Saved Messages

21.🎈

بوسه از راه دور هم زیباست…

شب‌های بسیاری گمان می‌کردم که در پس این غم‌ها شکوه خواهد بود. گمان می‌کردم هرچقدر آوار ناامیدی‌هایت سهمگین‌تر باشد، جوانه‌ی امیدی که از خاک آن برخواهد خواست سبزتر خواهد بود. اما حالا - با در دست داشتن تمامی این امیدها - می‌بینم که باز هیچ واژه‌ای مثل "شکستگی" برازنده‌ی من نیست و تنها این واژه است که تمام حجم مرا در آغوش می‌گیرد. بعد از این همه سال هنوز به هر نقطه‌ای از قلبم که می‌نگرم زخم‌هایی - که حتی منشأ بسیاری از آن‌ها از خاطرم رفته است - را می‌بینم و هربار، بی‌آنکه بگذارم او متوجه عمق فاجعه‌ی احتمالی شود، آرام از خودم می‌پرسم: چگونه هنوز ادامه می‌دهد؟ هربار که مقابل آینه می‌ایستم به سمت چپ قفسه‌ی سینه‌ام نگاه می‌کنم. و بعد برمی‌گردم. شاید غرور دهانم را بسته باشد اما خوب می‌دانم که ذهنم عاجزانه این سوال همیشگی‌اش را تکرار کرده است که: "کی خسته خواهی شد؟" نمی‌دانم. شاید روزی که حالم بهتر بود آمدم و از آینده‌ی زیبا و سرتاسر لذت پیش‌رو و مرگ مغروق در سعادت نوشتم. اما اکنون فقط به یک چیز اعتقاد دارم. من غمگینم. و غمگین نیز بازخواهم گشت.

خیلی چیزها فقط در ویترین قشنگ‌اند عزیزکم. گاهی اوقات خیال می‌کنیم آن چیزی را که به نظرمان زیبا می‌آید، باید داشته باشیم، باید متعلق به ما باشد. باید در دستان و انحصار ما باشد. اما حقیقت این است که زیبایی اغلب این خواستنی‌ها، در گرو دور بودنشان است، در گروِ بدست نیاوردن‌شان.

هر وقت غم بودی و پریشون، یاد حرف تماماً پدرانه و آرامش‌بخشش بیفت و مرور کن که فرمایش می‌کرد؛ «در برابر دنیایی که گرفتاری آن مانند خوابهای پریشان شب می‌گذرد، شکیبا باش.»

کافکا در یکی از نامه‌هایش می‌نویسد: تو چاقویی هستی که من در زخم هایم می چرخانم. همین. هر کلمه‌ای اضافه است.

من از تو غمگینم. و چیزی که بیشتر از واژه‌ی "غمگین" مرا پر اندوه می‌کند، عدم انتظارم از وجود عبارت "از تو" در جمله‌ی مذکور است.

من از تو غمگینم. و چیزی که بیش‌تر از واژه‌ی "غمگین" مرا پر اندوه می‌کند، عدم انتظارم از وجود عبارت "از تو" در جمله‌ی مذکور است.

نهادی سر به زانوی عبیدالله و خوش خفتی. چه شد قابل ندانستی پدرجان شانه‌ی ما را؟

*[ اعتمادم عصبانيه.]

و ضحیٰ ، والیل إذا سجیٰ ، ما ودعکَ ربكَ و ما قلیٰ.

از یک جایی به بعد هم آدم شروع به آب رفتن می‌کند و مانند بادکنکی که درش را سفت نبسته باشند، هی کوچک‌تر و کوچک‌تر می‌شود و هی آدم‌های بیشتری دیگر درونش جا نمی‌شوند و هی بیشتر خودش برای خودش می‌ماند و خودش … @donntnow |

دلم می‌خواست کسی رو داشتم که با سر پایین بهش می‌گفتم: ببین من باز هم نتونستم! و به جای نه بابا این‌سری حتماً می‌تونی، می‌گفت: فدای سرت که نتونستی، زندگی همینه.

این‌جا چنان ناامن و ناپایدار است که اگر تنها برای یک ساعت، از کسی جدا شوی ممکن است مجبور شوی در ابدیت به دنبال او بگردی!

‏روابط انسانی واقعا پیچیده‌ست! این‌قدر پیچیده‌ست که گاهی دوست داری گاوی باشی در علف‌زاری سبز ولی به‌جاش هیچ‌وقت به واقعیت‌های درونی آدم‌ها پی نبری.

از حضور پررنگ و مداوم بعضی از آد‌م‌ها در ادوار مختلف زندگی، حالا فقط یک عکس و اسم در سین استوری‌ها باقی مونده. زندگی همینه گمونم. پر از آدم‌های موقت،صمیمیت‌های مقطعی.

از اینکه با یکی راحت و خوب برخورد میکنم و بعد طرف فکر میکنه فاز خاصی باهاش دارم متنفرم

آن‌هایی که زندگی باعث آسیب‌دیدنشان شده و روزهای سخت و تاریکی را پشت سر گذاشتند تا از آن آسیب، عبور و حل و فصلشان کنند، به مراتب برایم قابل اعتمادتر از آن‌هایی‌ هستند که زندگی سالم و نرمالی را تجربه کرده و پنجه به صورت زخم‌های روانی، ظلم و ناپایداری نزده‌اند.