အချစ်/အလွမ်း/ လျှို့ဝှက်သဲဖို ရသစုံ ဝတ္ထုများ ဧကြည်ဖြူ
الذهاب إلى القناة على Telegram
إظهار المزيد
1 032
المشتركون
+124 ساعات
-17 أيام
-1230 أيام
أرشيف المشاركات
သက်ဝေလတ်တစ်ယောက် စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်တော့ ခက်ဝေလတ်က လက်ထဲကခွက်ကို ဆတ်ခနဲမော့သောက်လိုက်ပြီး
"ပြောမယ် ... ပြောချင်လို့ရဲဆေးတင်နေတာပါ ... တစ်နေ့ကအပြင်သွားရင် ကိုသက်နဲ့ မနန်းစိုးတို့အကြောင်းတွေသိခဲ့ရတယ်.... မနန်းစိုးအတွက် ကိုသက်ကအိမ်ငှားပေးထားတာ..ပြီးတော့ အဲ့ဒီအိမ်မှာတစ်ခါတစ်လေသွားနေလေ့ရှိတဲ့ သတင်းတွေကို ကြားခဲ့ရတယ် ... အဲ့ဒါက ဘာအဓိပ္ပါယ်လဲ ကိုသက် "
"ဘာ ..ဘာကွ....မင်းဘာမဟုတ်တာတွေပြောနေတာလဲ ....နေပါအုံး ဟုတ်တော့လဲဘာဖြစ်လဲ ... ဒါကငါ့ကိစ္စလေ... မင်းနဲ့ဆိုင်လိုလား "
သက်ဝေလတ်က ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
"မဆိုင်ပါဘူး ... ဒါပေမဲ့ မြင်နေရတာ အမြင်မတော်လို့လေ .. နောက်မယားငယ်ယူထားပြီး ..မယားကြီးကိုနေ့စဉ်ရိုက်နှက်နှိပ်စက်နေတာ လူကြားလို့မကောင်းဘူးလေဗျာ ... မယားကြီးကိုမပေါင်းနိုင်ရင်လဲ ကွာရှင်းလိုက်လေ .. ကိုသက်အနေအထားနဲ့ဆို မိဘတွေပေးစားတာကို ကြောက်လို့ ယူထားရတဲ့အနေအထားမှမဟုတ်တာပဲ ..."
"ဟေ့ကောင် မင်းတော်လိုက်တော့ ..လူတကာကိုမင်းဆရာကြီးလိုက်လုပ်မနေနဲ့ .. အထူးသဖြင့် ငါ့ကိစ္စတွေမှာ မင်းဝင်မပါနဲ့ .. ငါ့ဘာသာ မိန်းမဘယ်နှစ်ယောက်ယူယူ မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး ..ရှင်းရှင်းပြောမယ်ကွာ ..ငါယူထားတဲ့မိန်းမကို ငါ့ဘာသာဘာလုပ်လုပ် မင်းဝင်ပါစရာမလိုဘူးရှင်းလား ..အေး ဒီလိုပြောထားတာကို ...ဝင်ပါနေမယ်ဆိုရင် ..မင်းကို အစ်ကိုရဲ့ မယားကိုကြာခိုမှုနဲ့ ..ငါကိုယ်တိုင်ထောင်ထဲပို့မှာ ကြားလား "
သက်ဝေလတ်က ခနိုးခနဲ့ပြောပြီးရယ်လိုက်တယ်။
"ကိုသက်က အသက်သာကြီးလာတာ အသိဉာဏ်ကကြီးမလားဘူးပဲ ...ကိုသက်စိတ်နဲ့ ကျွန်တော့်ကိုလာမနှိုင်းနဲ့လေဗျာ...ကျွန်တော်က သူများသားမယားကိုကြာမခိုတတ်သလို .. သူများသားသမီးကို အနိုင်ကျင့်စော်ကားတာမျိုးလဲ မကြိုက်ဘူး....ကိုသက်ပြဿနာဖြစ်တိုင်း ...လိုက်ရှင်းပေးရတဲ့မိဘတွေကိုလဲသနားအုံးလေဗျာ..ပြီးတော့ ဖြစ်တဲ့ပြဿနာတွေကလဲ မိန်းမကိစ္စတွေချည်းပဲဆိုတာကိုလဲသိအုံး ....လူဆိုရင်ရှက်တတ်ပါအုံး "
"ဘာကွ ..မင်း ... တောက်...ကဲ ကွာ "
သက်ဝေလတ်က ဒေါသတကြီးနဲ့ တောက်တစ်ချက်ခေါက်လိုက်ရင်း ခက်ဝေလတ်ကိုထထိုးလိုက်တယ်၊၊ခက်ဝေလတ်က ငုံ့ ရှောင်လိုက်တာမို့ သက်ဝေလတ်မှာလေကိုသာထိုးမိသွားပြီးဒေါသပိုထွက်သွားကာ ခက်ဝေလတ်ကို ထပ်ပြီးထိုးဖို့ဟန်ပြင်လိုက်တယ်။ ဒီအချိန်မှာပဲ ဝရံတာအပေါက်ဝမှာ လူရိပ်ပေါ်လာပြီး
"မင်းတို့တော်ကြစမ်း ..နှစ်ယောက်တွေ့လိုက်တာနဲ့ ထိုးမယ်ကြိတ်မယ်ဆိုတာပဲ ..မင်းတို့က ရန်သူတွေလားကွ ပြောလေ ..အသက်တွေလဲ မငယ်ကြတော့ဘူး ...အသိတရားမရကြသေးဘူးလား "
ဦးမင်းလတ်ရဲ့ အသံဟိန်းထွက်လာပြီးနောက်မှာ ထိုးမယ် တကဲကဲဟန်ပြင်နေတဲ့ သက်ဝေ လတ်ကငြိမ်ကျသွားပြီး ဖခင်ကြီးရဲ့ရှေ့မှာ ချက်ချင်းသိုးငယ်လေးတစ်ကောင်လို အသွင်ပြောင်းသွားခဲ့တယ်။
"ကျွန်တော်မှားပါတယ်အဖေ....ကိုခက်က မဟုတ်တာတွေလာပြောနေလို့ ဒေါသထွက်သွားမိလို့ပါ "
" အေး ..ဟုတ်ပြီး ..မင်းလဲကိုယ့်အခန်းကိုယ်ပြန်လိုက်တော့...သားငယ်ကိုခက်က အဖေတို့စကားပြောရအောင်ကွာ "
ဦးမင်းလတ်ရဲ့ နှုတ်က စကားသံထွက်လာတာနဲ့ သက်ဝေ လတ်က ၀ရံတာဆီမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွါသွားခဲ့တယ်။ခက်ဝေလတ်က ဖခင်ကြီးခေါ်ဆောင်ရာနောက်ကိုလိုက်သွားခဲ့လိုက်တယ်။
~~~~~~
"မင်းအသက်လဲ မငယ်တော့ဘူးလေ သားငယ် ....ခုချိန်ထိ အစ်ကိုနဲ့ လိုက်ပြိုင်ပြီးပြဿနာ
ဖြစ်ချင်နေတုန်းပဲလား "
ဖခင်ဖြစ်သူရဲ့ စကားကြောင့် ခက်ဝေလတ်ခေါင်းကိုခါယမ်းလိုက်ပြီး
"ကျွန်တော်က ဘာကိုလိုက်ပြိုင်ရမှာလဲ အဖေ .. ကိုသက်ဘာတွေ လုပ်နေလဲဆိုတာကို အဖေတို့မသိလို့ ဒီလိုပြောနေတာပါ ..ကိုသက်က မနန်းစိုးနဲ့လဲတွဲနေတုန်းပဲအဖေ ..အိမတစ်လုံးငှားပြီးတော့ ထားထားတာ အဖေ"
ခက်ဝေလတ်ရဲ့ စကားကြောင့် ဦးမင်းလတ်က သက်ပြင်းကို ချလိုက်ပြီး
"သိတော့ရော အဖေတို့ကဘာလုပ်လို့ရမှာလဲ ..သူကလူပျိုဘဝတည်းက မိန်းမတွေနဲ့ရှုပ်တတ်တာလေ ..သူ့မိန်းမကကျေနပ်ပြီး အသံပိတ်နေတာကို... အဖေတို့က ဘာလုပ်ပေးရမှာလဲ .."
ဖခင်ဖြစ်သူရဲ့ အေးဆေးတဲ့ အမူအရာကိုကြည့်ပြီး ခက်ဝေလတ် အားမလိုအားမရဖြစ်သွားမိပြီး
"မဟုတ်သေးပါဘူး အဖေရယ် .. မရီးက လက်ခံတာသေချာလို့လား .. ကိုသက် မရီးကိုဒီလောက်ရိုက်နှက်နေတာကို... အဖေတို့မသိကြတာလားပြောပါအုံး "
"တော်စမ်းကွာ သားငယ်...မင်းပဲသိမင်းပဲတတ်ပုံစံနဲ့ ဖအေကိုလာမပြောစမ်းနဲ့ ..လင်မယားဆိုတာ ဒီလိုပဲကွ ..မိသားစုက နေရာတကာ ဝင်ပါလို့မရဘူး ... မင်းမရီးအနေနဲ့ မတရားရိုက်နှက်ခံနေရတယ်ဆိုရင်လဲ .. အဖေတို့ကို ပြောလို့ရတယ်လေ...အဖေတို့ ညနေတိုင်းလိုလိုညနေစာတူတူစားနေကြတာ ငါ့သားလဲ အသိပဲလေ...သူဘာပြောလို့လဲ ..အချိန်ပြည့် ယောကျာ်းနားပဲကပ်ထိုင်နေတာလေ "
ဖခင်ဖြစ်သူရဲ့ စကားကြောင့် ခက်ဝေလတ်မဝေခွဲနိုင် ဖြစ်သွားရတယ်။
"ကိုယ့်ဘာသာ အေးအေးဆေးဆေးနေစမ်းပါကွာ ..လင်မယားဆိုတာ အချိန်တန်ရင်ပြန်တည့်မှာ...ဒီမှာ နေရတာငါ့သားစိတ်ရှုပ်ရင် မြို့ထဲမှာနေမလားပြော .. ဒါမှမဟုတ် ရန်ကုန်မှာနေမယ်ဆိုရင်လဲ .. တိုက်ခန်းတစ်ခန်းဝယ်ပေးမယ် .. ငါ့သားသဘောပဲ "
ဖခင်ဖြစ်သူရဲ့ စကားကြောင့် ခက်ဝေလတ်ကဖခင်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး
ဒေါ်ညိုညိုမာရဲ့ အမိန့်ပေးသံဆန်လှတဲ့စကားကြောင့် ပိန်သေးနဲ့ ဖူးငုံပွင့်တို့မှာ မဆေးကြောရသေးတဲ့ ပန်းကန်တွေကို အထက်အောက် အပြန်ပြန်အလှန်လှန် သေချာပြသလိုက်ရတယ်။ ဒေါ်ညိုညိုမာရဲ့ အပြုအမူကို ပိန်သေးက ဘာမှနားမလည်နိုင်ဘဲကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်နေချိန်မှာ ဖူးငုံပွင့်မှာတော့ရင်တွေတဒိတ်ဒိတ်ခုန်နေခဲ့ပြီး အသားများပါမသိမသာတုန်ယင်နေခဲ့တယ်။ဒီအချိန်မှာ ဒေါ်ညိုညိုမာက ဖူးငုံပွင့်တို့လုပ်သမျှကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲကြည့်နေခဲ့တယ်။ပန်းကန်တွေ ကုန်သွားချိန်မှာတော့ ဒေါ်ညိုညိုမာက ညှပ်စိကိုလှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။
"ညှပ်စိ ဒီကိုလာအုံး ...သူတို့နှစ်ယောက်ကိုယ်ပေါ်မှာရှာစမ်း ..အတွင်းခံတွေထဲပါရှာနော် "
"ရှင် ..ဟုတ်..ဟုတ်ကဲ့ပါမမညို "
ညှပ်စိက ကြောက်ကြောက် ရွံ့ရွံ့နဲ့ ပိန်သေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ စပြီးရှာလိုက်တယ်။ ဖူးငုံပွင့် အံလေးကို မသိမသာကြိတ်လိုက်ပြီး
"ဘာ..ဘာဖြစ်လို့ ..ကျွန်မတို့ကို ရှာတာလဲ မမညို ...ဘာပျောက်လို့လဲဟင် .. ကျွန်မတို့ ဘာမှမယူထားပါဘူးရှင် "
"ညည်းပါးစပ်ကို ခဏလောက်ပိတ်ထားစမ်းပါလား မိနွေရယ် ..ဘာပျောက်ပျောက် ... ရှာနေရင် ငြိမ်နေလိုက်ပေါ့ ....ဒေါ်ခိုင်လာအုံး ..မိနွေဆီမှာလာရှာကြည့် ..အတွင်းခံအထည်ခံတွေပါရှာပါ.. "
မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့အရှက်သိက္ခာကို ကိုယ်ချင်းမစာနာတဲ့ ဒေါ်ညိညိုမာရဲ့အပြုအမူနဲ့မောက်မာရိုင်းစိုင်းတဲ့အသံတွေကမီးဖိုခန်းထဲမှာ ဆူညံစွာထွက်ပေါ်နေခဲ့တယ်။မီးဖိုခန်းဘက်က တံခါးမကြီးကို ဒေါ်ညိုညိုမာက ပိတ်ခိုင်းထားတာမို့ ဖူးငုံပွင့်တို့အဖြစ်တွေကို အိမ်ပေါ်ထပ်ကကြားနိုင်စရာအကြောင်းမရှိပေ။ဒေါ်ခိုင်က ဖူးငုံပွင့်ရဲ့အင်္ကျီအိတ်တွေနဲ့ အတွင်းအင်္ကျီတွေအထိပါ ဒေါ်ညိုညိုမာရှာခိုင်းတဲ့အတိုင်း ရှာဖွေတော့တယ်။ဖူးငုံပွင့် ရှက်လွန်းဒေါသထွက်လွန်း၍ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လိုငြိမ်သက်နေခဲ့ပြီး ရင်ထဲမှာတော့ဆူညံပေါက်ကွဲနေခဲ့တယ်။
" စာရွက်တို့ ..ပိုက်ဆံတို့ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်တွေ့ရင်ပေးပါ ....ဟဲ့ ... ဒါနဲ့ ...နင့်ဖုန်းဘယ်မှာလဲ မိနွေ ..ဘယ်မှာထားခဲ့လဲ "
ဒေါ်ညိုညိုမာရဲ့ အသံက ဟိန်းထွက်လာပြန်တယ်။ဖူးငုံပွင့် နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်လိုက်မိပြီး
"ကျွန်မအိပ်တဲ့ အခန်းထဲမှာထားခဲ့ပါတယ်မမညို ...."
"ညှပ်စီ ..ကြားတယ်..မဟုတ်လား ... မိနွေ ဖုန်းကိုသွားယူခဲ့စမ်း မြန်မြန် "
ဘီလူးသရဲစီးသလိုဖြစ်နေတဲ့ ဒေါ်ညိုညိုမာကိုကြည့်ပြီး ဖူးငုံ ပွင့် အတွေးထဲဝင်လာမိတာက ငုဝါရဲ့ကိစ္စက သူမတို့ထင်ထားတာထက် ပိုဆိုးနေတာကို ရိပ်စားမိလိုက်တယ်။ မိနစ်ပိုင်းလောက် ငုဝါကိုသော့မခတ်ဘဲထားခဲ့တဲ့ကိစ္စက သူတို့အတွက်ဒီလောက်တောင် သွေးပျက်စေတာလားလို့ စိတ်ထဲကတွေးလိုက်မိတယ်။
"ဘာမှ မတွေ့ပါဘူး မညို .. နှစ်ယောက်လုံးမှာ ပိုက်ဆံလဲတစ်ရွက်တောင်မတွေ့ပါဘူး .."
