အချစ်/အလွမ်း/ လျှို့ဝှက်သဲဖို ရသစုံ ဝတ္ထုများ ဧကြည်ဖြူ
الذهاب إلى القناة على Telegram
إظهار المزيد
1 031
المشتركون
لا توجد بيانات24 ساعات
-17 أيام
-1230 أيام
أرشيف المشاركات
ဟန်နေထူးအပေါ်ထပ်ကို ခြေချေလိုက်ချမှာပဲ မြင်လိုက်ရတဲ့မြင်ကွင်းကြောင့် ခြေလှမ်းတွေ ရပ်တန့်ပြီး ငေးမောကြည့်နေမိတယ်။မိန်းမတစ်ယောက် ဆံပင်ဖြီးနေတဲ့ မြင်ကွင်းဟာဒီလောက် လှပကြည့်ကောင်းနေလိမ့်မယ်လို့ ဟန်နေထူးမထင်ခဲ့ဖူးဘူး။ သူ့ရှေ့မှာ အပေါင်းအသင်းမိန်းခလေးတွေရော၊ မော်ဒယ်မင်းသမီးတွေပါ ဆံပင်ဖြီးရုံတင်မကဘဲ အလှပြင်တာတွေပါ မြင်ဖူးခဲ့တာပဲလေ။အခုတော့ ရှေ့မှာမြင်နေရတဲ့ မြင်ကွင်းကိုဟန်နေထူး ငေးကြောင်ပြီးကြည့်နေမိတယ်။ခေါင်းထက်မှာ အမြဲခပ်တင်းတင်း စုစည်းထားတတ်တဲ့ ဆံပင်တွေကို ဖြန့်ချထားပြီးဘီးနဲ့တစ်ချက်ချင်းဖြီးနေတဲ့မြင်ကွင်းက သိပ်ပြီးထူးခြားတဲ့မြင်ကွင်းမျိုးမှ မဟုတ်တာ။သို့ပေမဲ့ ဆံပင်မည်းမည်းခဲခဲ တွေကြားကနေ သူ့ကိုလှမ်းကြည့်နေတဲ့မျက်ဝန်းစူးစူးလေးတွေကို ကြည့်ပြီး ဟန်နေထူးအသက်ရှူဖို့ ပင်မေ့လျောသလိုဖြစ်နေမိတာ။ကိုယ့်နှလုံးခုန်သံကို ပြန်ကြားနေရသလိုဖြစ်နေတာက ထူးဆန်းလွန်းနေခဲ့တယ်။ဒါဟာအချစ်လား။အချစ်ဖြစ်နိုင်လား။မိန်းမချောမိန်းမလှလေးတွေကိုကျော်ပြီး ဒီအေးတိအေးစက်မျက်နှာနဲ့ သူမကိုသူရင်ခုန်နေတာလား။ချစ်သွားမိတာလား။မဝေခွဲနိုင်တဲ့စိတ်နဲ့မြယွန်းမီမျက်နှာလေးကိုသာငေးကြည့်နေမိတယ်။
မြယွန်းမီမှာ သူမကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြီး ကြည့်နေတဲ့ ဟန်နေထူးကြောင့် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်သွားမိပြီး ဆံပင်ကိုခပ်မြန်မြန်ပြန်စည်းလိုက်ရတယ်။ပြီးနောက် အယောင်ယောင်အမှားမှားနှင့်ဘေးနားက ဆွဲမိဆဲရာကိုလှမ်းဆွဲလိုက်မိရာ ဓါးချွန်အဖျားကိုဆွဲမိလိုက်တာကြောင့် လက်ကိုဓါးရှသွားရတော့တယ်။
"အ "
ဒီအဖြစ်အပျက်ကိုမြင်လိုက်တဲ့ဟန်နေထူးမှာ ချက်ချင်းပင်မြ ယွန်းမီနားကို ပြေးသွားလိုက်ပြီး စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ မြယွန်းမီရဲ့လက်ကိုဆွဲယူကြည့်လိုက်မိတယ်။
"ဓါးထိသွားတာလား ... ပြပါအုံး ...အရမ်းများသွားလား ... ဒုက္ခပါပဲကွာ ...လာ ..လာဆေးထည့်ရအောင် "
လက်ကိုဆွဲယူပြီး ပျာယာခတ်နေတဲ့ ဟန်နေထူးကြောင့်မြယွန်းမီဖြုန်းခနဲ ကြောင်အအဖြစ်သွားမိပြီးမှ ဟန်နေထူးဆွဲယူဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ သူမရဲ့လက်ကိုအတင်းပြန်ရုန်းလိုက်ပြီး
''ရ ...ရတယ်..ဓါးကထိနေကြပါ ..ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ..ဆေးပလာစတာကပ်လိုက်ရင်ရပါတယ်"
"ဟာကွာ...သံလေ ..မေခိုင်းပိုးတွေဘာတွဝင်နေမှဖြင် ....လက်ကို အရက်ပြန်နဲ့အရင်ဆေးလိုက်အုံးမယ် ....ဒီမှာဆေးသေတ္တာထားပေးထားတယ်တယ်လေ .. ဘာလို့ အောက်ကိုမကြည့်ဘဲလှမ်းယူလိုက်ရတာလဲ ... ဒီနေ့အလုပ်မလုပ်နဲ့တော့နားလိုက်တော့ "
"ဒီမှာ ... ရှင်ဘာဖြစ်နေတာလဲ ....တမင်လာနောက်နေတာလား "
သူ့ကသာ စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ဖြစ်နေမိပေမဲ့ လက်ကိုအတင်းပြန်ရုန်းနေတဲ့သူမကို ဟန်နေထူးမချင့်မရဲဖြစ်လာပြီး ငေါက်ပစ်လိုက်မိတယ်။
"ဘာဖြစ်နေတာလဲကွာ ...မင်းလက်ကိုဆေးထည့်ပေးရုံပါ...ကိုယ်လဲဘာမှမလုပ်ပါဘူး ... ဘာလို့ အသည်းအသန်ရုန်းနေရတာလဲ ...."
လက်ကိုအတင်းဆွဲပြီး အသံမာမာနဲ့ပြောလိုက်တဲ့ ဟန်နေထူးကြောင့် မြယွန်းမီအံ့ဩပြီး ဟန်နေထူးမော့ကြည့်လိုက်မိတယ်။
"အော်မိသလိုဖြစ်သွားရင် ဆောရီးပါကွာ...မင်းအတွက်လက်ကအရေးကြီးတယ်မဟုတ်လား ... ကိုယ်ဆေးထည့်ပေးပါ့မယ် ... ခဏလေးပဲ ငြိမ်ငြိမ်နေပါနော် "
နီးကပ်လွန်းနေတဲ့ အနေအထားမှာ ဟန်နေထူးရဲ့ တောင်းပန်သံခပ်တိုးတိုးလေး ထွက်လာခဲ့ပြီး မြယွန်းမီလဲဘာပြောရမှန်းမသိဘဲနှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်ကာငြိမ်သက်နေမိတယ်။ဒီအချိန်မှာပဲ လှေကားထစ်တွေ ထိပ်ကနေ အသံတစ်သံထွက်ပေါ်လာတာကို နှစ်ယောက်လုံးကြားလိုက်ရတယ်။
" မယွန်းဧည်သည်ရောက်နေတယ် ...."
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@.
အပိုင်း (၁၂ ) ဆက်ရန်
A Kyi Phyu
#ဧကြည်ဖြူ
"ဟုတ်ပြီလေ ...မမလိုတာကိုပြောမယ်လေ ... မမတို့ထက်တွေ့ကြတာပေါ့ "
"ဟုတ်ကဲ့ မမ "
~~~~~
" မိုးစက်မှာချစ်သူရှိလား "
တေဇရဲအမေးကြောင့် မေမိုးစက်မျက်လုံးလေးပြူးပြီး တေဇကိုမော့ကြည့်လိုက်မိတယ်။ဘယ်သူ့ကိုမဆိုခင်မင်တတ်တဲ့ မေမိုးစက်အနေနဲ့ တေဇကိုလဲအလွယ်တကူပဲ ခင်မင်ခဲ့မိတယ်။ခင်မင်ခြင်းရဲ့နောက်ကွယ်မှာ မရိုးမသားစိတ်တွေမပါတာတော့အမှန်ပါ။အခုလို ရုတ်တရက်အမေးခံလိုက်ရတော့ မေမိုးစက်ရင်ထဲထိတ်ခနဲဖြစ်သွားရတယ်။ အပျိုနဲ့လူပျိုဘယ်စကားက ဘယ်လိုအဓိပ္ပါယ်လဲဆိုတာကို ခန့်မှန်းလို့ရပေမဲ့ မေမိုးစက်မသိဟန်နဲ့ပဲပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
"မရှိပါဘူးကိုတေဇ...ဘာဖြစ်လို့လဲဟင် "
မေမိုးစက်ပြန်မေးလိုက်တော့ တေဇရှက်အမ်းအမ်းနဲ့ခေါင်းကိုငုံ့ လိုက်ပြီး
"ဟို ..ဟိုလေ .... ကျွန်တော် မိုးစက်ကိုစိတ်ဝင်စားတယ် ...ချစ်တယ် ... ဒီ ...ဒီစကားပြောလို့ စိတ်မဆိုးပါနဲ့နော်မိုးစက် ...ကျွန်တော့်တစ်ဘဝလုံးအတွက်မိုးစက်ကို ရည်ရွယ်ပြီးပြောတာပါ ... ကျွန်တော်လူရှုပ်လူပွေတစ်ယောက်မဟုတ်ပါဘူးမိုးစက်ရယ် ''
တေဇဆီကကြားလိုက်ရတဲ့ စကားက မျှော်လင့်ထားတဲ့စကားဖြစ်တာမို့ မေမိုးစက်သက်ပြင်းကိုချလိုက်မိတယ်။
" စိတ်မဆိုးပါဘူး... ကိုတေဇလို လူက မိုးစက်ကိုစိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုလို့ ပျော်တောင်ပျော်ရပါတယ် .... ဒါပေမဲ့လေမိုးစက်တို့ သူငယ်ချင်းတွေအဖြစ်နဲ့ပဲ ခင်မင်ကြမယ်လေကိုတေဇ ''
"ဗျာ ... ဘာ ... ဘာကြောင့်များလဲ မိုးစက်ရယ် ...ပြောတော့မိုးစက်မှာ ချစ်သူမရှိဘူးဆို "
"ဟုတ်ပါတယ်ကိုတေဇရဲ့ ... မိုးစက်မှာ ချစ်သူမရှိပါဘူး ... ဟိုလေ မိုးစက်စိတ်ကိုပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲပြောပါ့မယ် ..မိုးစက်ကလေအချစ်နဲ့ပတ်သက်ရင် ...နည်းနည်းစိတ်ကူးယဉ်တတ်တယ်...မိုးစက်မျှော်လင့်ထားတဲ့အချစ်ဆိုတာက ..ဘ၀အဆက်ဆက်က သစ္စာဆိုဆုပန်ထားခဲ့ကြတဲ့ ချစ်သူတွေလိုမျိုး ... တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်ဆုံလိုက်ကြချိန်မှာ... ရင်တွေတဒိန်းဒိန်းခုန်ပြီး ...မြင်မြင်ချင်းချစ်သွားတဲ့အချစ်မျိုးကိုလိုချင်တာ ...''
