အချစ်/အလွမ်း/ လျှို့ဝှက်သဲဖို ရသစုံ ဝတ္ထုများ ဧကြည်ဖြူ

ဧကြည်ဖြူ "အဝါရောင်ရဲတိုက် " အပိုင်း ( ၁၈ ) ***** သလင်းဖြူ ပြတင်းဝကနေ ခွါလိုက်ပြီး အိတ်ဆောင် ဓါးမြှောင်လေးကို အိတ်ထဲထည့်လိုက်သည် ။ပြီးနောက် ဖုန်းကိုယူလိုက်ပြီး အခန်းတံခါးကို ခပ်ဖြည်းဖြည်းဖွင့်ကာ အပြင်သို့ထွက်လိုက်သည်။အပေါ်ထပ်တစ်ထပ်လုံးတွင် သလင်းဖြူအပါအဝင် သုံးယောက်တည်းရှိသောကြောင့် တိတ်ဆိတ်လွန်းနေသည်။သလင်းဖြူ ခြေကို ခပ်ဖွဖွနင်းခဲ့ရင်း အနောက်ဘက် ရေချိုးခန်းများဘက်သို့ ခြေကို ဖွနင်း၍ လျှောက်လာခဲ့သည်။ငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်နေသော မီးရောင်မှိန်မှိန်အောက်တွင် ရှည်မျောမျောကြီးဖြစ်နေသော ကိုယ့်အရိပ် ကိုယ်ပြန်မြင်နေသည်ကိုပင် တစ်ချက်တစ်ချက်၌ ရင်သည် ဒိန်းခနဲ ဆောင့်၍ခုန်မိလေသည်။ အစ်ကိုစိုင်းလွှမ်း သေဆုံးထားသည်မှာလည်း မကြာသေးသောကြောင့် မသိမသာ ကြောက်စိတ်ကလေးဝင်ကာ ရင်ထဲ၌ကတုန်ကယင် ဖြစ်နေလေသည်။ သလင်းဖြူ နောက်ဘက်ဆောင်သို့ရောက်သောအခါ ရေချိုးခန်းထဲကို ၀င်လိုက်ပြီး ရေချိုးဇလားနောက်ရှိ တံခါးကို ခပ်ဖြည်းဖြစ် ဖွင့်လိုက်သည်။ အခန်းတံခါးပွင့်သွားသောအခါ မှောင်မိုက်နေသော အခန်းကို တွေ့မြင်လိုက်ရသောကြောင့် သလင်းဖြူကျောထဲစိမ့်လာမိသည်။မကြောက်ဘူးဟု အားတင်းထားသော်လည်း ခြေလက်များ မသိမသာတုန်းယင်နေမိသည်။ မှောင်မိုက်နေသော အခန်းထဲတွင် ဖုန်းမီးကို အသာထွန်းလိုက်ပြီး တံခါးသော့ရှိရာဆီကို လှမ်းသွားလိုက်သည်။လူအိပ်ခွင့်မရှိသော ဂိုထောင်ထဲတွင် သူတို့ ဘာတွေ မကောင်းကြံစည်နေကြသည်ကို မှတ်တမ်း ယူရမည်။မိမိအသက်ကို စောင့်ရှောက်နိုင်ရေးအတွက် သလင်းဖြူ ဤမျှလောက်တော့ ရဲရင့်စွန့်စားရပေမည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာ ကြည်ရှုပြီးနောက် သလင်းဖြူ ကြောင်လိမ်လှေကားအတိုင် ဆင်းလာခဲ့သည်။ ခြံထဲ၌ မီးလုံးအချို့ ထွန်းထားသော်လည်း မီးလုံးတစ်လုံးနှင့် တစ်လုံး အလှမ်းကွာသည့်အပြင် သစ်ပင်ကြီးများရှိသောကြောင့် ခြံထဲတင် မှောင်တစ်ဝက်လင်တစ်ဝက်ဖြစ်၍နေလေသည်။ " ဝူး ...အူး...အူး...အူး ...." ဆွဲဆွဲငင်ငင်အူလိုက်သော ခွေးအူသံများကြောင့်သလင်းဖြူ ခန္ဓာကိုယ်လေး တောင့်မတ်သွားမိသည်။ရှေ့ဆက်ရမည်ကိုပင် မဝံ့မရဲဖြစ်သွားမိလေသည်။မှောင်ရိပ်သစ်ပင်အောက်တွင် ခေတ္တမျှ ရပ်လိုက်ပြီး စိတ်ကို ငြိမ်အောင်ထိန်းလိုက်သည်။ပြီးနောက် ဂိုထောင် ဘက်သို့ ခြေလှမ်းများကို ဦးတည်လိုက်လိုက်သည်။ ဂိုထောင်အနီးသို့ ခြေလှမ်းများ ပို၍နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ နှလုံးခုန်သံများလည်း ပိုမိုမြန်ဆန်လာလေသည်။ခြံကျယ်ကြီးထဲတွင်တော့ တစ်ချက်တစ်ချက်ထွက်ပေါ်လာသော ညဉ့်ငှက်များ၏ အသံများမှအပ ချောက်ချားစရာကောင်းအောင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေလေသည်။သလင်းဖြူ အသက်ကို ဝအောင်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး မှောင်ရိပ်ကျနေသော ဂိုထောင်ဘေးဘို့ ဖျတ်ခနဲ ကူးသွားလိုက်သည်။ဂိုထောင်သည် အခိုင်အမာ တည်ဆောက်ထားသောကြောင့် ဂိုထောင်းထဲမှ အသံများနှင့် အဖြစ်အပျက်များကိုတော့ အလွယ်တကူ ကြားနိုင်မြင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။သလင်းဖြူ ဂိုထောင် နံရံဘေးတွင်ကပ်၍ ခန္ဓာကိုယ်ကို တရွေ့ရွေ့တိုးသွားပြီးလျှင် တံခါးပေါက်ရှိရာဆီသို့ သွားလိုက်လေသည်။သလင်းဖြူသည် ရှေ့သို့ အာရုံစိုက်၍ သွားနေရာ မိမိနောက်တွင် လူတစ်ယောက်ရောက်လာသည်ကို မသိလိုက်ဘဲ ရှိလေသည်။ သလင်းဖြူ ခြေတစ်လှမ်းကို ရှေ့သို့ လှမ်းရန် အားပြုလိုက်စဉ်မှာပင် နောက်မှ ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သောကြောင့် သလင်းဖြူ သွေးပျက်မတတ် ထိတ်လန့်သွားမိပြီလျှင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆောင့်ရုန်းလိုက်ပစ်လိုက်သည်။ "သလင်းဖြူ ...ကိုယ်ပါ ထွဋ်ခေါင်လေ " သလင်းဖြူ အားမာန်အပြည့်သည့် ထည့်၍ ရုန်းကန်နေစဉ်မှာပင် ကြားလိုက်ရသော ခပ်အုပ်အုပ်အသံကြောင့် အံ့သြတကြီးမေးလိုက်မိလေသည်။ " ရှင် ...ရှင်က ဘယ်လို ရောက်လာတာလဲ " " ရှူး တိုးတိုး ...ပြီးရင် ပြောပြမယ် ..ငြိမ်ငြိမ်နေ ...." ထွဋ်ခေါင်က ပြောပြီး သလင်းဖြူ၏ လက်ကို ဆွဲကာ ဂိုထောင်နှင့် ဝေးရာဆီသို့ဆွဲခေါ်ခဲ့လေသည်။ သလင်းဖြူလည်း ထွ ဋ်ခေါင် ဆွဲခေါ်ရာနောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့ပြီးနောက် ဂိုထောင်နှင့် ခပ်လှမ်းလှမ်းနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ထွဋ်ခေါင် လက်မှ ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး အိတ်ထဲမှ ဓါးကို ထုတ်ကာထွဋ်ခေါင်းကို ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီး ဒေါသနှင့် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်မလှုပ်နဲ့နော် ကျွန်မတကယ်ထိုးလိုက်မှာ ... ပြော ရှင်ဘာလို့ ကျွန်မကိုတားတာလဲ ... ရှင်သာ ကျွန်မဘက်က ဆိုရင် ဂိုထောင်ထဲဝင်ပြီး သူတို့ကို ဖမ်းလိုက်လို့ ရတယ်လေ " "ဘယ်လို ဖမ်းရမယ်ဟုတ်လား ..ဘာကိုဖမ်းမှာလဲ ..ဗေဒင်လိုလိုနတ်လိုလို မိန်းမကြီးက အဝတ်နက်ကြီးဝတ် သားစိမ်းတစ်တွဲနဲ့ ဂါထာပေါင်းစုံ ရွတ်နေတာကို ဘာအမှုနဲ့ ဖမ်းမှာလဲ ...ပြီးတော့ ခုချိန် သူတို့ကို ဝင်ဖမ်းရင် ခြံစောင့်ဖိုးထူးနဲ့ နတ်ဆရာမကိုပဲမိမှာ ... သူတို့ကို ခိုင်းထားတဲ့ တကယ့်တရားခံအစစ်က ခုချိန်လောက်ဆို ဒီတိုက်ကြီးထဲမှာ အေးဆေးအိပ်နေလောက်ပြီး ... ပြီးတော့ ဘယ်သူက ခိုင်းမှန်းမသိဘဲ ငွေအလကားရလို့ လုပ်ပေးနေတဲ့ အဲ့ဒီလူတွေကရော တရားခံကို သိမယ်ထင်လို့လား "

လူရိပ်များသည် ဂိုထောင်ထဲသို့ဝင်ရောက်သွားကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ================== အပိုင်း (၁၈) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ

" ဘာ ...မင်းဘာတွေ လာပြောနေတာလဲ မိန်းခလေး...မင်း ဒေါ် လေးဟုတ်လား.... မင်း .. မင်းပြန်တော့ မိန်းခလေး .. မကြခင် မိုးချုပ်တော့မယ် ...မိုးချုပ်ရင် ဘယ့်သူ့ကိုမှ ဘာမှ မလုပ်ပေးဘူး ..မင်းပြန်တော့ ...ဟေ့ ပိုးပိန် ...သူ့ကို ပြန်ခိုင်းလိုက်တော့ " ဒေါ်သီသည် လေသံတင်းတင်းမာမာနှင့် ပြောပြီး အတွင်းခန်းထဲသို့ ဝင်သွားကာ တံခါးကိုပါ ပိတ်လိုက်လေသည်။ သလင်းဖြူလည်း နမျက်နှာထားတင်းတင်းနှင့်ပင် ဒေါ်သီ၏ အိမ်ထဲမှ ပြန်ထွက်ခဲ့လေသည်။ ~~~~~~~ စက်ဘီးပျက်သွားကြောင်းကို ဖိုးထူးကို ပြောခဲ့လိုက်ပြီးနောက် သလင်းဖြူ တိုက်ကြီးထဲသို့ ဝင်လာခဲ့ပြီး မိမိအခန်းရှိရာသို့ တန်း၍ တက်ခဲ့လိုက်လေသည်။ အခန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်ချလိုက်မိသည်။ထိုစဉ်မှာပင် မှန်တင်ခုံပေါ်တွင် တင်ထားခဲ့မိသော ဖုန်းမှ မြည်သံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။ "ဟယ်လို " "ဟေ့ ...မင်း ဘာလို့ ဖုန်းမကိုင်တာလဲ ..." ဖုန်းကိုကိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ဖက်မှ ဒေါသသံနှင့် ပြောလာသော ထွဋ်ခေါင်၏ အသံကြောင့် သလင်းဖြူ သက်ပြင်းကိုချလိုက်မိလေသည်။ " ကျွန်မ အပြင်သွားနေလို့ ..ဖုန်းက အိမ်မှာကျန်ခဲ့တာ " " ဟူး .တော်သေးတာပေါ့ ... မင်းကိုဖုန်းဆက်လို့မရလို စိတ်ပူနေတာ ...ဒါနဲ့ မင်းဘာမှ ထူးထူးခြားခြားမဖြစ်ဘူး မဟုတ်လား " "ရှင်က အကြားအမြင်ရနေတာလား ...ဒါမှမဟုတ် ...ကျွန်မကို လုပ်ကြံတာ ရှင်များလား " "ဘာ ... ဘာပြောတယ် သလင်းဖြူ လုပ်ကြံတယ်ဟုတ်လား .... ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ သေချာပြော " ထွဋ်ခေါင်သည် သလင်းဖြူ၏ စကားကြောင့် အံ့သြတကြီးနှင့် မေးလိုက်လေသည်။ "ညနေက ကျွန်မလမ်းလျှောက်နေတုန်း ဆိုင်ကယ်နဲ့တိုက်ခံရမလိုဖြစ်ခဲ့တယ်....သူက တမင်ဝင်တိုက်ဖို့ ကြံစည်ခဲ့တာ ...ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းလို့ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ပါဘူး ...တကယ်လို့ ကျွန်မသူငယ်ချင်းသာ မရှိခဲ့ရင် ခုချိန်လောက်ဆို ကျွန်မသေ နေလောက်ပြီထင်တယ် " သလင်းဖြူက ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များကို ထွဋ်ခေါင်အားပြောပြလိုက်သည်။ "ဟာ ...အဲ့ဒီလောက်တောင် ဖြစ်တာလား ...မင်းကို ပြောမယ် သလင်းဖြူ ...ကိုယ့်စကားကို သေချာနားထောင် မင်းအတွက် အန္တရာယ်ရှိနိုင်တာမို့အစစအရာရာ သတိနဲ့နေပါ ....ပြီးတော့ အိပ်ရင်လဲ သတိနဲ့ အိပ်ပါ ကြားလား ... အကြောင်းထူးရင် ကိုယ့်ဆီကို ဖုန်းဆက်လိုက် " ထွဋ်ခေါင်ထံမှ ဖုန်းချသွားသောအခါ သလင်းဖြူ ရေမိုးချိုးရန် ပြင်ဆိင်လိုက်သည်။ယနေ့အဖို့မှာ လူသတ် သမား၏ အကြံပေးကို ရန်စခဲ့ပြီဖြစ်သောကြောင့် သလင်းဖြူဘက်မှ အဆင်သင့်ပြင်ထားရန်သာ ရှိလေသည် မဟုတ်ပါလား ။ ~~~ ညက နက်သထက်နက်လာသည်။ယခုညအဖို့ သလင်းဖြူ ဘာမှ စားသောက်ခြင်းမရှိဘဲ ကိုယ့်ဘာသာ ရေနွေးကျို၍ ကော်ဖီမစ်ထုတ်ပဲဖျော်သောက်ခဲ့သည်။ညခုနစ်နာရီကျော်လောက်က အောက်ထပ်သို့ ဆင်းပြီး အိမ်းသားအားလုံးရှေ့တွင် ဆိုင်ကယ်နှင့့်လိုက် အတိုက်ခံရသည့်အကြောင်းကို ပြောပြခဲ့ပြီး အိမ်သားများ၏ မျက်နှာများကို တစ်ယောက်ချင်းစီကြည့် ရှူ အကဲခတ်ခဲ့သည်။သို့သော်လည်း အားလုံးသည် မှင်မောင်းကောင်းစွာပင် အမူအရာ မပျက်ရှိ ခံ့ကြလေသည်။ " ဘာရန်ငြိုးရှိလို့ တူမကြီးကို လုပ်ကြံတာလဲ ....ဒီရွာနဲ့ ဘကြီးတို့နဲ့မတည့်တဲ့သူလဲ မရှိပါဘူးကွယ် " ဦးမြင့်အေးက နားမလည်နိုင်စွာ ပြောသည်။ "ဆိုင်ကယ်နဲ့ လိုက်တိုက် တယ် ဟုတ်လား ...ဖြစ်နိုင်လို့လား...လမ်းသူရဲတွေက တမင်ရန်စတာ မဟုတ်ဘူးလား " ဒေါ်ခင်အေးက မယုံကြည်သလို ၀င်ပြောခဲ့သည်။ဒေါ်ကြည်အေးကမူ ဘာစကားမျှဝင်မပြောဘဲ ထိုင်နေခဲ့သည်။ရွေရည်ဝင်းနှင့် ဒေါ်ကြူကြူ၀င်းတို့ကတော့ သလင်းဖြူကို ခပ်လှောင်လှောင်ကြည့်နေခဲ့ပြီး ဟာသပုံစံဖြင့်ဝင်ပြောခဲ့လေ၏။ "နင်ပဲ အမျိုးမျိုးဖြစ်နေပါလား သလင်းဖြူ...အက်ရှင်ကားရိုက်နေတဲ့အတိုင်းပဲနော် " ထိုစကားဝိုင်းတွင် ကြီးတော် ဒေါ်ခင်အေး၏သား အစ်ကိုဇော်ထိုက်တစ်ယောက်သာ သလင်းဖြူ၏ စကားကို ဝေဖန်ပြောဆိုခြင်းမရှိခဲ့ဘဲ စဉ်းစဉ်းစားစားနှင့် ထိုင်နေခဲ့သည်ကို တွေ့ရလေသည်။ထိုမျှလောက် နှင့်တော့ တရားခံကို သလင်းဖြူ မခန့်မှန်းနိုင်ပါချေ။ "ဂီး ..." သလင်းဖြူ အတွေးအိမ်ထဲလွင့်မျောနေစဉ်မှာပင် ကျယ်လောင်လှသော ငှက်ဆိုးထိုးသံကြောင့် ရင်တွေ ဒိန်းခနဲဆောင့်ခုန်သွားမိသည်။လူမှာ ခုတင်ပေါ်တွင် လှဲ၍ နေသော်လည်း သောက်ထားသော ကော်ဖီ၏ အစွမ်းကြောင့် အိပ်ချင်စိတ်များ ပြေပျောက်လျက်ရှိလေသည်။သလင်းဖြူ ခုတင်ထက်မှ အသာထလိုက်ပြီ ပြတင်းပေါက်ရှိရာသို့ ခြေကို ဖွဖွနင်း၍ သွားလိုက်သည်။ အခန်းထဲရှိ မီးများကို ပိတ်ထားပြီးနောက် သလင်းဖြူအမှောင်ထဲတွင် ပ်လျက်မှ ခြံထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ခြံဝန်းကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေပုံမှာ မုန်တိုင်း ကျခါနီးတွင် ငြိမ်သက်နေသော ပင်လယ်ပြင်ကဲ့သို့ ပါပင်။ "ဟင် " သလင်းဖြူခြံထဲသို့ ကြည့်နေစဉ်မှာပင် တရွေ့ရွေ့သွားနေသော မည်းမည်း သဏ္ဍာန်အရိပ်နှစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်သို့ ဖျတ်ခနဲဆုက်လိုက်မိလေး၏။မှောင်ရိပ်ကျနေသော သလင်းဖြူရှိရာပြတင်းပေါက်များကို ထိုလူများ လှမ်း၍ တွေ့မြင်ရမည် မဟုတ်မှန်းသိသော်လည်း သလင်းဖြူ သတိကြီးကြီးနှင့် ထားရလေသည်။ထိုသို့ကြည့်နေစဉ်မှပင်