"ဟုတ်ပြီလေ ..ဒါဆိုလဲ ပန်းကန်တွေဆေးကြတော့ "
ဒေါ်ခိုင်ရဲ့ စကားအဆုံးမှာ ဒေါ်ညိုညိုမာရဲ့ အသံက အနည်းငယ်ပျော့သွားပြီး ကျေနပ်ဟန်ပေါက်သွားခဲ့တယ်။ဒီအချိန်မှာပဲဖုန်းသွားယူတဲ့ ညှပ်စိလဲပြန် ရောက်လာခဲ့တယ်။
"ဒီမှာ ...မနွေရဲ့ဖုန်းပါ မမညို "
ဒေါ်ညိုညိုမာက ညှပ်စီလှမ်းပေးတဲ့ ဖူးငုံပွင့်ရဲ့ဖုန်းကိုယူပြီး ဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်။ဖူးငုံပွင့်က ဖုန်းကိုပါဝါပိတ်ထားတာမို့ ဖုန်းကပွင့်မလာခဲ့။ ဒေါ်ညိုညိုမာတစ်ယောက် ဖုန်းပါဝါကို ဖွင့်လိုက်ပြန်တယ်။ဖုန်းက ပါဝါပွင့်လာခဲ့ပေမဲ့လဲ အထားမသိဘဲကိုင်တော့ ဖုန်းက မျက်နှာပြင်ကြောင်ပြီးဆွဲမရပြုမရဖြစ်နေတာမို့ ဒေါ်ညိုညိုမာမှာ စိတ်တိုသွားရပြီး
"သူ့ဖုန်းစုတ်ကို ပြန်ပေးလိုက်စမ်းဟယ် ...နှိပ်မရပြုမရနဲ့ ပတ္တမြားတို့ဆော့တဲ့ကစားစရာဖုန်းကမှသူ့ဖုန်းထက်သာအုံးမယ်..ညည်းတို့ကို တစ်ခါတည်းပြောထားမယ် .. သုခမြိုင်စံအိမ်ကပစ္စည်းကို အပ်တိုတစ်ချောင်းတောင် ယူဖို့စိတ်မကူးကြနဲ့ ...ပြီးတော့ ဟိုလူဒီလူနဲ့ စာပေးစာယူလုပ်ပေးတာမျိုးကို ဖြစ်ဖြစ်မိခဲ့ရင်... အလုပ်ကထုတ်ပစ်ရုံတင်မကဘူး ရဲစခန်းပါပို့မှာနော် ..မှတ်ထားကြ "
ပြောချင်ရာပြောပြီးထွက်သွားတဲ့ ဒေါ်ညိုညိုမာရဲ့ကျောပြင်ကိုကြည့်ပြီး ဖူးငုံပွင့်လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်ထားလိုက်မိတယ်။
~~~~~~
"မင်းပြောချင်တာဘာလဲ ...မင်းနဲ့ငါ ဘယ်တုန်းကဒီလိုအေးဆေးစကားပြောဖူးလို့လဲ "
သက်ဝေလတ်က ရှုတင်းတင်းမျက်နှာထားနဲ့ ညီဖြစ်သူကို မေးလိုက်တယ်။
ခက်ဝေလတ်ကသက်ဝေလတ်ရဲ့စကားကို ခွန်းတုံ့မပြန်သေးဘဲ ပုလင်းထဲကအရက်တစ်ခွက်ကိုငှဲ့ပြီးအစ်ကိုဖြစ်သူကိုတစ်ခွက်ပေးပြီး သူပါတစ်ခွက်သောက်လိုက်တယ်။ခက်ဝေလတ်ရဲ့ အပြုအမူကို ကြည့်ပြီး သက်ဝေ လတ်က ခပ်ရွဲ့ရွဲ့ မေးခွန်းထုတ်လိုက်တယ်။
"ပြောတော့ မင်းကမူးယစ်စေတဲ့အရာမှန်သမျှရှောင်တယ်ဆို..ဘာလဲ မိဘတွေရှေ့မှာ သူတော်ကောင်းဟန်ဆောင်ပြီး... နောက်ကွယ်မှာကျတော့ ခွက်ပုန်းသမားလား "
အစ်ကိုဖြစ်သူရဲ့ စကားကြောင့် ခက်ဝေလတ်ပြုံးလိုက်ပြီး
"ယောကျာ်းပဲဗျာ ကင်းတယ်ဆိုတာရှိမလား ..ကိုယ့်အတွက် ကောင်းကျိုးမရှိလို့ မလုပ်တာပဲရှိတာပါ.. သောက်သင့်သုံးသင့်တဲ့ အခြေအနေမှာဆိုသောက်ပါတယ် "
"ဟုတ်ပါပြိကွာ ...မင်းပဲ လူတတ်ကြီးပါ ..ဒါနဲ့ မင်းဘာပြောမှာလဲ ပြောစရာရှိတာ မြန်မြန်ပြော "
#တိမ်ခိုးဝေတဲ့နွေ
(အခန်းဆက် ဝတ္ထု )
အပိုင်း (၁၅)
******
သက်ဝေလတ်က အေးစက်စက်မျက်နှာထားနဲ့ ညီဖြစ်သူကိုကြည့်လိုက်တယ်။ပြီးတော့ ဇနီးဖြစ်သူရဲ့မျက်နှာကို တစ်ချက်စိုက်ကြည့်ပြီး ခက်ဝေ လတ်နောက်ကိုထလိုက်သွားလိုက်တယ်။ကျန်ခဲ့တဲ့သူတွေကဆက်ထိုင်နေကြပေမဲ့ ငုဝါကလူကြီးတွေရဲ့စကားဝိုင်းက သူမနဲ့မဆိုင်တာမို့ စကားဝိုင်းကနေထသွားဖို့ကို လူကြီးတွေဆီက ခွင့်တောင်းလိုက်တယ်။ငုဝါရဲ့တောင်းဆိုမှုကို အားလုံးက ခွင့်ပြုပေးလိုက်ကြပေမဲ့ သူတို့ရဲ့မျက်လုံးအကြည့်တွေက ငုဝါသွားရာနောက်ကိုမျက်လုံးမလွှဲဘဲ လိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြတယ်။
"ညိုလဲ သွားအိပ်တော့မယ် "
ငုဝါထွက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာဒေါ်ညိုညိုမာက ခဲအိုဖြစ်သူနဲ့ အစ်မဖြစ်သူကို ခွင့်တောင်းပြီး ဧည့်ခန်းထဲက အမြန်ထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။ ဒေါ်ညိုညိမာနဲ့ငုဝါတို့ရဲ့ အခန်းကကပ်နေတာမို့ ငုဝါအခန်းထဲဝင်သွားတဲ့အထိစောင့်ကြည့်နေပြီးမှ အောက်ထပ်ကိုဒေါ်ညိုညိုမာဆင်းခဲ့လိုက်တယ်။အောက်ကို ရောက်တော့ အောက်ထပ်လှေကားနဲ့တည့်တည့်မှာရှိတဲ့ ဧည့်ခန်းနေရာမှာ ဒေါ်ညိုညိုမာ ထိုင်နေခဲ့တယ်။
~~~~
ပိန်းသေးနဲ့ ဖူးငုံပွင့်က နွားနို့ခွက်တွေကို ဗန်းထဲထည့်လာခဲ့ပြီး အပေါ်ထက်ဧည့်ခန်းကမိသားစုတွေ အချိုတည်းစားသောက်ထားတဲ့ ပန်းကန်တွေကိုပါသိမ်းဆည်းဖို့ ဗန်းအလွတ်နှစ်ချပ်ကို ယူပြီး တက်ခဲ့လိုက်ကြတယ်။
"ဟဲ့ ..နင်တို့နေအုံး ..နွားနို့တွေသွားပို့ကြမလို့လား "
အပေါ်ထပ်ကိုတက်နေတဲ့ ဖူးငုံပွင့်တို့ နစ်ယောက်မှာ ဒေါ်ညိုညိုမာရဲ့ အော်သံကြောင့် ခြေလှမ်းတွေ တုံ့ခနဲရပ်တန့်သွားကြရတယ်။
'မိနွေ ငါ့ဆီလာအုံး "
ဒေါ်ညိုညိုမာရဲ့ခေါ်သံကြောင့် ဖူးငုံပွင့်ရင်ထဲ ဒိန်းခနဲခုန်လှုပ်သွရပြီး ဒေါ်ညိုညိုမာရဲ့ အနားကို ဟန်မပျက်လျောက်သွားလိုက်ရတယ်။
"ငါ့တူကိုသက်တို့အခန်းထဲကို နင်ကိုယ်တိုင်နွားနို့ခွက်တွေသွားပို့လို က် ....သွားပိုရင်းနဲ့ ငုဝါဘာလုပ်နေလဲကြည့်ခဲ့ ကြားလား "
"ဟုတ် ..ဟုတ်ကဲ့ပါ မမညို "
ဒေါ်ညိုညိုမာနားကထွက်လာခဲ့ရင်း ဖူးငုံပွင့်ရင်တွေ မီးရထားကြီးတစ်စင်းလို ခုန်လှုပ်နေခဲ့တယ်။နွားနို့ပို့ပြီး စကားပြောရုံက ဘာမှပြဿနာမရှိနိုင်ပေမဲ့ ဖူးငုံပွင့်ရဲ့ အဝတ်အစားတွေအောက်မှာ ဝှက်ယူလာခဲ့တဲ့စပိုင်ကင်မရာပါတဲ့အရုပ်လေးကြောင့် နှလုံးခုန်သံတွေက အဆမတန်အခုန်မြန်နေခဲ့ရတယ်။တကယ့်ကို ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်တိုင်းမှာ နှလုံးခုန်သံတွေက ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ်ကို ဖြစ်နေခဲ့ရတယ်။
~~~~~
" ဒေါက် ..ဒေါက် "
"နွားနို့ လာပို့တာပါရှင် "
သက်ဝေလတ်တို့ အခန်းတံခါးရှေ့မှာ ဖူးငုံပွင့်တံခါးကို ခေါက်ပြီးအသံပေးလိုက်တော့အထဲက လှုပ်ရှားသံအချို့ချက်ချင်းထွက်လာခဲ့တယ်။တံခါးကဖျတ်ခနဲပွင့်လာတယ်။တံခါးပွင့်လာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ဖူးငုံးပွင့် နွားနို့ခွက်ကို အရင်မပေးဘဲ အဝတ်အစားထဲထည့်ဝှက်လာတဲ့ အရုပ်လေးကို အရင်ထုတ်ပေးလိုက်ပြီး
"ဒီအရုပ်မျက်လုံးထဲမှာ မငုဝါလိုချင်တာပါတယ်...သုံးစွဲပုံအညွှန်းလဲပါတယ်..ဖတ်ပြီးလွှင့်ပစ်လိုက်ပါ "
စကားတွေကို နှစ်ကိုယ်သားကြားရုံပြောပြီး အရုပ်ကို ပေးလိုက်တယ်။ငုဝါကလဲ နှုတ်ကတစ်ခွန်းမှမဖြေဘဲ သူ့လက်ထဲမှာကိုင်ထားတဲ့ ခပ်ပါးပါးစာအုပ်လေးကိုဖူးငုံပွင့်လက်ထဲကို ထည့်ပေးလိုက်တယ်။ငုဝါပေးတဲ့စာအုပ်လေးကို ဖူးငုံပွင့်ခါးကြားထဲခပ်မြန်မြန်ထိုးထည့်လိုက်ပြီး ကျန်တဲ့အခန်းတွေဆီကို ဟန်မပျက်လျှောက်သွားလိုက်တယ်။ခက်ဝေလတ်ရဲ့အခန်းရှေ့ကိုအရောက်မှာ ပတ်ဝန်းကျင် အရိပ်အခြည်ကိုကြည့်လိုက်ပြီးအခန်းထဲ ဖျတ်ခနဲ၀င်လိုက်တယ်။ခက်ဝေလတ်ရဲ့အခန်းထဲကို ဖူးငုံပွင့်ဝင်ချိန်ထွက်ချိန်က ဆယ်စက္ကန့်ပင်မကြာလိုက်။ပြီးတော့ ဟန်မပျက်ပြန်ထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။
"ပိန်သေးပြီးပြီလား ..အစ်မဝိုင်းကူရအုံးမလား "
ဖူးငုံပွင့်ပြောလိုက်ရင်း ဧည့်ခန်းမှာ စားပွဲခုံကိုအဝတ်နဲ့ပွတ်သုတ်နေတဲ့ ပိန်သေးကို ဝိုင်းကူပေးလိုက်တယ်။
~~~~~
ပိန်သေးကပန်းကန်အချို့ကို ကိုင်ကာ ရှေ့ကနေဆင်းချသွားခဲ့တယ်။ ပိန်သေးရဲ့နောက်ကနေ ဖူးငုံပွင့်ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ လိုက်ဆင်းခဲ့လိုက်တယ်။အောက်ခြေလှေကားထစ်တွေရဲ့အဆုံးနားကို ရောက်တော သူမတို့နှစ်ယောက်ကို ဒေါ်ညိုညိုမာတစ်ယောက် မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ကြည့်နေတာကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒေါ်ညိုညိုမာရဲ့ အကြည့်တွေက သိမ်းငှက်တစ်ကောင်လို စူးရဲတောက်ပနေခဲ့တယ်။ဖူးငုံပွင့်တို့နှစ်ယောက် သူမရှေ့ကနေခေါင်းတွေ ငုံ့ပြီးဖြတ်လျှောက်ချိန်မှာ ဒေါ်ညိုညိုမာက ထိုင်နေရာကနေ ထရပ်လိုက်ပြီး
"ညည်းတို့နှစ်ယောက် မီးဖိုထဲကို တန်းပြီးသွားကြစမ်း .."
အသံနဲ့အတူ နောက်ကလိုက်လာတဲ့ ဒေါ်ညိုညိုမာကြောင့် ဖူးငုံ ပွင့်မှာ နောက်ကျောမလုံဘဲ အသက်ပင်ရဲရဲမရှုဝံ့သလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ဒီလိုနဲ့ မီးဖိုးချောင်ထဲကို ရောက်တဲ့အခါ ဒေါ်ညိုညိုမာဆီကအသံထွက်လာခဲ့တယ်။
"ပန်းကန်တွေကို ဒီစာပွဲမှာတင်စမ်း ...ပြီးရင် ပန်းကန်တစ်ချပ်ချင်းစီကို အပေါ်အောက်သေချာလှန်ပြစမ်း ..."
" အင်းပါ ."
စိုးရိမ်တကြားမှာနေတဲ့ ခက်ဝေလတ်ကိုကြည့်ပြီး ဖူးငုံပွင့်မှာ နေလင်းပြောတဲ့ စကားတွေကိုပင် မေ့လျော့နေမိသလိုဖြစ်နေခဲ့တယ်။
~~~~~~
အိမ်သားတွေ ညစာစားပြီးကြတော့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်ပြီးစကားပြောနေကြတယ်။ အဲ့ဒီစကားသံတွေထဲမှာ ဒေါ်ညိုညိုမာရဲ့ အသံကအစည်ဆုံးဖြစ်တယ်။
"နန်းနွယ်နီလေးက အရင်နဲ့မတူဘူးမမရဲ့ ...လူကြီးလူကြီးမှန်းသိလာတယ်....အတော်လေး
လိမ္မာယဉ်ကျေးလာတယ် ..ကိုခက်မရှိတဲ့ သုံးနှစ်အတွင်း အတော်လေး ပြောင်းလဲသွားတာ သိလား မမရဲ့ "
"ဟုတ်လား ...သိပ်မဆုံဖြစ်တော့ မသိဘူး...တို့ကတော့ ဒီကလေးမလေးနဲ့ အစကတည်းက သဘော တူပြီးသားပါ ..ကိုမင်းလတ်ရှင်က ရောဘယ်လိုလဲ ..သားငယ်ရဲ့ အသက်လဲ မငယ်တော့ဘူး မဟုတ်လား .. ကျွန်မတို့ လူကြီးချင်းစကားပြောဖို့လိုပြီထင်တယ် "
စကားဝိုင်းမှာ ကာယကံရှင်ဖြ စ်တဲ့ ခက်ဝေလတ်မှာ ဘာမှပြောခွင့်မရသေးဘဲ လူကြီးတွေက သူတို့လိုရာကို ပြောနေကြတာကို ခက်ဝေလတ်အသာငြိမ်ကြည့်နေလိုက်တယ်။
ဖူးပုံပွင့်ကတော့ ဒေါ်ညိုညိုမာရဲ့ နှုတ်ကစကားသံ ထွက်လာတာနဲ့ စကားဝိုင်းနားကထလာခဲ့လိုက်တယ်။ သူတို့ရဲ့မိသားစု စကားဝိုင်းနားမှာလဲ ဖူးငုံပွင့်တို့လို အလုပ်သမားတွေက သူတို့ခိုင်းတာကို လုပ်ပေးရုံကလွဲပြီး အနားမှာနေခွင့်မရှိပါ။ဖူးငုံပွင့် အကြည့်တွေကို ခက်ဝေလတ်နဲ့ ငုဝါဆီကို မသိမသာစောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ရင်း အောက်ထပ်ကို ပြန်ဆင်းလာခဲ့လိုက်တယ်။ ဒေါ်ညိုညိုမာရဲ့စကားတွေက သူမနဲ့ခက်ဝေလတ်ရဲ့ကြားကရင်ခုန်သံစည်းချက်တွေကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သလိုပါပင်။ ဘာကိုမှလဲ မမျှော်လင့်ချင်တော့ပါ။ သူမလုပ်စရာရှိတာတွေကိုလုပ်ပြီး သုခမြိုင်စံအိမ်ကြီးက နေအမြန်ဆုံး ပြန်သွားဖို့ကိုသာဆုံးဖြတ်လိုက်တော့တယ်။
~~~~~~~
"ဒါနဲ့ သားငယ်ရဲ့ သဘောကရော ဘယ်လိုလဲကွ ..အဖေတို့ စီစဉ်ပေးရတော့မှာလား "
ဦးမင်းလတ်က သားဖြစ်သူကို မေးလိုက်တယ်။
ခက်ဝေလတ်က ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး
"ကျွန်တော်နဲ့ နွယ်နီနဲ့က သူငယ်ချင်းတွေပါလို့.. ကျွန်တော် ဟိုအရင်ကတည်းက ပြောပြီးသားပါ ... ပြီးတော့ ကျွန်တော့်အိမ်ထောင်ဖက်ကို ကျွန်တော့်စိတ်ကြိုက်ပဲ ရွေးမှာပါ ... အန်တီညိုလဲ ထင်ရာတွေမလုပ်ပါနဲ့ဗျာ ..တစ်ဖက်မိန်းခလေးကို အားနာစရာကောင်းပါတယ် "
ခက်ဝေလတ် ပြောပြီးတာနဲ့ စကားဝိုင်းကထဖို့ ပြင်လိုက်ပြီးမှ အစ်ကိုဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်ပြီး စကားလှမ်းပြောလိုက်တယ်။
"ကျွန်တော် ပြန်ရောက်ပြီး ကတည်းက ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုအေးဆေးစကားမပြောရသေးဘူးနော် ... အိမ်ရှေ့ဝရံတာမှာ အေးဆေးစကားသွားပြောကြရအောင်ကိုသက် .. ညီအစ်ကိုချင်းတိုင်ပင်စရာလေးလဲရှိလို့ပါ ....မရီးလဲခွင့်ပြုပါနော် ..ဒီညတော့ အခန်းကိုတစ်ယောက်တည်း အရင်ပြန်နှင့်လိုက်ပါနော် "
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
အပိုင်း (၁၅) ဆက်ရန်
#ဧကြည်ဖြူ
ခက်ဝေလတ်ရဲ့ဖြေရှင်းစကားတွေကြောင့် ဖူးငုံပွင့်ရင်ထဲ တထိတ်ထိတ်ခုန်လှုပ်ပြီး သူမ ဒီအိမ်ကိုရောက်နေရတဲ့ အကြောင်းအရင်းတွေလိုပါ မေ့လျော့သလို ဖြစ်သွားမိတယ်။အချစ်ဆိုတာကို မကြုံဆုံဖူးရင်မခုန်ခဲ့ဖူးတဲ့ နှလုံးသားက ခက်ဝေလတ်ကြောင့်ထိန်းမရအောင်လှုပ်ရှားနေခဲ့ရပြီ။
"အ...အဝတ်တွေ လျှော်ရအုံးမယ် .. ကျွန်...ကျွန်မသွားတော့မယ် "
ဖူးငုံပွင့်တုန်တုန်ယင်ယင် ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့နဲ့ပြောပြီး အိမ်ထဲကိုပြန်၀င်ဖို့လုပ်လိုက်တော့ ခက်ဝေလတ်က ဖူးငုံပွင့်ရဲ့လက်ကို အသာဆွဲယူလိုက်ပြီး
" ညကျရင် နောက်ဝရံတာမှာ စကားပြောကြမယ် ..ပြီးတော့ ဒီနေ့လဲ ပိန်သေးတို့ကိုတဆင့်ခိုင်းရင် ... မင်းကို ကိုယ်တိုင်လာခေါ်မှာနော် ...."