" ဟာ .. ဟုတ်တယ်လေမိုးစက်ရယ် ....မိုးစက်ကိုမြင်မြင်ချင်း ကျွန်တော်အဲ့ဒီလိုဖြစ်ခဲ့တာလေ "
တေဇရဲ့စကားကြောင့် မေမိုးစက် ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိအောင်ကြောင်အသွားရတယ်။
'" ရှင် ... အယ် ...ဟို...ဟိုလေ ... ကိုတေဇပဲရင်ခုန်လို့မဖြစ်ဘူးလေ ..မိုး...မိုးစက်ပါရင်ခုန်မှဖြစ်မှာပေါ့ ... ဟုတ်ဘူးလား "
မျက်လုံးပြူးလေးနဲ့ ပြူးပြူပျာပျာ ပြန်ပြောနေတဲ့ မေမိုးစက်ကို ကြည့်ပြီးတေဇက .ပြုံးရယ်လိုက်မိတယ်။
"ကဲ ..ဟုတ်ပါပြီမိုးစက်ရယ်...ရင်မခုန်ဘူးလို့အပြတ်တော့ မပြောလိုက်ပါနဲ့နော် ... အချိန်တွေ ဘယ်လောက်ကြာကြာ .... မိုးစက်ကျွန်တော့်အပေါ်ရင်ခုန်လာတဲ့နေ့အထိစောင့်နေပါ့ မယ် "
တေဇရဲ့စကားကြောင့် မေမိုးစက် သက်ပြင်းကိုချလိုက်သလို တေဇကလဲ မေမိုးစက်ရဲ့မျက်နှာလေးကို ငေးငေးရီရီနဲ့ ကြည့်နေခဲ့တယ်။
~~~~~~
" ဒီမှာသားရဲ့အခန်း.....အေးအေးဆေးဆေးအနားယူလိုက်အုံး ... အမေအဲကွန်းလဲတပ်ပေးထားတယ် "
ဒေါ်မြစန္ဒာက တိုက်ခန်းထဲဝင်လိုက်တာနဲ့ သားဖြစ်သူကို နေရမဲ့အခန်းလှမ်းပြလိုက်တယ်။လင်းမြတ်ဇင်က မိခင်ကြီးလှမ်းပြရာ အခန်းကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မိခင်ကိုခုံမှာထိုင်ခိုင်းလိုက်ကာ ထိုင်ကန်တော့လိုက် တယ်။
သားဖြစ်သူကန်တော့နေတာကိုကြည့်ပြီး ဒေါ်မြစန္ဒာမျက်ရည်တွေကျလာခဲ့ရတယ်။သူမအရိပ်အောက်ကနေ မနူးမနပ်ပုံစံလေးနဲ့ ထွက်သွားခဲ့တဲ့ ကလေးသာသာအရွယ်ကနေ အရွယ်ရောက်ပြီးရင့်ကျက်နေတဲ့လူတစ်ယောက်အဖြစ် သားဖြစ်သူပြန်ရောက်လာတာကို ကြည်နူးမဆုံးဖြစ်နေမိတယ်။
"မငိုပါနဲ့ အမေရယ် ... ခုချိန်ကစပြီး ကျွန်တော့်ကြောင့်အမေ မျက်ရည်မကျစေရတော့ပါဘူး.... ကျွန်တော်လိမ်လိမ်မာမာနဲ့နေပါတော့မယ် ..ဒါနဲ့ ညီးမလေးက ဘယ်အချိန်အလုပ်ကပြန်လာမှာလဲ အမေ ... ကျွန်တော် ဟိုမှာရှိနေတဲ့အတောအတွင်း ...ရှက်လွန်းလို့ ညီမလေးကိုစကားစမပြောရဲခဲ့ဘူး "
သားဖြစ်သူရဲ့ စကားကြောင့် ဒေါ်မြစန္ဒာမျက်နှာမပျက်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီး
" ..မင်း ..မင်းညီမလေးက အလုပ်အရေးကြီးလို့ အလုပ်ကပေးတဲ့အဆောင်မှာပဲနေတယ်လေ ...အမေဖုန်းဆက်ပေးပါ့မယ် ....ကဲပါ ... ငါ့သားသွားနားလိုက်ပါအုံး ... ဒီနေ့တော့ အမေ့လက်ရာ ဝက်နံရိုးဟင်းနဲ့ ထမင်းစားတာပေါ့ "
"ဟုတ်ကဲ့ပါ အမေ ..ကျေးဇူးတင်ပါတယ်အမေ "
အပြောင်းလဲကြီးပြောင်းလဲသွားတဲ့ သားဖြစ်သူကို ဒေါ်မြစန္ဒာကြည်နူးပီတိပြုံးတွေနဲ့ ကြည့်နေမိတယ်။
~~~~~~~
"မိုးစက်တို့ ထမင်းစားပြီးကြပြီလား .... ကျွန်တော်ဟင်းတွေဝယ်လာတယ်...ထမင်းစားလိုက်ကြတော့လေ "
ဟန်နေထူးဟင်းဘူးတွေကို မိုးစက်လက်ထဲကိုထည့်ပေးလိုက်ပြီး မြယွန်းမီကိုဝေ့ဝဲရှာကြည့်လိုက်မိတယ်။ဒါကိုရိပ်မိတဲ့ မေမိုးစက်က ဟန်နေထူးနားကပ်ပြီးခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်တယ်။
"ယွန်းကိုရှာနေတာလား ကိုထူး ...ယွန်းကအပေါ်ထပ်မှာပါ "
"ဗျာ ....ဟုတ်ကဲ့ "
မေမိုးစက်ရဲ့စကားကြောင့် ဟန်နေထူးရှက်အမ်းအမ်းနဲ့ အပေါ်ထပ်ကိုတက်ခဲ့လိုက်တယ်။
~~~~~
#ရူးနေတဲ့ကြယ်
(အခန်းဆက်ဝတ္ထု)
အပိုင်း (၁၁)
*******
"ယွန်းက အဆောင်မှာတကယ်နေ မှာလား..."
"အင်း ဟုတ်တယ် ... ဘာဖြစ်လို့လဲ တို့လာရင်အဆင်မပြေလို့လား "
"ဟယ်...မဟုတ်တာယွန်းရယ်...ယွန်းလာတော့ မိုးစက်ပျော်တာပေါ့ .."
မေမိုးစက်ရဲ့မျက်နှာကို မြယွန်းမီတစ်ချက်ငေးကြည့်လိုက်မိတယ်။ယောကျာ်းတွေက အပြောင်းအလဲမြန်တတ်ကြသလို မိန်းခလေးတွေလဲ ကြောက်စရာကောင်းတာကိုလက်တွေ့မြင်ဖူးထားတဲ့ မြယွန်းမီအတွက် တစ်ယောက်ယောက်ကို ယုံကြည်လိုက်ဖို့ဆိုတာက အင်မတန်ခက်ခဲလှတယ်။သူတို့တွေဟာ တစ်ချိန်မှာ သူမကိုနာကျင်အောင်လုပ်နိုင်တဲ့သူတွေဖြစ်မလာဖို့အတွက် အရာရာကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရမှာပဲမဟုတ်လား။
"ယွန်းပြောင်းမဲ့နေ့ကျရင် ... မိုးစက်ဝိုင်းကူမယ်နော် "
"ကျေးဇူးပါပဲ "
မြယွန်းမီအေးစက်စက်အသံနဲ့ပြန်ပြောလိုက်ပြီး မေမိုးစက်နဲ့ဝေးရာကို ထလာလိုက်တယ်။ဒီရက်ပိုင်းထဲ မေမိုးစက်နဲ့ဆုံရရင် အလိုလိုနေရင်း စိတ်ထဲမှာရှုပ်ထွေးနေသလိုဖြစ်နေမိလို့ အရင်ထက်ပိုပြီး ရှောင်ဖယ်နေမိတယ်။
'' ကိုထူး မောနင်းပါနော် ... မနေ့ညကကိုထူးတင်ထားတဲ့ ပညာပေးဇာတ်လမ်းလေးကောင်းတယ်သိလား ... ဒီထက်မက အောင်မြင်ပါစေ "
နေ့လယ် (၁၁) နာရီကျော်မှ ရောက်လာတဲ့သူကို "မောနင်း" လို့နှုတ်ဆက်ပြီး အပိုစကားတွေ ပြောနေကြတဲ့ ၀န်ထမ်းကောင်မလေးတွေကို မြယွန်းမီနှုတ်ခမ်းလေးတွန့်မဲ့ပြီးကြည့်လိုက်မိတယ်။မိန်းမလှတွေတရုံးရုံးနဲ့ ပျော်တတ်သူကလဲ တိုက်ထဲစဝင်လာကတည်းက နားရွက်မှာပါးစပ်တက်ချိတ်တော့မဲ့ပုံမျိုးနဲ့ လေ။
ဟန်နေထူးတိုက်ထဲကို စဝင်လာကတည်းက မေမိုးစက်နဲ့အကူဝန်ထမ်းလေးတွေက အသီးသီးလှမ်းနှုတ်ဆက်ကြပေမဲ့ သူ့ကိုမြင်မှ မျက်နှာဆတ်ခနဲလွှဲသွားတဲ့ မြ ယွန်းမီကိုကြည့်ပြီးရင်ထဲပင်အောင့်ခနဲ ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဒီလောက်ဖြစ်နေတဲ့သူမနားကို ဟန်နေထူးမသိမသာမယောင်မလည်နဲ့ လျှောက်သွားလိုက်တယ်။ခြေသံကြားပုံရပေမဲ့အဖက်လုပ်ပြီးမော့ပင်မကြည့်ဘဲ သူမအလုပ်ကိုပဲသဲကြီးမဲကြီးလုပ်နေပုံက တစ်လောကလုံးမှာ တစ်ယောက်တည်းရှိနေပုံမျိုးနဲ့။
" စကားနည်းနည်းလောက် ပြောလို့ရလား ဒေါ်မြယွန်းမီ "
မျက်နှာရှေ့တည့်တည့်မှာ လာရပ်ပြီး စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်ကာမေးလိုက်တဲ့ ဟန်နေထူးကြောင့် မြယွန်းမီရင်တွေဆတ်ခနဲ တုန်သွားရပြီး နောက်ကိုချက်ချင်း ဆုတ်လိုက်မိတယ်။
"ဘာ...ဘာပြောမှာလဲ ပြော "
မြယွန်းမီ အဖျားခတ်တုန်သွားတဲ့အသံနဲ့ပြန်မေးလိုက်ပြီး အနားကိုကပ်သလိုဖြစ်လာတဲ့ဟန်နေထူးကို ခပ်စူးစူးပြန်ကြည့်လိုက်မိတယ်။
"ပန်းချီကားတွေချိတ်ဖို့အတွက် လေ ... အဲ့ဒါဆွေးနွေးမလို့ ...နံရံကပ်စာအုပ်စင်တွေနဲ့အပြိုင် မျက်စိရှုပ်နေတာမျိုးလဲ မဖြစ်ချင်ဘူး "
စကားပြောနေရင်းနဲ့ အတင်းကွေ့ရှောင်နေတဲ့သူမကို အမြင်ကပ်သလိုရှိလာတာမို့ ဟန်နေထူး မသိသလိုလိုနဲ့ သူမနားကိုအတင်းလိုက်ကပ်ပြီး မျက်လုံးကို တည့်တည့်ကြီးလိုက်စိုက်ကြည့် ပစ်လိုက်တယ်။ရှောင်နိုင်ရင်ရှောင်ပေါ့လေ။တွေ့တိုင်း သူများရင်ဘတ်ပေါ် ကျတော့ အရင်လဲကျတတ်ပြီး မျက်နှာတည်ကြီးနဲ့သူမဟုတ်သလိုလိုနေနေတာ။ပြီးတော့သူမကပဲ ကိုယ့်ကိုတွေ့ရင်မတူသလိုမတန်သလိုမျက်နှာကိုလွှဲပစ်လိုက်သေးတယ်။
"ဒီမှာ ရှင်ဘာဖြစ်လို့ အနားကပ်ပြောနေတာလဲ...ကျွန်မကြားတယ် ဝေးဝေးကပြော "
"ဪ ..ဆောရီး ...အသံတွေဆူနေလို့ မကြားမှာစိုးလို့ပါဗျာ..."