ကြောက်စိတ်ကို ဒေါသစိတ်က ဖုံးနေခြင်းကြောင့်သာလျှင် သလင်းဖြူ၏ ခြေလှမ်းများ ရဲ့ရင့် တက်ကြွနေခြင်းဖြစ်လေသည်။ ~~~~ အိမ်ထဲသို့ဝင်လိုက်သည်နှင့် အိမ်ရှေ့ခန်းတွင် ကန်တော့ပွဲများနှင့် သလင်းဖြူ မမြင်ဖူးသော ရုပ်တုများကို အိမ်ဦးခန်းတွင် အများအပြားရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ " ကဲ..ကဲ ဝင်ခဲ့ကွယ် ..'' သလင်းဖြူ အိမ်ထဲသို့ ၀င်လိုက်သောအခါ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေသော ဒေါ်သီက လှမ်း၍ ခေါ်လေသည်။ ဒေါ်သီသည် အသက်အရွယ် ခြောက်ဆယ်နားနီးနေပြီဖြစ်သော်လည်း အနက်ရောင်ဝမ်းဆက်ကို ဝတ်ထားပြီး အသက်အရွယ်နှင့်လိုက်အောင် ဖြူဖြူခန့် ခန့်နှင့် ချောမော ကြည့်ကောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ "ကဲ ထိုင် ...ဒီအချိန်ကြီးမှ ဘာကိစ္စ အရေးကြီးလို့လဲ ပြော " ထိုသို့ မေးလိုက်သော ဒေါ်သီ၏မျက်နှာကို သလင်းဖြူ မျက်တောင်မခတ် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ မူ ထုံးစံအတိုင်း ဂုဏ်တော်ကိုးပါးကို ရွှတ်ဖတ်နေရင်းမှ ဒေါ်သီကို မေးလိုက်သည်။ " ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ ... ကျွန်မကို ဂုဏ်သိက္ခာကျအောင်လုပ်နေတဲ့သူတွေရယ်အသက်ကိုပါ ရန်ရှာနေတဲ့သူတွေရှိနေလို့ ပါ...အန္တရာယ်ကင်း အဆောင်လဲ လိုချင်ပါတယ် .. ပြီးတော့ ကျွန်မကို ဘယ်သူတွေက မကောင်းကြံနေလဲဆိုတာ သိချင်လို့ပါ ဆရာမကြီး...အခုလေးတင်ပဲ ကျွန်မကို ဆိုင်ကယ်နဲ့တိုက်သတ်ဖို့ လုပ်တဲ့သူနဲ့ ကြုံခဲ့ရလို့ပါ" သလင်းဖြူက ပြောပြီး ဒေါ်သီ၏ မျက်နှာကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်ကာ အကဲခတ်နေလိုက်သည်။ " ဒီမှာ မိန်းခလေး ..မင်းကို အသက်အန္တရာယ်ကင်းအောင် အဆောင်တော့ ပေးလို့ရတယ် ...ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူက မင်းကို အန္တရာယ်ပေးလဲဆိုတာ အထိတော့ ငါလဲ မသိနိုင်ဘူး ... ငါ့ပညာက အဲ့လောက်ထိလည်း မစွမ်းဘူးကွဲ့ " ဒေါ်သီသည် သလင်းဖြူကို ကြည့်၍ ပြန်ဖြေလေသည်။ " ဟုတ်ကဲ့ ဒါဆိုရင် ကျွန်မအသက်ကို ကယ်ပေးပါ ဆရာမကြီးရှင် ... ဒီရက်ပိုင်းမှာ ကျွန်မအတွက် အသက်သေဆုံးတဲ့ အထိကြုံနိုင်လားဆိုတာကို ကြည့်ပေးပါရှင် " "ကဲပါ ဒီလောက်လဲ စိုးရိမ်စရာမလိုပါဘူးကွယ် ....ငါ့ဆီကို ရောက်လာမှတော့ မင်းကို ငါကယ်ပါ့မယ် " ဒေါ်သီသည် ပြောပြောဆိုဆိုနှင့့် ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီးလျှင် အိမ်ဦးခန်းရှိ အစီအရင်များရှိရာသို့ ဦးတိုက်၍ကန်တော့ နေလေသည်။ပြီးလျှင် ဒေါ်သီသည် သလင်းဖြူကို မျက်လုံးပြူးကြီးများနှင့်ကြည့်လိုက်ပြီးလျှင် "မင်းမှာ အန္တရာယ်တွေ များလှချည်းလား မိန်းခလေး ... ကဲ ... များများ စားမပြောတော့ဘူး မင်းအတွက်အစီအရင်လုပ်ပေးမယ် ဟုတ်ပြီလား " "ဟုတ်ကဲ့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဆရာမကြီးရှင် ....ဟို .. ဟို ..ပြီးတော့ လူတစ်ယောက်ကို နှစ်ရှည်လများ မကျန်းမမာဖြစ်အောင်လုပ်ထားပြီး နောက်ဆုံးမှာ အသက်ပါဆုံးရှုံးတဲ့ အထိလုပ်လို့ရပါသလား ရှင် ... ကျွန်မ လူတစ်ယောက်ကို အဲ့လို လုပ်ချင်လို့ပါ " " ဟေ့ ကလေးမ ..မင်းဟာက ပြင်းထန်လှချည်လားကွယ် ... ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ် တယ်ပြီး ဒေါသမာန်မာန ကြီးလှချည်လား ...ဒါနဲ့ ဘယ်သူကိုများလုပ်ချင်တာလဲ ...မင်းပြောပြမယ်ဆိုရင်တော စဉ်းစားပေးမယ် " ဒေါ်သီက သလင်းဖြူ၏ မျက်နှာကို အကဲခတ်သလို ကြည့်ရင်းပြောလိုက် လေသည်။ "ကျွန်မ မိထွေးကိုပါ ရှင် ......မိထွေးက ကျွန်မကို အရမ်းမုန်းနေပြီး သူကအရင် မကောင်းကြံနေလို့ပါရှင် ... အဲ့ဒါကြောင့် ဆရာမကြီးဆီမှာ အကူအညီ လာကောင်းတာပါ * "ဟေ့ ...ဒီမှာ မိန်းခလေး ... လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသလ်ဆိုတာ လွယ်လွယ်နဲ့ သတ်လို့ရတာမဟုတ်ဘူးကွဲ့ ... အဲ့ဒီအတွက် အပြင်အဆင်တွေ အများကြီးလိုအပ်တယ် ...ပြီးတော့ အနည်းဆုံးတော့ အဲ့ဒီလူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကအစိတ်အပိုင်း တစ်ခုခုတော့ ရှိရတယ် ဥပမာ ဆံပင်ပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့....ပြီးတော့ အရေးကြီးတဲ့ အစီအရင်တွေအတွက် ...ငွေကြေးလည်း လုံလုံလောက်လောက် ရှိရတယ် သိရဲ့လား ....မင်းမှာ အဲ့ဒါတွေရှိလား " " အဲ့ဒါဆိုရင်တော့ ခက်ပြီပေါ့ရှင် ...မိထွေးနဲ့ ကျွန်မက တစ်နေရာစီ ဖြစ်နေတော့ မိထွေးရဲ့ ဆံပင်ကို ရဖို့ကတော့ မလွယ်ပါဘူး ဆရာမကြီး ... ငွေကြေးအတွက်ကတော့ စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး ..ဘာလို့လဲဆိုတော့ ...ကျွန်မက ဦးစိန်ချစ်ရဲ့မြေးလေ " " ဘာ ...ဘယ်လို ...မင်း ...မင်းက ဦးစိန်ချစ်ရဲ့မြေး ဟုတ်လား " သလင်းဖြူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဒေါ်သီသည် အလန့်တကြားနှင့် မေးလိုက်လေသည်။ မျက်လုံးအစုံမှာ ပြူးကျယ်သွားပြီး အံ့ဩထိတ်လန့် သွားသောဟန် ရှိသော ဒေါ်သီကို သလင်းဖြူက မဲ့ပြုံးတစ်ချက်ပြုံးပြလိုက်ပြီးလျှင် "ဟုတ်ပါတယ်ရှင် ...ကျွန်မက ဦးစိန် ချစ်ရဲ့ မြေး ... ဒေါ်နှင်းအေးရဲ့သမီး ... ဒေါ်ရင်အေးရဲ့ တူမပါ .." " မင်း ...မင်းကို ဒီကိုလာမေးဖို့ ဘယ်သူလမ်းညွှန်လိုက်တာလဲ " ဒေါ်သီက သလင်းဖြူကိုကြည့်၍ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့နှင့် မေးလိုက်လေသည်။ " ဒေါ်လေးပေါ့ရှင် ...ဒေါ်လေးရင်အေး လမ်းညွှန်တာလေ...ဒေါ်လေးပြောတာတော့ ဆရာမကြီးဆီမှာ အစီအရင်လုပ်တဲ့ သူတိုင်း အောင်မြင်တယ်တဲ့လေ ... လူတစ်ယောက်ကို မကျန်းမမာ ဖြစ်အောင်လုပ်ပြီး ဘယ်သူမှ မရိပ်မိအောင် သတ်လို့ရတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကြားလို့ပါရှင် "

