစ်သူရဲ့အသံကြောင့် ခက်ဝေလတ်တို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က ရပ်တန့်လိုက်ကြတယ်။ "ကျွန်တော်တို့လင်မယား စကားများနေတဲ့ကြားကို သူဝင်ပါတာအဖေ " သက်ဝေလတ်ရဲ့ အသံကဦးစွာထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ခက်ဝေ လတ်က အစ်ကိုဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်ပြီး "လင်မယားချင်း စကားများနေတာလား ...မတရားအနိုင်ကျင့်နေတာလား အဖေတို့လဲမြင်တယ် မဟုတ်လား ... ပြန်မလုပ်နိုင်တဲ့သူကို မသေရုံတမယ်ထိုးကြိတ်ကန်ကျောက်နေတာလေ .. " ခက်ဝေလတ်က ပြောရင်းနဲ့ လဲကျနေတဲ့ငုဝါကို ထူမလိုက်တယ်။ဦးမင်းလတ်အပါအဝင် ဒေါ်ဝေဝေမာနဲ့ ဒေါ်ညိုညိုမာက ဒဏ်ရာတွေနဲ့လဲနေတဲ့ငုဝါကိုကြည့်ပြီး ရုတ်တရက်ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိဖြစ်နေကြတယ်။ဒေါ်ခင်မိုးတို့မိသားစုကတော့ အခန်းပြင်ကနေ ခဏတစ်ဖြုတ်ရပ်ကြည့်နေကြပြီး ပြန်ထွက်သွားကြတယ်။ "ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ သားကြီးရယ် ...ငါ့သားက စိတ်တယ်ကြီးတာကို... ကိုယ့်လင်မယားချင်းပဲ ဘာလို့ဒီလိုလုပ်ရတာလဲကွယ် ." ဒေါ်ဝေဝေမာက ပြောရင်း သားဖြစ်သူကို ဆွဲခေါ်လိုက်တယ်။ "သူ့တို့ဒီလိုဖြစ်နေရင်လဲ ..လူကြီးတွေကိုခေါ် ပါလား ... အငယ်ဖြစ်ပြီး မင်းကဘာလို့ဝင်ပါရတာလဲ ခက်ဝေလတ်ရဲ့ " ဒေါ်ညိုညိုမာက ခက်ဝေလတ်ကို ပြစ်တင်ပြောဆိုလိုက်တယ်။ " အဲ့ဒီစကားကို ကျွန်တော်ကပြောရမှာအန်တီညိုရဲ့ ... အန်တီညိုနဲ့အခန်းချင်းကပ်နေတာကို အန်တိညိုက မကြားဘူးလား ....သူ့နေရာမှာအန်တီညိုသာဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ကိုယ်ချင်းစာကြည့်ပါလား....ဒါကအိမ်တွင်း အကြမ်းဖက်မှုနော် ... " " တော်တော့ သားငယ် ... ဒီကိစ္စကို အဖေတို့လူကြီးတွေပြောမယ် ...ကဲ အားလုံးဧည့်ခန်းကိုလာကြ " ဦးမင်းလတ်က သားဖြစ်သူကိုပြောရင်း အားလုံးကိုလှည့်ပြောလိုက်တယ်။ "ပိန်သေးတို့ကိုခေါ်ပြီး မငုဝါကို ဆေးထည့်ခိုင်းလိုက်ပါအုံး အဖေ ....မငုဝါကိုကြည့်ရတာလမ်းလျှောက်နိုင်မဲ့ပုံမပေါ်ဘူး " ခက်ဝေလတ်ရဲ့ စကားကြောင့် ဦးမင်းလတ်က မိန်းမဖြစ်သူကိုလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ " ဒါဆိုလဲဝေဝေ မင်းပဲမင်းချွေးမ ကို ဆေးထည့်ပေးပြီးတွဲခေါ်လာခဲ့လိုက်ပါ ....