ဒေါသမျက်နှာရဲရဲလေးနဲ့ ပြောလာတဲ့သူမကို ဟန်နေထူးစိတ်ထဲမှာ ရုတ်တရက်စနောက်ချင်စိတ်တွေဖြစ်လာမိပြီး ခြေထောက်ကို မသိမသာလေးရှေ့ကို ထပ်တိုးပစ်လိုက်တယ်။
"ရှင် စကားပြောတာအေးအေးဆေးဆေးရပ်ပြီး ပြောလို့မရဘူးလား ..ဘာဖြစ်နေတာလဲ...စိတ်တိုလာပြီနော် ..... ပေတံ နဲ့ခေါက်ပစ်လိုက်မယ် ..တကယ်မခေါက်ဘူးမထင်နဲ့ "
အံလေးကိုကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်တဲ့ မြယွန်းမီကိုကြည့်ပြီး ဟန်နေထူးရယ်ချင်စိတ်ကို မျိုသိပ်ကာ နောက်ကိုခြေတစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ရတယ်။ အလုပ်တူတူတွဲလုပ်လာတဲ့ သုံးပတ်အတွင်းမှာတစ်နေ့ကိုတစ်ခါလောက်တော့ စူပုတ်ပုတ်မျက်နှာလေးကို ဟန်နေထူးမသိမသာလိုက်စနေမိတယ်။ကိုယ်က စေတနာအပြည့်ထားပြီး တစ်ခုခုဝယ်ကျွေးရင် အားမနာတမ်းငြင်းပစ်တတ်တဲ့သူမကို အသည်းယားပြီး အမြင်ကပ်နေတာတော့အမှန်ပဲ။စကားပြောရင်လဲ သုံးပေအကွာကနေပြောပုံက မသိရင်ကိုယ်ကပဲရောဂါသည်ကြီးလိုလို။ စကားပြောရင်လဲ အေးတိအေးစက်မာကျောကျောနဲ့ကြာတော့ပိုင်ရှင်သူဌေးက သူလား၊ကိုယ်လားတောင်မကွဲပြားတော့ဘူး။
~~~~~
" တောက် "
တိုက်ထဲကမြင်ကွင်းကို လှမ်းကြည့်ပြီး ပိုးအိတောက်တစ်ချက်ကိုခေါက်ပစ်လိုက်တယ်။အလုပ်ကိုအကြောင်းပြပြီး ပူးကပ်နေကြတဲ့ ဟန်နေထူးတို့ကိုကြည့်ပြီး ပိုးအိရင်ထဲဒေါသတွေတလိပ်လိပ်ထွက်လာရတယ်။ဒီလို ဘာမှမဟုတ်တဲ့မိန်းမတစ်ယောက်က သူမရင်ထဲကအချစ်ကိုလုယူမှာ မျိုးကိုတော့ လုံးဝအဖြစ်မခံနိုင်ပါ။ ပိုးအိအံကိုကြိတ်ပြီးလက်သီးကို ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကာနေရာမှ ချာခနဲလှည့်ထွက်ခဲ့လိုက်တယ်၊၊
"ဪ ..ယွန်းက အဲ့ဒီလိုပဲနေတာ ကိုထူးရဲ့ ... အလုပ်ကိစ္စကလွဲရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ စကားမပြောဘူး...မိုးစက်ကတော့ သူပြောပြောမပြောပြော အတင်းလိုက်ပြောပစ်လိုက်တာပဲ ...ဘာကြောင့်လဲတော့ မသိပေမဲ့ယွန်းက အဲဒီလိုပဲနေတတ်တာ ..."
" ဟုတ်လား...မိုးစက်တို့တွေ စကားများထားကြလို့များလို့ပါ "
" မဟုတ်ပါဘူးရှင် ..ယွန်းက ဘယ်သူနဲ့မှ စကားမများပါဘူး ... သူ့ကို မကောင်းပြောရင်တောင် ..ဘာမှမဖြစ်သလို အေးဆေးပဲ အပြုံးမပျက်တဲ့သူလေ ....ကော်ဖီဆိုင်ကိစ္စတုန်းက တောင် မိုးစက်ကအတင်းဝင်ပါခဲ့ရတာရှင့် ... သူ့ဘာသာဆိုဘယ်သူဘာပြောပြော ဂရုမစိုက်တဲ့သူလေ "
~~~~~
"မိယွန်း ညည်းတကယ်ပဲ အဆောင်မှာပြောင်းနေမှာပေါ့လေ ဟုတ်လား "
ဒေါ်မြစန္ဒာထမင်းစားနေရင်းက သမီးဖြစ်သူကိုမေးလိုက်တယ်။
မြယွန်းမီနှုတ်က ပြန်မဖြေဘဲ မိခင်ကိုခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။(၅)နှစ်လုံးလုံး သူမအကြောင်းကို လုံးဝမမေးခဲ့တဲ့ အစ်ကိုဖြစ်သူကို မြယွန်းမီလုံး၀မတွေ့ချင်ပါ ။
"အေးပါ ....ညည်းမှမနေချင်ရင် မတားတော့ပါဘူးအေး ... လာမဲ့တနင်္ဂနွေမှာအိမ်ပြောင်းမယ် ... အိမ်သစ်ကအခန်းသုံးခန်းပါတယ်... အိမ်ဝယ်ဖို့လိုတဲ့ ငွေကို ညည်းအစ်ကိုထုတ်ပေးထားတာ သိရလား ...သူကနောက်တစ်ပတ်ထဲ ပြန်လာမယ်"
" ဟုတ်ကဲ့ ... အမေ့သားပြန်လာပြီ ဆိုတော့ ...အမေလဲအဖော်ရပြီပဲ...သမီး အလုပ်ကပေးတဲ့ အဆောင်မှာပြောင်းနေပါ့မယ် "
" အေး ....နေချင်တဲ့နေရာမှာနေ ညည်းတို့သဘောပဲ ... မတားတော့ဘူး ...တစ်ခုခုရှုပ်ရှုပ်ယှက်ယှက်သတင်းကြားလို့ကတော့ .... ငါ့ကြောင်းသိတယ်နော်.. ဒီအတိုင်းလွှတ်ထားမယ်မထင်နဲ့ ..."
ဆူဆူငေါက်ငေါက်နဲ့ပြောနေပေမဲ့ တားမြစ်ခြင်းမရှိတဲ့မိခင်ရဲ့စကားတွေကြောင့် မြယွန်းမီရင်ထဲတော့နာကျင်သွားသလိုခံစားလိုက်ရတယ်။
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
အပိုင်း (၁၁) ဆက်ရန်
A Kyi Phyu
#ဧကြည်ဖြူ
ဟန်နေထူးစိတ်တိုတိုနဲ့ ပြောပြီး ကော်ဖီဆိုင်ထဲကထွက်လာလိုက်တယ်။တစ်လျှောက်လုံး မိခင်ရဲ့ကြောင့် အလျှော့ပေးလာသမျစိတ်အဆင်မပြေတဲ့အချိန်ကာလမို့ ခပ်ကြမ်းကြမ်းပဲပြောပစ်လိုက်တယ်။မဟုတ်ရင် ကိုယ့်ကော်ဖိဆိုင်ကို သူ့ကော်ဖီဆိုင်လိုလို၊ ကိုယ့်ကိုလဲသူ့ကောင်လေးလိုလို အွန်လိုင်းပေါ်လျှောက်တင်နေတာလဲများနေပြီ။ယောကျာ်းလေးတစ်ယောက်ကစိတ်မပါဘဲ အတင်းဒီလိုတွေ ဇွတ်ဖြစ်နေတဲ့သူမကို မိခင်ကြီးကဘယ်နေရာတွေသဘောကျနေလဲတော့မသိချေ။နောက်တစ်ခါများ ပိုအိနဲ့ပတ်သက်ပြီး မိခင်ကြီးစကားစလာခဲ့ရင်တော့ မိခင်ကိုပြတ်ပြတ်သားသား ပြောမှဖြစ်လိမ့်မယ်ထင်တယ်။
~~~~
ရုံးကလိုက်ပို့တဲ့ကားပေါ်ကဆင်းလိုက်ချိန်မှာ ဆိုင်ရဲ့ခြံဝမှာ မိန်းခလေးတစ်သိုက်ကြား ဟန်နေထူးကိုတွေ့လိုက်ရတာမို့ မြယွန်းမီ အကြည့်ကို ဆတ်ခနဲလွှဲပြီး တိုက်ထဲကိုဝင်ခဲ့လိုက်တယ်။ မေမိုးစက်နဲ့ အကူဝန်ထမ်းလေးတွေက ဟန် နေထူးကို အပြုံးနဲ့နှုတ်ဆက်ပြီး ဝင်ခဲ့ကြတယ်။
"ဒီအခန်းအတွက် စားပွဲတွေဘယ်နေ့ရောက်မှာလဲ မိုးစက် ...."
မြယွန်းမီရဲ့ အသံမာမာနဲ့ မေးသံကြောင့် မေမိုးစက်အံ့ဩတကြီးနဲ့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိပြီး
" အဲဒါက မနက်ဖြန်မှရောက်မှာ လေယွန်း...ဒီနေ့စာအုပ်စင်တွေပဲ လုပ်မှာဆို "
" အို ..ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်...ပြီးရင်တစ်ခါတည်းပို့ခိုင်းလိုက်ပေါ့ ... သက်မှတ်ရက်ထက် စောပြီးသွားတော့ မကောင်းဘူးလား "
မြယွန်းမီရဲ့ မာဆတ်ဆတ် အသံကိုနားထောင်ရင်း မေမိုးစက် မြယွန်းမီအနားကို လျှောက်လာလိုက်ပြီး
"ယွန်းစိတ်တိုနေတာလားဟင် ... ဘယ်သူ့ကိုစိတ်တိုနေတာလဲ....ယွန်းအခုတလောစိတ်တိုတတ်လာတယ်နော်..ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရင်လိုအေးတိအေးစက်ပုံစံမဟုတ်တော့လို့ မိုးစက်တော့ သဘောကျတယ် "
မေမိုးစက်ရဲ့စကားကို ကြားလိုက်ရမှ မြယွန်းမီလဲစိတ်ထဲမလုံမလဲဖြစ်သွားရပြီး ပါးစပ်ထဲရှိရာ စကားကို အမြန်ထပ်ပြောလိုက်ရတယ်။
" ဒီတစ်လော စိတ်မကြည်စရာတွေရှိနေလို့ပါ ...ဒါနဲ့ မိုးစက်က အလုပ်ကအဆောင်မှာနေတာမဟုတ်လား ... အဆောင်ကလူများလား....သန့်ရဲလား....တစ်ယောက်ခန်းရောရှိလား "
" တိုက်ခန်းကျယ်ကြီးမှာ ကိုယ်ပိုင်အခန်းတွေနဲ့မို့သန့်ပါတယ်...ကိုယ့်အခန်းထဲကိုယ်နေကြတော့ အေးဆေးပါပဲ .. ဒါနဲ့ မမေးစဖူးဘာလို့မေးတာလဲယွန်းရဲ့ "
" တို့လဲ ...အဆောင်မှာနေမလားလို့ "
" အဆောင်မှာနေမလို့ဟုတ်လား ယွန်း ... ယွန်းကရန်ကုန်သူမဟုတ်လား ...အမေနဲ့အတူနေတာ ဆို ...."