ဧကြည်ဖြူ " အဝါရောင်ရဲတိုက် " အပိုင်း ( ၁၇ ) ***** " ဖြူလေး .... " စိုင်းလွှမ်းသည် နှုတ်မှ အော်လိုက်ရင်း သလင်းဖြူကို လမ်းနံဘေးသို့တွန်းထုတ်လိုက်ပြီးလျှင် ကိုယ်တိုင်လည်း လျင်မြန်စွာရှောင်တိမ်းလိုက်လေသည်။ထိုအခါ စက်ဘီးသည် လမ်းပေါ်သို့ လဲကျသွားလေရာ ဆိုင်ကယ်သမားသည် စက်ဘီးကို တိုက်မိမလိုဖြစ်သွားပြီး ဆိုင်ကယ်ကို ဝေါခနဲ မောင်းထွက်သွားလေသည်။ သလင်းဖြူမှာ တစ်ခဏအတွင်း ဖြစ်ပျက်သွားသော ထိတ်လန့်ဖွယ် အဖြစ်ပျက်ကြောင့် လူမှာ ကြောင်တောင် တောင်ဖြစ်နေမိလေသည်။ "ဖြူလေး မင်းဘာဖြစ်သွားသေးလဲ " စိုင်းလွှမ်းသည် လဲနေရာမှ လူးလဲထလိုက်ပြီးနောက် သလင်းဖြူလဲနေရာသို့သွားကာ စိုးရိမ်တကြီးနှင့် မေးလိုက်လေသည်။ "ငါ ...ငါတို့ ဘာဖြစ်သွားကြတာလဲဟင် စိုင်းလွှမ်း " သလင်းဖြူသည် လမ်းနံဘေး သဲပြင်ပေါ်မှ လူလဲ ထလိုက်ပြီးလျှင် စိုင်းလွှမ်းကို ယောင်နနနှင့် မေးလိုက်သည်။သလင်းဖြူတို့နှစ်ယောက်မှာ ကံကောင်းသည်ဟုပင် ဆိုရပေမည်။သူတို့လဲကျသောလမ်းဘေး၌ သစ်ရွက်ကြွေများနှင့်ဖုံးနေသော သဲများသာ ရှိနေခြင်းကြောင့် နှစ်ယောက်သား ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြလေသည်။ " ဆိုင်ကယ်နဲ့တိုက်မိမလို ဖြစ်သွားရုံပါ ဖြူလေး....နင့်ကို ဆူးတွေ ဘာတွေနဲ့ ခြစ်မိသေးလား " စိုင်းလွှမ်းက မေးရင်း သလင်းဖြူ၏လက်များကို ဆွဲယူကြည့်လိုက်လေသည်။ " ငါ ....ငါဘာမှ မဖြစ်ပါ စိုင်းလွှမ်း....နင်.... နင်ရော ဘာဖြစ်သွားသေးလဲဟင်...ဆိုင်တယ်က ငါတို့ကို တမင်ဝင်တိုက်ဖို့လုပ်တာပဲ ...ဆိုင်ကယ်သမားကို သိလား စိုင်းလွှမ်း ` သလင်းဖြူက တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့်မေးလိုက်သည်။ "ဆိုင်ကယ်ဦးထုပ်ဆောင်းထားတော့ မမြင်လိုက်ရဘူး ဖြူလေး ... အန္တရာယ်က ငါတို့ထင်တာထက်ကို ပိုဆိုးနေပြီထင်တယ် ... မင်း ဒီထက်ပိုပြီးသတိထားနေမှဖြစ်မယ်နော် " စိုင်းလွှမ်း၏စကားကြောင့် သလင်းဖြူ အံကိုကြိတ်လိုက်ပြီး "လာစမ်းပါစေ ငါမကြောက်တော့ဘူး ... သူတို့ ငါ့အမေကို တကယ်သတ်ခဲ့တာဆိုရင် ငါကိုယ်တိုင် အဲ့ဒီလူကို ထောင်ထဲထည့်မယ် " "အစစအရာရာ သတိတော့ထားပါ ဖြူလေး ....တရားခံက ဘယ်သူမှန်းမသိတော့ ...ကိုယ့်အတွက် အန္တရာယ် အရမ်းများတယ် " " စိတ်ချပါ စိုင်းလွှမ်းရယ် ... ငါ့ကိုယ်ငါ ဂရုစိုက်ပါ့မယ် ...တရားခံက ရွှေရည်ဝင်းကနေ ကြီးကြီးကြည်အေးအထိ သူတို့အားလုံး မသင်္ကာစရာ လူတွေချည်းပဲဆိုတာ ငါသိတယ်....ဒါနဲ့ နင်ပြန်တော့နော် စိုင်းလွှမ်း ...ငါ ရက်ကန်းရုံ ခဏ ၀င်မလို့ " " စက်ဘီးက တွန်းသွား ရမှာကို မင်းအဆင်ပြေပါ့မလား ... ဝေးကဝေးနဲ့ " " ရတယ် စိုင်းလွှမ်း နင်ပြန်တော့နော် " စိုင်းလွှမ်း ထွက်သွားသည်နှင့် သလင်းဖြူလည်း ရွာလယ်လမ်းဘက်သို့ဦးတည်သွားနေရာမှ ရွာအနောက်ချောင်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းများကို ဦးတည်လိုက်လေသည်။ ~~~~ " အိမ်ရှင်တို့ ...အိမ်ရှင်တို့ ရှိလား " သလင်းဖြူ ခြံရှေ့ တံခါ၀မှ ခပ်ကျယ်ကျယ်အော်ခေါ်လိုက်သည်။ခြကြီးတစ်ခုလုံးတွင် သစ်ပင်ကြီးများဖြင့် အုံ့ဆိုင်းမှိုင်းညို့နေပြီး လူရိပ်လူယောင်ဟူ၍ မတွေ့ဘဲ ရှိလေသည်။ "အိမ်ရှင်တို့ ...အိမ်ရှင်တို့....လူရှိလားရှင် " "ဘယ်သူလဲဟေ ....ဟဲ့ ဖိုးပိန်... ခြံရှေ့က ခေါ်သံမကြားဘူးလား " သလင်းဖြူ ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ခပ်ကျယ်ကျယ်အော်ခေါ်လိုက်သောအခါ အထဲမှ အသံကို ကြားလိုက်ရပြီး ပိန်ပိန်မည်းမည်းနှင့် လူတစ်ယောက်ခြ၀ဆီသို့ လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ " ဘယ်သူလဲ ...ဘာကိစ္စလဲ " ပိန်ပိန်းမည်းမည်းနှင့် လူသည် သလင်းဖြူကို တွေ့သည်နှင့် အသံမာမာနှင့် မေးလေသည်။ " ဆရာမကြီးနဲ့ တွေ့ချင်လို့ .." သလင်းဖြူက လေသံပျော့လေးနှင့် ပြောလိုက်သည်။ " မရတော့ဘူး ...မကြာခင် မိုးချုပ်တော့မယ် ...ဒီအချိန် ဧည့်သည် လက်မခံတော့ဘူး " ထိုလူ၏ စကားကြောင့် သလင်းဖြူ စိတ်ပျက်သွားရလေသည် ။ပြီးမှ အကြံ ပေါ်လာပြီး ထိုလူအား ခပ်တည်တည်နှင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမှာ အစီအရင်အတွက် ကုန်ကျသလောက်ပေးမှာပါ ...ဒီနေ့ပဲ အသက်အန္တရာယ်နဲ့ ကြုံတွေ့ရမဲ့ အခြေအနေ ရှိနေလို့ အကူအညီတောင်းချင်လို့ပါ ...အရမ်းကို အရေးကြီးနေလို့ ဆရာမ ကြီးနဲ့ တွေ့ရမှ ဖြစ်မှာမို့ ...သွားပြောပေးပါ " ထိုသို့ သလင်းဖြူ ပြောလိုက်သောအခါ ထိုလူသည် ခြံကြီးထဲမှ ရေနံချေးများဖြင့်ဝနေသော အိမ်ကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။ များမကြာမီမှာပင် ထိုလူသည် ခြံ၀ဆီသို့ ပြန်လျှောက်လာပြီး ခြံတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ကာ လေသံခပ်တင်းတင်းနှင့် ခေါ်လေသည်။ "လာ လိုက်ခဲ့ .... ခြံထဲကသစ်ပင်တွေကို ဟိုဟိုင်ဒီကိုင် မလုပ်နဲ့ " သလင်းဖြူသည် အမြဲလိုလို ရွတ်ပွားနေကြဖြစ်သော ဘုရားဂုဏ်တော်ကို စိတ်ထဲမှ ရွတ်ဆိုလျက် ထိုလူ၏ နောက်မှခြံထဲသို့ လိုက်ဝင်ခဲလေသည်။ ခြကြီးတစ်ခုလုံးသည် သစ်ပင်များ အုပ်အုပ်ဆိုင်းဆိုင်းနှင့် တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။မကြာမီ နေကလည်း ဝင်တော့မည်ဖြစ်သလို သစ်ပင်များကြောင့် ခြံထဲတွင် အလင်းရောင် သိပ်မရှိဘဲခပ်မှောင်မှောင်ဖြစ်နေလေသည်။ ဒေါသစိတ်ကြောင့် ဖြစ်ချင်ရာဖြစ်ဆိုပြီး သလင်းဖြူလာခဲ့သော်လည်း ခြံထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး စိမ့်၍အေးလာသလို ခံစားရလေသည်။

ထိုသို့ စိုင်းလွှမ်းနှင့် သလင်းဖြူတို့ စက်ဘီးကို တွန်းပြီးနှစ်ယောက်သားလမ်းလျှောက်စကားပြောလာကြစဉ် သူတို့နောက်မှ ဆိုင်ကယ်သံကြားသောကြောင့် နှစ်ယောက်သားလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့နှစ်ယောက်ရှိရာသို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းနှင့်တည့်တည့်ကြီးမောင်းလာသော ဆိုင်ကယ်တစ်စီးကိုတွေ့လိုက်ကြရလေသည်။ ===================== အပိုင်း ( ၁၇ ) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ (ခေါင်းတွေ မူးနေလို့ စာတွေ သေချာပြန်မစစ်နိုင်လို့ အမှားပါရင် သည်းခံပေးကြပါရှင် 🙏🙏🙏)

"ကြီးကြီးခင် သမီးရောက်ပါပြီး " ဒုတိယထပ်၏ ဧည့်ခန်းရှေ့သို့ရောက်သောအခါ ကြီးတော်ဖြစ်သူကို သလင်းဖြူ အသံပေးလိုက်သည်။ " အေး ၀င်လာခဲ့ " သလင်းဖြူ အခန်းထဲသို့ဝင်လိုက်သည်။ "အဲ့ဒီမှာထိုင် ....ငါ့တူမကို ကြီးကြီး ပြောစရာရှိလို့ " " ဟုတ်ကဲ့ ကြီးကြီးခင်" သလင်းဖြူက ကြီးတော်ဖြစ်သူကို မဝံ့မရဲခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်မီသည်။ "ကြီးကြီး ရှင်းရှင်းပဲပြောမယ်ကွယ် ... သမီးအနေနဲ့ သူများသမီးရည်းစားကြားမှာ ဝင်မပါပါနဲ့လားကွယ် ..မိန်းခလေးဖြစ်ပြီး သိက္ခာမရှိတာကို ကြီးကြီးခင်အမုန်းဆုံးပဲ " "ရှင်... ကြီးကြီး ဘာတွေပြောနေတာလဲဟင် " သလင်းဖြူ နားမလည်နိုင်စွာ ပြန်မေးလိုက်သည်။ "အခုမှ မသိချင်ယောင် ဆောင်မနေပါနဲ့ကွယ် ... သမီး ရွှေရည်နဲ့ မောင်ထွဋ်ခေါင်ကြားမှာ မင်းဝင်ရှုပ်နေတာကို ကြီးကြီးသိတယ် ... ဟိုနေ့ညကလဲ မောင်ထွဋ်ခေါင် မင်းအခန်းထဲ ရောက်လာအောင် တမင်ဉာဏ်ဆင်ခဲ့တာ မဟုတ်လား ...ကံကောင်းလို့ တစ်အိမ်လုံးနိုးသွားပေလို့ပေါ့ " "ရှင် ... ကြီးကြီး ..မဟုတ်ဘူးနော် ...ကြီးကြီးပြောသလို မဟုတ်ဘူး ...အဲ့ဒီနေ့က လူသတ်သမားက သမီးကို သတ်ဖို့အတွက် အခန်းထဲကို တကယ် ၀င်လာခဲ့တာ " သလင်းဖြူသည် ကြီးတော်ဖြစ်သူ၏ ပြောဆို စွပ်စွဲသော စကားများကြောင့် ခေါင်းကို ယမ်းခါ၍ တွင် တွင် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။သို့သော်လည်း ကြီးတော်ဖြစ်သူသည် တစ်ယူသန် ပြောဆိုလျက် ရှိလေသည်။ "မူယာမာယာတွေနဲ့ ငိုမနေနဲ့ သလင်းဖြူ ...မောင်ထွဋ်ခေါင် ...ပြန်မလာခင် ရန်ကုန်ကို ပြန်တော့ .. ကြီးကြီးခင် မင်းကို ဒီတိုင်းပြန်မလွှတ်ပါဘူး ....ပိုက်ဆံပေးလိုက်ပါ့မယ် ဟုတ်ပြီလား....ကဲ ...ကဲ သွားတော့ ပြန်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားတော့..." သလင်းဖြူသည် ကြီးတော်ဖြစ်သူ၏ ရှေ့မှ ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှက်စိတ်၊ ဝမ်းနည်းစိတ်များကြောင့် ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်ပေါက်များ စီးကျလာလေသည်။ ~~~~~~~ " ဒါဆို ....ဒီအမွှေးတိုင်းက ထွက်တဲ့ အငွေ့ကို ရှုမိရင် စိတ်ကို ကစဉ်ကလျားဖြစ်စေတာလား ..." ထွဋ်ခေါင်က အမွှေးတိုင်ကို ကိုင်၍ မေးလိုက်သည်။ " ဟုတ်တယ် ...ဆေးဆရာ ပြောတာတော့ ...စိတ်ကို ခဏတာ ရူးသွပ်သွားစသလိုဖြစ်စေတတ်တယ် ...စိတ်လွတ်သွားတဲ့ သဘောပေါ့ ...အဲ့ဒီလိုဖြစ်သွားရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို သေကြောင်းကြံစည်တာမျိုးလဲ လုပ်တတ်တယ်တဲ့..." " ဘာ ..ဘာပြောတယ် ဝေထွန်း ....ကိုယ့် ကိုယ်ကို သတ်သေနိုင်တယ် ဟုတ်လား ... ရက်စက်လိုက်ကြတာကွာ ...ဒါဆို အခုပဲ မိုးနှဲရွာကို ငါပြန်မယ် ဝေထွန်း ...မင်းက ဦးရန်နောင်ထွေးကိစ္စကို သေချာအောင်လုပ်ထားလိုက် " " ဟာ ထွဋ်ခေါင် အချိန်မရှိတော့ဘူးကွ အခုပဲ လေးနာရီထိုးတော့မယ်.. လမ်းမှာ အန္တရာယ်များတယ် ... ဒါမှမဟုတ် ကားနဲ့သွားရင် သွား " "ရတယ် ကိစ္စမရှိဘူး ...ကားလမ်းကဝေးတယ် ... ခုချိန်သွားရင် ညသန်းခေါင်ကျော်မှ ရောက်လိမ့်မယ် ...ဆိုင်ကယ်နဲ့ပဲ သွားမယ် " ထွဋ်ခေါင်သည် သလင်းဖြူအတွက် စိုးရိမ်မိသောကြောင့် ချက်ချင်းပင် မိုးနှဲ ရွာသို့သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။ " သူငယ်ချင်း မင်းသတိလဲထားအုံးနော် " ~~~~~~ "ဘာ လူသတ်သမားက မင်းအခန်းထဲကို ဝင်လာတယ် ဟုတ်လား " စိုင်းလွှမ်းက သလင်းဖြူကို စိုးရိမ်တကြီးမေးလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ် ..သူတို့တွေကတော့ ငါ့ကို အိပ်မက်မက်နေတာတဲ့လေ .. ငါ့အခန်းထဲ လူသတ်သမားဝင်တာကို ငါက မသိဘဲ နေပါ့မလားဟယ် " " ဒါဆို တကယ်လူသတ်သမားပေါ့ ....ဒါနဲ့ လူသတ်သမားကိုရော မြင်လိုက်လား " "မြင်လိုက်ပေမဲ့ မှောင်နေလို့ သေချာတော့ မတွေ့လိုက်ရဘူး ...ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလူရဲ့ ပုံစံက ငါတို့အိမ်ထဲက လူတစ်ယောက်နဲ့ တူနေတယ်လေ ..ငါ အဲ့ဒါကို သေချာအောင်စုံစမ်းမှာ " "ဘာ .. ဒါဆို လူသတ်သမားက အိမ်ထဲမှာပဲရှိတာပေါ့ ...ဒီလောက်အန္တရာယ်များတဲ့ နေရာမှာ ဘာလို့ဆက်နေနေတာလဲ ...ရန်ကုန်ကို ပြန်ပါတော့လား ဖြူလေးရယ်.. ငါလဲ မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်လေ " " အခုတော့ မပြန်သေးဘူး စိုင်းလွှမ်း ...ငါ့ကို အမျိုးမျိုးလုပ်ကြံနေတဲ့ တရားခံကို မိအောင်ဖမ်းပြီးမှ ပြန်မယ်....ပြီးတော့ မနေ့က ကြီးကြီးခင်က ငါ့ကို သိက္ခာမရှိတဲ့သူလို့ပြောတယ် ... အဲ့ဒါတွေကို ဖြေရှင်းပြီးမှ ပြန်မှာ " ဒေါသတကြီးနှင့့်ပြောနေသော သလင်းဖြူကို ကြည့်ပြီး စိုင်းလွှမ်း သက်ပြင်းမောကြီးကို မှုတ်ထုတ်လိုက်မိလေသည်။ ~~-~~ "ရပါတယ် လိုက်မပို့ပါနဲ စိုင်းလွှမ်းရယ် ... တော်ကြာ နင့်အဖေနဲ့ နင့်မိထွေးမြင်သွားအုံးမယ် " " ရွာလယ်လမ်းအထိပဲ လိုက်ပို့မှာပါ ... ပြီးတော့ သူတို့ ငါ့ပုံစံကို မမှတ်မိနိင်ပါဘူး " စိုင်းလွှမ်းက သူ၏ ခေါင်းပေါ်မှ ခမောက်ကို မျက်နှာအုပ်အောင် ဆွဲချလိုက်ရင်းမှ ပြောလိုက်လေသည်။ "ပြီးတော့ နောက်ဆိုရင် မင်းတစ်ယောက်တည်း ဒီဘက်ကို မလာတော့နဲ့နော် ဖြူလေး....ဒီဘက်က လူပြတ်တယ် " "ဟင် ...ဒါဆို နင့်ကို တွေ့ချင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ " သလင်းဖြူက စိုင်းလွှမ်းကို မော့ကြည့်ပြီး ပြန်မေးလိုက်သည်။ "ဖုန်းဟောင်းတစ်လုံးလောက် ဝယ်လိုက်မယ် ... ဖုန်းရတာနဲ့ မင်းဆီကို ဆက်သွယ်လိုက်မယ် ..မင်းဖုန်းနံပတ်ကို မှတ်မိပါတယ် " "အင်းပါ ...အဲ့ဒါဆိုရင် ပြီးရော "