" ဟုတ် .ဟုတ်ကဲ့ "
ခက်ဝေလတ် စကားကြောင့် ဖူးငုံပွင့်ရှက်ပြီးပြေးထွက်လာခဲ့မိတယ်။
~~~~~~
တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ညသန်းခေါင်အချိန်မှာ ခက်ဝေလတ်နဲ့ ဖူးငုံပွင့်တို့ ဝရံတာမှာ ငြိမ်သက် စွာရပ်နေမိကြတယ်။နှစ်ဦးသား တိတ်ဆိတ်နေကြပေမဲ့ မှိန်ပျပျအလင်းရောင်အောက်မှာ ကိုယ်စီ ငေးကြည့နေမိကြတယ်။ဒီလိုတိတ်ဆိတ်နေခြင်းကို ခက်ဝေလတ်က စတင်ပြီးဖြိုခွင်းလိုက်တယ်။
"ကိုယ်မနေ့က နန်းနွယ်နီဆီက သတင်းတစ်ခုကြားခဲ့ရတယ် ... ကိုသက်ကအခုချိန်ထိ သူ့ရည်းစားဟောင်းနဲ့တွဲနေတုန်းပဲတဲ့ ... ပြီးတော့ ကိုသက်အခုလိုလုပ်နေတာကို မငုဝါရဲ့ဦးလေးဦးမင်းခိုင်လဲ သိတယ်တဲ့လေ .."
"ဘယ်လို .. ကျွန်မတော့ ဘာမှနားမလည်နိုင်တော့ဘူး ...ရှင့်အစ်ကိုက ....ဒီလိုဆိုရင်လဲ မငုဝါကို ကွာရှင်းပြီး သူ့ချစ်သူနဲ့တွဲပါလား ..ဘာလို့ မငုဝါကိုမကွာပေးဘဲစိတ်ဒုက္ခပေးနေရတာလဲ ..ကြည့်ရတာ မငုဝါကချမ်းသာလို့များလားဟင် ..မငုဝါရဲ့ အမွေတွေကို လိုချင်လို့များလား "
ဖူးငုံပွင့် နားမလည်နိုင်ဘဲ ပြောလိုက်တော့ ခက်ဝေလတ်က ခေါင်းလိုခါယမ်းလိုက်ပြီး
"ကိုယ်သိသလောက်တော့ မငုဝါ တို့က မဆင်းရဲပေမဲ့ချမ်းသာသူတွေတော့မဟုတ်ဘူး ..သူတို့မှာ လက်ရှိ အမွေဆိုင်ခြံတစ်ခြံပဲရှိပြီး ...အဲ့ဒီခြံကလဲသိပ်တန်းကြေး မရှိပါဘူး...ပြောရရင် ကိုသက်အနေအထားနဲ့ အဲ့ဒီခြံတစ်ဝက်လောက်ကို စိတ်ဝင်စားမှာမဟုတ်ဘူး ..တကယ်လို့များ ကိုသက်က မငုဝါကို ချစ်လို့သဝန်တိုနေတာများလားလို့လဲ တွေးမိသေးတယ် ..."
" ချစ်တယ်ဟုတ်လား ... မဖြစ်နိုင်တာ ...မနေ့ညက မငုဝါကိုရှင်မတွေ့လိုက်ဘူးလား ..သူ့လက်တစ်ဖက် ရောင်နေတယ်လေ .. ဒီလို ဒဏ်ရာတွေနဲ့လူကိုနေ့တိုင်းအလုပ်ကို ခေါ်သွားတာတော့ အံ့ဩစရာကောင်းတယ်...အလုပ်သမားတွေ မြင်မှာ ကို ဂရုမစိုက်တာလား ..ဒါမှမဟုတ်နေတိုင်း ဘယ်ကိုခေါ်သွားနေတာလဲ...မငုဝါရဲ့ ပုံစံက တစ်နေ့တစ်ခြား အရိုးပေါ်အရည်တင် ဖြစ်လာတာကို တွေ့တယ်မဟုတ်လား "
ဖူးငုံပွင့်ရဲ့ တွေးတွေးဆဆ စကားကြောင့် ခက်ဝေလတ်ငြိမ်ကာ စဉ်းစားနေပြီမှ
"ကိုယ် အောက်ထပ်ကို ပြောင်း လာတာမှားသွားတယ်... တကယ်တော့ အပေါ်မှာနေရမှာကို စိတ်ရှုပ်လို့ အောက်ထပ်ကိုပြောင်းခဲ့တာ ..ကိုယ်တွေးနေတာကလေ .. ကိုသက်က ဒီလိုမတရား အနိုင်ကျင့်နေတာကို မငုဝါကဘာလို့ ငြိမ်ခံနေရတာလဲ.. အနည်းဆုံး တော့ ကိုယ့်မိဘတွေလို ပြောပြ တိုင်ပင်လို့ရတယ်လေ မဟုတ်ဘူးလား "
ခက်ဝေလတ်ရဲ့ စကားကြောင့် သူမသိတဲ့အကြောင်းအရာတွေကို ဖွင့်ပြောပြလိုက်ချင်စိတ်တွေဖူးငုံပွင့်ရင်ထဲ တဖွားဖွားဖြစ်ပေါ်လာမိတယ်။ငုဝါရဲ့ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ခက်ဝေလတ်ကို ယုံကြည်လိုက်ချင်စိတ်တွေက ဖူးငုံပွင့်စိတ်ထဲမှာဖြစ်ပေါ်နေခဲ့တာ ကြာခဲ့ပါပြီ။အချစ်ကပဲ ယုံကြည်ခြင်းကို ဖြစ်စေတာလား၊ ယုံကြည်ခြင်းကပဲ အချစ်ကိုဖြစ်ပေါ်စေတာလား မဝေခွဲနိုင်ပေမဲ့ ခက်ဝေလတ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူမရင်ထဲမှာ အခိုင်အမာကို ယုံကြည်နေခဲ့မိတာတော့ အသေအချာပါပင်။ဖူးငုံပွင့်ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကိုခပ်ရဲရဲပင်ချလိုက်မိတယ်။
"သူအကူအညီမတောင်းတာမဟုတ်ဘူး ...အကူအညီတောင်းစရာလူမရှိခဲ့တာဖြစ်မယ် .. ကျွန်မကို သူအကူအညီတောင်းခဲ့ဖူးတယ် ... ဒါပေတဲ့ ရှင့်အစ်ကိုက သူ့နားမှာအမြဲကပ်နေခဲ့လို့ စကားပြောဖို့တောင် အခွင့်အရေး မရခဲ့ဘူး "
"ဘယ်လို ....တကယ်ပဲလား ..ဒါဆိုရင်တော့ ..မငုဝါနဲ့ စကားပြောဖို့ အခွင့်အရေးရအောင် ကိုယ်မနက်ဖြန်ညကျရင် ကြိုးစားကြည့်မယ် ..ကိုယ်က ကိုသက်ကို ခေါ်ထုတ်သွားမယ် ...မင်းက အဲ့ဒီအချိန်မှာ စကားပြောခွင့်ရအောင် ကြိုးစားကြည့်ပါ "
" ရှင့်အစ်ကိုကို ခေါ်ထုတ်တာတော့ ဟုတ်ပါပြီ .. ဒါပေမဲ့သူက အခန်းပြင်ကိုထွက်ရင်... တံခါးကို အပြင်ကနေ သော့ပိတ်သွားတာ "
ဖူးငုံပွင့်ရဲ့ စကားကြောင့် ခက်ဝေလတ်ထိတ်လန့်အံ့ဩသွားမိပြီး
"ဘာပြောတယ် ... အဲ့ဒီလောက်တောင်လား ..ဒါဆိုရင် မင်းအတွက်အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်ထင်တယ်..."
ခက်ဝေလတ်က စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
"ရပါတယ် စိတ်မပူပါနဲ့ .. သူ့ကိုပဲ ကျွန်မတို့ ကူညီပေးကြရအောင် နော် "
ဖူးငုံပွင့်ရဲ့ စကားကြောင့် ခက်ဝေလတ်သက်ပြင်းကို ချလိုက်တယ်။
"မင်းကိုတော့ တကယ်စိတ်ပူတယ်ကွာ ...ကိုယ်တို့မိသားစုတွေက နည်းနည်းနားလည်ရခက်လို့ပါ ...ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ကိုယ်ခိုင်းတာလို့ပဲ ပြောနော် ကြားလား "
" ဒီကိစ္စက ဘွားကြည်နဲ့ ပတ်သက်နေနိုင်တာလား ကိုနေလင်း "
" အတိအကျတော့ ပြောလို့မရဘူးပေါ့ ..ဒါပေမဲ့ ..တကယ်လို့ ဘွား ကြည်ကသွေးရိုးသားရိုးသေတာမဟုတ်ဘူးဆိုရင် မင်းရဲ့မိသားစု သေဆုံးမှုက ဘွားကြည်သေဆုံးမူနဲ့ ပတ်သက်နေနိုင်တယ် .... ဘာကြောင့် ကိုယ်ဒီလိုပြောရတာလဲဆိုတော့ ဘွားကြည်တို့ မျိုးရိုးစဉ်ဆက် ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တဲ့ ရတနာပစ္စည်းတွေ တစ်ခုမှရှာမတွေ့တော့လို့ပဲ ..ဘွားကြည်က မင်းရဲ့မိဘတွေကို ချစ်ခင်ယုံကြည်ခဲ့တယ်ဆိုရင် ဒီပစွည်း တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဖွင့်ပြောတိုင်ပင်မှာပဲ ..ခန့်မှန်းရသလောက်တော့ မင်းရဲ့မိသားစုက နှုတ်ပိတ်ခဲ့လိုက်ရတာဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ကိုယ်တွေးမိတယ် ..ဒါကြောင့် အဲ့ဒီအိမ်က အဘိုးကြီးက ဘွားကြည်ခြံက ခြံစောင့်ကြီး ဦးအောင်မိုးလားဆိုတာ သေချာစုံစမ်းရမယ် .. သူဟာဦးအောင်မိုးဆိုရင် ရှေ့ဆက်ပြီး စုံစမ်းဖို့ အစီအစဉ်ချရမယ် ... မနက်ဖြန် ရန်ကုန်သွားမယ် ....ဦးအောင်မိုးရဲ့ သားနဲ့ သမီးအကြောင်းကို ထပ်ပြီးစုံစမ်းရမယ်...ဘွားကြည်နဲ့အနီးကပ်နေခဲ့သူတွေထဲမှာ ဦးအောင်မိုးရဲ့ သတင်းကိုပဲ စုံးစမ်းလို့ မရဘူးဖြစ်နေတာ...ဒါက ထူးဆန်းနေတာမဟုတ်ဘူးလား "
နေလင်းဘက်က ဖုန်းချသွားတော့ ဖူးငုံပွင့်အတွေးပေါင်းများစွာနဲ့ ရှုပ်ယှက်ခတ်ပြီး ကျန်ခဲ့တယ်။ သုခမြိုင်စံအိမ်ကြီးက ဖူးငုံပွင့်နားမလည်နိုင်လောက်အောင် ရှုပ်ထွေးနေတယ်။ဖူးငုံပွင်က ဒေါ်ညိုညိုမာအကြောင်းကို စုံစမ်းဖို့အတွက် သုခမြိုင်ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။သုခမြိုင်ကို ရောက်တော့ ဖူးငုံပွင့်မှာ ကိုယ့်ပြဿနာကို မရှင်းရသေးခင် ငုဝါရဲ့အကူအညီတောင်းခြင်းကိုခံရတယ်။ပြီးတော့ ဒေါ်ခင်မိုးရဲ့ သတိပေးစကားကိုလဲ နားထောင်ခဲ့ရတယ်။ဒီနေ့ထပ်ပြီး မမညိုရဲ့ ခိုင်းစေမှုကိုလဲ ခံရပြန်တယ်။ဘာတွေမှန်းမသိ ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ ဒီအိမ်ကြီးမှာ မိသားစုအချင်းချင်းသင့်မြတ်ကြပုံလဲမရဘဲတစ်စုစီကွဲနေကြတာကို ဖူးငုံပွင့်သတိထားမိတယ်။အထူးသဖြင့် ဒေါ်ညိုညိုမာနဲ့ သက်ဝေလတ်ကပိုပြီးရင်းနှီးကြပုံရပြီး သက်ဝေလတ်တို့ ဇနီးမောင်နှံရဲ့ နိုင်ထက်စီးနင်းအပြုအမူတွေကို လဲ ဒေါ်ညိုညိုမာကသိထားပုံရရုံတင်မကဘဲ အားပေးအားမြှောက်ပြုသလို ပုံစံမျိုးရှိတတ်တာကို ဖူးငုံပွင့်တွေ့နေရတယ်။ပြဿနာတွေက သူမထင်တာထက်ကြာလေရှုပ်ထွေးလေဖြစ်နေတာမို့ သူမရဲ့အိမ်ပြန်ခရီးကလဲ ကြန့်ကြာနေခဲ့ပြီ။အဒေါ်ဖြစ်သူကိုလိမ်ညာရတာလဲ ဖူးငုံပွင့်စိတ်ထဲမလုံချင်တော့။ အခုတစ်ခါ နေလင်းပြောသွားတဲ့စကားတွေအရ ဖူးငုံပွင့်မှာ လုပ်စရာတွေ ပိုများလာခဲ့လေပြီ။
~~~~~~~
ဖူငုံပွင့် အိပ်ပျော်နေတဲ့ ဦးအောင်ဒင်ရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်နေမိတယ်။ဦးအောင်ဒင်ရဲ့ ဝေယျာ၀စ္စတော်တော်များများကို ဖူးငုံပွင့်လုပ်ပေးရတာမှန်ပေမဲ့ ဦးအောင်ဒင်ရဲ့အပေါ့အလေး သန့်ရှင်းရေးကိစ္စတွေကို ဒေါ်ခိုင်နဲ့ညှပ်စီပဲ လုပ်ကြတာ။နောက်ပိုင်းခက်ဝေလတ် ရောက်လာပြီးတော့ ခက်ဝေလတ်ကပဲ တာဝန်ယူခဲ့တယ်။ဦးအောင်ဒင်ရဲ့ပေါင်လယ်က အမာရွတ်ကို ကြည့်ဖို့ကိစ္စက လွယ်မယောင်နဲ့ခက်တဲ့ကိစွမျိုး ။တစ်ယောက်အကြောင်းကို စုံစမ်းလို့မှမရခင် နောက်တစ်ယောက် အကြောင်းကိုပါ စုံစမ်းရမယ်ဆိုတော့ ဖူးပုံပွင့်ထွက်ပြေးချင်စိတ်ပါပေါက်လာမိတယ်။
" လျှော်ဖို့အဝတ်တွေလာယူတာလား .. ပြောစရာရှိတယ် ..လသာဆောင်ကို လိုက်လာခဲ့အုံး "
အနာကိုကပ်ပြီး ခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်တဲ့ခက်ဝေလတ်အသံကြောင့် ဖူးငုံပွင့်ရင်တုန်တုန်နဲ့ခေါင်းကို အသာငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။
~~~~~~..