မေမိုးစက်ရဲ့အမေးကို ဘာမှ ပြန်မဖြေဘဲ မြယွန်းမီသူမလုပ်လက်စအလုပ်ခန်းထဲကို ဝင်ခဲ့လိုက်တယ်။
~~~~~
မေမိုးစက်နဲ့ အကူဝန်ထမ်းတွေရယ်ရယ်မောမောပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ အလုပ်လုပ်နေကြချိန်မှာ တစ်ယောက်တည်း တိတ်ဆိတ်နေပြီး အလုပ်ကိုပဲသဲကြီးမဲကြီးနဲ့လုပ်နေတဲ့မြယွန်းမီကို ဟန်နေထူးမသိမသာ လှမ်းကြည့်နေမိတယ်။တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်သလိုဖြစ်နေတာကို မြင်ရတော့ ဘာရယ်မသိရင်ထဲ မွန်းကျပ်လာမိတယ်။ခြံထဲကို ဝင်လာစဉ်က ဖျတ်ခနဲလှမ်းကြည့်သွားတဲ့ မျက်ဝန်းစူးစူးတွေက ဘာအဓိပ္ပါယ်ကိုဆောင်နေမှန်း စဉ်းစားလို့မရပေ။အားပေးခင်မင်ကြတဲ့ ပရိသတ်တွေကြားမှာပျော်နေတဲ့ မိမိကိုလှောင်ပြောင်ချင်တာလား၊ ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချချင်တာလားကိုသေချာမသိနိုင်။သူမရဲ့ အကြည့်တွေကြောင့် ဟန်နေထူးရင်ထဲမှာ အမျိုးမည်မသိတဲ့ ခံစားချက်တွေခံစားနေရတယ်။
"မိုးစက် ခဏလောက်...ကျွန်တော်နဲ့ စကားပြောရအောင် "
"ဟုတ်ကဲ့ လာပြီနော်ကိုထူး "
ဟန်နေထူးရဲ့ ခေါ်သံကြောင့် မေမိုးစက်က ဟန်နေထူးနောက်ကိုလိုက်ပါသွားခဲ့တယ်။ဟန်နေထူးနဲ့ မေမိုးစက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မြယွန်းမီမျက်နှာကိုလွှဲပစ်လိုက်မိတယ်။ဒီအချိန်မှာပဲ ပစ္စည်းတွေနေရာချနေတဲ့ဝန်ထမ်းတွေ အချင်းချင်းလှမ်းပြောလိုက်သံကို မြယွန်းမီကြားလိုက်ရတယ်။
"မမမိုးက ချောလဲချောသဘောလဲ ကောင်းတော့ လူချစ်လူခင်များတယ်နော် ...ကြည့်ရတာ ကိုတေဇ ရောကိုထူးပါမမမိုးကို စိတ်ဝင်စားနေကြပုံပဲနော် ...ကံကောင်းလိုက် တာနော် ..အားကျလိုက်တာအရမ်းပဲ "
"ဟဲ့ ..နင်တို့တွေ ဘာတွေစကားများနေတာလဲ .. မြန်မြန်လုပ်ကြစမ်း ... နင်တို့အသံတွေချည်းပဲဆူနေတာ "
" ဘာဖြစ်လဲ ..ငါ့တို့ပါးစပ်နဲ့ ငါတို့ ပြောတာ...ငါတို့ကအလုပ်လုပ်ရင်း ပြောတာပါနော် "
ဝန်ထမ်းကောင်မလေးတွေနဲ့ကောင်လေးတွေရဲ့ အချင်းချင်းစနောက်နေသံတွေကို မြယွန်းမီ ကျောခိုင်းပစ်လိုက်ပြီး တခြားအခန်းဘက်ကို ကူးခဲ့လိုက်တယ်။ခပ်စောစောကတည်းက ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ ရင်ထဲကမကျေနပ်မှုက အလိုလိုနေရင်း ဒေါသတွေဖြစ်လာမိသလိုပင်။
~~~~
"မိုးစက်က ရန်ကုန်ကမဟုတ်ဘူးလား ...အဆောင်မှာနေတယ်လို့ ကြားမိလို့ "
" ဟုတ်တယ်လေကိုထူးရဲ့ ..မိုးစက်ကနယ်ကပါ ....ဘာဖြစ်လို့ မေးတာလဲဟင် ..."
မေမိုးစက်က ဟန်နေထူးကို ပြန်မေးလိုက်မိတယ်။
"ဘာရယ်မဟုတ်ပါဘူးဗျာ....မိန်းမသားတန်မဲ့ တနယ်တကျေးမှာ အလုပ်လာလုပ်နေတာကို လေးစားလို့ပါ ....ဒါနဲ့ ဟိုလေ ..... မြယွန်းမီနဲ့ မေမိုးစက်တို့တွေ အဆင်မပြေကြဘူးလားဟင်...အလုပ်လာစလုပ်ကတည်းက စကားပြောတာလဲမတွေ့လို့ ... သူကသူ့ဘာသာတစ်ယောက်တည်း နေနေတာပဲတွေ့နေလို့ပါ .."
#ရူးနေတဲ့ကြယ်
(အခန်းဆက်ဝတ္တု )
အပိုင်း (၁၀)
*******^
"လာပါ ..လာပါ ...ထိုင်ပါအုံးသား နေ...ဟိုမိန်းခလေးကိစ္စက ဘယ်လိုများဖြစ်ရတာလဲဟင် ....သမီးပိုးအိပြောတာတော့ ... သားကိုအတင်းဝင်ဖက်တဲ့သူဆို ... အဲ့ဒါကဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ "
ခုံမှာထိုင်တဲ့အထိပင် မစောင့်နိုင်ဘဲထမေးလိုက်တဲ့မိခင်ကြောင့်ဟန်နေထူးသက်ပြင်းမောကိုချပြီးမိခင်ရှေ့မှာဝင်ထိုင်လိုက်မိတယ်။
"အမေ့ကို ဘာမဟုတ်တာတွေလာပြောသွားပြန်ပြီလဲ ... သူကဆိုင်သစ်ကိုပြင်ဆင်ပေးမဲ့ဒီဇိုင်းပညာရှင်ပါ ... ကျွန်တော့်အလုပ်ကို လာနှောင့်ယှက်တာမျိုးကို ကျွန်တော်မကြိုက်ဘူးနော် ... ပိုးအိကို အမေ့သူငယ်ချင်းရဲ့သမီးဆိုပြီး သည်းခံနေတာနော် ...."
"ဘယ်လိုပြောလိုက်တာလဲသားရယ်...ပိုးအိလေးကသားကိုနှောင့်ယှက်တာမဟုတ်ပါဘူးကွယ် ...သူက သားကိုသိပ်ခင်တွယ်တာသိရဲ့သားနဲ့ ...သားကရော ဘာလို့အဲ့ဒီမိန်းခလေးနဲ့အလုပ်တွဲလုပ်ရတာလဲ ပြောပါအုံး "
"အမှန်တိုင်းပြောရရင် သူများတွေ ညွှန်းလို့ ကုမ္ပဏီမှာအလုပ်သွားအပ်လိုက်တာ ...သူဖြစ်နေမှန်း နောက်မှသိရတာ အမေ....ကျွန်တော်တို့ပြဿနာက သူကကျွန်တော့်ပေါ်လဲကျလို့ကျွန်တော်ကလန့်ပြီးပြန်ဖက်လိုက်မိတယ် ...ဒီလောက်ပဲလေ ဘာပြဿနာဖြစ်လို့လဲ ... ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်နေချိန်မှာ ဘယ်သူမှ လာ၀င်ရှုပ်တာမျိုးကို မကြိုက်ဘူး ...နောက်ကို ပိုးအိကိုပြောထားလိုက်ပါ "
ဟန်နေထူး မိခင်ကို အကျိုးအကြောင်းရှင်းပြပြီးတစ်ခါတည်းအပြတ်ပြောထားလိုက်တယ်။ပိုးအိနဲ့ပတ်သက်ပြီး စိတ်ထဲမှာ ဘာခံစားချက်မှမရှိတာကအမှန်။မိခင်ဖြစ်သူကတော့သူငယ်ချင်းရဲ့သမီးမို့ချစ်ခင်နေပေမဲ့ ဒီကိစ္စကကိုယ်နဲ့မှမဆိုင်တာ။မွေးသမိခင်ကျေးဇူးရှင်မို့ မိခင်ကချစ်ခင်နေတဲ့သူဆိုရင်လိုက်ချစ်၊ မိခင်ကမုန်းတဲ့သူဆိုရင်လိုက်မုန်းရအောင် သဘာဝမှမကျတာ။ဒါကို မိခင်ကသူ့သူငယ်ချင်းရဲ့သမီး ဆိုပြီး ပိုးအိနဲ့သူ့ကို ဇွတ်ကြီးဖြစ်စေချင်နေတာ။
"သားတို့အလုပ်က ဘယ်လောက် ကြာမှာလဲ "
" နှစ်လပါအမေ ... စာချုပ်ထဲမှာ အဲဒီလိုပဲ ချုပ်ထားတယ် "
" မင်းတို့ဟာကလဲ ..ဆိုင်ထဲ အခင်းအကျင်းပြင်ဆင်တာနှစ်လကြာစရာလား ... "
ဒေါ်ထူးထူးမော်က မကျေမနပ်နဲ့သားဖြစ်သူကို မေးလိုက်တယ်။
မိခင်ရဲ့ကပ်သီးကပ်သတ်အမေးကြောင့် ဟန်နေထူးမှာ ခေါင်းပေါ်က ဆံပင်တွေကိုဆွဲဖွပစ်လိုက်ပြီး
"အမေကလဲ ... ကျွန်တော်က ခုံဒီဇိုင်းတွေကအစ ကျွန်တော့်စိတ်ကြိုက်မှာတာလေ ကြာတာပေါ့...ဆိုင်သစ်ကို လက်ရှိဆိုင်ထက် ပိုပြီးသားနားအောင်လုပ်မှာ ...."