"ဒီနေရာမှာပဲ ... ရပ်နေတာတော့ မဟုတ်ဘူး ကုန်းကုန်းကွကွနဲ့ ဘာလုပ်နေတာလဲ မသိဘူး" ထွဋ်ခေါင်၏ အမေးကို သလင်းဖြူက ခုတင်ခြေရင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်လား ...ဒါဆို ဒီနေရာကို သေချာကြည့်ရအောင် " "ဟုတ်တယ် .. ခုတင်အောက်မှာများ တစ်ခုခုရှိလို့လာ ... ကျွန်မလဲ ကြည့်ရမယ် " " ခွပ် " "အား" နှစ်ယောက်သား ခုတင်း အောက်သို့ပြိုင်တူငုံ့ကြည့်မိရာမှ နဖူးချင်း ခွပ်ခနဲ မြည်အောင်တိုက်မိကြလေတော့သည်။ "ဟာ ...နာသွားလား ... ကိုယ့်ဘာသာ ကြည့်မှာပေါ့ကွာ ....မင်းကလေ လုပ်လိုက်ရင် တလွဲချည်းပဲ ..." နာသွားသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရှုံ့မဲ့သွားသော သလင်းဖြူကို ထွဋ်ခေါင်က ဆွဲထူရင်း မေးလိုက်သည်။ " ကဲ ...မင်း ဒီမှာပဲ ထိုင်နေတော့ ....မင်းမှာ လိမ်းဆေးရှိရင်ပေးအုံး" သလင်းဖြူက အိပ်ရာဘေးစားပွဲခုံကို လက်ညှိုးနှင့် ထိုးပြလိုက်သည်။ ထွဋ်ခေါင်သည် လိမ်းဆေးဘူးကို ယူလိုက်ပြီး သလင်းဖြူ၏ နဖူးပြင်ကို အသာအယာ လိမ်းပေးလိုက်သည်။ "အို ... ကျွန်မဘာသာလိမ်းမယ် ...ပေးပါ " ထွဋ်ခေါင်၏ အပြုအမူကြောင့် သလင်းဖြူ ရှက်ရွံ့သွားမိပြီး နှုတ်မှ ငြင်းပယ်ကာ ခေါင်းကို ဆတ်ခနဲ တိမ်းရှောင်လိုက်မိလေသည်။ " ဘာဖြစ်တာလဲ ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်းပါ ...နဂိုကမှ မင်းက တလွဲလုပ်တတ်ရတဲ့ကြားထဲ ....နဖူးက ယောင်သွားတဲ့နေရာကို မင်းမြင်ရလို့လား ပြော" "မှန်ကြည့်ပြီး လုပ်လို့ရတာပဲ " သလင်းဖြူက ထွဋ်ခေါင်ကို ခပ်စွာစွာလေး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်းပါ ... အချိန်တွေကြာတယ် ...ပြီးရင် ကိုယ်ကိုလဲ ဆေးပြန်လိမ်းပေးအုံး " " ကိုယ့်ဘာသာ လိမ်းလို့ရသားနဲ့ ရှုပ်လိုက်တာ...ခုန ထဲက ရှင့်ကို ကြည့်လို့မရ ဖြစ်နေတာနော် " " ဘာကွ ... မင်းကို ဖက်ချင်လို့ဖက်တာမှ မဟုတ်တာ ...သိရဲ့သားနဲ့ ...တော်ပြီ ဖယ်တော့ ... နောက်မှပဲလိမ်းလိုက်တော့မယ် ...မင်းလို အရူးမလေးနဲ့ စကားပြောရတာ အချိန်ကုန်တယ် " ထွဋ်ခေါင်က သလင်းဖြူ၏ ဆတ်ဆတ်ထိမခံ ဖြစ်နေသောပုံစံကို စိတ်ဆိုးအောင် စလိုက်ပြီး ခုတင်နားတစ်ဝှိုက်တွင် ရှာဖွေကြည့်လိုက်သည်။ " ဒါက ဘာလဲ သလင်းဖြူ ...မင်းက အမွှေးတိုင်ကို ခုတင်းခြေရင်းမှာ ထွန်းတာလား " ထွဋ်ခေါင်က မေးလိုက်ရင်း ခုတင်ခြေရင်းအောက်ဘက်တွင်ရှိသော သံဘူးနှင့် အမွှေးတိုင်များကို မြှောက်ပြလိုက်လေသည်။ " မဟုတ်ပါဘူး ...မထွန်းပါဘူး ... ကျွန်မက အမွှေးတိုင် နုံ့နဲ့ ခြင်ဆေးနံ့တွေကို မခံနိုလို့ ထွန်းလေ့မရှိဘူး ...အဲ့ဒါက ဒီအခန်းထဲကို ဘယ်လို ရောက်နေတာလဲ မသိဘူး....အရင်နေ့တွေက မတွေ့မိသလိုပဲ " သလင်းဖြူက ထွဋ်ခေါင်လက်ထဲမှ သံဘူးနှင့် အမွှေးတိုင်များကိုကြည့်ပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ...ဒါတွေကို ကိုယ်ယူသွားပြီး စစ်ကြည့်လိုက်မယ်.." ထွဋ်ခေါင်က ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ "ကဲ ..သွားတော့ဟ် .. မင်းဦးလေး အခန်းထဲကို တစ်ယောက်တည်း သွားမကြည့်နဲ့နော်ကြားလား .... ဪ ပြီးတော့ ပြောရအုံးမယ် ... တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့ ပတ်သက်မှုကို မေးလာခဲ့ရင့် ချစ်သူတွေလို့ ဖြေလိုက်နော် ... အမှားမှား အယွင်းယွင်း မဖြစ်စေနဲ့နော် ....ကဲ ....ကိုယ်သွားပြီ..." ပြောပြီးသည်နှင့် ထွဋ်ခေါင် အခန်းပြင်သို့ လျင်လျင်မြန်မြန်ပင် ထွက်ခဲ့လေသည်။ ~~~~~~~ " မေမေ့ခင်တူမ လုပ်ပုံကောင်းသေးရဲ့လား ...သမီးတို့ နှစ်ယောက် အချင်းချင်းသသောကျနေကြတာကို သိသိနဲ့ ...ကြားထဲကနေ အတင်းပဲ ကိုထွဋ်ကိုလိုက်ကပ်နေတာလေ ... အဲ့ဒါ ကြီးကြီးကြည်အေးကို ပြောတော့လဲ မယုံသလိုပုံစံနဲ့ ......" ရွှေရည်ဝင်းသည် အဒေါ်ဖြစ်သူ ဒေါ်ခင်အေးကို သလင်းဖြူ၏ အကြောင်းများကို တိုင်တန်းနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။ဒေါ်ခင်အေးသည် အဝေးရောက်နေသော သမီးငယ်ကိုယ်စား တူမဖြစ်သူရွှေရည်ဝင်းအပေါ်တွင် သံယောဇဉ် ပိုသူဖြစ်သောကြောင့် ရွှေရည်ဝင်းပြောသမျှကို ထောက်ခံအားပေးသူလဲ ဖြစ်လေသည် ။ "တစ်နေ့ ဒီလိုဖြစ်မယ်ဆိုတာကို မေမေခင်သိသားပဲ ... သလင်းဖြူက သူ့အဖေလိုမျိုးပဲ ... လူကြည့်ရင် ရိုးပုံရိုးလက်နဲ့ အုံပုန်းပဲဟာ .... ဘာမှ စိတ်ပူမနေပါနဲ့ သမီးရယ် ...သူ့ကို မေမေခင်ပြောပါ့မယ် .....ဒါနဲ့ ဒီနေ့ မောင်ထွဋ်ခေါင်က ဘယ်ကို သွားတာလဲ " " သူ့အိမ်ကို ခဏပြန်တာ မေမေခင် ..သုံးလေးရက်ကြာမယ်ပြောတယ် " "ဟုတ်လား ...အဆင်သင့်တာပေါ့ ... သူပြန်မလာခင် သလင်းဖြူ ပြန်သွားအောင် တို့တွေလုပ်ကြတာပေါ့ ..." "တ ...တကယ်လားဟင် မေမေခင် ...တော်သေးတာပေါ့ မေမေခင်က သမီးဘက်က ပါလို့ပေါ့ ..." "မိရွှေရည် ညည်းကတော့ လေ မအေထက်ကို အဒေါ်ကို ပိုချစ်တယ်ဆိုတာကို ကျုပ် သိပါတယ်အေ ...တကယ်ပဲ မပြောချင်ဘူး ..." ဒေါ်ကြူကြူ၀င်းသည် သမီးဖြစ်သူနှင့် ယောင်းမဖြစ်သူကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းများကို ကွေ့ညွှတ်၍ ပြုံးလိုက်လေသည်။ ~~~~~~~ " သလင်းဖြူ လာအုံး " သလင်းဖြူသည် ပူစူးနှင့်အတူ လှေကားထစ်များကို လှည်းကျင်း တိုက်ချွတ်နေစဉ်မှာပင် အချိန်မဟုတ် အခါမဟုတ်ဘဲ ကြီးတော်ဖြစ်သူ ဒေါ်ခင်အေး အိမ်သို့ ပြန်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး မိမိကို အပေါ်ထပ်သို့ ခေါ်ယူခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။ ~~~~~