" ညကဘာလို့ ဝရံတာကိုထွက်မလာတာလဲ ... ညနက်တဲ့အထိ ဝရံတာမှာ ကိုယ်စောင့်နေခဲ့သေးတယ် "
ခက်ဝေလတ်ရဲ့ အမေးကြောင့် ဖူးငုံပွင့် ခေါင်းကို ငုံ့ထားမိကာ ပြန်မဖြေဘဲငြိမ်နေမိတယ်။
"ပြောလေ ..ညတိုင်း ဝရံတာကို ထွက်လာနေကြကို... ညကဘာလို့ မလာတာလဲ ..ဘာလဲ ကိုယ့်ကို စိတ်ဆိုးနေတာလား "
ခက်ဝေလတ်က ခေါင်းငုံ့နေတဲ့ ဖူးငုံပွင့်ရဲ့ မျက်နှာကို သူ့လက်နှစ်ဖက်နဲ့ဆွဲမော့ပြီး မေးလိုက်တယ်။
"အို ..ဘာ...ဘာလုပ်တာလဲ ....ကို ...ကိုခက်ဝေလတ်ကို ဘာလို့စိတ်ဆိုးရမှာလဲ "
ခက်ဝေလတ်ရဲ့ အပြုအမူကြောင့် ဖူးငုံပွင့် ရှက်ရွံ့ထိတ်လန့်သွားမိပြီး အတင်းရုန်းဖယ်လိုက်ပြီး ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့နဲ့ မေးလိုက်မိတယ်။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ...ကိုယ်မနေ့က နန်းနွယ်နီနဲ့လိုက်သွားတာကို စိတ်ဆိုးနေတာလားလို့ လေ ...မနေ့ညနေကတည်းက ကိုယ့်ကိုရှောင်နေတာ သိသာတယ်လေ ....မင်းစိတ်မကြည်တဲ့နေ့ဆိုရင် နွားနို့ကိုကောင်မလေးတွေနဲ့ပဲ ပို့ခိုင်းတာကို ကိုယ်ကမသိဘဲနေမလား "
ခက်ဝေလတ်ရဲ့စကားက မှန်နေတာမို့ ဖူးငုံပွင့်နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်မိတယ်။တကယ်ဆို ခက်ဝေ လတ်နဲ့ ဖူးငုံပွင့်က ဘာမှမဆိုင်ကြတာမို့ သူမအနေနဲ့ စိတ်ဆိုးခွင့်မရှိတာကိုလဲ သူမသိပြီးသားပါပင်။
"မနေ့က လိုက်သွားတယ်ဆိုတာက ..သိချင်တာလေးရှိလို့ လိုက်သွားခဲ့တာပါကွာ...မင်းကို ပြောပြမယ် ..တကယ်တော့ အန်တီညိုက ...အရင်ကဆိုရင် နန်းနွယ်နီနဲ့ မတည့်ဘူး...နန်းနွယ်နီအိမ်ကိုလာလည်ရင် ..အဖေနဲ့ အမေက ဘာမှမပြောဘူး အန်တီညိုကပဲပြောဆိုနေတတ်တာ .... မနေ့ကတော့ အန်တီညိုကိုယ်တိုင်က ပြောလိုက်တယ်ဆိုလို့ ...ထူးဆန်းလို့လိုက်သွားကြည့်တာ "
ဒေါ်ညိုညိုမာရဲ့ အသံက ပျားရည်လို့ချိုမြနေခဲ့တယ်။ခက်ဝေလတ်က အဒေါ်ဖြစ်သူရဲ့ရှေ့ကဆိုဖာခုံမှာဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ဧည့်သည်ကို ပြုံးပြနှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။
"ဘယ်လိုလဲ နေနိုင်လှေချည်းလား ကိုခက်ရဲ့ ..ပြန်ရောက်နေတာကို ဖုန်းလေးဘာလေးတောင်း မဆက်ဘူးနော် "
အမျိုးသမီးရဲ့ စကားကြောင့် ခက်ဝေလတ်က အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး
"ဘယ်သူများလဲလို ... နန်းနွယ်နီဖြစ်နေတာကို ..အရင်ကထက်ပိုလှလာတော့ မမှတ်မိဘူးဖြစ်သွားတယ်... ကိုယ်လဲ ပြန်ရောက်ကတည်းက အဘိုးကို ဂရုစိုက်နေရတာနဲ့ အပြင်သိပ်မထွက်ဖြစ်ဘူးလေ ..."
"တော်ပါ ....အပြင်မထွက်ဖြစ်ရင်တောင် နန်းနွယ်ဆီဖုန်းလေးဘာလေးတော့ ဆက်မှပေါ့ ...ဒီမှာ အန်တီညိုကို အပူကပ်ပြီးလာတွေ့ရတယ် "
ဖူးငုံပွင့်လက်ထဲကကော်ဖီခွက်တွေကို ဧည့်သည်နဲ့မမညိုရဲ့ ရှေ့မှာ ချပေးလိုက်တယ်။ဧည့်သည် မိန်းခလေးကသိပ်ကို လှပတာကိုသတိထားလိုက်မိတယ်။သိပ်လှတဲ့ မိန်းခလေးကိုကြည့်ပြီး ခက်ဝေလတ်ကိုဖူးငုံပွင့် မသိမသာကြည့်မိလိုက်တော့ ပြုံးနေတဲ့ ခက်ဝေလတ်ရဲ့မျက်နှာကို တွေ့လိုက်ရတာမို့ စိတ်ထဲမှာအလိုမကျသလို ဖြစ်သွားမိတယ်။
"ကဲပါ ..အခုအားလား ...အပြင်မှာတစ်ခုခုသွားစားရအောင်လေ "
ကော်ဖီဗန်းကိုကိုင်ကာ ဖူးငုံပွင့် ပြန်လှည့်ထွက်ခဲ့စဉ်မှာ နောက်ဘက်က အသံချိုချိုလေးက ဖူးငုံ ပွင့်နားထဲကို လွင့်ပျံလာခဲ့တယ်။အသံချိုချိုလေးကို ကြားလိုက်ရခိုက်မှာ ဖူးငုံပွင့်ရင်ထဲမှာစူးအောင့် နာကျင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
~~~~~~~
"ကိုယ် အပြင်ခဏသွားမလို့ အဘိုးကိုကြည့်ပေးထားပါအုံး "
"ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်ကိုလေး "
ခက်ဝေလတ်ရဲ့အသံက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်။နန်းနွယ်နီက ခက်ဝေလတ်ရဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို ဖက်တွယ်ထားခဲ့တယ်။ဒေါ်ညိုညို မာကတော့ မျက်နှာကပြုံးရွှင်လျက် တူဖြစ်သူတို့အနားမှာရပ်နေခဲ့တယ်။ဖူးငုံပွင့်က ခက်ဝေလတ်ရဲ့အမှာစကားကို ခေါင်းကိုငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။
~~~~~~
ဦးအောင်ဒင်ရဲ့ အခန်းထဲကို လေးလံတဲ့ခြေလှမ်းတွေနဲ့ ဖူးငုံပွင့်ဝင်လာခဲ့လိုက်တယ်။ စိတ်ထဲမှာတော့ တစ်ခုခုကိုအလိုမကျသလို တအုံ့နွေးနွေးနဲခံစားနေရတယ်။ဖူးငုံပွင့်ရဲ့အာရုံထဲမှာသိပ်လှတဲ့မိန်းခလေးနဲ့ ပြုံးနေတဲ့ ခက်ဝေလတ်ရဲ့ မျက်နှာကိုမြင်ယောင်ပြီး စိတ်ထဲ မွန်းကြပ်သလိုဖြစ်လာမိတယ်။ဦးအောင်ကတော့ ခုတင်ပေါ်မှာ အိပ်ပျော်နေတာလား၊ မှိန်းနေတာလားမသိဘဲ ငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်နေတာမို့ ဖူးငုံပွင့် အခန်းပြင်ကို ပြန်ထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်။
~~~~~~~
"မနက်ကလာလည်တဲ့ ဧည့်သည်က လှတယ်မဟုတ်လား မနွေ "
ပိန်သေးကအိပ်ရာပေါ် လှဲအိပ်လိုက်ရင်းကနေ မေးတာမို့ ဖူးငုံပွင့် ခေါင်းကိုငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး အလိုက်သင့် ပြန်ပြောလိုက်တယ်။
"အင်း ...လှပါတယ် ပိန်သေးရဲ့ ကြည့်ရတာ အစ်ကိုလေး ခက်ဝေလတ်ရဲ့သူငယ်ချင်းထင်တယ် "
" အင်း ဟုတ်တယ်လေ မနွေ.... အစ်ကိုလေး နိုင်ငံခြားမသွားခင်က အိမ်ကို ခဏခဏလာလည်တယ်လေ ... ရည်းစားတွေလဲ ဖြစ်ချင်ဖြစ်မှာပေါ့ ... နှစ်ယောက်လုံးက ချောတယ်လေ "
" ဪ .. ဟုတ်လား "
ပိန်းသေစကားကို ဖူးငုံပွင့် ခပ်လေးလေးတုံ့ပြန်လိုက်ပြီး အိပ်ရာပေါ်ကို လှဲအိပ်ချလိုက်တယ်။ဒီနေ့အဖို့မှာ စိတ်ညစ်စိတ်ရှုပ်နေပေမဲ့ အနောက်ဘက်ဝရံတာကိုလဲသွားချင်စိတ်မရှိ။တော်ကြာ ခက်ဝေလတ်ရောက်လာခဲ့ရင် စကားပြောချင်စိတ်လဲမရှိတာမို့ ဇွတ်မှိတ်ပြီး အိပ်ဖို့ကြိုးစားလိုက်တယ်။
မျက်လုံးကို ဇွတ်မှိတ်ပြီးအိပ်ဖို့ကြိုးစားနေချိန်မှာ ဖုန်းမက်ဆေ့သံကြောင့် ဖုန်းကိုအသာဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်။
"အဆင်ပြေလား ....မနက်က ဖုန်းပြောရင်း မင်းအော်သံကို ကြားလိုက်တယ်လို့ပြောတယ် ....တစ်ခုခုဖြစ်မှာစိုးလို့ သူဖုန်းမဆက်တာတဲ့ ..အခုအဆင်ပြေရင် ဖုန်းခဏလောက် ပြောရအောင် မင်းကိုပြောစရာလဲ ရှိတယ် "
စာပို့သူက နေလင်း။ ကြည့်ရတာ ဖုန်းကဖူးငုံပွင့်လက်ထဲမှာ ရှိရဲ့လားလို့ သိချင်ပုံပင် ။ဖူးငုံပွင့် ပိန်သေးကိုလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အိပ်ပျော်နေခဲ့ပြီ။ အရင်လို ဝရံတာကို ထွက်ပြီးမပြောချင်တာမို့ ဖူးငုံ ပွင့်အခန်းထောင့်နေရာကိုပဲ ထလာခဲ့လိုက်တယ်။
"ဟယ်လို ကိုနေလင်း "
တစ်ဖက်ကကြားသာရုံအသံနဲ့ ဖူးငုံပွင့်ဖုန်းပြောလိုက်တယ်။
"ဟယ်လို ... နွေ မင်းအဆင်ပြေရဲ့လား ...တစ်နေကုန် စိတ်ပူနေတာ ကွာ ..စိုင်းနော်လဲ အတော်လေး စိတ်ပူနေတယ်ကွ "
"ဟုတ်ကဲ့ ..အဆင်ပြေပါတယ် ကိုနေလင်း ...ဖုန်းဆက်ဖို့ကို အလုပ်များသွားလို့ပါ "
"အင်းပါ ..အဆင်ပြေရင်ပြီးတာပဲ ..အခုလဲ ပြန်ပြောဖို့ အဆင်မပြေရင် ကိုယ်ပြောတာကို နားထောင်... ကိုယ်ဒီနေ့ညလဲ ပိတောက်စုမှာအိပ်တာ .. ခြံစောင့် ဦးအောင်မိုးတို့လင်မယားသတင်းကို ရသလောက်စုံးစမ်းနေတာ ... သူတို့က ပိတောက်စုဇာတိတော့ မဟုတ်ကြဘူးတဲ့ .... သူတို့ ပိတောက်စုကို စရောက်တော့ သားနဲ့သမီးပါလာခဲ့ပေမဲ့ ရွာမှာ သိပ်ကြာကြာမနေဘဲ မြို့တက်သွားကြတာတဲ့ ..ဦးအောင်မို့ဆီမှာထင်ရှားတဲ့အမှတ်အသားကပေါင်မှာ ဓါးနဲ့ခုတ်ခံထားရသလို အမာရွတ်ရှိတယ်တဲ့ ... မင်းအတွက်ကြည့်ရခက်နေမယ်ထင်တယ် ... ဖြစ်နိုင်ရင်ဦးအောင်ဒင်ဆီမှာ အဲ့ဒီအမာရွတ်ရှိလားပဲကြည့်ပေး .. "
နေလင်းရဲ့စကားကို နားထောင်ပြီး ဖူးငုံပွင့်စိတ်ထဲမရှင်းလင်းတာကို မေးလိုက်တယ်။
#တိမ်ခိုးဝေတဲ့နွေ
(အခန်းဆက်ဝတ္ထု )
အပိုင်း (၁၄ )
******
ဖူးငုံပွင့်နာကျင်စွာအော်လိုက်မိပြီး အထိတ်တလန့်နဲ့ ကြည့်လိုက်မိတော့ ကြောက်စရာ မျက်နှာထားကြီးနဲ့ မမညိုကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။ မမညိုပုံစံကိုကြည့်ပြီး ဖူးငုံပွင့်ရင်ထဲမှာထိတ်လန့်ချောက်ချားသွားမိတယ်။ပြဿနာအကြီးအကျယ်တက်ပြီဆိုတာကို သိလိုက်ရတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ဖူးငုံပွင့် မာန်ကိုတင်းပြီး အလိမ်အညာ စကားလုံးတွေကို စတင်လိုက်တယ်။
"ဘာ..ဘာလုပ်တာလဲ မမညို ... ကျွန်မချစ်သူနဲ့ ခဏလေးဖုန်းပြောမိတာပါ ...တစ်ချိန်လုံး ကျွန်မအလုပ်တွေလုပ်နေခဲ့တာပါ ....မယုံရင် ဒေါ်ခိုင်တို့ မေးကြည့်ပါ "
ဖူးငုံပွင့်စကားကို လွှဲပြီးပြောလိုက်တယ်။
"ချစ်သူ ဟုတ်လား ..ဘာချစ်သူလဲပြောစမ်း ... ခုန နင်ပြောနေတာ ဘာအကြောင်းလဲ ပြောလေ "
" ကျွန်မတို့ အရင်ကအလုပ်အကြောင်းလဲပြောပါတယ်..နောက်နှစ်မှာလက်ထပ်ဖို့ အကြောင်းလဲ ပြောပါတယ်..ဒါဟာ မမညိုတို့ကို ထိခိုက်စရာအကြောင်းလဲ မရှိပါဘူးရှင် .. ပြီးတော့ ဖုန်းမပြောရဘူးလို့လဲ မမညိုတို့က မပြောထားလို့ ပြောမိတာပါ ..မယုံရင် ဒီမှာ ဖုန်းဆက်ကြည့်လို့ရပါတယ် "
ဖူးငုံပွင့် အရဲစွန့်ကာဖုန်းကိုပြပြီးပြောလိုက်တယ်။ ခပ်စောစောကသူမရဲ့အော်သံကို ဖုန်းထဲကနေ စိုင်းနော်ကြားပေလိမ့်မယ်။ ကိုစိုင်းနော်ကိုယုံကြည်ပြီး ဖုန်းကိုမမညိုဆီကို ဖူးငုံပွင့်ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ ဖုန်းထဲမှာလဲ လာသမျှစာတိုင်းကို အမြဲဖျက်ထားတာမို့စိတ်ပူစရာတော့သိပ်မရှိလှ။ဖူးငုံပွင့် ဖုန်းကို မမညိုဆီကိုပေးလိုက်ရင်း မျက်နှာမပျက်အောင် သတိထားနေလိုက်တယ်။
ဒေါ်ညိုညိုမာက ဖူးငုံပွင့်လက်ထဲကဖုန်းကို ဆွဲယူကြည့်တယ်။ ဖူးငုံပွင့်ရဲ့ဖုန်းက ဟိုအရင်ဖုန်းတွေပေါ်ကာစကဝယ်ထားတဲ့ ဖုန်းအဟောင်းလေးကို ယူလာခဲ့တာ။ဖုန်းကလဲ ခေတ်မမီတော့တဲ့အပြင် မှုန်တိမှုန်ဝါးပုံမျိုး။ဒေါ်ညိုညိုမာကဖုန်းကို ဖူးငုံပွင့်လက်ထဲကို ဆောင့်ဆောင့်အောင့်အောင့်နဲ့ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး အထင်သေးတဲ့ပုံစံနဲ့မေးလိုက်တယ်။
"ညည်းအကောင်က ဘယ်အိမ်က အလုပ်သမားလဲ "
" ဟုတ် ..ဟုတ်ကဲ့ ..စိုက်ပျိုးရေးခြံမှာ အလုပ်လုပ်နေတာပါ "
ဖူးငုံပွင့် ယုတ္တိရှိအောင်ဖြေလိုက်တယ်။
"အေး ... ရှုပ်ရှုပ်ယှက်ယှက်တော့ လာမလုပ်နဲ့နော်....ညည်းကို ပြောထားမယ် ..ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ်လုပ်ပြီး အေးအေးဆေးဆေးနေ...နင် ငါ့အခန်းထဲလိုက်ခဲ့အုံး....ချက်ချင်းလိုက်မလာနဲ့ ...ငါအပေါ် ရောက်မှလိုက်ခဲ့ ကြားလား "
"ဟုတ် ..ဟုတ်ကဲ့ "
ပြဿနာက ထင်သလောက်မကြီးဘဲ မမညိုဘက်က အလွယ်တကူ လျှော့ချသွားတာမို့ ဖူးငုံပွင့်စိတ်ထဲ စနိုးစနောင့်နဲ့ကျန်ခဲ့ရတယ်။ မမညိုမှာ ဘာအကြံအစည်တွေ ရှိနေမှန်းမသိပေမဲ့ ဖူးငုံပွင့်ဘက်က မသင်္ကာစရာမရှိအောင်တော့ အစစအရာရာသတိလုပ်ဆောင်နေခဲ့တာမို့ ပြသာနာမဖြစ်ပါစေနဲ့လို့ စိတ်ထဲက ဆုတောင်းနေမိတယ်။
~~~~~~
"ဒေါက် .. ဒေါက် "
" အေး ..၀င်လာခဲ့ "
ဖူးငုံပွင့်တံခါးခေါက်လိုက်ချိန်မှာ အထဲကအသံမာမာနဲ့ ပြန်ပြောလိုက်သံကြောင့် ဖူးငုံပွင့် မဝံ့မရဲနဲ့ အခန်းထဲကို၀င်လိုက်တယ်။
"နင်အပေါ်တက်လာတာကို ဘယ်သူတွေ့သွားသေးလဲ ..ဟိုကောင်လေး ခက်ဝေလတ်တွေ့သွားသေးလား "
မမညိုရဲ့မေးသံက တစ်ခုခုကို သင်္ကာမကင်းတဲ့အသံမျိုး။
"ဘယ်သူမှမတွေ့ပါဘူး မမညို .."