"အင်းပါတော် ... ပြီးတာပဲ .. တစ်ခုခုဆိုရင် ဒီမအေကိုတော့ဖွင့်ပြောပြနော် ... အိမ်ထောင်ရေးဆိုတာ လွယ်လွယ်ဆုံးဖြတ်လို့ရတာမဟုတ်ဘူး "
ရည်းစားတောင်မရှိသေးတဲ့သူကို အိမ်ထောင်ရေးအကြောင်း တွေလာပြောနေတဲ့မိခင်ရဲ့ အနားကနေ ဟန်နေထူးအသာလစ်ထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။
~~~~
"တကယ်ဆို .ကိုဟန်နေထူးက မင်းသားပါလုပ်ရမှာ ..အားပေးတဲ့သူတွေဒီလောက်များတာကို "
မေမိုးစက်က အလုပ်လုပ်ရင်းကနေ ဟန်နေထူးကိုစနောက်လိုက်တယ်။အလုပ်စလုပ်ပြီး တစ်ပတ်အတွင်းမှာပဲမေမိုးစက်နဲ့အလုပ်အကူအဖွဲ့က လူငယ်တွေပီပီဟန်နေထူးနဲ့ရင်းနှီးသွားကြပေမဲ့ မြယွန်းမီတစ်ယောက်သာ အလုပ်လုပ်နေချိန်ရောနားနေချိန်ပါ ၀စီပိတ်ကျင့်နေသလားထင်ရအောင် နှုတ်ပိတ်နေတတ်တယ်။
"မိုးစက်ရယ် ....ကျွန်တော့်ကိုခေါ်ရင် ကိုထူးလို့ခေါ်လို့ရပါတယ်ဗျာ ...ကိုဟန်နေထူးလို့ခေါ်ရတာ မောပါတယ် ... ကျွန်တော်အပြင် သွားအုံးမယ် ... မိုးစက်တို့ဘာစားကြမလဲဟင် ... ဟိုတစ်ယောက် ရော ဘာစားမလဲလို့ မေးပေးပါအုံး "
ဟန်နေထူးက မေမိုးစက်ကို မေးလိုက်ရင်း မြယွန်းမီကိုပါမေးခိုင်းလိုက်တယ်။ မေမိုးစက်မှာမြ ယွန်းမီနားကို အပြေးသွားလိုက်ပြီး မေးလိုက်တယ်။
"ဘားမုန့်စားမလဲတဲ့ ယွန်း ...ကို ဟန်နေထူးက မေးခိုင်းလိုက်လို့ "
"မစားဘူးလို့ ပြောလိုက်ပါ ... အိမ်က ထမင်းချိုင့်ထည့်လာတယ် "
မြယွန်းမီရဲ့ ဘုဆတ်ဆတ်အဖြေကြောင့် မေမိုးစက်ဇက်ကလေးပုပြီး ဟန်နေထူးကို ခေါင်းခါပြလိုက်တယ်။
~~~~~~
ဟန်နေထူးပြန်ရောက်လာတော့သူနဲ့အတူတေဇလဲပါလာခဲ့တယ်။ဟန်နေထူက မုန့်ထုတ်တွေကိုမေမိုးစက်ကိုပေးလိုက်ပြီး ပြန်ထွက်သွားချိန်မှာ တေဇတစ်ယောက် မေမိုးစက်အနားမယောင် မလည်နဲ့ကျန်ခဲ့တယ်။
"မိုးစက်ကတော်လိုက်တာဗျာ ... ပရိဘောဂဒီဇိုင်းတွေကို ကိုယ်တိုင် ဒီဇိုင်းဆွဲတာဆို "
တေဇက စကားမရှိစကားရှာပြီး ပြောလိုက်တော့မေမိုးစက်ရယ်လိုက်ပြီး
"ကျောင်းမှာဒါတွေပဲသင်ခဲ့ရတာကို အဆိုတော်ကြီးရဲ့ ...ကိုတေဇတို့လို မွေးရာပါအရည်အချင်းမဟုတ်ပါဘူးရှင် "
"ဟုတ်ပါပြီဗျာ...ဒါနဲ့ မနေ့ညက ဖေ့ဘုတ်မှာ ကျွန်တော်စကားလာပြောတာကို ကျွန်တော့်ကိုစာလဲမပြန်ဘူးနော် "
"ဟယ်တော့ ... အဲ့ဒါက မိုးစက်အိပ်ပျော်သွားလို့ပါ ..."
"အိပ်ပုတ်မလေးပေါ့လေ ... မိုးစက်ဆီကိုကျွန်တော်ဖုန်းဆက်လို့ရောရလားဟင် "
အနားကပ်ပြီး ခပ်တိုးတိုးမေးလိုက်တဲ့ တေဇရဲ့အမေးကြောင့် မေမိုးစက်ကိုယ်လေးဆတ်ခနဲတုန်သွားရတယ်။မေမိုးစက်ရင်တုန်တုန်နဲ့ တေဇကိုမော့ကြည့်လိုက်မိတော့ သူ့မကို ပြုံးပြီးကြည့်နေတဲ့အကြည့်တွေနဲ့ ရင်ဆိုင်လိုက်ရတာမို့ ရှက်ပြီးခေါင်းကိုငုံ့ချလိုက်မိတယ်။
"အို မသိဘူးလေ ... သူကကော်ဖီဆိုင်ထဲမှာ ကိုထူးကိုအတင်းဝင်ဖက်ခဲ့တဲ့ တစ်ယောက်မဟုတ်လား...ကြည့်ရတာတမင် ဇာတ်လမ်းစခဲ့ပုံပဲ ... ပြောသွားတာတော့ စကားကြီးစကားကျယ်နဲ့..."
ပြောလေကဲလေ အခြေအနေမို့ ဟန်နေထူးစိတ်ပိုတိုလာပြီး ပိုးအိ လက်ကို ဆောင့်ဆွဲကာလူရှင်းတဲ့နေရာကို ခေါ်လာလိုက်တယ်။
" ဒီမှာပိုးအိ... မင်းနဲ့ငါဘာမှမဆိုင်ဘူးနော်...ငါတို့ဘာသာဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းနဲ့မဆိုင်ဘူး...မင်းပြန်တော့ "
ဟန်းနေထူးဆီက နှင်တဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါပိုး အိတစ်ယောက်စိတ်တိုသွားပြီး အံကိုကြိတ်ကာ ချာခနဲလှည့်ထွက်သွားခဲ့တယ်။
~~~~
"ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ ယွန်းရယ် ...မိုးစက်က စက်ရုံကိုသွားလိုက်လို့နောက်ကျသွားတာ "
" အလကားပါ ...အလုပ်ကိုမလေးစားတဲ့သူ...အလုပ်ကို ကစားကွင်းမှတ်နေတာလား ..ကလပ်မှတ်နေတာလားမသိဘူး မိန်းမတွေတရုံးရုံးနဲ့ "
မပြောစဖူး မကျေမချမ်း ပြောနေတဲ့မြယွန်းမီကို မေမိုးစက်မျက်လုံးအပြူးသားနဲ့ ကြည့်နေမိတယ်။မြယွန်းမီဆိုတဲ့သူမ လူတစ်ယောက်ကိုအဖက်လုပ်ပြီးမကျေမချမ်းပြောနေတာကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မေမိုးစက်မြင်ဖူးတာလေ။
~~~~~~
ဧည့်ခန်းထဲဝင်ဝင်ချင်းမှာပဲ တင်းမာခက်ထန်တဲ့မျက်နှာနဲ့ ထိုင်နေတဲ့ မိခင်ကိုတွေ့လိုက်ရတာမို့ လူကအိမ်မရောက်သေးဘူး ပြဿနာက စောင့်နေပြီဆိုတာကို ဟန်နေထူးသိလိုက်တယ်။
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
အပိုင်း (၁၀) ဆက်ရန်
A Kyi Phyu
#ဧကြည်ဖြူ
စကားကိုအနိုင်နဲ့ပိုင်းပြောပြီး မြယွန်းမီထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်။နှစ်ကာလတွေကြာခဲ့ပေမဲ့ မိခင်ရဲ့ အလေးသာမှုက သူမဘက်မှာမဟုတ်သေးတာကို
သိလိုက်ရတော့ ရင်မှာလှစ်ဟာနေမိတာတော့ အမှန်ပင်။
~~~~~
ပုံကြမ်းပြပြီး ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ဖို့အတွက် မြယွန်းမီခြံရှေ့ကိုရောက်လာခဲ့ချိန်မှာ ခြံထဲကမြင်ကွင်းကြောင့်စိတ်ကတင်းခနဲ ဖြစ်သွားမိတယ်။ဟန်နေထူးဆိုတဲ့ လူက အလုပ်လုပ်ဖို့လာတာလား၊ အပျော်လာတာလားမသဲကွဲချင်တော့။ခြံထဲမှာအုပ်စုလိုက် ပျော်မြူးနေလိုက်ကြတာ။ယောကျာ်းကြီးတန်မဲ့အိုက်တင် အမျိုးမျိုးပေးနေတဲ့ သူ့ကိုကြည့်ရင်းနဲ့ စိတ်ထဲကအမြင်ကပ်လာတာမို့ ဖုန်းကောက်ဆက်လိုက်တယ်။
"တူ...တူ..တူ "
"ဟယ်လို "
"ဒီမှာကိုဟန်နေထူး...ဒီနေ့အလုပ်ကိစ္စမပြောဖြစ်ဘူးဆိုရင်လဲ ကျွန်မပြန်တော့မယ် ''
"ဗျာ .. ပြောမှာလေ .. ကျွန်တော်ကရောက်နေပြီဗျ ... ခင်ဗျားက ဘယ်မှာလဲ "
"ကျွန်မက ခြံဝမှာလေ ....ရှင်တို့ ပျော်ပွဲစားထွက်လာတာမဟုတ်ဘူးလား "
"ဟာ..မဟုတ်ပါဘူး ... သူငယ်ချင်းတွေက တွေ့ချင်တယ်ဆို့လို့ ဒီမှာချိန်းလိုက်တာပါ ..... ဝင်ခဲ့လေ...သူတို့ကခြံထဲမှာနေမှာပဲဟာ ..အနှောက်အယှက်ဖြစ်စရာ အကြောင်းမှမရှိတာ "
ဖုန်းချလိုက်ပြီးတာနဲ့ ဟန်နေထူး သူငယ်ချင်းတွေဘက်ကို လှည့်ပြောလိုက်တယ်။
"ဘော်ဒါတွေ ပျော်တာလဲပျော်ကြ...ဟိုမှာ ဒီဇိုင်နာလာနေပြီမို့ အလုပ်စကားပြောလိုက်အုံးမယ် "
ဟန်နေထူးပြောလို့အပြီးမှာ အားလုံးက ဟေးခနဲထအော်လိုက်ကြပြီး ခြံတံခါးကိုဖွင့်ပြီး၀င်လာတဲ့ မြယွန်းမီကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြတယ်။မြယွန်းမီနဲ့ပတ်သက်ပြီးအခြေအနေအကြောင်းစုံကို ဟန်နေထူးကပြောပြထားတာမို့ သူတို့အုပ်စုတွေ မျက်နှာပိုးတော့သိပ်မသေကြ။
မြယွန်းမီလဲသူမကို ကြည့်နေတဲ့အုပ်စုတွေကို တစ်ချက်မှမကြည့်ဘဲ တိုက်ထဲကိုပဲ၀င်သွားလိုက်တယ်။
~~~~~~
"ရှင်လဲ သဘောကျတယ်ဆိုရင် .... ဘယ်နေ့အလုပ်စမလဲ...အလုပ်စမဲ့ရက်ကို သူဌေးနဲ့ပဲ ပြောပါ ... ဒီမှာ... ရှင်အလုပ်ကို စိတ်မဝင်စားဘူးလား .... စိတ်မဝင်စားရင်လဲ မပြောတော့ဘူး ...ကျွန်မပြန်တော့မယ် "
စကားပြောနေရင်းကနေ မျက်လုံးအကြည့်တွေက ခြံထဲကိုရောက်နေတဲ့ ဟန်နေထူးကိုကြည့်ပြီး မြယွန်းမီအော်လိုက်မိတယ်။
ရုတ်တရက်ကြီး အအော်ခံလိုက်ရတာမို့ ဟန်နေထူးစိတ်တိုသွားပေမဲ့မြယွန်းမီကို လက်ကာပြလိုက်ပြီး
"ဆောရီး ခဏလေးကွာ....ပွဲဖျက်မဲ့ရောက်လာလို့ သွားရှင်းလိုက်အုံးမယ် "
ပြောပြီးတာနဲ့ ဟန်နေထူး ခြံထဲကို ဆင်းခဲ့လိုက်တယ်။
~~~~~~~
"ပိုးအိ ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ "
"ဘယ်လိုရောက်လာရမှာလဲ ကိုထူးရယ် ...ကားနဲ့လာတာတာပေါ့ ...ကိုထူးက ဆိုင်သစ်ဖွင့်မှာကိုတောင် ပိုးအိကိုမပြောဘူးနော် ...တော်တော်နေနိုင်တာပဲ.."