"ဘာမှ မပါသွားပါဘူး ... သူရောက်လာတာနဲ့ ဖြူလေး နိုးသွားခဲ့တာပါ ..ဖြူလေးအထင်တော့ သူက ပစွည်းခိုးဖို့ ရောက်လာတာ မဟုတ်လောက်ပါဘူး ...ဖြူလေးမှာလဲ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်းမှမရှိတာ .... ဖြစ်နိုင်တာက ဖြူလေးကို သတ်ဖို့လာတာထင်တာပဲ " "ဘာ .....ဘာပြောတယ် သလင်းဖြူ " "ဘယ်လို ...ငါ့တူမ ကိုဘယ်သူက ဘာကိစ္စသတ်မှာလဲ " ကြီးတော်များနှင့် ဘကြီးဖြစ်သူ၏ အမေးကြောင့် သလင်းဖြူ နှုတ်မှ ပြောရန် အားယူလိုက်ပြီး ထွဋ်ခေါင်ဆီသို့ မျက်လုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်မိရာ ထွဋ်ခေါင်က ခေါင်းကို မသိမသာ ခါးယမ်းပြလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် စိတ်ထဲပေါ်လာရစကားကို လွှဲပြောလိုက်ရလေသည်။ " ခိုးစရာ ပစ္စည်းမရှိတဲ့အန်းကိုဝင်လာတယ်ဆိုတော့ ... ထူးဆန်းနေလို့ပါ ဘကြီး " သလင်းဖြူသည် ဘကြီးဖြစ်သူကို ဖြေလိုက်ပြီးလျှင် အခန်းထဲရှိ လူများကို တစ်ယောက်ချင်းကြည့်ရူလိုက်ရာ ဦးလေးဖြစ်သူကိုမတွေ့ရသောကြောင့် အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားမိလေသည်။ " ဒါ ..ဒါနဲ့ ဦးငယ်ရောဟင် ..." သလင်းဖြူ အားလုံးကို ကြည့်ပြီး တုန်တုန်လှုပ်လှုပ်နှင့် မေးလိုက်မိသည်။ " မရှိဘူးလေ ....ညနေက ပဲမန္တလေး သွားမလို့ ဆိုပြီး ဆိုင်ကယ်နဲ့ထွက်သွားတယ်လေ " " ကျွန်မတို့လဲ ဘာမှ မသိပါလား ဒေါ်သုန် " "ဟုတ်တယ် မမကြည် ...ဒီတစ်ခါက်သွားတာ ကျွန်တော့်ကိုလဲ ပြောမသွားဘူး ...ဒီကောင် ဘာတွေ လုပ်နေပြန်ပြီလဲ မသိဘူး " " မမကြည်တို့ အစ်ကိုမြင့်အေးတို့က ဘာကို အထူးအဆန်းလုပ်နေတာလဲ ... ဒီကောင်လေး ဘယ်သွားသွား ဘယ်တုန်းက ပြောဖူးလို့လဲ ..." "အငယ်ကောင်တစ်ယောက်နဲ့တော့...အသက်ကဖြင့် မငယ်တော့ဘူး စိတ်ထင်တိုင်း နေနေတာပါပဲလား " ဒေါ်သုန်၏ စကားကြောင့် ဒေါ်ကြည်အေးတို့ မောင်နှမတွေ အံ့ဩနေကြသလို သလင်းဖြူလည်း အံ့ဩနေမိလေသည်။ ~~~~~~ "ပြောတော့ ဒီနေ့ ရှင့်အမေနဲ့ အတူ မန္တလေးကို ခဏပြန်မလို့ ဆို '' သလင်းဖြူ၏ အမေးကို မဖြေဘဲ ထွဋ်ခေါင်က သလင်းဖြူဘေးနားတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ "ဒီမှာ ...ဝေးဝေးမှာ ထိုင်ပါနော် ..တော်ကြာ ရွှေရည်ဝင်း တွေ့သွားမှဖြင့် " "မင်း ကြောက်တဲ့အရာတော့ ရှိသေးသားပဲနော်... ဒါပေမဲ့ မစိုးရိမ်ပါနဲ့ကွ ... အမေတို့ကို တာလမ်းဆုံအထီလိုက်ပို့မယ်ဆိုပြီး ညာခဲ့ပါတယ် " "ကြောက်တာ မဟုတ်ဘူးရှင့် ... စကားတွေ မပြောချင်လို့ ...ဒါနဲ့ ညကလူ ဘယ်လို ပြန်ထွက်သွားတာ ဖြစ်နိုင်လဲ ... သူ့လှုပ်ရှားမှုက မြန်တာတော့ အရမ်းမြန်တာနော် " သလင်းဖြူက ထွဋ်ခေါင်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်ကမှ ထွက်သွားတာ မဟုတ်ဘူး ... တိုက်ကြီးထဲမှာပဲ ရှိနေမှာပေါ....ဒါနဲ့ အဲ့ဒီလူက ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုလဲဆိုတာ မင်းမတွေ့လိုက်ဘူးလား " တွဋ်ခေါင်က သလင်းဖြူ၏ မျက်နှာကို စေ့စေ့ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။ " ဟင့်အင်း ... ဒီလောက်မှောင်နေတာ ဘယ် မှတ်မိမလဲရှင် .....ကြောက်ကလဲကြောက်နေတော့ " " မင်းအခန်းထဲကိုသူ ဘာလာလုပ်တာလဲ စဉ်းစားလို့မရဘူး ...သေချာတာက လူသတ်သမားက ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် အိမ်ပေါ်မှာတော့ သတ်မှာမဟုတ်ဘူး .. ကိုယ့်အထင်ပြောရရင် ...သူက မင်းအခန်းထဲမှာ လုပ်စရာတစ်ခုခုရှိလို့ ဖြစ်စေ ...ဒါမှမဟုတ်ရင် မင်းကို ခြောက်လှန့်ချင်လို့ပဲဖြစ်မယ်.....သေချာအောင် မင်းအခန်းထဲကို လာကြည့်ချင်တယ် ..." "ဒါနဲ့ ...အဲ့ဒီလူက ဦးငယ်တော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူးနော် ...ပြီးတော့ ဦးငယ်က ဘာလို့ ရုတ်တရက် ခရီးထွက်သွားတာလဲ ...မဟုတ်မှ ဒေါ်လေးတို့ ရှိတဲ့ နေရာကို သိသွားတာများလား " "မင်းစိတ်ကလေ အံ့တော့အံ့ဩစရာပဲနော်...လူတစ်ယောက်ကိုချက်ချင်း တရားခံဖြစ်ခိုင်းလိုက် ... ပြီးရင် ချက်ချင်းပဲ အပြစ်မရှိခိုင်းလိုက်နဲ့ မင်းစိတ်ကိုက မတည်ငြိမ်ဘူး ...ဟာ .." "ဟင် ...ရှင် ...ရှင် ဒါဘာလုပ်တာလဲ " ထွဋ်ခေါင်သည် စကားပြောနေရင်းမှ ရုတ်တရင်ပင် သလင်းဖြူလှမ်းဖက်လိုက်သောကြောင့် သလင်းဖြူ လန့်ပြီးဆောင့်၍ရုန်းလိုက်မိလေသည်။ " ဒေါ်သလင်းဖြူ မင်းခဏလေး ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်းပါ ...မင်းကို ဖက်ချင်လို့ဖက်တာမဟုတ်ဘူး ... ဟိုမှာ မောင်လုံးဆိုတဲ့လူ ငါတို့ကိုကြည့်နေတာကြာပြီ ...ဟာ ...လှည့်မကြည့်နဲ့ လေကွာ ...ဒုက္ခပါပဲ မင်းနဲ့ တော့ " သလင်းဖြူသည် ထွဋ်ခေါင်၏ စကားကြောင့် နောက်သို့ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လှည့်ကြည့်ရန် ပြင်လိုက်သောအခါ ထွဋ်ခေါင်းသည် ပြောပြောဆိုဆို နှင့်ပင် သလင်းဖြူ၏ ခေါင်းကို နောက်သို့ မလှည့်နိုင်အောင် ခပ်တင်းတင်းပွေ့ဖက်ထားလိုက်လေသည်။ " ရှင် ဖယ်တော့ ...ပါးစပ်က ပြောလဲ ရရဲ့သားနဲ့ ..." "ကဲပါ .. တောင်းပန်းပါတယ် အမိရယ် ... သဏ္ဍာန်လုပ် သရုပ်တူအောင် လုပ်မိတာပါ ...မင်းအခု ဟန်မပျက်အိမ်ကိုပြန်တော့ ... ဆယ့်ငါးမိနစ်အတွင်းမှာ မင်းအခန်းထဲကို လာခဲ့မယ် " ထွဋ်ခေါင်၏ စကားဆုံးသည်နှင့် သလင်းဖြူ မန်ကျည်းပင်အောက်တွင် ရှိသော စက်ဘီးပေါ်တက်၍နင်းခဲ့လိုက်သည်။ ~~~~ "ဒေါက် ..ဒေါက် " ခပ်တိုးတိုး တံခါးခေါက်သံကြောင့် သလင်းဖြူ အခန်းတံခါးကို ထဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ သလင်းဖြူ တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သည်နှင့် ထွဋ်ခေါင်က အခန်းထဲသို့ လျင်မြန်စွာဝင်လိုက်ပြီး တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်လေသည်။ " ညက သူရပ်နေခဲ့တာ ဘယ်နေရာလဲ "

ဧကြည်ဖြူ "အဝါရောင် ရဲတိုက် " အပိုင်း (၁၆) **** အခန်းထဲတွင်မီးပိတ်ထားသော်လည်း ပြတင်းပေါက်မှ ဝင်ရောက်နေသော အလင်း မှုန်ဝါးဝါးဖြင့် မြင်နေရသော ခုတင်ဘေးရှိ မည်းမည်းသဏ္ဍာန်ကိုကြည့်ပြီး သလင်းဖြူတစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်း အေးစက်သွားမိသလိုဖြစ်သွားရသည်။ထိုမည်းမည်းသဏ္ဍာန်သည် သလင်းဖြူ နိုးသွားသည်ကို သိဟန်မတူဘဲ သလင်းဖြူကို ငုံ့၍ ကြည့်နေသည်ကိုတွေ့လိုက်ရလေသည်။ပြီးနောက် ခုတင်ခြေရင်းသို့ သွားပြီးလျှင် အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြန်သည်။သလင်းဖြူသည် ထွဋ်ခေါင်၏သတိပေးစကားကို ကြားပြီးကတည်းက အိပ်ရာထဲတွင် သစ်သားတုတ်တစ်ချောင်းကို ယူထားသောကြောင့် စောင်ထဲမှ သစ်သားတုတ်ကို လက်နှင့် အသင့်အနေအထားဖြစ်အောင် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။သို့သော်လည်း အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားပြီးလျှင် မည်းမည်း သဏ္ဍာန်၏ လှုပ်ရှားသံသဲ့သဲ့ကိုပင် မကြားရသောကြောင့် သလင်းဖြူ ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားမိလေ၏။ မိမိတွေ့လိုက်ရသည်မှာ အိပ်မက်များလားဟုပင် ထင်မိသွားသည်။သစ်သားတုတ်ချောင်းကို ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်၍ အိပ်ရာထက်မှ ဆတ်ခနဲ ထထိုင်လိုက်ပြီး ခုတင်ခြေရင်းသို့ကြည့်လိုက်သည်။ထိုအခါတွင် ခုတင်ခြေရင်းတွင် ကုန်းကုန်းကွကွနှင့် ဖြစ်နေသော မည်းမည်း သဏ္ဍာန်ကို တွေ့လိုက်ရလေသောကြောင့် သလင်းဖြူလည်း ကြောက်ကြောက်နှင့်ပင် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှ သစ်သားတုတ်နှင့် လွှဲ၍ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။လျင်မြန်လှပေစွ။ မည်းမည်းသဏ္ဍာန်ကြီးသည် သလင်းဖြူ၏လက်မှ တုတ်ချက်ကို ရှောင်တိမ်း၍ဘေးသို့ခုန်ထွက်လိုက်လေသည်။သလင်းဖြူလည်း တုတ်နှင့် ထပ်မံ၍ရိုက်ချလိုက်ပြီးလျှင် အသံကုန်ဟစ်၍ အော်ပစ်လိုက်သည်။ " ကယ်ကြပါအုံး သူခိုး.... သူခိုး ...သူခိုး ရောက်နေတယ် " "ခွမ်း " သလင်းဖြူသည် အော်ဟစ်ရင်းမှ လက်ထဲမှ တုတ်နှင့် အဆက်မပြတ် ထပ်မံရိုက်ချလိုက်ရာ မည်းမည်းသဏ္ဍာန်ကြီးသည် လျင်လျင်မြန်မြန်ပင် အခန်းထဲမှ ထွက်ပြေးသွားလေ၏။ သလင်းဖြူ၏ လက်ထဲမှ သစ်သားတုတ်သည် မည်းမည်းသဏ္ဍာန်အား တစ်ချက်မှ မရိုက်မိဘဲ မှန်ဗီရိုကိုသာထိသွားသောကြောင့် ဗီရိုမှမှန် ကျကွဲသွားလေသည်။ "သလင်းဖြူ ...ဘာဖြစ်တာလဲ ...မင်းဘာဖြစ်တာလဲ " " ကိုထွဋ်ခေါင် ...ကိုထွဋ်ခေါင်လား .. ခဏနေအုံးနော် ..ရှင်ဝင်မလာနဲ့အုံး ...အခန်းထဲမှာ မှန်ကွဲစတွေ ရှိတယ် " သလင်းဖြူသည် အခန်းပြင်မှ ထွဋ်ခေါင်၏ အသံကိုကြားလိုက်ရသောအခါ ဝမ်သာ၍ သွားမိပြီး ပြန်အော်ပြောလိုက်သည်။ပြီးနောက် မီးခလုတ်ကိုစမ်း၍ဖွင့်လိုက်သည်။မီးရောင်ဖြင့် လင်းထိန်သွားသောအခန်းထဲတွင် မှန်ကွဲစများ ပျံ့ကြဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ သလင်းဖြူ.. " သတင်းဖြူ မီးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ထွဋ်ခေါင် အခန်းထဲသို့ ၀င်လိုက်ပြီး သလင်းဖြူကို စိုးရိမ်စွာမေးလိုက်သည်။ "လူ ... လူဝင်တာ...ကျွန်မတုတ်နဲ့ရိုက်လိုက်ပေမဲ့ မထိသွားဘူး " ထွဋ်ခေါင်၏ အမေးကို သလင်းဖြူ တုန်တုန် ယင်ယင်နှင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ " လူဟုတ်လား ...မင်းကိုခိုက်မိသွားသေးလား " "ဘာလဲ ...ဘာဖြစ်တာလဲ သလင်းဖြူ ..." "ဘာဖြစ်တာလဲ ကိုထွဋ်ခေါင် " "ဟဲ့ ...ဟဲ့ ဘာဖြစ်ကြတာတုန်း " "ဘာတွေဖြစ်ကြတာတုန်း ဟ ....ဆူညိဝုန်းဒိုင်းကြနေတာပဲ " သလင်းဖြူနှင့် ထွဋ်ခေါင်တို့ စကားပြောနေကြစဉ်မှာပင် အိမ်ရှိလူများအားလုံး သလင်းဖြူ၏ အခန်းရှေ့သို့ ရောက်လာကြလေသည်။ "အမယ်လေး ...ဘုရားရေ ...ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ သလင်းဖြူ " " ဟို ... ဟို အခန်းထဲကို သူခိုးဝင်လာလို့ပါ ကြီးကြီး " " ဘာ ...သူခိုးဟုတ်လား ...လိုက်ကြလေ ..လိုက်ဖမ်းကြလေ ...ဦးသောင်း ဘယ်ရောက်နေလဲ ...ခွေးတွေ ခြံထဲလွှတ်ထားတာကို ဘယ်က သူခိုးက ဝင်တာလဲ " ဒေါ်ကြည်အေး၏အမိန့်ကြောင့် ခြံထဲရော တိုက်ကြီးထဲမှာပါ ပြေးသူလွှား သူနှင့် ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်သွားကြလေသည်။ - ~~~~~ "ဘာ မတွေ့ဘူး ဟုတ်လား .သေချာရော ရှာကြရဲ့လား " ဒေါ်ကြည်အေးက ဒေါသသံနှင့်အော်လိုက်သည်။ "ဦးသောင်း ခွေးတွေလွှတ်ထားတယ် မဟုတ်ဘူးလား ...ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ .... အိမ်ထဲမှာ ရော အခန်းတွေအကုန်လိုက်ရှာကြရဲ့လား " ဦးမြင့်အေးက ဦးသောင်းကို မေးလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ ခွေးတွေလဲ လွှတ်ထားတာပါ ...ခြံထဲလဲ ရှာကြည့်ပြီးပါပြီ .." "အိမ်ထဲမှာလဲ တစ်ခန်းမကျန် ကျွန်တော်တို့ ရှာပြီးပါပြီ ဘကြီး " "သူခိုးဆိုလဲ ... ဒီလောက်မြန်မြန် မပြေးနိုင်ပါဘူး ...ညည်းဟာက ဟုတ်ရောဟုတ်ရဲ့လား သလင်း ဖြူ " ဒေါ်ခင်အေးက မယုံကြည်ဟန်နှင့် မေးလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ် .... သမီးလဲ အဲ့ဒါပြောမလို့ ...ဖြူလေးက ဒေါ်လေးကို အိပ်မက်မက်တာကိုလဲ တကယ်လို့ထင်ပြီး လျှောက်ပြောခဲ့တာလေ ... ခုလဲ သူအိပ်မက်မက်နေတာများလားလို့ " ရွှေရည်ဝင်း၏ အပြောကြောင့် သလင်းဖြူစိတ်တိုသွာမိလေသည်။ "အိပ်မက် မဟုတ်ဘူးရွှေရည် ... အဲ့ဒီလူ အခန်းထ ရောက်လာတော့ ဖြူလေးလန့်နိုးသွားတယ် ..ဒါကြောင့် တုတ်နဲ့ လှမ်းရိုက်လိုက်တာပေါ့ ...သူအရှောင်မြန်လို့ တုတ်က ဗီရိုမှန်ကိုထိသွားတာလေ " "ကဲ ...နှစ်ယောက်လုံး တော်တော့ ... သူခိုးက ဘာပစ္စည်းတွေ ယူသွားသေးလဲ` ဇော်ထိုက်ကကြားထဲမှဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