"အေး ..နင့်ကိုပြောမယ် သေချာနားထောင် ... နင် ဒီနေ့ကစပြီး ငါ့တူခက်ဝေလတ်နဲ့ အဘိုးကြီးကို စောင့်ကြည့်ရမယ် ..သူတို့ဘာတွေလုပ်လဲ ..လမ်းလျှောက်ထွက်တာကအစစောင့်ကြည့်ရမယ် ... အဘိုးကြီးရဲ့ ကျန်းမာရေးအခြေအနေကို နင်းစောင့်ကြည့်ထားရမယ် ကြားလား...ဖြစ်နိုင်ရင် အဘိုးကြီးက ဘယ်သူတွေကို သူ့နားခေါ်ပြီး ဘာတွေပေးလဲ ပြောလဲကိုပါစောင့်ကြည့်ထား .. အဲ့ဒီအတွက် နင့်ကို လုပ်အားခသက်သက်ပေးမယ် ..ငွေများများ ရတော့ နင်လဲမြန်းမြန်လက်ထပ်နိုင်တာပေါ့ "
"ဟုတ် ..ဟုတ်ကဲ့ပါ မမညို "
" အေး ပြီးတော့... အဘိုးကြီးရဲ့ အခန်းထဲကို လူဝင်လူထွက်ကိုလဲ ကြည့်ထားပေး .. ငါပြောတာတွေ သေချာမှတ်ထားနော် .. ငါခိုင်းတာတွေကိုပဲလုပ် ...ကျန်တာတွေ မစပ်စုနဲ့ ...."
"ဟုတ်..ဟုတ်ကဲ့ မမညို "
" အေး ...သွားတော့ ..တော်ကြာနေရင် ဧည့်သည်လာလိမ့်မယ် ..ဧည့်သည်အတွက် ပြင်ဆင်ထားလိုက်"
"ဟုတ်ကဲ့ မမညို "
~~~~~
"တီ ..တီ ..တီ "
ခြံရှေ့က ကားဟွန်းတီးသံကြောင့် အဆင်သင့်စောင့်ကြိုနေတဲ့ဖူးငုံပွင့် ခြံဝကိုအပြေးအလွှား ထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။ ခြံတံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်တော့ စလွန်းကား အဖြူရောင်နဲ့လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။ဖူးငုံပွင့်ခြံတံခါးဖွင့်ပေးလိုက်တော့ ကားလေးက ခြံထဲကို ဝေါခနဲ မောင်းဝင်သွားခဲ့တယ်။
~~~~
"မိနွေ ..ဧည့်သည်အတွက် စားစရာ ပြင်ခဲ့အုံး ...ပိန်သေးက နင့်အစ်ကိုလေးကိုခက်ကို သွားခေါ်ပေးစမ်း ... မမညိုခေါ်ခိုင်းတာလို့ ပြော "
"ဟုတ်ကဲ့ပါ မမညို "
~~~~~~
"လာပါအုံးတူလေးရယ် ..တစ်နေ့တစ်နေ့ ငါ့တူကအပြင်ကိုမထွက်ပါလား ..ဒီမှာဘယ်သူရောက်နေတာလဲ ကြည့်ပါအုံး "
သေတ္တာကို ကိုယ်ပဲယူခဲ့လိုက်မယ် "
ခက်ဝေလတ်ရဲ့ စကားကြောင့် ဖူးငုံပွင့်အောက်ထပ်ကို ဆင်းလာခဲ့လိုက်တယ်။
~~~~
ခက်ဝေလတ်ရဲ့ တံတောင်ဆစ်က ပွန်းပဲ့သွားတဲ့ ဒဏ်ရာကို ဖူးငုံပွင့်ဆေးထည့်ပေးပြီး ဆေးပလာစတာကပ်ပေးလိုက်တယ်။ခက်ဝေလတ်ကဖူးငုံပွင့်ကို သေသေချာချာစိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး
"မင်းကို ပြန်လဲပြန်စေချင်တယ် ..ပြန်လဲမပြန်စေချင်ဘူး "
"ရှင် ... ဘာဖြစ်လို့လဲဟင် "
ခက်ဝေလတ်ရဲ့ စကားကြောင့်ဖူးငုံပွင့် ယောင်နန ပြန်မေးလိုက်မိတယ်။
ခက်ဝေလတ်က ဖူးငုံပွင့်ရဲ့မျက်နှာကို ခပ်စူးစူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး
"မင်းအခုချိန် ရန်ကုန်ပြန်သွားရင် ..ကိုယ်မလိုက်နိုင်သေးဘူးလေ... အဘိုးကိုထားခဲ့ပြီး ကိုယ်ဘယ်ကိုမှ သွားလို့မရသေးဘူး...အဘိုးရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ... အဘိုးကိုစိတ်ချမ်းချမ်းသာသာနဲထားချင်တယ် ..အဲ့ဒါကြောင့် အလုပ်ကိုတောင်အိမ်မှာပဲ နိုင်သလောက်လုပ်နေတာလေ "
သူ့ကို အလုပ်မရှိဘဲ ယောင်ဝါးဝါး နေနေတယ်လို့ ဖူးငုံ ပွင့်ထင်နေခဲ့မိတာ။ ခုလို အလုပ်လုပ်နေတယ်ဆိုတဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရတော့ ဖူးငုံပွင့်ရင်ထဲမှာ ကျေနပ်မိသလိုဖြစ်သွားရတယ်။
"မင်းကို ပြန်စေချင်တာက ... ဒီမှာ ဆက်နေရင် ခုတ်ရာတခြားရှရာတလွဲဖြစ်ပြီး မင်းဒုက္ခရောက်မှာကိုစိုးတယ် ..ကိုယ်ဒီနေ့ သိချင်တာတချို့ကို သွားစုံစမ်းခဲ့တယ်...အဓိကအကြောင်းက ကိုသက်နဲ့ မငုဝါအကြောင်းကို သေချာသိချင်လို့သွားစုံစမ်းခဲ့တာ .. ရှင်းရှင်းပြောရရင် သူတို့ကိစ္စက သာမန်အချစ်ရေးအိမ်ထောင်ရေးပြဿနာမဟုတ်လောက်ဘူး...သူတို့ နှစ်ယောက် လက်ထပ်ဖြစ်တဲ့အကြောင်းကို မငုဝါကိုမေးလို့ရရင်တော့ကောင်းမယ် ....ဟူး..စိတ်ရှုပ်ဖို့ကောင်းလိုက်တာကွာ .. ဒီပြဿနာထဲကို မင်းလုံးဝဝင်မပါနဲ့တော့နော် ကြားလား... "
ပြောလို့ ပြီးသွားတော့ ခက်ဝေလတ်ကသက်ပြင်းမောကိုချလိုက်ပြီး ဖူးငုံပွင့်ရဲ့မျက်နှာကို ငေးငေးရီရီနဲ့ ကြည့်နေတယ်။
ဖူးငုံပွင့်မှာ ခက်ဝေလတ်ရဲ့ အကြည့်ကြောင့် နှလုံးခုန်သံတွေ မြန်ဆန်လာပြီး ခေါင်းကို ကမန်းကတန်းငုံ့ချထားလိုက်မိတယ်။
~~~~
"တူ ..တူ..တူ "
ဖုန်းကတရစပ်တုန်ခါနေတာမို့ ဖူးငုံပွင့်လူရိပ်လူခြည်ကြည့်ပြီး လူရှင်းတဲ့ တစ်နေရာမှာ ဖုန်းကို သွားပြောလိုက်တယ်။
"ဟယ်လို ကိုစိုင်းနော် "
"ဟယ်လို မနွေလားဟင် ... ဟို ..ငုဝါ အခြေအနေကဘယ်လိုရှိလဲဟင် .. သူအဆင်ပြေရဲ့လားဗျာ "
တစ်ဖက်က စိုင်းနော်ရဲ့အသံက စိုးရိမ်သံအပြည့်။
"ဟုတ်ကဲ့ ကိုစိုင်းနော် ...ဟိုပစ္စည်းက လူမလစ်သေးလို့မပေးရသေးဘူး ....ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့ ..သူနောက်ထပ်အရိုက်ခံရမှာမဟုတ်တော့ပါဘူး...အား..အမယ်လေး "
ဖူးငုံပွင့် ဖုန်းပြောနေချိန်မှာပဲ အနောက်ကနေ လူတစ်ယောက်က သူမရဲ့ဆံပင်တွေကိုခပ်တင်းတင်းဆောင့်ဆွဲလိုက်တာမို့ ဖူးငုံပွင့်လန့်ပြီးအော်လိုက်မိတယ်။
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
အပိုင်း (၁၄) ဆက်ရန်
#ဧကြည်ဖြူ
ဖူးငုံပွင့်က မေးလိုက်တော့ ဦးအောင်က သူ့ခေါင်းအုံးအောက်က သော့တွဲကို ထုတ်ပေးကာ အိမ်ပေါ်ထပ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး
"ယူ ...ယူပေး ..အ..အပေါ်မှာရှိတယ် "
"အဘိုးရဲ့ အရင်အခန်းထဲက ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို ယူခိုင်းတာလား အဘိုး ..ဘာကိုယူပေးရမှာလဲအဘိုး "
ဖူးငုံပွင့် မေးလိုက်တော့ ဦးအောင်ဒင်က မျက်ရယ်တွေရစ်ဝိုင်းနေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ကြည့်လာပြီး
"ခင် ..ခင်ရ ... သစ် ..သစ် .. ..တာ "
ဦးအောင်ဒင်ရဲ့ လေးတွဲတွဲ စကားသံတွေကို ဖူးငုံပွင့်နားစိုက်ထောင်နေလိုက်ပြီး နားလည်သလောက် ပြန်မေးကြည့်လိုက်တယ် ။
" သေတ္တာလား အဘိုး ... အပေါ်ထပ်က အဘိုးအခန်းထဲမှာ သေတ္တာရှိတာလား ... အဲ့ဒီသေတ္တာကို ယူခိုင်းတာလား "
ဖူးငုံပွင့်မေးလိုက်တော ဦးအောင်ဒင်က ခေါင်းငြိမ့်ပြတာမို့ ဖူးငုံပွင့်သော့ကိုယူပြီး အပေါ်ထပ်ကို တက်ခဲ့လိုက်တယ်။
~~~~~
လူမနေတော့တဲ့အခန်းက ပစ္စည်းတွေသိပ်မရှိတော့ဘဲ ရှင်းလင်းနေပေမဲ့ အခန်းထဲမှာ နံရံကပ်ဗီရိုကြီးနှစ်လုံးကတော့ ရှိနေခဲ့တယ် ။ဖူးငုံပွင့်ဗီရိုတွေကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်။ ဗီရိုနှစ်လုံးထဲမှာ အဝတ်အစားအနည်းငယ်နဲ့ စောင်ခေါင်းအုံးတွေကိုပဲ တွေ့ရတယ်။ဦးအောင်ဒင်ယူခိုင်းလိုက်တဲ့သေတ္တာကို ခုတင်အောက်ပါမကျန်နေရာအနှံ့ ဖူးငုံပွင့်လိုက်ရှာကြည့်လိုက်တယ်။ သေတ္တာဆိုတာသာသိရပြီး သေးသေးလားလား ကြီးကြီးလားမသိရတော့.ဖူးငုံပွင့် ယောင်ဝါးဝါးနဲ့ရှာနေမိတယ်။အတော်လေးကြာအောင် ရှာပြီးတော့မှ ဖူးငုံပွင့်စိတ်ထဲ စိတ်ကူးတစ်မျိုး ပေါ်လာတာမို့ ခုံတစ်လုံးကိုရှာပြီး ဗီရိုပေါ်ကိုတက်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ဗီရိုတွေရဲ့ အမြင့်ကခြောက်ပေကျော်ကျော်မြင့်တာမို့ ခုံပေါ်တက်ရပ်လိုက်တော့မှ ဗီရိုပေါ်ကို ကောင်းကောင်းမြင်ရတော့တယ်။ထိုအခါမှ ဖူးငုံပွင့်စိတ်ထဲကထင်တဲ့အတိုင်း ဗီရိုရဲ့အစွန်ဖျားနံရံမှာကပ်နေတဲ့ ခပ်ရွယ်ရွယ်သေတ္တာတစ်လုံးကိုတွေ့လိုက်ရတာမို့ ဖူးငုံ ပွင့်ဝမ်းသာသွားမိတယ်။ဒီသေတ္တာငယ်ထဲမှာ ဘာတွေရှိနေမှန်းမသိပေမဲ့ သူမရှာဖွေနေတဲ့ သဲလွန်စ တချို့လဲပါနိုင်တာမို့သေတ္တာကို မမီမကမ်းလှမ်းဆွဲယူနေတဲ့ ဖူးငုံပွင့်ရဲ့လက်တွေက တဆတ်ဆတ်တုန်နေခဲ့တယ်။သေတ္တာကို ယူချင်ဇောများပြီး မရမကလှမ်းဆွဲနေချိန်မှာပဲ ရုတ်တရက်သူမရဲ့ခြေထောက်တွေက သတိလက်လွတ်နဲ့လေဟာနယ်ကိုနင်းမိသွားပြီး လူက ဝုန်းခနဲ ယိုင်လဲကျသွားခဲ့တယ်။
"အမယ်လေး "
" ဟာ ..ဟေ့ ..ဟေ့..သတိထားလေ "
ဖူးငုံပွင်ရဲ့နားထဲမှာစိုးရိမ်တကြီးနဲ့ အော်လိုက်သံကိုကြားလိုက်ရပြီး လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဆွဲယူပွေ့ဖက်ခြင်းခံလိုက်ရတာကို သတိထားလိုက်မိတယ်။ပြီးနောက်နှစ်ယောက်သား အရှိန်မထိန်းနိုင်ကြဘဲ လဲကျသွားခဲ့ကြတော့တယ်။လဲကျသွားခဲ့ပေမဲ့လဲ ဖူးငုံပွင့်မှာ နာကျင်ခြင်းမရှိဘဲ နုညံ့တဲ့အထိအတွေ့ကြောင့် လန့်ဖျပ်ပြီး မျက်လုံးကိုဖွင့်ကြည့်လိုက်မိတဲ့အခါ သူမရဲခန္ဓာကိုယ်အောက်မှာ ပိနေတဲ့ ခက်ဝေလတ်ကို တွေ့လိုက်ရတာမို့ အတင်းကုန်းရုန်းထလိုက်မိတယ်။
" ရှင် ..ရှင် ..ထနိုင်ရဲ့လားဟင် ..ဘာ..ဘာဖြစ်သွားသေးလဲ "
လဲကျနေတဲ့ခက်ဝေလတ်ကို ကြည့်ပြီး ဖူးငုံပွင့်အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့နဲ့ မေးလိုက်မိတယ်။
"အား .. ကျွတ် .. ကျွတ် ...... မင်း ဘာဖြစ်သွားသေးလဲ "
ခက်ဝေလတ်က သူ့ရဲ့တံတောင်ဆစ်ကိုပွတ်သပ်ရင်း ထထိုင်လိုက်ပြီး ဖူးငုံပွင့်ကိုမေးလိုက်တယ်။ဖူးငုံပွင့်က ခေါင်းကိုခါပြလိုက်ပြီး
"ကျွန်မ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ..ရှင့်တံတောင်ဆစ်မှာ ပေါက်သွားတယ်ထင်တယ် "
"ရပါတယ် .. ဘာမှမဖြစ်ဘူး ..ဒါနဲ့ မင်းဒီမှာ ဘာလုပ်နေ တာလဲ .. မင်းကို ဘာမှမလုပ်ဖို့ ပြောထားတယ်လေ... မင်း မကြောက်တတ်ဘူးလား "
ဖူးငုံပွင့်ကိုကြည့်ပြီး ခက်ဝေ လတ် စိတ်တိုတိုနဲ့ အော်လိုက်တယ်။
"ဟို ... ကျွန်မက ဘာလုပ်လို့လဲ ...အဘိုးက သေတ္တာယူပေးဆိုလို့ လာယူပေးတာပါ ... မယုံရင် အဘိုးကိုမေးကြည့်ပါလား "
ဖူးငုံပွင့် ပြန်ပြောလိုက်တော့ ခက်ဝေလတ်က ဖူးငုံပွင့်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရပ်လိုက်ပြီး
" ပြောလိုက်ရင် ဆင်ခြေအပြည့်ပဲ... မင်းဒီလိုလုပ်နေပုံနဲ့ မကြာခင် တစ်ယောက်ယောက်လက်ထဲမှာ မိလိမ့်မယ် ... မင်းကလူလည်မကြီးလား..စုံထောက်မကြီးလားပြောအုံး ...မနေ့ညတုန်းက မင်းကိုသူတို့တွေ့သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ..ငါ့အစ်ကိုအကြောင်းကို မင်းဘယ်လောက် သိလို့လဲ ..တံခါးသွားခေါက်တာမင်းဆိုတာ သိသွားခဲ့ရင်း .. သူက ညှာမဲ့သူမဟုတ်ဘူး "
ခက်ဝေလတ်ရဲ့ စကားကြောင့် ဖူးငုံပွင့် အံလေးကို ကြိတ်လိုက်ပြီး
"ရှင်လဲ မြင်တာပဲ မဟုတ်လား ...မိန်းခလေးတစ်ယောက် ရိုက်နှက်ခံနေရတာသိသိနဲ့ .ဘယ်သူမှ တွက်မတားကြဘူးလေ "
ဖူးငုံပွင့်ရဲ့စကားကြောင့် ခက်ဝေလတ်သက်ပြင်းကိုချလိုက်ပြီး
"အင်း သူတို့ကိစ္စက ... ပုံမှန်လင်မယားတွေ ရန်ဖြစ်စကားများသလိုမျိုးမဟုတ်ဘူး ...သူတို့ကိစ္စ က ငါတို့မသိနိုင်တဲ့အကြောင်းတစ်ခုခုရှိနေတယ်..အဲ့ဒါကြောင့် သူတို့ကိစ္စမှာ မင်းဝင်မပါနဲ့ .. ဒီကိစ္စကို သေချာသိရအောင် စုံစမ်းပြီး ကိုယ်ကူညီပေးလိုက်မယ် .. ကျေးဇူးပြုပြီး... မင်းပြဿနာမရှာပါနဲ့လားကွာ ..အန်တီညို့ကိစ္စကိုလဲ ကိုယ်စုံစမ်းပေးမယ် ... မင်းအဖေရဲ့ နာမည်နဲ့ဓါတ်ပုံရှိရင်ပေးထား...ကဲသွားတော့ .. မင်းအောက်ကို ဆင်းနှင့်လိုက် ..