"ဆိုင်က ဖွင့်မှမဖွင့်သေးတာ...အခုမှ ဆိုင်တွင်းပြင်ဆင်မှုစလုပ်ဖို့ စီစဉ်နေတာလေ "
ပိုးအိရဲ့ ခပ်ရွဲ့ရွဲ့အပြောကို ဟန်နေထူးလဲ အသံမာမာနဲ့ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ ဒီအချိန်မှာပဲ မြယွန်းမီက စိတ်တိုပြီးတိုက်တွင်း က ထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်။တိုက်ထဲက ထွက်လာတဲ့မြယွန်းမီကိုကြည့်ပြီး ပိုးအိမျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားရပြီး နှုတ်ကလဲ ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့စကားသံတွေ ထွက်လာခဲ့တယ်။
" သူ ..သူကဟိုတစ်ယောက်မဟုတ်လား ...ဒီ...ဒီကိုဘာလာလုပ်တာလဲ "
ပိုးအိကမေးလဲမေးရင်း မြ ယွန်းမီရှေ့ကို ပြေးကာပိတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးနဲ့ မေးလိုက်တယ်။
" ဟဲ့ ..နင်က ဘာလဲ ....ဒီအထိ ဘာလာလုပ်တာလဲ ...ဘာလဲ ကို ထူးပေါ်တမင်လှဲချပြီး နင်ဇာတ်လမ်းရှာတာလား...ပြောလေ ....ပြော "
မျက်လုံးပြူးမျက်ဆန်ပြူးနဲ့မေးနေတာကို မဖြေချင်တာမို့ မြယွန်းမီကွေ့ပတ်ရှောင်ထွက်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်ပေမဲ့ ရှေ့တည့်တည့်က လိုက်ပိတ်နေတာကြောင့် စိတ်တိုလာတာကာတွန်းဖယ်ပစ်လိုက်ပြီး
"ဒီမှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ ...ရူးနေ တာလား စိတ်လဲထိန်းအုံး ...ငါက အလုပ်လုပ်ဖို့လာတာ....နင့်ကောင်ကိုလဲစိတ်မဝင်စားဘူး ..."
ပိုးအိရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းတွန်းဖယ်ပစ်လိုက်ပြီး အေးတိအေးစက်အသံကြီးနဲ့ အော်လိုက်တဲ့ မြယွန်းမီရဲ့အသံကြောင့် ဟန်နေထူးအပါအဝင် အားလုံး ငြိမ်ကျသွားကြတယ်။ မြယွန်းမီက မကျေနပ်သေးဘဲ ဟန်နေထူး ဘက်ကိုလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး
"ဒီမှာ ဦးဟန်နေထူး ... အလုပ်လုပ်မယ်ဆိုရင်တိတိကျကျလုပ်ပါ ...ကလေးကစားသလိုလာမလုပ်နဲ့ ... ရှေ့ဆက်ဒီလိုပုံစံမျိုးပဲ ဆက်လုပ်နေမယ်ဆိုင် ..တခြားတစ်ယောက်နဲ့ လက်တွဲလိုက်ပါ ..... ကျွန်မအဲ့လောက်အချိန်မပေါဘူး "
အေးစက်စက်ပုံစံနဲ့ ပြောပြီး ထွက်သွားတဲ့ မြယွန်းမီကိုကြည့်ပြီး ဟန်နေထူးဘယ်သူ့ကို ဒေါသထွက်လို့ ထွက်ရမှန်းမသိဖြစ်သွားရတယ်။ဟန်နေထူးလို့ ပြောလိုက်တာနဲ့ မိန်းမလှလေးတွေဝိုင်းနေတဲ့သူလိုလူကိုများပြောသွားပုံက သူငယ်ချင်းတွေကြား အရှက်ခွဲသွားသလိုပင်။ မခံချင်စိတ်နဲ့ ဒေါသစိတ်က ဘယ်သူ့ကိုပေါက်ကွဲရမှန်းမသိဖြစ်နေချိန်မှာ မျက်စိရှေ့မှာရပ်နေတဲ့ပိုးအိဆီပဲရောက်သွားရတော့တယ်။
"မင်းဘာလာရှုပ်တာလဲ ပိုးအိ...သူက ငါ့ဆိုင်ကိုပြင်ဆင်ပေးမဲ့ ဒီဇိုင်နာကွ "
#ရူးနေတဲ့ကြယ်
(အခန်းဆက်ဝတ္ထု)
အပိုင်း (၉)
******
မိခင်ရဲ့သဘောထားကို မြယွန်းမီမလွန်ရဲပေမဲ့ ဖခင်နဲ့အတူနေခဲ့တဲ့အိမ်ဖြစ်ပြီး မွေးကတည်းက နေခဲ့တဲ့အိမ်မို့ နှမြောတသစိတ်နဲ့ ရင်ထဲမှာဆို့နင့်နေမိတယ်။ငွေကြေးအတွက်ဖြေရှင်းနည်းလမ်းကလဲ ဒီတစ်ခုပဲရှိတာကို မြယွန်းမီသိပါတယ်။သို့ပေမဲ့ စိတ်က မိခင်ရဲ့အကြံအစည်ကို အခါခါတားဆီးနေမိတယ်။အစ်ကိုဖြစ်သူကိုလဲ မှတ်လောက်သားလောက်အောင်ပစ်ထားလိုက်စေချင်တဲ့စိတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်နေမိတယ်။
~~~~
" မိယွန်း မလိုတဲ့ပစ္စည်းတွေကို အရင်ထုတ်ပြီး လွှင့်ပစ်ဖို့လုပ်...အဝတ်အစားတွေလဲဝတ်တာတွေပဲယူ"
"အိမ်ကတည့်သွားပြီလား အမ ."
"အင်း ..စရံချပြီးသွားပြီ....နေလို့တော့ရသေးတယ်..."
ပြောနေတဲ့ မိခင်တော့ ဘယ်လိုနေတယ်မသိပါ။ မြယွန်းမီနားထောင်ရင်းမျက်ရည်ပါကျလာမိတယ်။တကယ်တမ်း ပြောင်းရွေ့ရမယ်ဆိုတော့ အစ်ကိုဖြစ်သူကို ဒေါသတွေထွက်လာမိတယ်။ သူသာကောင်းကောင်းမွန်မွန်နေခဲ့ရင် ဒီလိုတွေဖြစ်လာစရာအကြောင်း မရှိဘူး မဟုတ်လား။
" ဒီနေ့ ... အမေကိစ္စလေးရှိလို့ ဈေးမသွားနိုင်ဘူး ..သမီးဆိုင်ခဏလောက်ထိုင်ပေးမလား "
"ဟုတ်ကဲ့ အမေ "
~~~~~~
အိမ်ပေါ်တက်တက်ချင်းမှာပဲ ဧည့်ခန်းထဲမှာမိခင်နဲ့အတူ ရှေ့နေ့ ဝတ်စုံနဲ့ လူတစ်ယောက်ရယ်အစ်ကိုဖြစ်သူကိုပါ တွေ့လိုက်ရတာမို့ မြယွန်းမီခြေလှမ်းတွေ့တုံ့ခနဲဖြစ်သွားရတယ်။
"သမီးပြန်ရောက်ပြီ အမေ "
မိခင်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး မြယွန်းမီအနောက်ခန်းထဲကို ဝင်လာခဲ့လိုက်ရင်း စကားသံတွေကို မသိမသာနားစွင့်နေမိတယ်။
" သူတို့က သိန်းငါးရာတောင်းတယ်...လျှော်ကြေးပေးလိုက်ရင်တော့ အချိန်ကုန်လဲသက်သာပြီးလူမသိသူမသိပြီးသွားနိုင်တာပေါ့ ...ဒါပေမဲ့ သူတို့ဘက်က ဒါကြီးနဲ့ နောက်တစ်ချိန်အထိလိုက်ရှုပ်နေမှာစိုးတာ ...အဓိကက မိန်းခလေးကတခြားယောက်ျားတွေနဲ့ ပတ်သက်နေတဲ့ သက်သေတွေရရင်တော့ ရှုံးစရာအကြောင်းမရှိဘူးပေါ့ "
" ဒါဆို သက်သေကိုရအောင်ရှာကြတာပေါ့ဆရာ...သူတို့ကိုတော့ သိန်းငါးရား မပေးဘူး...တခြားလူတွေကိုပဲ ဝေမျှပေးလိုက်မယ် "
" ဒါဆိုရင် ... ပထမဆုံးရုံးချိန်မှာ သက်သေတစ်ခုလောက်ဖြစ်ဖြစ်ရ ရင် ပိုအဆင်ပြေတာပေါ့ ...ကျွန်တော်တို့ဘက်ကလဲ ဂုဏ်သိက္ခာညှိုနွမ်းစေမှုနဲ့ ပြန်စွဲထားတော့ နှစ်ဖက်အကြိတ်အနယ်ဖြစ်ကြမှာပဲ...မောင်လင်းမြတ်ဇင်က တရားခွင်မှာ ဆရာပြောတဲ့အတိုင်း အပိုအလိုမရှိအောင်ပြောပါ ..."
"ဟုတ် ..ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ "
" ဒီမိန်းခလေးဟာ တကယ်ပဲတွဲသမျှရည်စားတိုင်းနဲ့အတူလိုက်အိပ်တတ်တဲ့အကျင့်ရှိတာကို တရားရုံးမှာ ထင်ထင်ရှားရှားပြနိုင်ဖို့ပဲ အရေးကြီးတယ်"
ကြားနေရတဲ့စကားတွေကြောင့် မြယွန်းမိသက်ပြင်းမောတွေသာချနေမိတယ်။အစ်ကိုဖြစ်သူ ရည်းစားတတစ်ယောက်ထားလိုက်တဲ့ကိစ္စက မြယွန်းမီတို့ကို အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ဘ၀ကိုရောက်စေခဲ့တဲ့အထိဖြစ်လာခဲ့တာက တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပင်။နှစ်ဖက်လုံးလဲ မှားမှန်းသိသိနဲ့ မညှိနှိုင်းကြဘဲ မာနတွေ အတ္တတွေနဲ့ရှေ့ဆက်တိုးနေကြပုံက တွေ့မြင်နေရသူအတွက် စိတ်ပျက်စရာကောင်းလှတယ်။
~~~~~~~
" မိပန်းညည်းလဲ ဒီရက်ပိုင်းတော့ အသွားအလာအနေအထိုင် ဆင်ခြင်ပါအေ ... ညည်းကိုတရားပြန်စွဲထားတာ သိတယ်မဟုတ်လား ..."