မီးသားစုအတွင်းရေးကိစ္စတွေမှာ... အလုပ်သမားတွေမပါစေနဲ့ကွာ" ဦးမင်းလတ်ကပြောပြီး ဧည့်ခန်းထဲကို ထွက်သွားခဲ့လိုက်တယ်။ ~~~~~ "ကဲ ..ဘယ်လိုဖြစ်ကြတာလဲဆိုတာပြောကြအုံး .. ငါ့သားက အရင်ပြော .." မိသားစုတွေရှေ့မှာ ဦးမင်းလတ်က သားဖြစ်သူကိုစတင်ပြီး မေးလိုက်တယ်။ ဦးမင်းလတ်ရဲ့ မျက်နှာက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲမို့ သားနဲ့ချွေးမရဲ့ကိစ္စကို မျှမျှတတ ဆုံးဖြတ်ပေးမဲ့ပုံမျိုးလို့ ထင်ချင်စရာပုံပေါက်နေခဲ့တယ်။ ခက်ဝေလတ်မှာ စိတ်ရှုပ်စရာ ဒီအခြေအနေကနေ ထထွက်သွားချင်ပေမဲ့ မတရားလုပ်နေတဲ့ အစ်ကိုဖြစ်သူကြောင့် ဒီကိစ္စမှာ ဝင်မပါချင်ဘဲပါနေခဲ့ရတယ်။ "ကျွန်တော် ဒေါသကြီးတာကို သိသိနဲ့ သူအနေအထိုင်မတတ်တာအဖေ...သူက ရည်းစားဟောင်းကို လွမ်းပြီး တမှိုင်မှိုင်တတွေတွေဖြစ်နေတာကို ကြည့်မရလို့လက်ပါမိတာပါ " သက်ဝေလတ်ရဲ့ စကားကြောင့် ခက်ဝေလတ်ကမရီးဖြစ်သူကိုကြည့်လိုက်တယ်။ "အို ...အဲ့ဒါဆိုရင်တော့ လွန်တာပေါ့ ....အိမ်ထောင်သည်ဖြစ်လာရင် ဒီလိုနေလို့ဘယ်ရမလဲကွယ် ... ကိုယ့်တူဘက်ကပါလို့ ပြောတာမဟုတ်ဘူး ...ဒီလိုမျိုးကတော့ အန်တီတို့လဲသည်းမခံနိုင်ဘူး " ဒေါ်ညိုညိုမာက လေသံမာမာနဲ့ ဝင်ပြောလိုက်တယ်။ "မငုဝါပြောတာကိုလဲ နားထောင်လိုက်ပါအုံး အန်တီညို " ခက်ဝေလတ်က ၀င်ပြောလိုက်တော့ ဒေါ်ညိုညိုမာကခက်ဝေလတ်ကိုမျက်စောင်းခဲကြည့်လိုက်တယ်။ "ကဲ ..ကဲ တော်ကြတော့ ... ငုဝါ သမီးလဲပြောပါ ...ဦးလေးတို့သားလွန်နေရင် ဦးလေးတို့ဘက်က ဆုံးမပေးပါ့မယ်" ဦးမင်းလတ်ရဲ့ စကားအဆုံးမှာ ငုဝါကမျက်နှာကိုမော့လိုက်ပြီး မိသားစုတွေကိုတစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးမှ "ဟုတ်ကဲ့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေး .... ကျွန်မ ကိုသက်ဝေလတ်နဲ့လက်ထပ်ပြီးကတည်းက ခုချိန်ထိ ကျွန်မအိမ်ကို ခဏတစ်ဖြုတ်တောင် ပြန်ခွင့်မရ ခဲ့ပါဘူး " " ဘာ ... ဒီကိစ္စက ငါမအားသေးလို့လို့... မင်းကိုပြောထားတယ်လေ ..