စင်္ကြန်လမ်းပေါ်မှာ ဘယ်သူမှမရှိတော့တဲ့အချိန်မှ ခက်ဝေလတ်က အခန်းလွတ်ထဲကို ဝင်ခဲ့လိုက်တယ်။တကယ်တော့ ဒီအခန်းက ဟိုအရင်က ခက်ဝေလတ်နေခဲ့တဲ့ အခန်းမို့ အခန်းထဲကို တံခါးမရှိဓါးမရိုဝင်ထွက်နိုင်ခြင်းဖြစ်တယ်။ခက်ဝေလတ် အခန်းထဲကိုရောက်တာနဲ့တံခါးကိုလော့ချလိုက်ပြီး ညအိပ်မီးအိမ်ကိုဖွင့်လိုက်တယ်။
ညီအိပ်မီရောင်ပြာလဲ့လဲ့ရဲ့ အောက်မှာ အခန်းထောင့်တစ်နေရာမှာ ငြိမ်သက်စွာရပ်စွာရပ်နေတဲ့ ဖူးငုံပွင့်ကို ခက်ဝေလတ်က လက်ဟန်နဲ့ လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး စာရေးစားပွဲခုံက ခုံမှာထိုင်ခိုင်းလိုက်တယ်။သူကိုယ်တိုင်ကတော့ ခုတင်ပေါ်မှာထိုင်ချလိုက်တယ်။ပြီးတော့ နှစ်ယောက်သား အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာထိုင်နေခဲ့ကြတယ်။
နစ်ယောက်သားထိုင်နေရင်းမှ ဖူးငုံပွင့်မသိမသာနဲ့ ခက်ဝေ လတ်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်တယ်။ စိတ်ရှုပ်နေပုံရတဲ့ ခက်ဝေလတ်ဟာ ဒူးနှစ်လုံးပေါ်မှာ လက်နှစ်ဖက်ကိုတင်ရင်း ငြိမ်သက်နေခဲ့တယ်။ဒီလိုနဲ့ တစ်နာရီနီးပါးကြာလာတဲ့အခါ ခက်ဝေလတ်ထိုင်နေရာမှထလိုက်ပြီးတံခါးပေါက်ရှိရာဆီကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။ပြီးတော့ တံခါးကိုဖွင့်ပြီး ဟိုဒီဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်တယ်။အပြင်မှာလူရိပ်လူခြည်မမြင်ရတော့မှ ဖူးငုံပွင့်ကို လက်ဟန်ခြေဟန်ပြပြီး အပြင်ကိုထွက်ခိုင်းလိုက်တယ်။
~~~~~~
ခြေသံကို ခပ်ဖွဖွနင်းကာ လှေကားထစ်တွေအတိုင်း နှစ်ယောက်သားဆင်းလာခဲ့ကြပြီးနောက် အောက်ထပ်ကိုရောက်တဲ့အခါ ခက်ဝေလတ်က ဖူးငုံပွင့်ရဲ့ လက်ကိုလှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး
"အိပ်တော့နော် .. ဘယ်မှ ထပ်မသွားနဲ့ ''
ခပ်တိုးတိုးမှာပြီး ထွက်သွားတဲ့ ခက်ဝေလတ်ကို ဖူးငုံပွင့်တစ်ချက်ငေးကြည့်လိုက်ပြီ အိမ်နောက်ဘက်အိပ်ဆောင်တွေဆီကို ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ ပြန်ခဲ့လိုက်တယ်။
အခန်းထဲရောက်တော့မှ ဖူးငုံပွင့်မှာ အသက်ကို၀၀ပြန်ရှူရဲတော့တယ်။
~~~~~~
အိမသားတွေ အသီးသီးထွက်သွားပြီးကြချိန်မှာ သုခမြိုင်စံအိမ်ကြီးဟာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့တယ်။ဖူးငုံပွင့် ရေချိုးခန်းထဲမှာလျှော်ရမဲ့ အဝတ်တွေကို အဝတ်လျှော်စက်ထဲထည့်နေရင်းနဲ့ ညက အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်တွေးနေမိတယ်။ဒီအချိန်မှာပဲ ရေချိုးခန်းတံခါးပွင့်လာခဲ့ပြီး ညှပ်စိတစ်ယောက် အခန်းဝမှာ ရပ်နေတာကို ဖူးငုံပွင့်တွေ့လိုက်ရတယ်။
"မနွေကို အစ်ကိုလေးခက်ဝေလတ်ခေါ်နေတယ် "
ညှပ်စိရဲ့ စကားကြောင့် ဖူးငုံ ပွင့်ရင်တွေ ဒိန်းခနဲဆောင့်ခုန်သွားမိတယ် ။ ညကကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အဆူအပြောများခံရမလား၊ အိမ်ကပဲ ထွက်သွားခိုင်းလေမလားလို့ တွေးပူကာ ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ ထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်။
~~~~
အခန်းရှေ့ကို ဖူးငုံပွင့်ရောက်တဲ့အခါ ခက်ဝေလတ်ကို ဦးအောင်ဒင်ရဲ့အခန်းထဲမှာရှိနေတာတွေ့လိုက်ရတယ်။ခက်ဝေလတ်က ဘောင်းဘီရှည်နဲ့ အနက်ရောင်ရှပ်လက်ရှည်ကိုဝတ်ထားပြီး ခါးသိုင်းအိတ်ကိုလဲ ခါးမှာပတ်ထားတာမို့ သူ့ပုံစံက အပြင်ကိုသွားမဲ့ပုံမျိုးဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ဖူးငုံပွင့်အခန်းဝကိုရောက်တဲ့အခါ ခက်ဝေလတ်က ဖူးငုံပွင့်ကို လှည့် ကြည့်လိုက်ပြီး
"အပြင်သွားစရာရှိလို့ ..အဘိုးကိုကြည့်ပေးထားပါအုံး မနွေ ..ဆေးတွေကို အချိန်မှန်မှန်တိုက်ပေးပါ .. ဖြစ်နိုင်ရင် အဘိုးနားမှာပဲနေပေးပါ...မင်းကို တခြားအလုပ်တွေကိုမခိုင်းဖို့ ဒေါ်ခိုင့်ကိုမှာခဲ့မယ်"
"ဟုတ်..ဟုတ်ကဲ့ပါရှင့် "
ဖူးငုံပွင့်ခေါင်းကိုငြိမ့်ကာ ရိုရိုသေသေပြန်ပြောလိုက်တော့ ခက်ဝေလတ်က ဖူးငုံပွင့်ကိုလှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း ဖူးငုံပွင့်ရပ်နေရာ တံခါးပေါက်ဆီကို လျှောက်လာခဲ့တယ်။ အနားကိုရောက်တဲ့အခါ ဖူးငုံပွင့်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးခပ်တိုးတိုးလေသံနဲ့ ခေါင်းကိုငုံ့ကာ ပြောလိုက်တယ်။
" ကိုယ်မရှိတုန်း အေးအေးဆေးဆေးနေနော်... ပြဿနာထပ်မရှာထားနဲ့ ...ဒီအခန်းမှာပဲနေ ... ဘယ်အခန်းကိုမှ သွားဖို့စိတ်မကူးနဲ့ ကြာလား "
ခက်ဝေလတ်ရဲ့စကားကြောင့် ဖူးငုံပွင့်ခေါင်းကိုငြိမ့်ကာ ငြိမ်သက်နေလိုက်တယ်။
~~~~~
အခွင့်အရေးကဖူးငုံပွင့်ဆီမှာ ရှိနေတာပဲလားမသိ။ခက်ဝေလတ်ထွက်သွားပြီးတာနဲ့ ဦးအောင်ဒင်ရဲ့အခန်းထဲမှာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်သလိုလိုနဲ့ ဦးအောင်ဒင်ကို ဖူးငုံပွင့် သေချာကြည့်နေမိတယ်။ဖူးငုံပွင့်မှတ်မိသလောက် ဘွားကြည်အိမ်က ဘကြီးမိုးခေါ်ဦးအောင်မိုးက အညာသားကြီးပီပီ အညာညိုညို ထောင်ထောင်မောင်းမောင်းဆိုတာကလွဲပြီး မမှတ်မိ။ အခုတွေ့မြင်နေတဲ့ ဦးအောင်ဒင်ကအသားက မဖြူပေမဲ့မညို။အသက်အရွယ်ကလဲ ကြိုရင့်နေပြီမို့ဖူးငုံပွင့် မမှန်းတတ်တော့။
"အဘိုး ခြံထဲဆင်းအုံးမလား.. "
ဖူးငုံပွင့် မေးလိုက်တော့ ဦးအောင်ဒင်က ခေါင်းကိုခါယမ်းလိုက်တယ်။ ခက်ဝေလတ်ပြန်ရောက်လာပြီးကတည်းက ဦးအောင်ဒင်ရဲ့ အခြေအနေကသိသိ သာသာကိုတိုးတက်လာခဲ့တယ်။ခက်ဝေလတ်ကလဲ ဘိုးအေဖြစ်သူကို ပုံမှန်တစ်ပတ်တစ်ခါ ဆရာဝန်ခေါ်ပြလေ့ရှိတယ်။သူပြန်ရောက်လာပြီးကတည်းက အလုပ်လဲ ထွက်မလုပ်သေးဘဲ လက်တော့တစ်လုံးနဲ့ဘိုးအေဖြစ်သူနားမှာ အချိန်ကုန်နေတတ်တယ်။
~~~~.~
"ဟွင်း...ဟွန်း "
" ခေါ်တာလား အဘိုး
ခေါ်သံလို အသံပြုလိုက်တဲ့ ဦးအောင်ဒင်ရဲ့အနားကို ဖူးငုံးပွင့်သွက်သွက် လျှောက်သွားလိုက်တယ်။
"ဘာလိုချင်လို့လဲ အဘိုး ... ဘာလုပ်ပေးရမလဲ "
#တိမ်ခိုးဝေတဲ့နွေ
အပိုင်း(၁၃)
*****
"ဒုန်း ...ဒုန်း ..ဒုန်း "
ဖူးငုံပွင့် တံခါးကိုဒုတိယအကြိမ်မြောက်ခပ်ပြင်းပြင်းထုလိုက်ချိန်မှာပဲ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမရဲ့လက်ကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းဆောင့်ဆွဲလိုက်ပြီး ဘေးကအခန်းတစ်ခန်းထဲကို့ တွန်းထည့်ပစ်လိုက်တယ်။ပြီးတော့ တံခါးကို အလျင်အမြန်ပြန်ပိတ်သွားခဲ့တယ်။ဖူးငုံပွင့်ရောက်ရှိလာတဲ့အခန်းက မီးပိတ်ထားတာမို့ မှောင်မိုက်နေပေမဲ့ ဒီအခန်းဟာ သူမကို ခက်ဝေလတ်ခေါ်လာခဲ့ဖူး တဲ့ အခန်းမှန်းသိလိုက်သလို သူမကို အခန်းထဲတွန်းပို့လိုက်သူက ဘယ်သူဖြစ်နိုင်လဲဆိုတာကိုလဲ ချက်ချင်းရိပ်မိလိုက်တယ်။ ဒီအချိန်မှာပဲ အခန်းပြင်က အသံတွေကို သူမကြားလိုက်ရတယ်။
"ဘာလဲ .... ဘာဖြစ်လို့လဲ ..ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ "
သက်ဝေလတ်က တံခါးကိုဖွင့်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးနဲ့ မေးလိုက်တယ်။
"ကိုသက်အခန်းထဲက ရိုက်နှက်သံတွေကြားလို့လေ... ဘာဖြစ်တာလဲလို့ပါ့ "
ခက်ဝေလတ်က အေးဆေးတည်ငြိမ်တဲ့အသံနဲ့ အစ်ကိုဖြစ်သူကို ပြောလိုက်တယ်။ခက်ဝေလတ်ရဲ့စကားကြောင့် သက်ဝေလတ်ရဲ့မျက်နှာထားတင်းသွားရပြီး
"လင်မယားချင်းစကားများတာပဲ ...ဆူညံမှာပေါ့...မင်းဘာသာ အိပ်စရာရှိတာအိပ်ပါလား "
အစ်ကိုဖြစ်သူသက်ဝေလတ်ရဲ့ ခက်ထန်တဲ့အသံကြောင့် ခက်ဝေလတ်စိတ်ထဲတင်းခနဲဖြစ်သွားရတယ်။အသက်နှစ်နှစ်ပဲခြားတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေဆိုပေမဲ့ အစ်ကိုဖြစ်သူသက်ဝေလတ်နဲ့ ခက်ဝေလတ်က အကျင့်စရိုက်ခြင်းမတူကြတာမို့ ငယ်ငယ်ကတည်းက သိပ်ပြီးချစ်ခင်ရင်းနှီးကြတာမဟုတ်ပေ။တံခါးဝမှာ ပိတ်ပီးရပ်နေတဲ့ သက်ဝေလတ်ကိုတွန်းပြီး ခက်ဝေလတ် အခန်းထဲကိုလှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ကြမ်းခင်းပေါ်မှာလဲနေတဲ့ ငုဝါကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။
"လင်မယားရန်ဖြစ်နေတာဆိုရင်လဲ စကားနဲ့ပြောလေဗျာ ...အခုက လက်ပါခြေပါနဲ့ .. ကိုသက် သူ့ကို ကန်ကျောက်ရိုက်နှက်နေတာကို အပြင်ကတောင်ကြားရတယ် .. သူ့မှာ အပြစ်ရှိတယ်ဆိုရင်လဲ ပါးစပ်ကပြောပါဗျ ... လက်မပါပါနဲ့ဗျာ ..အမေနှမကိုယ်ချင်းစာကြည့်ပါလား"
" ဘာကွ ..မင်းနဲ့ဘာဆိုင်လို့ မင်းက ဆရာကြီးလာလုပ်နေရတာလဲ...မင်းနဲ့မဆိုင်ရင် အေးအေးဆေးဆေးနေလိုက်ဟေ့ကောင် ..မင်းကိုယ်မင်းနိုင်ငံခြားသွားဖူးတဲ့ကောင်ဆိုပြီး ..ဘ၀င်လာမြင့်မနေနဲ့ ...ငါယူထားတဲ့ မိန်းမ ငါ့ဘာသာဘာလုပ်လုပ် မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူးဟေ့ကောင် "
သက်ဝေလတ်ကဂရုမစိုက်တဲ့လေသံနဲ့ပြောလိုက်တယ်။
"ကျွန်တော်နဲ့ဆိုင်ဆိုင်မဆိုင်ဆိုင်..ကိုသက် သူ့ကို ထပ်ရိုက်တာနဲ့ ...ကျွန်တော်ရဲစခန်းကို ဖုန်းခေါ်လိုက်မယ်"
ခက်ဝေလတ်ရဲ့ ရဲစခန်းဆိုတဲ့စကားကြောင့် သက်ဝေလက်မှာ ရှူးရှူးရှားရှားဖြစ်သွားပြီး ခပ်ရိုင်းရိုင်းဖြင့် အော်လိုက်တယ်။
"ဘာကွ ..မင်းကဘာလဲ.... မင်းကငါ့မိန်းမကိုကြိုက်နေတာလား "
" ဘာပြောတယ် ... တောက် ..."