မိခင်ဖြစ်သူရဲ့စကားကို ပန်းသွေးချယ်တစ်ယောက် ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး
"အေးဆေးပါ အမေရယ် ...သူတို့ဘက်က သက်သေပြနိုင်တယ်ဆိုရင်လဲ .. တွဲသွားတွဲလာပုံလောက်နေမှာပေါ့ ... သမီးဆီမှာက အိပ်ခန်းထဲကပုံတွေဗီဒီယိုတွေရှိနေတာ အမေရဲ့ ... ဘာမှစိတ်ပူနေစရာမလိုပါဘူး ... အိမ်ထဲမှာ အောင်းနေဖို့တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး...ချယ်ပျင်းတယ်အမေရဲ့ "
ပန်းသွေးချယ်က ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ပိုင်နိုင်စွာပြောလိုက်ပြီး အပြင်သွားဖို့ပြင်လိုက်တယ်။
~~~~~
တစ်နေ့တစ်နေ့ အလုပ်များနေတဲ့မိခင်ကြောင့် မြယွန်းမီမှာ ကျောင်းပျက်ကွက်ရက်တွေများပြီး အထည်ဆိုင်မှာပဲ အချိန်ကုန်နေရတယ်။အိမ်ပြောင်းရွှေ့ဖို့ရက် က တစ်လတောင်ကျော်လာခဲ့ပြီဖြစ်ပေမဲ့ ဘယ်ကိုပြောင်းရမှန်းလဲမသိတဲ့အဖြစ်။အထည်ဆိုင်လေးအခြေအနေပျက်ယွင်းသွားရင်ဖြင့် မြယွန်းမီတို့မိသားစုရဲ့အနာဂတ်လမ်းက မတွေးဝံ့စရာပေ။
" ဒီပိတ်ရက်မှာအိမ်ပြောင်းကြမယ် မိယွန်း... တိုက်ခန်းကကျဉ်းတယ် ...လိုတဲ့ပစွည်းပဲယူမယ်ကြားလား "
" ဟုတ် ..ဟုတ်ကဲ့ အမေ...ဒါနဲ့ အမေ့သားကိစ္စကရော ဘယ်လိုဖြစ်သွားပြီလဲ "
''ဒီကိစ္စကို ညည်းစိတ်ဝင်စားသေးတယ်ပေါ့လေ ဟုတ်လား ... ငါ့တို့ဘက်ကသာရှုံးရင်... ညည်းအစ်ကိုလဲ အနည်းဆုံးထောင်ငါးနှစ်ပဲ ... ဒါနဲ့မပြီးသေးဘူးနော် ....သူတို့ကို လျော်ကြေးပေးရအုံးမှာ သိရဲ့လား ... ဒါပေမဲ့ ဒါတွေကို ညည်း ပူစရာမလိုပါဘူး ... ဒီတစ်ခေါက်ရုံးချိန်းမှာ အမေတို့ဘက်မှာ သက်သေတွေရှိနေပါပြီ ... မကြာခင်မှာ ဒီတရားခွင်လဲပြီးဆုံတော့မှာပါ "
အမေကသားဇောဖြင့် မောရမှန်းမသိပါ။ မြယွန်းမီမှာသာ ပင်ပန်းလွန်းတဲ့ ဒဏ်တွေကြောင့် လူကတဖြည်းဖြည်းပိန်လှီလာခဲ့ရတယ်။အမေကတော့ ဒါကိုသတိထားမိပုံပင်မရပါ သူ့အတွေး သူ့မျက်လုံးထဲမှာ သားကိုပဲမြင်နေခဲ့ပုံပင်။
" ဒီလောက်ဖြစ်နေတာ အဲ့ဒီအဘွားကြီးရဲ့ငွေတွေကို ရအောင်ကိုယူပြအုံးမယ် ... အဲ့ဒီအဘွားကြီး ပုံမလာတာကို သမီးအစကတည်းက သိတယ် ... သူ့သားကိုရောဘယ်သူက ယူမယ်ပြောလို့လဲ ..ကြည်နေ သူ့သားကိုထောင်ချပစ်ပြီး ...သူတို့ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို သမီးရအောင်ယူပြမယ် "
" သမီးမှာသက်သေတွေရော ရှိလို့လား ..."
"ရှိတာပေါ့ အမေရဲ့ ...ဓါတ်ပုံ သက်သေလား ..ဗီဒီယိုသက်သေ လား အစုံရှိတယ်..."
"ဒါဆိုရင် ပွဲပြီးပြီပဲ ....အမေ ရှေ့နေတစ်ယောက်ရှာထားလိုက် တော့မယ် ..သမီးလဲ ဒီရက်ပိုင်းမှာ အပြင် သိပ်မထွက်နဲ့တော့ "
" ရပါတယ်အမေရယ်.. အေးဆေး ပါ ...အဘွားကြီးက သူ့သားနဲ့သမီးကို ...မိုးချုပ်တာနဲ့ အခန်းအောင်းခိုင်းထားတဲ့ငတုံးတွေပါ .."
~~~~
မိခင်ဖြစ်သူနဲ့ အစ်ကိုဖြစ်သူ
တို့ စကားပြောနေချိန်မှာ မြယွန်းမီ နားထောင်မနေတော့ဘဲ စာကြည့်စားပွဲမှာပဲ ထိုင်နေလိုက်တယ်။
~~~~~~
"ကျွန်တော် သူ့ကိုလုံးဝလက်မထပ်နိုင်ဘူး အမေ ... "
လင်းမြတ်ဇင်က ခါးခါးသီးသီး ငြင်းဆိုလိုက်တာမို့ ဒေါ်မြစန္ဒာ သားဖြစ်သူကိုကြည့်လိုက်ပြီး
"ပြောတာ လွယ်လှချည်လားလင်းမြတ်ဇင်ရဲ့ ...ဒီလိုတွေဖြစ်မှာစိုးလို့ ငါအတန်တန်တားခဲ့တယ်လေ .. မင်းပဲချစ်လှချည်ရဲ့ဆို ဘာလို့လက်မထပ်ချင်ရတာလဲ ....တာဝန်ယူချင်စိတ်မရှိဘဲ သူများသားသမီးကို စော်ကားရလားဟဲ့ "
" ကျွန်တော်စော်ကားတာမဟုတ်ဘူးအမေ .... တာဝန်မယူချင်လို့လဲမဟုတ်ဘူး ...သူကကျွန်တော်နဲ့ပဲ အတူအိပ်တာမဟုတ်ဘူး ... ကျွန်တော်နဲ့တွဲနေရင်းက တခြားကောင်တွေနဲ့ပါ လိုက်အိပ်နေတာ ..... သူ့အကြောင်းကို သိလို့ ကျွန်တော် သူ့ကိုအဆက်ဖြတ်လိုက်တာပါ "
သားဖြစ်သူရဲ့ စကားကြောင့် ဒေါ်မြစန္ဒာ ရင်ဘတ်ကို လက်နဲ့ပါဖိထားလိုက်ရတယ်။
" အဲ့ဒီတော့ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ လင်းမြတ်ဇင်ရဲ့ ... အဲ့ကောင်မလေးရှုပ်ပွေတာကို မင်းသက်သေပြနိုင်လို့လား ... မင်းကို သူတို့က ရုံးတိုင်မှာတဲ့ ....သူတို့မှာ သက်သေရှိတယ်တဲ့ သိရဲ့လား ...ဒီလိုအမှုနဲ့ ထောင်ကျခဲ့ရင်လဲ မင်းတစ်ဘ၀လုံးနာလန်ထူမှာ မဟုတ်တော့ဘူး ... ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ လင်းမြတ်ဇင်ရဲ့ ..ငါသေသာသေပစ်လိုက်ချင်ပါတော့တယ်ဟယ် "
ဒေါ်မြစန္ဒာပြောရင်း မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ငိုချပစ်လိုက်တယ်။လင်းမြတ်ဇင်ကတော့နေရာမှာငူငူ ချည်းထိုင်နေခဲ့တယ်။
"ကျွန်တော့် သူ့ကိုရွံတယ် အမေ ... အတူအိပ်တဲ့အခြေအနေထိဖြစ်ရတာလဲ သူမြူဆွယ်လို့ဖြစ်ရတာ... "
" မင်းအခုမှ အဲ့ဒီလိုပြောလို့မရဘူး လင်းမြတ်ဇင်ရဲ့ ...သူဘယ်လိုပဲ မြူဆွယ်ပါစေမင်းပါမှဖြစ်မှာ လေ ... တဏှာရာဂစိတ်ဆိုတာလူတိုင်းမှာရှိတယ် ... ဒါပေမဲ့အဲ့ဒီစိတ်ကို အသိဉာဏ်နဲ့သိက္ခာနဲ့ထိန်းနိုင် ရတယ်....ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် လူတွေဟာတိရစ္ဆာန်နဲ့ ဘာကွာတော့မှာလဲ ... ငါတို့ရှေ့ဆက်ဘာလုပ်ကြမလဲ"
ပြောရင်းနဲ့မှ ဒေါ်မြစန္ဒာ အသက်ရှူတွေပါကြပ်လာခဲ့တယ်။
"မိယွန်း ...မိယွန်းလာပါအုံး ...အမေ့ကိုဆေးယူပေးပါအုံး ...အမေခေါင်းတွေ အရမ်းမူးလာပြီး "
စကားဝိုင်းကို နားစွင့်နေတဲ့ မြယွန်းမီမှာ မိခင်ရဲ့အသံကြောင့် ဆေးယူပြီး မိခင်ဆီအပြေးသွားလိုက်ရတယ်။မိခင်နားကို ရောက်တဲ့အခါ မိခင်ဘေးနားမှာ မလှုပ်မယှက်ထိုင်နေတဲ့ အစ်ကိုဖြစ်သူကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲတိုသွားရတယ်။လုပ်တုန်းကလုပ်ခဲ့ပြီးမှ ပြဿနာဖြစ်လာတော့ မိဘကိုဒုက္ခပေးဖို့ကိုပဲ သတိရတဲ့သူ။အစ်ကိုတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ သံယောဇဉ်ရှိရှိ မိခင်နဲ့တော့မလဲနိုင်ပါဘူး။
~~~~~
"အမေဈေးရောင်းမသွားနဲ့နားလိုက်ပါ ... သမီးဒီနေ့ ကျောင်းမသွားတော့ဘူးလေ "
"ရတယ် မလိုဘူး ..ငါလုပ်နိုင်တယ် ... ကျောင်းက အရေးကြီးတယ် ..ကျောင်းပဲသွားတက် .. ဒါနဲ့ ညည်းအစ်ကိုမနိုးသေးဘူးလား ..သွားနှိုးစမ်း...ကိစ္စက ဒီတိုင်းနေရုံနဲ့ ပြီးမတဲ့လား "
"ဟုတ်ကဲ့ အမေ "
မိခင်ရဲ့ ခိုင်းစေမှုကြောင့် မြယွန်းမီစိတ်မပါလက်မပါနဲ့ အစ်ကိုဖြစ်သူ အခန်းရှေ့ကို ရောက်သွားရတယ်။
" ဒေါက် ....ဒေါက် "
" အမေခေါ်နေတယ် "
အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ခေါ်လိုက်ပေမဲ့ အထဲကအသံမကြားရတာမို့ မြယွန်းမီထပ်အော်လိုက်တယ်။
"မနိုးသေးဘူးလား ...အမေခေါ်နေတယ် "
နောက်တစ်ကြိမ်ထပ်ပြီး ခေါ်လိုက်ချိန်မှာတော့ အခန်းတံခါးက ပွင့်လာပြီး လင်းမြတ်ဇင်အခန်းထဲက ထွက်လာခဲ့တယ်။
~~~~~
"မင်း ဒီနေ့ဘယ်မှမသွားနဲ့အုံး....အပြင်လဲမထွက်နဲ့ ...အဲ့ဒီမိန်းမတွေအိမ်ကိုလာရင်လဲထွက် မတွေ့နဲ့ ကြားလား ...."