မင်းဘာဖြစ်နေတာလဲ " ငုဝါရဲ့ စကားမဆုံးခင်မှာဘဲ သက်ဝေလတ်က ဒေါသတကြီးနဲ့ ထပြောလိုက်တယ်။ခက်ဝေလတ်က သက်ဝေလတ်ရဲ့ မျက်နှာကို ခပ်စူးစူးတစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။သက်ဝေလတ်ကလဲ မျက်နှာထားတင်းတင်းနဲ့ ပြန်ကြည့်လိုက်တယ်။ ဦးမင်းလတ်က ဒီအခြေအနေကို သိမြင်လိုက်တာမို့ ဝင်ထိန်းလိုက်တယ်။ " ချွေးမလေး ပြောပါစေအုံး ..ပြီးမှငါ့သားကပြော ဟုတ်ပြီး လား ..ကဲ ..သမီးဆက်ပြောပါအုံး " "ဟုတ်ကဲ့ပါ ဦးလေး ....မင်္ဂလာဆောင်ပြီးတဲ့နောက်မှာ... ဒီအိမ်ကိုလိုက်လာခဲ့ပြီး ... အဲ့ဒီနေ့မှာပဲ ကျွန်မရဲ့ဖုန်းပျောက်သွားခဲ့တယ် ..ဖုန်းပျောက်သွားတဲ့အကြောင်း ကိုသက်ဝေလတ်ကိုပြောပြပြီး ဖုန်းအသစ် သွားဝယ်ကြဖို့ပြောခဲ့တာကို... ဒီနေ့အထိ ဖုန်းမဝယ်ရသေးပါဘူး ..ဖုန်းမရှိတော့ ကျွန်မရဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်းသူငယ်ချင်းတွေ နဲ့ပါ အဆက်အသွယ်ပြတ်ခဲ့ပါတယ် "

"ဟုတ်ကဲ့ သွားမှာပါအန်တီညို ....ဒါလေးမေးမိတာကို ဒီလောက်စိတ်တိုရအောင်... ဘာပြဿနာတွေများဖြစ်ခဲ့ကြလို့လဲ " " တော်စမ်းခက်ဝေလတ် ...မင်းပါးစပ်ကိုပိတ်ပြီး ...ခုချက်ချင်းထွက်သွားလိုက်တော့နော် " ဒေါ်ညိုညိုမာက အနီးရှိ အလှပန်းအိုးကို ကိုင်ရွယ်ရင်း ပြောလိုက်တာမို့ အဒေါ်ဖြစ်သူရဲ့ အခန်းထဲကနေ ခက်ဝေလတ်ပြန်ထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်။ ~~~~ "ရှင်တို့ ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့ကျွန်မကို ပိတ်လှောင်ထားကြလဲဆိုတာကို ကျွမမသိချင်တော့ဘူး ..အခုကျွန်မအိမ်ပြန်ချင်တယ် ..အိမ်ကို မပြန်ရတာ လေးလကျော်နေပြီး .. ကျွန်မကိုအိမ်ပြန်ခွင့်ပြုပါ " ငုဝါရဲ့ပုံစံကိုကြည့်ပြီး သက်ဝေလတ်က အကြီးအကျယ်အံ့ဩသွားပြီး "ဘာကွ..မင်းဘာပြောလိုက်တယ် .. မင်းအခုပြန်ပြောစမ်း " သက်ဝေလတ်က ဒေါသတကြီးပြောလိုက်ရင်း လက်ကိုရွယ်ကာ ငုဝါကိုရိုက်ဖို့ပြင်လိုက်တယ်။ "ဘာလဲ ..ကျွန်မအိမ်ကိုပြန်ဖို့ခွင့်တောင်းတာနဲ့ ရိုက်အုံးမလို့ပေါ့လေ ဟုတ်လား ..ရိုက်လေ ရိုက်လိုက်ပါ ... အချိန်ရှိသ၍ ကျွန်မကို အခန်းတွေထဲမှာပိတ်လှောင်ထားရအောင် ..ကျွန်မကတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်မဟုတ်ဘူး ...