သက်ဝေလတ်ရဲ့ စကားကြောင့် ခက်ဝေလတ်ဒေါသထွက်သွားပြီး သက်ဝေလတ်ကို ဆွဲထိုးရန်လက်ကိုရွယ်လိုက်တယ်။
"ဟဲ့ .. ဟဲ့ ..ဘာဖြစ်ကြတာလဲ ..ညကြီးမင်းကြီးကို ဘာဖြစ်ကြတာလဲဟဲ့ ..ကိုခက်သားငယ် မင်းက ဘာလို့ အစ်ကိုလုပ်သူကို လက်သီးနဲ့ ရွယ်နေရတာလဲ "
တစ်ချိန်လုံးတိတ်ဆိတ်နေကြတဲ့ အခန်းတွေထဲက အသီးသီးထွက်လာကြပြီး ဒေါ်ဝေဝေမာက သားငယ်ဖြစ်သူ ခက်ဝေလတ်ကို လှမ်းတားလိုက်တယ်။ ဒေါ်ညိုညိုမာကလဲ တူအကြီးဖြစ်သူသက်ဝေလတ်ရှေ့ကပိတ်ရပ်လိုက်ပြီး ခက်ဝေလတ်ကို ဆူဆောင့်ပြောဆိုလိုက်တယ်။
"မင်းကလဲမင်းပဲ အငယ်ကောင်ရဲ့ .. မင်းကိုယ်မင်းဆရာကြီးလိုလို လူတကာကိုဆရာလုပ်နေတာလား .. မင်းတို့ ပြောနေတာတွေ ငါအကုန်ကြားတယ် ...သူတို့လင်းမယားကိစ္စက မင်းနဲ့ဘာဆိုင်လို့ ၀င်ပါရတာလဲပြော "
ခက်ဝေလတ် အဒေါ်ဖြစ်သူကို စက်ဆုပ်စွာကြည့်လိုက်ပြီး
''လူကြားမကောင်းအောင် ရိုက်နှက်နေတာကို ဘာမှမဆိုင်ဘူးဆိုပြီး ဒီတိုင်းနေရမှာလားဗျ .... အန်တီညို မိန်းမသားချင်းကိုယ်ချင်း စာကြည့်ပါလား....သူ့နေရာမှာ အန်တီညိုသာဆို ဘယ်လိုနေမလဲ ... ပြုလုပ်သူကကိုယ်သွေးသား ... ခံရသူကသူစိမ်းပဲဆိုတဲ့ စိတ်ထားမျိုး မထားကြနဲ့ ..ကျွန်တော်ကတော့ မတရားဘူးထင်ရင် ဝင်ပါမှာပဲ"
"ဟေ့ ..တော်ကြစမ်း...နားထောင်နေလို့ အကောင်းမှတ်နေကြတာလား ..ဒီအိမ်မှာ ငါ့ဖအေတစ်ယောက်လုံးရှိသေးတယ်ကွ ... အေး .. သားငယ် မင်းကလဲ အကြီးကို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်းပြန်မပြောနဲ့ ... အကြီးကောင် မင်းကလဲ ... မင်းတို့တွေချည်းပဲနေတာမဟုတ်ဘူး ....လူကြီးတွေပါရှိတယ်ဆိုတာလဲ သတိထား ... သွားကြ ..အားလုံး သွားအိပ်ကြတော့ ... ဘာသံမှထပ်မကြားချင်ဘူးနော် "
ဦးမင်းလတ်ရဲ့ တစ်ချက်လွတ် အမိန့်သံအဆုံးမှာ သက်ဝေလတ်ကလဲ သူ့အခန်းတံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သလို ဒေါ်ညိုညိုမာကလဲ မျက်နှာထားတင်းတင်းနဲ့ သူမ အခန်းထဲကို ပြန်ဝင်သွားခဲ့တယ်၊၊
"သားငယ်လဲ သွားတော့လေ "
ဒေါ်ဝေဝေမာက သားဖြစ်သူ ခက်ဝေလတ်ကို လှမ်းပြောလိုက်ပြီး ယောကျာ်းဖြစ်သူနောက်က လိုက်ကာ သူမတို့ အခန်းရှိရာကို ပြန်သွားခဲ့တယ်။
ဖုန်းချလိုက်ပြီးတော့ ဖူးငုံပွင့် ဟိုဒီလျှောက်က အရိပ်အခြည်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ဒေါ်ခိုင်တို့သုံးယောက်က အသီးသီးအလုပ်ရှုပ်နေကြတာမို့ ခြံဝမှာသွားယူလို့ အဆင်ပြေနိုင်ပေမဲ့ အိမ်မှာခက်ဝေလတ်ရှိနေခဲ့တယ်။ဖူးငုံပွင့် ဟိုဒီလျှောက်နေရင်းမှ ခက်ဝေလတ်အခန်းဆီကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။
" ဒေါက် ..ဒေါက် "
ဖူးငုံပွင့်တံခါးခေါက်လိုက်တော့ အထဲကခြေသံကြားလိုက်ရပြီး တံခါးကပွင့်လာခဲ့တယ်။
"အထဲဝင်မှာလား ..ဘာဖြစ်လို့လဲ "
ဖူးငုံပွင့်ကို ကြည်ပြီး ခက်ဝေလတ်စိုးရိမ်ပူပန်စွာမေးလိုက်တယ်။
"ဟို ...ဟိုလေ .. ကျွန်မသူငယ်ချင်းကိုမှာလိုက်တဲ့ပစ္စည်းလာပို့ပေးတာ ...ခြံနားရောက်နေပြီတဲ့ ...ထွက်ယူလို့ရလားဟင် "
ဖူးငုံပွင့်မဝံ့မရဲမေးလိုက်တော့
"ယူလေ ...သွားယူလိုက်ပါ ..အိမ်ထဲ အလည်ခေါ် အုံးမလား "
"ရှင် .. မခေါ်တော့ပါဘူး ..ဒါဆို သွားယူလိုက်မယ်နော"
ဖူးငုံပွင့် ပြောပြီးတာနဲ့ ခြံဝကို အပြေးထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။
~~~~~~
"မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား ..ဒီမှာလိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေပဲ ..တစ်ယောက်ယောက် တွေ့ရင် မသင်္ကာမဖြစ်ရအောင် မုန့်တွေနဲ့ အဝတ်အစားနှစ်စုံလဲပါတယ်...ပြီးတော့ မင်းကို့ ပြောစရာရှိသေးတယ်..."
နေလင်းက ခြံထဲကိုဝေ့ဝဲကြည့်ရင်းပြောလိုက်တယ်။ဖူးငုံ ပွင့်ခေါင်းကို ငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး
" ဟုတ်ကဲ့ ပြောလေကိုနေလင်း "
" ပြောမယ် ..ပြီးရင်လိုအပ်တာကို ဖုန်းကနေ စာပို့လိုက်မယ် ...မင်းသေချာနားထောင် ..ဒီအိမ်မှာ အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ရှိတယ် မဟုတ်လား ...သူ့နာမည်ကိုသိလား "
"ဟုတ်ကဲ့ သိတယ်လေ .. ဦးအောင်ဒင်တဲ့လေ ..ဘာဖြစ်လို့လဲ ကိုနေလင်း "
ဖူးငုံပွင့်နားမလည်နိုင်ဘဲ ပြန်မေးလိုက်မိတယ်။
"အင်း ..ဟုတ်ပြီသေချာနားထောင်..ဦးအောင်ဒင်ရဲ့ နာမည်အရင်းက ဦးအောင်မိုးလားဆိုတာကို မင်းစုံစမ်းကြည့်ပါ ..ပြီးတော့ မင်းငယ်ငယ်တုန်းက ဦးအောင်မိုးကို တွေ့ဖူးတယ်မဟုတ်လား .. မှတ်မိလား ..ဦးအောင်ဒင်က ဘွားလေးရဲ့ အလုပ်သမားဦးအောင်မိုးနဲ့ မတူဘူးလား "
"ရှင် .. ကိုနေလင်းပြောတာကို နားမလည်ဘူး ...သူဌေးကြီးက ဘွား ကြည်ဆီမှာအလုပ်လုပ်ခဲ့တဲ့သူနဲ့ ဘာလို့ တူရမှာလဲ .."
"ဘာလို့တူရမှာလဲဆိုတော့ ... သူဋ္ဌေးကြီးဦးအောင်က ဦးအောင်မိုး ဖြစ်နေနိုင်လို့ပဲ ...မနက်ဖြန် ပိတောက်စုရွာကို ကိုယ်သွားပြီးဦးအောင်မိုးအကြောင်းကိုစုံစမ်းမယ်... ဦးအောင်မိုးမှန်းသိသာထင်ရှားတဲ့ အမှတ်အသားဘာတွေရှိလဲ သွားစုံစမ်းမယ် .. ပြီးတော့ မင်းရောဒီအိမ်လို ဘာလို့ ရောက်နေတာလဲဆိုတာ ..ကိုယ့်ကိုယ်ပြောပြသင့်နေပြီနော် "
ဖူးငုံပွင့်ထိတ်လန့်အံ့ဩပြီး နေလင်းပြောနေတာတွေကို နားထောင်နေမိတယ်။ သေချာတာက ဖူးငုံပွင့်အနေနဲ့ မမညိုအကြောင်းကိုသာ စုံစမ်းနေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူဋ္ဌေးကြီးဦးအောင်ဒင် ကို ဘွားကြည်အိမ်မှာ အလုပ်လုပ်ခဲ့တဲ့ဦးအောင်မိုးလို့ သဲသယမဝင်ဖူးပါ။ သံသယ၀င်စရာလဲ အကြောင်းမရှိဘူးမဟုတ်လား။ဦးအောင်ဒင်လိုချမ်းသာတဲ့ အဘိုးကြီးက ဘကြီးမိုးခေါ် ဦးအောင် မိုး ဘ၀နဲ့ မြေကြီးနဲ့ ကောင်းကင်လို့ ကွာခြားလွန်းလှတယ်လေ။ တကယ်လို့များ သူဋ္ဌေးကြီးဦးအောင်ဒင်က ခြံစောင့်ကြီးဘကြီးမိုးဖြစ်ခဲ့တယ်ထားပါအုံး ။ ဘွား ကြည့်က ဒီမျှလောက်ချမ်းသာခဲ့လေသလား။ ဒါဆိုရင် ချင်းသာပါရဲ့နဲ့ သူ့ဘဝကိုဘာလို့ ချို့ချို့တဲ့တဲ့ နေခဲ့တာလဲ။ဖူးငုံပွင့် ခေါင်းထဲမှာ အတွေးပေါင်းများစွာနဲ့ ရှုပ်ယှက်ခတ်သွားခဲ့တယ်။
"နွေ ..မင်းသွားတော့ ..ဟိုမှာ အိမ်ထဲက လူတစ်ယောက်ထွက်လာနေတယ် .. ကိုယ်စာပို့လိုက်မယ်..သွားပြီနော် "
ပြောပြီးတာနဲ့ ဆိုင်ကယ်ပေါ်တက်မောင်းသွားတဲ့နေလင်းကြည့်လိုက်ပြီး လက်ထဲကအထုပ်ကို ဟန်မပျက်ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်တယ်။ဖူးငုံပွင့် ခြံတံခါးပိတ်နေချိန်မှာပဲ ခက်ဝေလတ်တစ်ယောက် ဖူးငုံပွင့်အနားကိုရောက်လာခဲ့တယ်။
" သူငယ်ချင်းက ယောကျာ်းလေးလား .. ကိုယ်ကမိန်းခလေးထင်နေတာ "
ခက်ဝေလတ်ကပြောရင်းနဲ့ ဖူးငုံပွင့်မျက်နှာကို အကဲခတ်လိုက်တယ်။
"ဟုတ်ကဲ့ ငယ်ငယ်ကတည်းကသိခဲ့တဲ့အစ်ကိုပါ.... လမ်းကြုံနေတာနဲ့ အဝတ်အစားတွေမှာလိုက်တာ ပါ "
" အင်း ..မင်းမှာဖုန်းရှိတယ်ဆိုရင်လဲ ... ကိုယ့်ကိုယ်လဲ ဖုန်းနံပတ်ပေးထားအုံးလေ "
" ဟုတ်ကဲ ...."
ဖူးငုံပွင့် ဖုန်းနံပတ်ကို ရွတ်ပြလိုက်ရင်း ခက်ဝေလတ်ကို မသိမသာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ခက်ဝေလတ်ရဲ့ မျက်နှာကိုကြည့်ရင်း သူ့ရဲ့စိတ်ရင်း အမှန်ကို ဖူးငုံပွင့် သေချာမခန့်မှန်းနိုင်အောင်ဖြစ်နေမိတယ်။
~~~~~~~
စိုင်းနော်ပေးလိုက်တဲ့စပိုင်ကင်မရာထည့်ထားတယ်ဆိုတဲ့ အရုပ်ကိုကြည့်ပြီး ငုဝါကိုဘယ်လိုပေးရပါ့မလဲလို့ ဖူးငုံပွင့်တွေးနေမိတယ်။အကယ်၍ အရုပ်ကိုငုဝါ လက်ထဲ ပေးလိုက်နိုင်ရင်တောင် သက်ဝေလတ်ကအခန်းထဲယူခွင့် ပြုပါ့မလားလို့တွေးရင်း ရင်မောရပြန်တယ် ။တကယ်တမ်းအရုပ်ကလဲသိပ်မကြီးတာမို့ ပါးနပ်တဲ့သူဆိုရင် အလှပြင်တဲ့မှန်တင်ခုံပေါ်မှာတောင် မသိမသာတင်ထားလို့ရတယ်။ငုဝါအစားဖူးငုံပွင့်ရင်တွေပူလာရင်း ဘာလုပ်လို့လုပ်ရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။ဖူးငုံပွင့်မှာ ငုဝါ အတွက်တွေးပူနေရတာနဲ့ သူဌေးကြီးဦးအောင်ဒင်က ခြံစောင့်ကြီး ဦးအောင်မိုးလားဆိုတဲ့ အကြောင်းကိုပင် မတွေးနိုင်အားဖြစ်နေမိတယ်။
မရတဲ့သူ့ကိုတော့ ဖူးငုံပွင့်အနေနဲ့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခုတော့ မဖြစ်မနေပြောရမယ်ဆိုတာကို သိလိုက်တယ်။
"ဟုတ်ပြီလေ ကျွန်မအကြောင်းကိုပြောပြပါ့မယ် ..ယုံတာမယုံတာကတော့ ကိုခက်ဝေလတ်ရဲ့ သဘောပါ...."