" ဟင့်အင်း ငါ့ကိုတော့ ဘာမှ မပြောဘူး ...ဒါပေမဲ့ ဦးငယ်ကို ကြည့်ရတာ ဒေါသထွက်နေသလိုပဲ " " ဟုတ်လား ...မင်းကို တစ်ခုခု အန္တရာယ်ပေးနေအုံးမယ် ...ဒီရက်ပိုင်း ဦးငယ်နဲ့ဝေးဝေးနေနော် ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ယောက်တည်း စိတ်ထင်ရာတွေ လျှောက် မလုပ်နဲ့နော် ဖြူလေး ..." "အင်းပါဟာ ...နင်လဲ ငါ့ကို ပစ်မထားနဲ့နော် ...မိုးနှဲ ရွာမှာ နင်ရှိလို့ ငါ့မှာ စကားပြောဖော်ရှိနေတာ ...အိမ်က လူတွေက ငါ့ကို အဖက်တောင် လုပ်ကြတာမဟုတ်ဘူး " "ဖြူလေးရယ်... ဒီလောက် စိတ်ညစ်စရာကောင်းတာကို ပြန်ဖို့မတွေးဘူးလားဟင် ... " "မတွေးပါဘူး .. အခုဆို သူခိုးလို့ စွပ်စွဲခံလိုက်ရတော့ ပိုတောင် ဆိုးသွားပြီး ... အဖြစ်မှန်တွေ အားလုံးပေါ်မှ ပြန်တော့မှာ ...ငါ့ပြန်ရင် နင်လဲ လိုက်ခဲ့လေ ...ရန်ကုန်မှာ အလုပ်တွေပေါတယ် ....ဒီရွာမှာ မနေနဲ့တော့ " သလင်းဖြူက စိုင်းလွှမ်းကို ကြည့်ရင်းပြောလိုက်သည်။ "အင်းပါ ...မင်းပြန်ရင် လိုက်ခဲ့မယ် .... အမြန်ဆုံးပြန်ဖို့ လုပ်တော့ " ~~~~~ " တကယ်တွေ့တာလား ...အဲ့ဒီနေရာမှာ တံခါးပေါက် ရှိနေတာလား " ထွဋ်ခေါင်က သလင်းဖြူကို သေချာအောင် ထပ်မံ၍မေးလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်ဆို ...စာထဲမှာ သေချာ ရှင်းပြထားတယ်လေ ...အပြင်မှာ စကားလာမပြောပါနဲ့ ဆိုမှ " "စကားလေးလာပြောတာ ဘာဖြစ်လို့လဲ ..ဘာတွေ အဖြစ်သည်းနေတာလဲ...." " အဖြစ်သည်းတာ မဟုတ်ဘူး ... ပြဿနာတွေ မရှင်းချင်လို့ သိရဲ့လား" သလင်းဖြူက ထွဋ်ခေါင်ကိုကြည့် စိတ်တိုတိုနှင့် ပြောပစ်လိုက်သည်။ " ကဲပါကွာ ..အဲ့ဒါတွေ ထားလိုက်စမ်းပါ ...မင်းကိုပြောမယ်... ဒီနေ့ကစပြီး အိပ်ရင်တံခါးကို အထဲက သော့ခတ်အိပ် ကြားလား....ပြီးတော့ ဖြစ်နိုင်ရင် ... ညဘက်တွေ အပေါ့အပါးသွားရင်တောင် သတိထားသွား ... ဘယ်သွားသွားဘာလုပ်လုပ်သတိနဲ့နေနော် " "ဘာ ..ဘာဖြစ်လို့လဲဟင် " ထွဋ်ခေါင်၏ စကားများကြောင့် သလင်းဖြူ အတိတ်တလန့်နှင့် မေးလိုက်မိသည်။ "မင်းရဲ့ ဦးလေးသာ တရားခံဆိုရင် ... ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ..." " အို ... တော်ပါတော့ ...ဦးငယ်ကတော့ ဒီလိုလုပ်မယ် မထင်ဘူး " "ဒါကတော့ မင်းသဘောပဲ ... တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ဖုန်းဆက်လိုက်.....ပြီးတော့ ခြံထဲမှာ တစ်ယောက်တည်းထိုင်မနေနဲ့ အပေါ်တက်တော့ " ~~~~~ "အခြေအနေတွေက မလွယ်တော့ဘူးဝေထွန်း ... ကြားထဲက သူ့ကို ထိခိုက်မှာစိုးတယ် ...." " အဲ့ဒါလဲ ဟုတ်တယ် ... မနက်ဖြန်ကျရင် ငါတို့ ဒေါ်လေးကို ပြန်လိုက်ပို့ရမယ်လေ ... မန္တလေးမှာ သုံးလေးရက်လောက်နေဖို့ကိစ္စ ကရော ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ " " အင်း ..သွားတော့ သွားရမှာပေါ့ ...သွားပြီး သေချာအောင် လုပ်ရမှာပဲလေ ...ဒါပေမဲ့ ...." ထွဋ်ခေါင်က ပြောရင်း မှ စကားကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ " ဒါပေမဲ့ ဘာလဲ ... ဟိုတစ်ယောက်ကို စိုးရိမ်လို့ မသွားနိုင်ဘူးလား " " ကျွတ် ... မဟုတ်တာတွေကွာ ... သူ့ကြောင့် စိတ်ရှုပ်တာတော့ အမှန်ပဲ " ထွဋ်ခေါင်သည် ဝေထွန်းနှင့် စကားပြောနေရင်းမှ စိတ်ရှုပ်လာသဖြင့် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်၍ အပြင်သို့ ငေးမောကြည့်လိုက်မိသည်။ ~~~~ တစ်နေ့လုံး ကြုံခဲ့ရသမျှ ကိစ္စများကြောင့် သလင်းဖြူ အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေမိသည်။စိတ်ထဲတွင် ချောက်ချားနေမိသလိုလို ၊တစ်ခုခုကို စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေမိသလို စိတ်ထဲမှ ပူပန်နေမိသည်။ "ဟင့်အင်း ..ဦးငယ်က တရားခံဖြစ်နေရင်တောင် ငါ့ကို အန္တရာယ်ပေးလောက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး " သလင်းဖြူ ကိုယ့်စိတ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်ရင်း အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲဖြစ်နေမိသည်။ ~~~~~~ "ချောက် " သလင်းဖြူ အိပ်ပျော်နေရာမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က လှုပ်နှိုးလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖျတ်ခနဲ လန့်နိုးလာမိသည်။နိုးနိုးချင်းပင် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိသောအခါ မြင်လိုက်ရသော အရာကြောင့် သွေးပျက်မတတ် ထိတ်လန့်သွားမိလေသည်။ ====================== အပိုင်း ( ၁၆ ) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ

တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မှောင်မည်းနေပြီး အေးခနဲ စိမ့်ခနဲဖြစ်သွားသောကြောင့် သလင်းဖြူ လန့်ဖျပ်ပြီး အော်လိုက်မိလေ၏။ ပြီးမှ သတိဝင်လာပြီး ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ အခန်းနံရံများကိုလက်နှင့် လိုက်၍ စမ်းကြည့်လိုက်သည်။လက်က မီးခလုတ်ကို စမ်းလိုက်မိသည်နှင့် မီးခလုတ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ " ချောက် " မီးခလုတ်ဖွင့်သံနှင့့် အတူ အခန်းတစ်ခုလုံး လင်း၍သွားလေသည်။မီးရောင် အောက်တွင် မြင်လိုက်ရသည်မှာ အခန်းကျဉ်းလေးတစ်ခန်းသာဖြစ်လေသည်။အခန်းထဲတွင် တံခါးပေါက်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ယခုမှပင် နောက်ဖေး အသက်ကယ်လှေကားရှိရာ တံခါးပေါက်ကို သလင်းဖြူ တွေ့ရှိလိုက်ရခြင်းဖြစ်လေသည်။သလင်းဖြူ အခန်းကျဉ်းလေးထဲတွင် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေရင်းမှ ယနေ့ ခေတ်ကြီးထဲတွင် ဤကဲ့သို့ လျှို့ဝှက် တံခါးများသဖွယ် ဆောက်လုပ်ထားခြင်းကို အံ့ဩနေမိလေသည်။ "ဒီလို အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ဖွက်ထားစရာနေရာလဲ မရှိပါဘူး " သလင်းဖြူ အခန်းလေးထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေ့လိုတွေ့ငြား ကုန်းကုန်းကွကွ ရှာကြည့်နေမိရင်းမှ ကိုယ်ဘာသာ တွေးမိပြန်လေသည်။ " အ " သလင်းဖြူ သမံတလင်းပေါ်သို့ လက်နှင့်ဟိုစမ်းသည် စမ်းလုပ်နေရာမှ လက်ထိပ်တွင် စူးခနဲနာသွားသောကြောင့် ကြည့်လိုက်သောအခါာ ခြယ်နားကပ်ခပ်သေးသေးတစ်ဖက်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ "ဟင် ...ဒါ ...ဒါ ဒေါ်လေးနားကပ်များလား " သလင်းဖြူ နားကပ်လေးကို လက်တွင် ဆုပ်ထားမိရင်းမှ အခန်းထောင့်နေရာများသို့ နေရာလပ်မကျန်စေအောင် ရှာဖွေကြည့်လိုက်လေသည်။ "ဟင် ... ဒါ ..ဒါက..ရှပ်အင်္ကျီကြယ်သီးပဲ ...တကယ်ပဲ ဒီအခန်းထဲမှာ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့တာများလား " နောက်ထပ်တစ်ခုခုကို တွေ့ရလို တွေ့ရငြား အထပ်ထပ်အခါခါ ရှာကြည့်သော်လည်း နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော သော့တွဲမှလွဲ၍ ဘာမှထပ်မတွေ့ရဘဲ ရှိလေသည်။သလင်းဖြူ သော့တွဲကို ယူလိုက်ပြီးလျှင် တံခါးကိုဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ထိုအခါ သလင်းဖြူ ခန့်မှန်းထားသကဲ့သို့ နောက်ဖေးလှေကားသို့ ထွက်သော တံခါးပေါက်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ "ဟင် ...ဦးငယ် " သလင်းဖြူ တံခါးပေါက်ကို ဖွင့်ပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်သော အခါ အောက်တွင် မတ်မတ်ရပ်၍ မိမိရှိရာဆီသို့ မော့ကြည့်နေသော ဦးလေး ဖြစ်သူကို ဖြုန်းခနဲ တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ကြောင် အအနှင့်ပြန်၍ကြည့်နေမိလေသည်။ထိုသို့ ကြည့်နေမိစဉ်မှာပင် ဦးငယ်သည် ကြောင်လိမ်လှေကားအတိုင်းတက်၍ လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ဦးလေးဖြစ်သူ၏ အပြုအမူကြောင့် သလင်းဖြူ ထိတ်လန့်သွားမိသော်လည်း ဟန်မပျက်ပင် တံခါးပေါက်တွင် ရပ်၍နေလိုက်သည်။တကယ်တမ်းမှာမူ သူခိုးလူမိခံလိုက်ရသကဲ့သို့ပင် သလင်းဖြူ၏ ခြေထောက်များမှာ တဆတ်ဆတ်တုန်နေသောကြောင့် မနည်းပင် အားတင်းထားရလေသည်။ယခုလို အချိန်တွင် ထွဋ်ခေါင် ပြောသကဲ့သို့ပင် မည်သူ့ကိုမဆို ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲသည် မဟုတ်ပါလား။ "မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ ဖြူလေး ... အန္တရာယ်များကများ မတော် ပြုတ်ကျရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ " "ဟို ...မကျပါဘူး ဦးငယ် ...သမီးက ခလေးမှ မဟုတ်တာ " သလင်းဖြူသည် လက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားရင်းမှ ဦးလေးဖြစ်သူကို ပြန်ပြောလိုက်မိသည်။ပြီးနောက် သလင်းဖြူ၏ ခေါင်းထဲတွင် စိတ်ကူးတစ်ခု ပေါ်လာပြီးလျှင် ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ထားသော လက်ကို ဦးလေးဖြစ်သူ ရှေ့သို့ ဖြန့်ပြလိုက်ပြီးလျှင် "အမှိုက်လှည်းရင်း ဒီအခန်းထဲက ကောက်ရတာ ဦးငယ် ...နားကပ်ပဲ ...ဘယ်သူ့ နားကပ်လဲတော့ မသိဘူး ...ရှပ်အင်္ကျီကြယ်သီးတစ်လုံးလဲ တွေ့တယ် " " ဟင် ...ပြ ...ပြစမ်း....ဒီကို ပြစမ်း " သလင်းဖြူ၏ စကားဆုံးသည်နှင့် ဦးငယ်သည် သလင်းဖြူ လက်ထဲမှ နားကပ်နှင့် ကြယ်သီးကို ဆတ်ခနဲ ဆွဲယူကြည့်လိုက်လေသည်။ " မင်း ...မင်း ...ဒါတွေကို ဒီအခန်းထဲက ရတာ ဟုတ်လား " ဦးလေးဖြစ်သူ၏ အထိတ်တလန့် အမူအရာကိုကြည့်ပြီး သလင်းဖြူ ရင်တွင်းမှ ထိတ်လန့်လာမိသော်လည်း ဟန်မပျက်အောင် ထိန်းပြီး မသိသောဟန်ပန်နှင့်ပင် နေလိုက်လေသည်။ "သွား ...သွားတော့ ဒါတွေ တွေ့တာ ဘယ်သူ့ကို မှ မပြောနဲ့နော် ကြားလား .. သွားတော့ လုပ်စရာရှိတာလုပ်" ပြောပြီးသည်နှင့် လှေကားများအတိုင်း အပြေးဆင်းသွားသော ဦးလေးဖြစ်သူကို ကြည့်ပြီး သလင်းဖြူ တင်းထားသော စိတ်ကို လျှော့ချလိုက်ရာ လူမှာဒူးများ ညွတ်ခနဲ ခွေကျလုမ တတ်ပင်ဖြစ်သွားရလေသည်။ "ဘုရား ...ဘုရား ဦးငယ်က လူသတ်နေတာလား ... မဟုတ်ပါစေနဲ့ ဘုရား " သလင်းဖြူ ကြောက်ကြောက်နှင့် ဘုရားစာများကို ရွတ်ဆိုနေရင်းမှ စိတ်ထဲမှ ဆုတောင်းနေမိလေသည်။ ~~~ "ဘာ ...ဘာပြောတယ် ဖြူလေး ...မင်းကို သူခိုးလို့စွပ်စွဲကြတယ် ဟုတ်လား " စိုင်းလွှမ်းက ဒေါသသံနှင့် သလင်းဖြူကို မေးလိုက်လေသည်။ "ထားလိုက်ပါဟာ ...အဲ့ဒါက အရေးမကြိးပါဘူး ...ငါ ဖြေရှင်းနိုင်ပါတယ် ...အရေးကြီးတာက ငါကောက်ရထားတဲ့ နားကပ်နဲ့ ကြယ်သီးကို ဦးငယ်ယူသွားတယ် ...ပြီးတော့ ဦးငယ်ပုံစံက တစ်မျိုးပဲ စိုင်းလွှမ်း ..." သလင်းဖြူသည် မိမိစိတ်ထဲမှ စိုးရိမ်နေမိသော အကြောင်းအရာကို စိုင်းလွှမ်းအားပြောပြလိုက်သည်။ "အင်း ...အဲ့ဒါတော့ ငါလဲ မပြောတတ်တော့ဘူး ... ကောက်ရထားတွေကို ဘာလို့ ပေးလိုက်ရတာလဲ ...မင်းကိုရော ဦးငယ်က ဘာပြောသွားသေးလဲ "

