Saved Messages

بوییدمت، تمام تنم بوی گل گرفت.

در دنیای موازی من یک شاعرم و در حالی که یک کاغذ و خودکار در دست‌ دارم، به گوشهٔ صحن می‌روم و به تماشای حرمی می‌نشینم که همانند همیشه، جای سوزن‌ انداختن هم ندارد. دفترم را باز می‌کنم و از غم می‌نویسم: بازار عشاق تو از بس شلوغ شد، ما شاعرت شدیم که ما را سوا کنند.

آشتی کردیم :»»

از آدم‌هایی که دوستان زیادی دارن و با همشون ارتباط دارند و صحبت می‌کنند، خوشم نمیاد.

امشب یک نفر ازم پرسید چرا انقدر غم داری؟ و خب، احساس کردم یه آدم فلج و لالم که فقط می‌تونه از مردمک چشمش استفاده کنه و بغض کنه و با آبی که توو چشمش این‌طرف و اون‌طرف می‌ره، فریاد بزنه و از چیزی بگه که خودش هم نمی‌دونه دقیقاً چیه. می‌فهمی که چی‌ می‌گم؟ امیدوارم نفهمی عزیزِ من.

امشب یک نفر ازم پرسید چرا انقدر غم داری؟ و خب احساس کردم یه آدم فلج و لالم که فقط می‌تونه از مردمک چشمش استفاده کنه و بغض کنه و با آبی که توو چشمش این‌طرف و اون‌طرف می‌ره، فریاد بزنه و از چیزی بگه که خودش هم نمی‌دونه دقیقاً چیه. می‌فهمی که چی‌ می‌گم؟

گمان می‌کنید پیش از این من از وقوع این زخم‌ها آگاهی نداشته‌ام؟ من در همان نخستین دیدار عمق زخم او را پیش‌بینی کرده بودم. اما افسوس! گاهی آدمی در زندگی به کسانی برمی‌خورد که بی‌اختیار در دل می‌گوید او؛ ارزش زخم‌های پس از عشق را دارد و بعد از آن دیگر گله‌ای نیست.

مشوشم بی‌تو.

داستان دست‌ها.

می‌دانم که رنج خواهم کشید، می‌دانم که نباید برگشت و می‌دانم که حتی یک نگاه، شلیک به جمجه‌ی خسته‌ام خواهد بود. اما دردهایی که با تو می‌کشم، عزيزم؛ خوشبختی من است.

‏سپس لبخندی زد و گفت " اگر شبی زیر این آسمان در آغوشم به خواب بروی، به کنایه از شب خواهم پرسید که ماه در آغوش او زیباست یا ماه در آغوش من. "

اگر انسان خودش را به مقام عندالله برساند، برای هر چیزی که از او فوت شده است، جایگزینی وجود دارد. جوانی رفت؟ خدای جوانی که نرفته است! فرصت‌ها از دست رفت؟ خدای فرصت‌ها که همیشه هست! در سرزمین عبودیت و توحید، اضطراب معنایی ندارد. • آیت‌الله میرباقری.

«بذار نزدیک بشه یه روح تمیز بهت»

زمانی می‌رسد که آدمی مجبور می‌شود دور از چشم همگان تکه‌ی عظیمی از خودش و آن‌چه احساس می‌کند را بردارد ببرد و در گوشه‌ای دفن کند فقط بخاطر آن‌که امکان ادامه دادن را برای تکه‌ی ترک‌خورده‌ی باقی مانده فراهم آورد و امیدوار باشد که این‌بار، جوانه‌ها در طمع تَرَک‌ها باشند؛ نه خاک.

چرا هنوز به این درک نرسیدیم که دنیا جای قشنگی نیست؟ ‏این‌جا، تبعیدگاه حضرت آدمه.

غروب بود که رفتی و باد می‌آمد چه گریه‌ها که نکردم غروب‌ها در باد.