ခက်ဝေလတ်ကို ပြောလိုက်ပြီး ဖူးပုံပွင့်အကြောင်းအရာတချို့ကို ခပ်မြန်မြန်စဉ်းစားလိုက်ရတယ်။ခက်ဝေလတ်ကတော့ ဖူးငုံ ပွင့်ကို ခပ်စူးစူးစိုက်ကြည့်ရင်း ဖူးငုံပွင့်ပြောမဲ့စကားတွေကို နားစွင့်နေခဲ့တယ်။
" လွန်ခဲ့တဲ့ဆယ်နှစ်ကျော်က ....ကျွန်မအဖေက မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ဖောက်ပြန်ခဲ့တယ်...နောက်သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ကျွန်မရဲ့အဖေပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပါတယ် ... ကျွန်မအဖေနဲ့ ဖောက်ပြန်ခဲ့တဲ့သူက မမညိုပါ ....အဲ့ဒီအချိန်က ကျွန်မသိပ်ငယ်နေသေးလို့ အဖေ့ကိုမရှာနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ .မကြာခင်ကမှ မမညိုနဲ့ဆုံခဲ့ရလို့ အကြောင်းစုံကိုသိရအောင်... ဒီမှာအလုပ်ဝင်လုပ်နေတာပါ ... ကျွန်မဆီမှာ အဖေနဲ့မမညိုရဲ့ဓါတ်ပုံလဲရှိပါတယ် "
ဖူးငုံပွင့် အမှန်တရားရဲ့ တချို့တစ်ဝက်ကို ပြောပြလိုက်တော့ ခက်ဝေလတ်ကစဉ်းစားရကြပ်တဲ့ မျက်နှာနဲ့ ရှိနေခဲ့တယ်။ခက်ဝေလတ်အနေနဲ့ ရှုပ်ပွေလှတဲ့ အဒေါ်ဖြစ်သူရဲ့အကြောင်းကို သိနေသူမို့ ဖူးငုံပွင့်ပြောတာကို လက်ခံယုံကြည်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာမရှင်းလင်းတဲ့အကြောင်းအရာတွေ ရှိသေးတာမို့ ဖူးငုံပွင့်ကိုထပ်ပြီးမေးလိုက်တယ်။
"ဟုတ်ပြီလေ ..မင်းပြောတာကို ကိုယ်လက်ခံပါတယ် ..ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုနဲ့မရီးအခန်းကိုရော .... မင်းဘာလို့ ချောင်းမြောင်းနေရတာလဲ "
ခက်ဝေလတ်ရဲ့အမေးကြောင့် ဖူးငုံပွင့်တွေဝေသွားမိတာ။ ဒီမေးခွန်းက ငုဝါနဲ့ပတ်သက်တာမို့ ဖူးငုံပွင့်အနေနဲ့အမှန်အတိုင်းပြောလိုက်ဖို့ အဆင်မပြေနိုင်သလို ဖြေတာယုတ္တိကင်းမဲ့ခဲ့ရင်လဲ ဒုက္ခရောက်နိုင်တာကို သိလိုက်တယ်။
" ဒီစကားကို ကျွန်မပြောရင်ရော ရှင်ယုံပါ့မလားမသိဘူး ..အမှန်က ကျွန်မအဖေအကြောင်းကို သိချင်လို့... မမညိုကိုချောင်းနေရင်းက ...ကိုသက်ဝေလတ်တို့အခန်းထဲက... ငိုသံရှိုက်နှက်သံတွေကို ကြားရလို့ နားစွင့်ကြည့်ခဲ့မိတာပါ .... ရှင်သတိထားမိရင် သိမှာပါ ..မငုဝါက သူ့မျက်နှာကိုဆံပင်ရှည်တွေနဲ့ အမြဲဖုံးထားတတ်တယ်လေ ... အဲ့ဒါ သူ့ ဒဏ်ရာတွေကို ဖုံးထားတာလေ"
ဖူးငုံပွင့်ရဲ့စကားအဆုံးမှာ ခက်ဝေလတ်က ဖူးငုံပွင့်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး
"မင်းက စုံထောက်လား ပြောပါအုံး ... မင်းအဲ့ဒီလိုလုပ်နေတာတွေကိုသူတို့သိသွားကြပြီး ...မင်းကို အန္တရာယ်ပေးရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...မင်းမကြောက်ဘူးလား "
ခက်ဝေလတ်ရဲ့ အမေးကြောင့် ဖူးငုံပွင့်ခေါင်းကိုယမ်းခါပစ်လိုက်ပြီး
"ကြောက်ပါတယ် ..ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအဖေအကြောင်းကိုသိရဖို့အတွက် ... ကြောက်လဲ ဒီမှာနေပြီး စုံစမ်းရမှာပဲ ..."
"စုံစမ်းတယ် ဟုတ်လား ..ဘာကို စုံစမ်းမှာလဲ ...သီချင်တာကိုပေါ်တင်မေးလိုက်ပေါ့ ....မင်းမမေးရဲရင် ကိုယ်မေးပေးမယ် ..."
ပြောရင်းနဲ့ဖုန်းထုတ်ပြီး ဆက်ဖို့လုပ်နေတဲ့ခက်ဝေလတ်ကို ဖူးငုံပွင့် အမြန်လှမ်းဆွဲလိုက်ရတယ်။
" ဒီလောက်လွယ်နေရင်း ကျွန်မဒီမှာဒုက္ခခံပြီး မနေတော့ဘူး ... ကျွန်မ သူများတွေကိုမှဒုက္ခပေးဖို့ ဒီမှာလာနေနေတာမဟုတ်ပါဘူး ...ကျွန်မအဖေ အကြောင်းကို သိချင်ရုံပါ.....မငုဝါတို့ အခန်းကို ကြည့်မိတာလဲ မိန်းမသားချင်းကိုယ်ချင်းစာလို့ပါ ..အခု ကျွန်မပြောပြတာတွေက အမှန်တွေချည်းပါပဲ ..ကိုခက်ဝေလတ်ကြိုက်သလို ဆုံးဖြတ်ပါ ... မိသားစုကိုပဲပြောပြော.. ရဲစခန်းကိုပဲတိုင်တိုင်ပါ..ကြိုက်သလိုဆုံးဖြတ်ပါ "
ဖူးငုံပွင့်ပြောလိုက်တော့ ခက်ဝေလတ်က ဖူးငုံပွင့်ကိုစူးခနဲ ကြည့်လိုက်ပြီး
"မင်းပြောတာကို ကိုယ်ယုံကြည်ပါတယ် ...မင်းအဖေရဲ့ သတင်းကို စုံစမ်းချင်တာ မဟုတ်လား .. စုံစမ်းပါ ..ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် ... အခန်းတွေထဲကို ခိုးဝင်တာ ..ချောင်းမြောင်းတာတွေကို မလုပ်ပါနဲ့တော့ ... မင်းကို ကိုယ်ယုံတယ် ..မင်းရောကိုယ့်ကို ယုံကြည်နိုင်လား ....ယုံတယ်ဆိုရင် မင်းသိချင်တာလိုအပ်တာရှိရင် ကိုယ့်ကိုပြော ... အဲ့ဒီ ကတိကိုတော့ပေးမှဖြစ်မယ် "
ခက်ဝေလတ်ရဲ့စကားကြောင့်ဖူးငုံပွင့် မယုံကြည်နိုင်စွာ ခက်ဝေ လတ်ကို မော့ကြည့်လိုက်မိတယ်။
ခက်ဝေလတ်က တည်တည်တံ့တံ့ မျက်နှာထားနဲ့ ဖူးငုံပွင့်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်တယ်။
"ဘယ်လိုလဲ ... သဘောတူလား ..."
" ကျွန်...ကျွန်မ သဘောတူပါတယ် "
ဖူးငုံပွင့် ယောင်ဝါးဝါးနဲ့ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်မိတယ်။
~~~~~
အသံမထွက်ဘဲ တုန်ခါနေတဲ့ ဖုန်းလေးကို ဖူးငုံပွင့်ကိုင်လိုက်တယ်။
"ဟယ်လို ...ကိုနေလင်း "
" နွေ ...ကိုယ် မင်းနေတဲ့ခြံနားမှာ ရောက်နေတယ် ..စိုင်းနော်က ပစ္စည်းတွေပို့ခိုင်းလိုက်လို့လေ... သူတော့ မပါလာဘူး ... ရိပ်မိသွားကြမှာစိုးလို့လေ .. အဲ့ဒါ ကိုယ်ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ....ခြံဝကို လာပေးရမှာလား ..."
ဖုန်းထဲမှ နေလင်းရဲ့ စကားကြောင့် ဖူးငုံပွင့် ဘေးဘီဝဲယာကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး
"ခဏနေအုံးနော် ကိုနေလင်း ...ကျွန်မဖုန်းပြန်ဆက်လိုက်မယ် ..ခဏလေးပါ "
#တိမ်ခိုးဝေတဲ့နွေ
အပိုင်း (၁၂)
********
တံခါးဖွင့်သံ။ တံခါးပြန်ပိတ်သံများကြားလိုက်ရပြီးနောက် အသံများပြန်လည်တိုးတိတ်သွားခဲ့တယ်။သူမကို ဖမ်းဆုပ်ထားတဲ့ ခက်ဝေလတ်ရဲ့လက်ထဲကနေ ဖူးငုံပွင့်ရုန်းထွက်ပစ်လိုက်တယ်။
"ခဏနေအုံး ...သူပြန်သွားမှထွက်မယ် "
တိုးတိုးရှရှအသံနဲ့ပြောလိုက်ပြီး ခပ်စူးစူးစိုက်ကြည့်နေတဲ့ခက်ဝေလတ်ရဲ့အကြည့်တွေကို ရင်မဆိုင်ရဲတာမို့ ဖူးငုံပွင့်စကားထပ်မပြောတော့ဘဲ ခေါင်းကိုတွင်တွင်ငုံ့ထားမိတယ်။ခက်ဝေလတ်စိတ်ထဲမှာ သူမကိုဘယ်လိုမြင်သွားမလဲဆိုတဲ့အတွေးနဲ့ မရဲတရဲကြည့်လိုက်မိတိုင်း ခပ်စူးစူးစိုက်ကြည့်နေမြဲဖြစ်တဲ့ ခက်ဝေလတ်ရဲ့အကြည့်တွေကြောင့် ဖူးငုံပွင့်နေရာမှာတင် အငွေ့ပျံပျောက်ကွယ်သွားချင်စိတ်တွေဖြစ်ပေါ်နေမိတယ်။နှစ်ယောက်သား နာရီဝက်လောက်ကြာအောင် ဘေးချင်းယှဉ်ရပ်ကာငြိမ်သက်နေခဲ့ကြပြီးနောက်မှာ မမညိုရဲ့အခန်းဘက်ကတံခါးဖွင့်သံ ပြန်ပိတ်သံနဲ့ခြေသံတွေကို ကြားလိုက်ရပြီး ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တယ်။ဖူးငုံပွင့်နေရာမှ ထွက်ခွါရန်ပြင်လိုက်ချိန်မှာပဲ ခက်ဝေလတ်က သူမရဲ့လက်ကို ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အခန်းပြင်ကိုခေါ်ထုတ်ခဲ့တယ်။ပြီးနောက် အခန်းပြင်ရောက်တဲ့အထိ သူမလက်တွေကို မလွှတ်ပေးဘဲ အပေါ်ထပ်ရဲ့ အနောက်ဝရံတာဆီကို ဆွဲခေါ်သွားခဲ့တယ်။
"ကဲ ပြော ...မင်းဘာတွေလုပ်နေတာလဲ ...ဘာတွေလိုချင်လို့ရှာနေတာလဲ ပြောလေ "
ခက်ဝေလတ်ရဲ့အသံက မာကျောခက်ထန်နေတာမဟုတ်ပေမဲ့ အေးစက်နေခဲ့တယ်။
"ကျွန် ..ကျွန်မ .... ပစ္စည်းခိုးဖို့လုပ်နေတာတော့ မဟုတ်ဘူး ..အဲ့ဒါပဲ ကျွန်မပြောနိုင်တယ် ..ရှင်မယုံရင် ကျွန်မကို ရဲစခန်းပို့လို့လဲရတယ် "
ဖူးငုံပွင့်ရဲ့ ဖြေရှင်းစကားကြောင့် ခက်ဝေလတ်စိတ်တိုသွားရပြီး ဖူးငုံပွင့်ရဲ့ ပခုံးနှစ်ဖက်ကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းဆုပ်ကိုင်ယမ်းခါပစ်လိုက်ပြီး
"မင်းဘယ်လိုပြောလိုက်တာလဲ ... မင်းကို ရဲစခန်းကိုပို့ချင်မှတော့ ခုနကတည်းကပစ်ထားလိုက်မှာပေါ့ ...မင်းကို အန်တီညိုသာတွေ့သွားရင် ဘာတွေဖြစ်သွားမလဲ တွေးမိရဲ့လား .... ကိုယ်အရောက်မြန်လို့ပေါ့ .. ကိုယ့်နေရာမှာ အန်တီညိုဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ "
ခက်ဝေလတ်ရဲ့ အမေးကို ဖူးငုံပွင့်ခွန်းတုံ့မပြန်ဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေမိတယ်။
"မင်းကိုရှင်းရှင်းပဲမေးမယ် .. မင်း အလုပ်နားတဲ့နေက မင်းဘယ်တွေသွားခဲ့တယ် ..ဘာတွေလုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ကိုယ်အကုန်သိတယ် ...ပြီးတော့မင်းဒီအိမ်မှာ ဟိုအခန်းချောင်း..ဒီအခန်းချောင်း လုပ်နေတာတွေကိုလဲ ကိုယ်အကုန်သိတယ် ...အထူးသဖြူအန်တီညို့အခန်းနဲ့ကိုသက်တို့အခန်းကို မင်းအမြဲစောင့်ကြည့်နေတာကို သိတယ် "
"ရှင် "
ဖူးငုံပွင့်ပါးစပ်အဟောင်းသားနဲ့ ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်စွာကြည့်လိုက်မိတယ်။
"ပြောလေ ..မင်းဘာတွေလုပ်နေတာလဲ ...ဘာရယ်ရွယ်ချက်နဲ့ ဒီမှာ အလုပ်လာလုပ်နေခဲ့တာလဲ ပြော ..."
ဖူးငုံပွင့် အတော်ကြာအောင်ခက်ဝေလတ်ရဲ့ မျက်နှာကိုငေးကြည့်နေမိတယ်။
"ပြောလေ ..မင်းပြောသမျှကို နားထောင်ပေးမယ် ..ယုံကြည်ပေးမယ် "
ခက်ဝေလတ်ဆီကစကားသံ ထပ်ပြီးထွက်လာချိန်မှာ ဖူးငုံပွင့် ခက်ဝေလတ်ရဲ့မျက်နှာကိုကြည့်လိုက်ပြီး
" ကိုခက်ဝေလတ်က ဘယ်ဇာတိလဲ ...ကိုခက်ဝေလတ်အကြောင်းကို ပြောပြနိုင်မလား"
"ဘယ်လို ...ဘယ်ဇာတိလဲ ဟုတ်လား ...ဘာလို့ မေးတာလဲ "
ဖူးငုံပွင့်ရဲ့ မဆီမဆိုင် မေးခွန်းကြောင့် ခက်ဝေလတ်က နားမလည်နိုင်စွာပြန်မေးလိုက်တယ်။
"သိချင်လို့ မေးတာပါ ... ဒီလောက်လွယ်တဲ့ အမေးကိုတောင် မဖြေနိုင်ရင် ...ကျွန်မဘက်ကလဲ ဖြေဖို့ခက်ပါတယ် .."
" ဟုတ်ပြီလေ ပြောမယ် .. ဇာတိကရန်ကုန်ပါ... အထက်တန်းတက်မှ ဒီမြို့မှာအဘိုးကအမွေရလို့ပြောင်းလာခဲ့တာ ...ငယ်ငယ်တုန်းက အရမ်းဆင်းရဲတယ် ... အလယ်တန်းကျောင်းသားဘ၀မှာ အမေတို့နဲ့အတူ ဈေးပါရောင်းခဲ့ရတယ် "
မေးတာကို ပြောပြနေတဲ့ခက်ဝေလတ်ရဲ့မျက်လုံးတွေကိုဖူးငုံပွင့်စူးစိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ခက်ဝေလတ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကြည်လင်တောက်ပပြီး အလိမ်အညာကင်းတဲ့ မျက်ဝန်းတွေကိုတွေ့နေခဲ့ရတယ်။ခက်ဝေ လတ်ကိုကြည့်ပြီး ဖူးငုံပွင့်အရဲစွန့် မေးလိုက်တယ်။
"ပိတောက်စုရွာကိုသိလား ..ခုန ရှင့်အဒေါ် ပြောလိုက်တယ်လေ "
ဖူးငုံပွင့်အမေးကြောင့် ခက်ဝေလတ်ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး
"မသိပါဘူး ....အန်တီညိုက ကိုယ်ငယ်ငယ်ကတည်းက နေရာအနှံ့ လျှောက်သွားနေတာလေ ..သူသွားခဲ့တဲ့နေရာတွေကို ဘယ်လိုသိမှာလဲ "
" ဪ ..မသိဘူးပါ့ ..ဒါဆို ခုန ယွန်းသေတ္တာလေးကိုရော ဘာလို့ အတင်းပြန်ယူတာလဲ "
ဖူးငုံပွင့်ရင်ထဲမကျေနပ်နိုင်ဘဲ မေးလိုက်မိတယ်။
"ခုနယွန်းသေတ္တာက ..အန်တီညိုအကြိုက်ဆုံးပစ္စည်းလေ ... ကိုယ် တို့ကိုင်တာတောင် အန်တီညိုက ကြိုက်တာမဟုတ်ဘူး ...ကဲ ကိုယ်ပြောပြီးပြီ ... မင်းလဲ အားလုံး အမှန်တိုင်းပြောပြ ... "
ခက်ဝေလတ်ရဲ့စကားကြောင့် ဖူးငုံပွင့်ဘာဆက်ပြောရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားမိတယ်။ဖူးငုံပွင့်အဖြစ်က အမှန်တိုင်ပြောပြလို့မရတဲ့ အဖြစ်။ဖူးငုံပွင့်ရင်ထဲမှာ မနေ့ တစ်နေ့ကမှတွေ့ရတဲ့ ခက်ဝေ လတ်ကို စိတ်ထဲကယုံကြည်နေမိပေမဲ့ ခက်ဝေလတ်ဟာသုခမြိုင်စံအိမ်ရဲ့ မိသားစုဝင်တစ်ယောက်ဆိုတဲ့အဖြစ်မှန်ကို ဖူးငုံပွင့်ထည့်တွက်နေရတယ်။သို့ပေမဲ့ရှောင်လွှဲလို့