သလင်းဖြူ ခြံနောက်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့စဉ်မှာပင် ကြီးတော်ဒေါ်ကြည်အေး၏ စကားကြောင့် ခေါင်းကိုငြိမ့်ပြလိုက်ရလေသည်။ရွှေရည်ဝင်းကမူ သလင်းဖြူကို မျက်နှာထားတင်း တင်းနှင့် တစ်ချက်ကြည့်ပြီး မျက်နှာကို ဆတ်ခနဲ လွှဲလိုက်လေသည်။ သလင်းဖြူသည်လည်း ခပ်တည်တည်နှင့်ပင် မျက်နှာကို လွှဲပစ်လိုက်ပြီး ခြံနောက်ဘက်သို့ လျှောက်လာခဲ့လိုက်သည်။ ~~~~~~ ခြံနောက်မှ အမှိုက်များကို လှည်းနေရင်းမှ သလင်းဖြူ နေရာအနှံ့သို့ စေ့စေ့စပ်စပ် လိုက်ကြည့်မိလေသည်။ဖြစ်နိုင်သည် မဖြစ်နိုင်သည်ထက် မြေပြင်တွင် မို့မောက်ပြီး မြေများ ပွနေသည်ကို တွေ့လျှင် မသိမသာ အနံ့ခံကြည့်ပြီး လက်နှင့်တူဆွမိပြန်သည်။ သလင်းဖြူ အဖြစ်က ကောက်ရိုးပုံထဲတွင် အပ်ပျောက်ကိုရှာနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေလေသည်။ " ဟင် ...ဒါ ..ဒါက လှေကားပဲ ...အပေါ်ထပ်အထိတက်လို့ရတဲ့ လှေကားပဲ ..ဒေါ်လေးချစ်သူရဲ့စာထဲမှာ ပါတဲ့ လှေကားဆိုတာ ဒါဖြစ်တယ် ...ဒါပေမဲ့ အပေါ်ထပ် ဘယ်နေရာကို ရောက်တာလဲ ...ငါလဲ မတွေ့မိပါဘူး " သတင်းဖြူ အမှိုက်လှည်းနေရာမှ တိုက်ကြီး၏နောက်ဘက်တွင် အပေါ်ထပ်သို့တက်သော ကြောင်လိမ်လှေကားကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် အံ့ဩသွားမိလေသည်။ယခင်က အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့နှင့် အုတ်ဂူများရှိရာ ခြံထဲဘက်အခြမ်းကိုသာ စီတ်ဝင်စားခဲ့သောကြောင့် လှေကားများကို သတိမထားမိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေသည်။ သလင်းဖြူ လှေကားအတိုင်း တက်ခဲ့လိုက်သည်။လှေကားမှာအပေါဆုံးထပ်ထိ ရှိနေပြီးလျှင် အဆုံးတွင် တံခါးတစ်ချပ်ကို တွေ့ရလေသည် ။ သို့သော်လည်း ထိုးတံခါးသည် ရေချိုးခန်းများ အနီးတဝှိုက်တွင် ရှိသည်ကိုသာ ခန့်မှန်းနိုင်ပြီး မည်သည့်နေရာတွင် ရှိသည်ကို မသိဘဲဖြစ်နေလေသည်။လှေကား၏ ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် နောက်ဖေးဝရံတာကို မြင်နေရသောကြောင့် နေရာကို မှတ်သားထားလိုက်ပြီး ကြောင်လိမ့်လှေကားမှ သလင်းဖြူပြန်ဆင်းခဲ့လိုက်သည် ။ ကြည့်ရသည်မှာ လှေကားသည် အန္တရာယ်တစ်စုံတစ်ခု ကြုံလျှင် အသက်ကယ်လှေကားအဖြစ် အရန်ထားထားပုံရသည်။ပြီးလျှင် သက်ကြီးရွယ်အိုများရှိသောကြောင့် ထင်သည်။ကြောင်လိမ်လှေကားမှာလည်း မက်စောက်နေခြင်းမျိုးမရှိဘဲ ပြေဖြစ်လေသည် ။ ~~~----- သလင်းဖြူ အပေါ်ထပ်သို့တက်ခဲ့ပြီးနောက်တွင် ရေချိုးခန်းများအနီးတွင် တံခါးပေါက်ကို ရှာကြည့်လိုက်သည်။မနက်ခင်းပင်ရှိသေးသော်ငြား တိုက်ကြီးထဲတွင် မီးဖိုချောင် အလုပ်သမားများမှ လွဲ၍ မရှိသောကြောင့် အသံများမှာ တိတ်ဆိတ်၍နေသည်။ ဒုတိယထပ်တွင်လည်း မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိသလို အပေါ်ဆုံးထပ်တွင်လည်း သလင်းဖြူတစ်ယောက်တည်းသာရှိသောကြောင့် တိတ်ဆိတ်၍နေလေသည်။သလင်းဖြူ အနောက်ဘက်ဆောင် တစ်ခုလုံးကို ရှာကြည့်သော်လည်း ၀ရံတာ တံခါးပေါက်မှ လွဲ၍ အပြင်သို့ထွက်သော တံခါးတစ်ချပ်တစ်လေ ကိုပင် မတွေ့ဘဲ ရှိလေသည်။ " ဟူး ..အပေါက်ကဘယ်မှာလဲဟာ " သလင်းဖြူ စိတ်ညစ်ညစ်နှင့် ကြမ်းပြင်တွင် ထိုင်ချလိုက်မိသည်။ စိတ်ထဲမှလည်း ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း သံသယပွားနေသည်လားဟုပင် ထင်လိုက်မိလေသည်။ "ကျွတ် ...ကျွတ် " " အမေ့ " သလင်းဖြူ စိတ်ပျက်လက်ပျက် နှင့် ထိုင်နေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက်အိမ်မြှောင် စုတ်ထိုးသံလိုလို ၊လူတစ်ယောက် ညည်းညူသံလိုလို ကြားလိုက်ရသောကြောင့်အလန့်တကြားနှင့် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်မိပြီး အသံကြားရာဆီသို့ မရဲတရဲ လှမ်းသွားမိလေသည်။ထိုအခါ အသံမှာ အမျိုးသမီးရေချိုးခန်းတစ်ခန်းမှ ထွက်ပေါ်နေခြင်းဖြစ်လေသည်။ပြီးလျှင် ထိုအခန်းမှာ မကြာခဏဆိုသလို လူမရှိပါဘဲ အသံဗလံများ ကြားရတတ်သော အခန်းဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ "ဒေါက် ...ဒေါက် ..." "အထဲမှာ လူရှိလား" သလင်းဖြူ မရဲတရဲ မေးလိုက်သောအခါ အသံများမှာပြန်လည်၍ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။သလင်းဖြူ ခြေတုန်လက်တုန်နှင့်ပင် ရေချိုးခန်: တံခါးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည် ။ပွင့်သွားသော ရေချိုးခန်းထဲတွင် ရှင်းလင်း တိတ်ဆိတ်၍နေလေသည်။ဤရေချိုးခန်းကို ယခုအခါမှ သေသေချာချာဝင်ကြည့်ဖူးခြင်းဖြစ်ပေသည်။စရောက်သည်နေ့က ဘေးအခန်းတွင် ရေချိုးနေစဉ် ဤအခန်းထဲမှ အသံအချို့ကို ကြားခဲ့ရပြီးနောက်တွင် ရေ၀င်ချိုးရမည်ကို မသိစိတ်ကတွန့်ဆုတ်နေခဲ့မိသည်။အကြောင်းပြချက်မရှိ ထိတ်လန့်နေသောကြောင့် ဤအခန်းကိုရှောင်ရှားနေခဲ့ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ယခုမှပင် ဤရေချိုးခန်းသည် မိမိရေချိုးနေကျ အခန်းထက် ပို၍ ကျယ်ဝန်းနေသည်ကို တွေ့ရလေသည်။ အခန်းထဲတွင် ရေချိုးဇလားလည်းရှိသည်။ဇလား၏နောက်ဘက်တွင် လိုက်ကာ အရှည်တစ်ခုကို ကိုတွေ့လိုက်ရလေသည်။ သလင်းဖြူ ထိုလိုက်ကာစကို မမှိတ်မသုန်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် လိုက်ကာစမှာ လေတိုးလိုက်သကဲ့သို့ လှုပ်ခတ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ရင်တွေ ဒိန်းခနဲဆောင့်ခုန်သွားမိလေသည်။ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်းခုန်လှုပ်နေပြီးလျှင် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ အသက်ရှုသံ ခပ်ပြင်းပြင်းကို မှုတ်ထုတ်နေမိလေသည်။စိတ်က အလိုလိုနေရင်း ချောက်ချားနေမိသော်လည်း လူမှာ ရေချိုးဇလားနားသို့ကပ်သွားပြီးလျှင် လိုက်ကာစကို ဖျတ်ခနဲ ဆွဲဖယ်ကြည့်လိုက်သည် ။ "ဟင် .. တံခါးပေါက်ပါလား " တွေ့လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် သလင်းဖြူတအံ့တဩ ရေရွတ်လိုက်မိပြီး အခန်းတံခါးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက် သည်။ "အမယ်လေး "