မိခင်ရဲ့စကားကိုလင်းမြတ် ခေါင်းလဲမငြိမ့် ခေါင်းလဲမခါဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာနားထောင်နေခဲ့တယ်။
"ဖုန်းဆက်လို့ပဲဖြစ်ဖြစ် ... မင်းတို့ချင်း စကားပြောဖြစ်ရင် ..သူ့ကို ဆဲဆိုတာတွေဘာတွေ ..မိုက်မိုက်ရိုင်းရိုင်းမပြောနဲ့နော် ... ဒီလိုကိစ္စတွေမှာ ... ယောကျာ်းလေးက တစ်ပန်းရှုံးပြီးသားပဲ ... ဒီကိစ္စတွေက မင်းပါလို့ဖြစ်ခဲ့တာ ခုမှခေါင်းရှောင်လို့တော့မရဘူး ''
ဒေါ်မြစန္ဒာတို့ ထွက်လာကြချိန်မှာတော့ လင်းမြတ်ဇင်တစ်ယောက်တည်း အိမ်မှာကျန်ခဲ့တော့တယ်။
#ရူးနေတဲ့ကြယ်
(အခန်းဆက်ဝတ္ထု )
အပိုင်း (၈)
*******
အမျိုးသမီးရဲ့စကားကြောင့် ဒေါ်မြစန္ဒာရင်တွေဒိန်းခနဲ ဆောင့်ခုန်သွားခဲ့ရတယ်။ ဧည့်သည်အတွက်ကော်ဖီနဲ့ မုန့်သွားယူဖို့ပြင်နေတဲ့ မြယွန်းမီရဲ့ ခြေလှမ်းတွေလဲ ရပ်တန့်သွားရတော့တယ်။
"ထိုင် ..ထိုင်ကြပါအုံးရှင် ..သားရေးသမီးရေးကိစ္စဆိုတာ ဘာကိုပြောတာလဲရှင် ..နားမရှင်းလို့ပါ "
ဒေါ်မြစန္ဒာဟန်မပျက်အောင် ထိန်းရင်းမေးလိုက်တယ်။
"ဒီလိုပါ ...ကျွန်မသမီးပန်းသွေး ချယ်နဲ့ ... ဒေါ်မြစန္ဒာရဲ့သားလင်းမြတ်ဇင်က ချစ်သူတွေဖြစ်နေကြတာကြာပါပြီ ..သူတို့ချင်းလဲ အတူတူနေကြတယ်လို ပြောပါတယ် ... ဒါကလဲ ဒေါ်မြစန္ဒာရဲ့ သားကလက်ထပ်ယူမယ်လို့ပြောလို့ ကျွန်မသမီးကလိုက်လျောခဲ့တာပါ ..အခုတော့ ကျွန်မသမီးကို မပြောမဆိုနဲ့အဆက်အသွယ်ဖြတ်ထားတာကြာပါပြီ ...ဒီကိစ္စကို ဒေါ်မြစန္ဒာဘက်က ဘယ်လိုစီစဉ်ပေးမလဲ "
"ရှင် "
ကြားလိုက်ရတဲ့ စကားတွေကြောင့် ဒေါ်မြစန္ဒာ ကြက်သေသေသွားမိတယ်။ဖြုန်းခနဲ ဘာစကားမှ ပြန်မပြောနိုင်သေးဘဲ အတန်ကြာအောင် အမျိုးသမီးကိုကြောင်ငေးကြည့်နေမိတယ်။
"နောက်တစ်ပတ်အတွင်းမှ ... ဒေါ်မြစန္ဒာ ရဲ့သားဆီက အဆက်အသွယ်မရရင် ... သူ့ကို ကာမလိမ်လည်ရယူမှုနဲ့ တရားစွဲမှာပါ့ "
ကြားလိုက်ရတဲ့ စကားက ဒေါ်မြစန္ဒာရဲ့ နားထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံးပေါက်ကွဲသွားသလိုပါပင်။အသားများပင်ဆိုးဆိုးဆတ်ဆတ်တုန်လာရတယ်။
"နေ..နေပါအုံး ဒေါ်သင်းသင်းကြူ ... လူငယ်တွေကိစ္စမှာ ...ကျွန်မတို့လူကြီးတွေက ဘာလို့ဝင်ပါရမှာလဲ ... သူတို့ကျေနပ်လို့ သူတို့ချင်းဖြစ်ခဲ့ကြတဲ့ကိစ္စပဲလေ ...သမီးရည်းစားဖြစ်တိုင်း လက်ထပ်ရမယ်လို့ ထုံးစံရှိလို့လား "
"ဘာပြောလိုက်တယ် ဒေါ်မြစန္ဒာ ...ရှင်သားသမီးချင်းစာနာစိတ်မရှိဘူးလား ... သားရှင်ဆိုပြီး စကားကိုလက်လွတ်စပယ် မပြောနဲ့နော် ... ရှင်ကမိဘတစ်ယောက်ပဲ...ရှင့်မှာတာဝန်အပြည့်ရှိ တယ် "
"ကျွန်မမှာ တာဝန်ရှိတယ်ဟုတ်လား ...ဘာလဲ ကျွန်မကသူတို့ကိုအတူအိပ်ခိုင်းခဲ့လို့လား ပြောပါအုံး ...ဒီလိုတွေဖြစ်လာမှာစိုးလို့ ..ကျွှန်မသားကိုရောရှင့်သမီးကိုပါ ဆိုဆုံးမခဲ့တယ်...ဒါပေမဲ့ ရှင့်သမီးက သားအမိချင်းတောင်ပြန်ပေးစားခဲ့သေးတယ်လေ ...."
"ရှင်ခုချိန်မှဒီလို မပြောနဲ့ ..ဒါကရှင့်သား လုပ်ထားတဲ့ကိစွပဲ ..ရှင်တာဝန်ယူရမှာပဲ ... ခေါင်းရှောင်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့ "
"ကျွန်မက ခေါင်းရှောင်နေတာ မဟုတ်ဘူး ...သူတို့ဘာသာကြည့်ဖြူပြီး အတူအိပ်ခဲ့တုန်းကအိပ်ခဲ့ပြီး ..အဆင်မပြေလို့ ခွါပြဲကြတာကို ..ကျွန်မသားကို ထောင်ချမယ်လို့ စပြောတာကရှင်လေ ... ကျွန်ရှင်းရှင်းပဲပြောလိုက်မယ် ..ရှင့်သမီးကို ကျွန်မသားနဲ့ သဘောမတူနိုင်လို့ ....ကျွန်မကတော့မပေးစားနိုင်ဘူး ...သူ့သဘောနဲ့သူယူလဲမတားဘူး....သူ့အတွက်လဲတစ်ပြားတစ်ချပ်မှမထောက်ပံ့နိုင်ဘူး ...အရှင်းဆုံးပြောထားတာ "
" ဘာပြောလိုက်တယ် ... ကိုယ်ချင်းစာတရားကင်းမဲ့ လှချည်လား .. နင့်မှာလဲသမီးရှိတယ်ဆိုတာကို မမေ့နဲ့အုံး "
"တော်စမ်း ... ငါ့သမီးကို ဆွဲမထည့်နဲ့ ...ငါ့သမီးကသာ ရည်းစားဘဝမှာ အတူလိုက်အိပ်ရလောက်အောင် အရှက်သိက္ခာကင်းမဲ့တဲ့သူဆိုရင် ငါကိုယ်တိုင်သတ်ပစ်မယ် ... အတူလိုက်အိပ်ရင် ဒီလိုပြဿနာတွေဖြစ်မယ်ဆိုတာ မစဉ်းစားမိကြဘူးလား ... ပြဿနာဖြစ်လာမှ မိဘကိုဒုက္ခပေးရလား ... လင်းမြတ်ဇင်အခုအိမ်မှာမရှိဘူး ....သူပြန်လာရင် ရှင်တို့ဆီလွှတ်ပေးလိုက်မယ်...အခုပြန်ကြပါတော့ "
အခြေအနေက တင်းမာလာပြီး ဒေါ်မြစန္ဒာက ဒေါ်သင်းသင်းကြူတို့ကို ပြန်ခိုင်းလိုက်တယ်။
" ပြန်မှာပါ ...ရှင့်လို မိန်းမမျိုးနဲ့လဲ စကားမပြောချင်ပါဘူး...လင်းမြတ်ဇင်ဆိုတဲ့ကောင်လာရင်သာ အမြန်းဆုံးလာတွေ့ခိုင်းလိုက်ပါ ...တစ်ပတ်ကျော်လို့မှ ပေါ်မလာရင်... ရှင့်သားကိုမုဒိမ်းမှုနဲ့ ထောင်ချပစ်မယ်... ကျွန်မတို့မှာ သက်သေတွေ အကုန်ရှိတယ် "
ဒေါနဲ့မောနဲ့ ပြောပြီးထွက်သွားတဲ့ ဒေါ်သင်းသင်းကြူတို့ကို ကြည့်ပြီး ဒေါ်မြစန္ဒာဆိုဖာခုံပေါ်အရုပ် ကြိုးပြတ်လဲကျသွားရတော့တယ်။
'' အမေ ...အမေသတိထားအုံးလေ ... မူးလို့လား ..ဆရာဝန်သွားခေါ်လိုက်ရမလား "
ခေါ် မြစန္ဒာဘာမှမပြောနိုင်ပါ။နားထင်ကို လက်နဲ့အသာဖိရင်း သမီးဖြစ်သူကိုခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ရတယ်။
~~~~~
"အသက်က ခုမှလေးဆယ်ထဲ ဝင်မယ်ကြံသေးတာနော် မမမြ ... ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဂရုစိုက်မှပေါ့ ... သွေးပေါင်တွေလဲကျနေတယ်နော် .... ဒီရက်ပိုင်းတော့ နားနားနေနေပြီး အိပ်ရေး၀အောင်အိပ်အုံး "
ဆရာဝန်မလေးနဲ့က ရင်းနှီးနေတဲ့သူဖြစ်တာမို့ ဆရာဝန်မလေးက ရင်းရင်းနှီးနှီးပဲပြောလာခဲ့တယ်။ဒေါ်မြစန္ဒာကတော့ ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ်သာသိတာမို့ မချိပြုံးနဲ့သာနားထောင်နေလိုက်ရတယ်။
~~~~~~
" မြစန္ဒာဆိုတဲ့မိန်းမမောက်မာချက်
က ...ညည်းတို့လက်ထပ်လဲ မထားဘဲ့တဲ့လေ... ငွေတော့တစ်ပြားတစ်ချပ်မှမပေးဘူးတဲ့ဟေ "
ဒေါ်သင်းသင်းကြူ မကျေမချမ်းနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