လူသားတစ်ယောက်ဆိုတာသိရဲ့လား " " ဘာပြောတယ် ..မင်းကများ ငါ့ကို ပြန်ပြောရဲတယ်ပေါ့ ဟုတ် လား .. ဘယ်ကောင့်အားကိုးနဲ့ ပြောနေတာလဲ ပြောစမ်း ..ကဲကွာ .. ပြောချင်အုံး " သက်ဝေလတ်က ဒေါသတကြီးပြောဆိုလိုက်ရင်း ငုဝါကို ကန်ကျောက်ထိုးကြိတ်လိုက်တယ်။ငုဝါက အံကိုတင်းတင်းကြိ တ်လိုက်ပြီး "ရှင် ကျွန်မအပေါ် လုပ်ခဲ့တာတွေ အတွက် သေချာမှတ်ထားပါ ..ရှင့်ကို ကျွန်မကိုယ်တိုင်တရားစွဲပြမယ် ......ရှင်တို့ဘက်က ကျွန်မရဲ့ ဗီဒီယိုဖိုင်တွေနဲ့အရှက်ခွဲဖို့ကြံစည်ထားတယ်ဆိုရင်လဲ ခွဲလိုက်ပါ ..အဲဒီဗီဒီယိုကလဲ လုပ်ကြံထားတဲ့ ဗီဒီယိုဆိုတာကိုကျွန်မဖော်ထုတ်ပြမယ် " " ဘာကွာ ..လူပါး၀တဲ့ဟာမ ..ကဲကွာ " " ခွပ် .. ခွပ် ... " သက်ဝေလတ်က ဒေါ်သတကြီးပြောဆိုရင်း ငုဝါကိုလက်သီးနဲ့ထိုးကြတ်ပြီး စိတ်ရှိလက်ရှိကန် ပစ်လိုက်တယ်။ငုဝါရဲ့ ကိုယ်လုံးသေးသေးလေးက အခန်းထောင့်မှာ ပုံရက်လဲကျသွားချိန်မှာပဲ အခန်းတံခါးကို အပြင်ကနေခပ်ပြင်းပြင်းထုသံနဲ့အတူ ခက်ဝေလတ်ရဲ့အသံပေါ်ထွက်လာခဲ့တယ်။ "ကိုသက် မင်းတံခါးမဖွင့်ဘူးလား ...မင်းလူလိုနားမလည်ဘူးလား ." ခက်ဝေလတ်ရဲ့အသံကြောင့် သက်ဝေလတ်တံခါးကိုဝုန်းခနဲဆွဲဖွင့်လိုက်ပြီး "ဟေ့ကောင်ဘာလဲ ...မင်းကဘာလုပ်ချင်လို့လဲ ..လင်မယားချင်းစကားများလို့ လက်ပါတာမင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ ...ဘာလဲမင်းက ငါ့မိန်းမကို ကြိုက်နေတာလားခက်ဝေလတ် " " ဘာကွ ..ကဲကွာ " သက်ဝေလတ်ရဲ့ ရိုင်းစိုင်းတဲ့စကားကြောင့် ခက်ဝေလတ် စိတ်တိုသွားပြီး သက်ဝေလတ်ကို လက်သီးနဲ့ထိုးပစ်လိုက်တယ်။ ဒီအခါ သက်ဝေလတ်ကလဲ ပြန်လှန်ထိုးကြိတ်ရင်း ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကြား ရန်ပွဲဖြစ်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ ဒီအချိန်မှာပဲ အခန်းဝဆီကို ပြေးလွှားလာကြတဲ့ ခြေသံများပေါ်ထွက်လာပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်တားမြစ်လိုက်တဲ့ အသံထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ @@@@@#@@@@@@@@@@@ အပိုင်း (၂၀) ဆက်ရန် #ဧကြည်ဖြူ ဒီနေ့ စာမူတိုသွားပါတယ်။ ရေးပြီးသား စာမူပျက်သွားလို့ အသစ်ထပ်ရေးလိုက်ရလို့ပါရှင်