ဧကြည်ဖြူ "အဝါရောင် ရဲတိုက် " အပိုင်း (၁၅) **** တံခါးခေါက်သံကြောင့် သလင်းဖြူ လန့်ဖျပ်သွားမိပြီး စာအုပ်ကို အိပ်ရာအောက်သို့ ကပျာကယာထိုးထည့်လိုက်သည်။ပြီးနောက် တံခါးပေါက်ရှိရာဆီသို့ ထသွားလိုက်ပြီး တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ "ဟင် ..အစ်ကိုဇော်ထိုက် ...ခိုင်းစရာရှိလို့လား " " မရှိပါဘူး ....မအိပ်သေးဘူးမဟုတ်လား " "ဟုတ်ကဲ့ ... မအိပ်သေးပါဘူး " " အစ်ကို ခဏဝင်ခဲ့မယ်နော် ... ပြောစရာရှိလို့ " ဇော်ထိုက်သည် ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် အခန်းထဲသို့ဝင်လိုက်လေသည်။ သလင်းဖြူမှာ အစ်ကိုဖြစ်သူ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် စာကြည့်စာပွဲမှ ဖင်ထိုင်ခုံကို လျှင်မြန်စွာထုတ်ပေးလိုက်ပြီး ကိုယ်တိုင်ကမူ ခုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်လေသည်။ "အစ်ကို မေးမယ်.. စိတ်မဆိုးနဲ့နော် ငါ့ညီမ " " ဟုတ် ... ဟုတ်ကဲ့ " စကားပလ္လင်ခံနေသော အစ်ကိုဖြစ်သူကြောင့် သလင်းဖြူ စိတ်တွေ လှုပ်ရှားလာမိလေသည်။ "ငါ့ညီမ တကယ်ပဲ ရွှေရည်ဝင်း လည်ဆွဲကို ယူခဲ့သလား " " မယူပါဘူး အစ်ကို ... မနက်က အခန်းထဲမှာတွေ့တယ်ဆိုမှ အဲ့ဒီ လည်ဆွဲကိုမြင်ဖူးတာ " အစ်ကိုဖြူသူ၏အမေကို သလင်းဖြူ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ " အင်း အစ်ကိုလဲ သေချာအောင် မေးရတာပါ ...ဒါဆို ငါ့ညီမ အခန်းထဲကို လည်ဆွဲက ဘယ်လို ရောက်နေလဲဆိုတာကို စုံစမ်းရမှာပေါ့ ...ဒါနဲ့ ငါ့ညီမနဲ့ ထွဋ်ခေါင်ဆိုတဲ့လူနဲ့ ဘယ်လိုတ်သတ်လဲ " "ရှင် ... ဘာ ...ဘာမှမပတ်သက်ပါဘူး ... ဘာဖြစ်လို့လဲ အစ်ကို '' သလင်းဖြူ အသံကို မတုန်အောင် သတိထားပြောလိုက်ရင်းမှပင် အသံမှာ အနည်းငယ် ထစ်ငေါ့သွားလေသည်။ "အစ်ကို့ အထင် ရွှေရည်ဝင်းက ငါ့ညီမနဲ့ ထွဋ်ခေါင်ကို သဝန်တိုနေတာများလားလို့လေ ...ဟိုတစ်နေ့က ငါ့ညီမတို့ ခြံဝမှာ နီးနီးကပ်ကပ်ရှိနေကြတုန်း ရွှေရည်ဝင်း ဒေါသတကြီးနဲ့ ထွက်သွားတာကို မြင်လိုက်ရလို့ပါ ...တကယ်လို့ ငါ့ညီမ အိမ်မှာ နေရတာ အဆင်မပြေရင် အစ်ကို နဲ့ ခြံထဲကို လိုက်ခဲ့လို့ရတယ်နော် ...ခြံထဲမှာ အလုပ်သမားတွေလဲ ရှိတယ် ပျော်စရာကြီးပါ " အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ စကားကြောင့် ဘာရယ်မသိ သလင်းဖြူ ရင်ထဲစိုးထိတ်သွားမိသည်။ အစ်ကိုဇော်ထိုက်နှင့် ဘကြီးဖြစ်သူတို့သည် ရွာနှင့် အနည်းငယ်လှမ်းသောသစ်သီးခြံများကိုနေ့စဉ်သွားနေကြသည်ကို သိသော်လည်း သလင်းဖြူ သင်္ကာမကင်း မဖြစ်မိခဲ့ ။ယခုလို အစ်ကိုဖြစ်သူထံမှ စကားကို ကြားသောအခါမှပင် စိတ်ထဲ စနိုးစနောင့်ဖြစ်မိသွားသည်။လူကိုသတ်ပြီး ခြံထဲတစ်နေရာရာတွင် မြှုပ်ထားလိုက်မည်ဆိုပါလျှင် ။တွေးရင်းနှင့်ပင် သလင်းဖြူ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးဖြန်းဖြန်းထလာမိသည်။ "ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ ငါ့ညီမရဲ့ ...အစ်ကိုပြောနေတာ ကြားရဲ့လား " " ရှင် ... ဘာပြောတာလဲ အစ်ကို ...မကြားလိုက်လို့ " အစ်ကိုဖြစ်သူထံမှ စိတ်မရှည်သော အသံမျိုး ကြားရသောအခါမှပင် သလင်းဖြူ ယောင်ကန်းကန်းနှင့် ပြန်၍ မေးလိုက်မိလေသည်။ "ဒီအိမ်မှာ နေမယ်ဆိုရင် ကိုယ့်ဘာသာ နေတတ်အောင်နေ ညီမ ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နှစ်ယောက်လုံးက အစ်ကို့ ညီမတွေပဲမို့ ပြဿနာဖြစ်တာမျိုးတော့ အစ်ကို သဘောမကျဘူး ကြားလား ... " " ဟုတ်ကဲ့ အစ်ကို " "အေး ..အေး ဒါပဲ ..အစ်ကို သွားတော့မယ် ..အစ်ကိုနဲ့ ခြံထဲလိုက်မယ်ဆိုရင် အချိန်မရွေး လိုက်ခဲ့လို့ ရတယ်နော် " အစ်ကိုဖြစ်သူထွက်သွားသောအခါ သလင်းဖြူ ရင်ထဲ အောင့်သက်သက် နှင့်ကျန်ခဲ့ရသလို မသင်္ကာသူ စာရင်းထဲတွင် လူတစ်ယောက်တိုး၍ လာလေသည်။ အစ်ကိုဖြစ်သူ ထွက်သွားသောအခါမှ သလင်း ဖြူသည် ခေါင်းအုံးအောက်မှ စာအုပ်လေးကို ပြန်၍ထုတ်ကြည့်လိုက်လေသည်။ " မနက်ဖြန်ကျရင် သူလာမယ်တဲ့ " " ဟင် " နောက်ထပ် စာရွက်များမှာ စာရွက်အလွတ်များသာဖြစ်သောကြောင့် သလင်းဖြူ စိတ်ပျက်သွားမိသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ဒေါ်လေးသည် သည်စာကိုရေးပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် သူမ၏ ချစ်သူနှင့် လိုက်ပါသွားခဲ့လေသည်လား ။ သို့တည်းမဟုတ် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့လေသည်လားကို ကာယကံရှင်ကသာ သိနိုင်မည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လေသည်။ ~~~~ "ဒါက မင်းအခွင့်အရေး ရတာပဲ ...အခွင့်အရေးကို မင်းသေချာ အသုံးချနော် ... အရေးအကြောင်းရှိရင် ကိုယ့်ဆီကို ဖုန်းဆက်လိုက် ...ဟိုနေ့ကလို ခွေးမှန်းမသိလူမှန်းမသိ တံခါးဖွင့်ပေးဖို့ မလုပ်နဲ့ " ခြံထဲတွင် သလင်းဖြူ အမှိုက်များ လှည်းနေစဉ် ထွနုခေါင်က အနားသို့ လျှောက်လာပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ " တော်စမ်းပါ ...ရှင်သာ ပြောတော့ကူညီမယ်ဆိုပြီး ဘာကူညီလို့လဲ...ရှင့်ကြောင့် သူခိုးလို့စွပ်စွဲခံရတာပဲ အဖက်တင်တယ် " သလင်းဖြူက ထွဋ်ခေါင်ကိုကြည့်ပြီး ရန်တွေ့ စကားဆိုလိုက်သည်။ " ဟာ ကိုယ်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ...... " "ဆိုင်လား ..မဆိုင်လားတော့ မသိဘူး ...ဟိုမှာ ရှင့်အမေနဲ့ ရွှေရည်ဝင်းတို့ လာနေပြီး သွားတော့ " သလင်းဖြူသည် ထွဋ်ခေါင်ကို ပြောလိုက်ပြီးသည်နှင့် ခြံနောက်ဘက်သို့ သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။ "သလင်းဖြူ သမီး နောက်နေ့ကျရင်း .. အမှိုက်ကို စောစောထလှည်းကြားလား ...နေမြင့်တော့ လူပန်း တာပေါ့ကွယ် ...ခြံထဲ အမှိုက်လှည်းပြီးရင် ဒေါ် သုန်တို့နဲ့အတူ အိမ်ထဲကိုပါသန့် ရှင်းရေးကူလုပ်ပေးလိုက်အုံး " "ဟုတ်ကဲ့ ကြီးကြီး "

ဒေါ်ကြည်အေးသည် သလင်းဖြူကို ကြည့်၍ ပြတ်သားစွာ မေးလိုက်သည်။ကျန်လူများမှာလည်း သလင်းဖြူ၏ အဖြေကို စောင့်မျှော်နေကြလေသည်။ သလင်းဖြူသည် အံကိုတင်းတင်းကြိတ်လိုက်ပြီး မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။ ပြီးလျှင် အားလုံးကြားအောင် ပြောလိုက်သည်။ " အားလုံးကို သမီး ပြောပါ့မယ် ...ဒီလည်ဆွဲကို သမီး မယူပါဘူး ...အဲ့ဒီအတွက် အဖြစ်မှန်တွေ မပေါ်မချင်း ရန်ကုန်ကို မပြန်ပါဘူး ... သမီးကို လည်ဆွဲသူခိုး ဖြစ်အောင် လုပ်ကြံတဲ့ သူ့ကို ရအောင် ဖော်ထုတ်ပြီးမှ ပြန်မှာပါ ....ကြီးကြီးတို့ ဘကြီးတို့ စိတ်ထဲက မယုံကြည်နိုင်ရင် ကြိုက်တဲ့အဖြစ်ဒဏ်ကို ပေးပါ " "ဖြောင်း ... ဖြောင်း ... ဖြောင်း " "ငါ့ ညီမကတော့ အာဂပဲဟေ့ ... လုပ် ..လုပ် ...ဒီလိုသတ္တိမျိုးကို အားပေးတယ် ... ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား ဦးငယ် " ဇော်ထိုက်သည် လက်ခုပ်တဖြောင်းဖြောင်းတီး၍ သလင်းဖြူကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။ "မင်း ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း သားကြီး " ဒေါ်ခင်အေးက သားဖြစ်သူကို လေသံခပ်မာမာနှင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "ကဲ .. အားလုံး တိတ်ကြ ...မနက်ဖြန်ကစပြီး သလင်းဖြူက ဒေါ်သုန် တို့နဲ့ အတူ အိမ်ရဲ့ အောက်ခြေသိမ်းအလုပ်တွေကို သုံးလတိတိလုပ်ရမယ် ... သုံးလပြည့်ရင် သူလိုချင်တဲ့ငွေကို ငါတို့ ထုတ်ပေးလိုက်မယ် ...ဒါမှ မဟုတ် သူပြောသလိုပဲ ... လည်ဆွဲကို သူမယူဘဲ လုပ်ကြံခံရတယ်ဆိုတဲ့ အဖြစ်မှန် ပေါ်ခဲ့ရင်လဲ သူလိုအပ်တဲ့ငွေကို ချက်ချင်းထုတ်ပေး လိုက်မယ် ...ဘယ်လိုလဲ အားလုံး သဘောတူကြလား " ဒေါ်ကြည်အေး၏ စကားကြောင့် အားလုံးတအံ့တသြနှင့် ခေါင်းငြိမ့် လက်ခံကြလေသည်။ ~~~~~~~ " တူမကြီးရယ် ..ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ... ငွေလိုတယ်ဆိုပေမဲ့ သူများပစ္စည်းကိုယူတာ မကောင်းဘူးလေ " ဦးရန်နောင်ထွေးက တူမဖြစ်သူကို ကရုဏာဒေါသောနှင့် ပြောလိုက်လေသည်။ " ဦးငယ် ပြောပုံက ..မသိရင် သမီးကို သူခိုးလို့ စွပ်စွဲနေသလိုပဲ ...အဲ့ဒီလည်ဆွဲကို သမီးမယူဘူး ဦးငယ် ...စိတ်ချ ဦးငယ် ....မကြာခင် အဖြစ်မှန်တွေပေါ်အောင် သမီးဖော်ထုတ်မှာပါ " ဦးရန်နောင်ထွေးသည် သလင်းဖြူကို ကြည့်၍ သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်လေသည်။ "ဒါနဲ့ ဦးငယ် ....ဒေါ်လေးရဲ့သတင်းရော ဘာမှ မကြားဘူးလား " ရုတ်တရက် သလင်းဖြူ၏ မေးခွန်းကြောင့် ဦးရန်နောင်ထွေး အံ့သြသွားရပြီး " သမီးက မမငယ်အကြောင်းကို စိတ်ဝင်စားနေတာလား ...တကယ်တော့ ဦးငယ်လဲ စုံးစမ်းနေပေမဲ့ သတင်းက အတိအကျ မရဘူးဖြစ်နေတယ် ...တစ် ချို့လဲ ... အထက်ပိုင်းမှာ တွေ့သလိုလို ပြောကြတယ် ...ပြီးတော့လဲ ...ထားဝယ်ဘက်မှာ တွေ့တယ်ဆိုပြီး သတင်းရပြန်ရော ...တကယ်တမ်းလိုက်သွားကြည့် တော့လဲ မဟုတ်ပြန်ဘူး " သလင်းဖြူသည် ဦးလေးဖြစ်သူ၏ စကားများကို ဂရုတစိုက် နားထောင်နေပြီး သိချင်တာကို မေးလိုက်သည်။ "ဒါနဲ့ ဒေါ်လေးရဲ့ချစ်သူက ဘယ်လိုလူမျိုးမို့ ကြီးကြီးတို့က သဘောမတူကြတာလဲ ...တကယ်ဆို ဒေါ်လေးအသက်လဲ လေးဆယ်ကျော်နေပြီလေ ... ကိုယ့်လမ်းကိုယ်လျှောက်တဲ့ အရွယ်ကို တောင်ကျော်နေပြီပဲဟာ " "ဟုတ်တယ် သမီးပြောတာမှန်တယ် ...ဒါပေမဲ့ သမီး ဒေါ်လေးနဲ့တွဲနေတဲ့သူက ရုပ်ရည်ချောမော ကြည့်ကောင်းပြီး လူရှုပ်လူပွေတစ်ယောက် ဆိုတဲ့ သတင်းကြောင့် သမီးရဲ့ ကြီးတော်တွေက သဘောမတူခဲ့ကြဘူးလေ ...သမီးဒေါ်လေးက သိုသိုသိပ်သိပ်နေခဲ့တော့ အဲ့ဒီလူ အကြောင်းကို ဒီထက်ပိုပြီး မသိခဲ့ဘူးလေ... မန္တလေးသားဆိုတာကလွဲလို့ လိပ်စာလဲမသိ ...မျိုးရိုးလဲ မသိခဲ့ဘူးလေ ... ပြီးတော့ မန္တလေးသားဆိုတာလဲ ဟုတ်ချင်မှဟုတ်မှာလေအဲ့ဒါကြောင့် စုံစမ်းရခက်နေတာပေါ့ ..." "အင်း တစ်နေ့တော့ တွေ့မှာပါ ဦးငယ် ...သမီးယုံကြည်တယ် " သလင်းဖြူ ကိုယ့်အဓိပ္ပါယ်နှင့်ကိုယ်ပြောလိုက်လေသည်။ ~~~~~~~ သလင်းဖြူ အခန်းတံခါးရော ၊ပြတင်းပေါက်တံခါးကိုပါ အသေအချာ ပိတ်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် လက်တစ်ဝါးစာအရွယ် စာအုပ်ကလေးကို ဖွင့်ဖတ်လိုက်သည်။ " ညတုန်းက ဒေါ်သီနဲ့အတူ ခြံထဲမှာ ဝတ်ရုံနက် ခြုံထားတဲ့သူကို တွေ့ခဲ့တယ် ..... ဘယ်သူလဲဆိုတာ သေချာမမြင်ရဘူး " ဒေါ်သီက ငါ့တို့ ခြံထဲကို ဘာလာလုပ်တာလဲ ... ဘယ်သူက ဘာအစီအရင်တွေ လုပ်နေတာလဲ .... စာရွက်လေးများကို တစ်ရွက်စီလှန်ရင်း သလင်းဖြူ အသက်ပင် မှန်မှန် မရှုမိဘဲ ဖတ်နေမိသည်။ "ဗေဒင်မေးဟန် ဆောင်ပြီး ဒေါ်သီအိမ်ကို သွားကြည့်ရမယ် " သလင်းဖြူသည် စာဖတ်နေရင်းမှ ဒေါ်လေး၏ မျက်နှာကိုပါ မြင်ယောင်လာမိလေသည်။ " ငါမယုံနိုင်ဘူး .... ဒေါ်သီက မလတ်နဲ့ ကိုထွန်းကို သူတတ်တဲ့ အောက်လမ်းပညာနဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်းသေအောင်သတ်လိုက်တာတဲ့ ... သူ့ကို ဘယ်သူခိုင်းတာလဲ ဆိုတာကို ငါ စုံစမ်းရမယ် " မြင်လိုက်ရသော စာကြောင်းများကြောင့် သလင်းဖြူခေါင်းထဲ မိုက်ခနဲ ဖြစ်သွားမိသည်။အစ်ကိုဖြစ်သူ စိုင်းရန်နိုင် ပြောစဉ်အခါက သလင်းဖြူ မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်ခဲ့မိသည်။ယခုလို သိလိုက်ရသောအခါ သလင်းဖြူကိုယ်ထဲရှိသွေးများ ဆူပွက်လာလေသည်။ " ဒေါက် ...ဒေါက် ....ဒေါက် " " အမယ်လေး " နောက်ထပ်စာရွက်ကို လှန်လိုက်သော အချိန်မှာပင် ရုတ်တရက် တံခါးခေါက်သံထွက်ပေါ်လာသောကြောင့် သလင်းဖြူလန့်ပြီး အော်လိုက်မိလေသည်။ ====================== အပိုင်း (၁၅) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