𝐇𝐲𝐩𝐞𝐫𝐟𝐞𝐦𝐢𝐧𝐢𝐧𝐢𝐭𝐲

گاهی فکر می‌کنم یکی از قشنگ‌ترین چیزها درباره‌ی موسیقی اینه که هر آهنگ فقط مال خواننده‌‌ش نیست؛ مال همه آدم‌هاییه که یه تیکه از زندگیشون رو باهاش گذروندن. برای همین من عاشق خوندن کامنت‌های آهنگ‌هام. برای اینکه ببینم آدم‌ها کجا و توی چه دوره‌ای از زندگیشون بهش گوش دادن. یکی نوشته تابستون ۹۴، یکی نوشته تو راه دانشگاه، یکی فقط اسم یه خیابون یا یه شهر رو گفته. انگار زیر هر آهنگ، صدها زندگی مختلف برای چند لحظه به هم می‌رسن و ردشون رو برای همدیگه جا می‌ذارن. بعضی وقت‌ها حس می‌کنم دارم بیشتر از اینکه به موسیقی گوش بدم، دارم به خاطرات آدم‌ها گوش میدم.:))

این سه ماهی که اینترنت قطع بود، یه چیزی رو خیلی واضح فهمیدم؛ اینکه اینستاگرام خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کردم روی حس من نسبت به خودم اثر داشته. جالبه چون من حتی آدمِ خیلی درگیر ترندها و اینفلوئنسرها هم نیستم و اکسپلورم تقریبا مطابق سلیقه خودمه. ولی انگار مهم نیست چی می‌بینی؛ همین که مدام در معرض زندگی بقیه‌ای، ناخودآگاه شروع می‌کنی به اندازه گرفتن زندگی خودت. روان‌شناس‌ها یه مفهومی دارن به اسم "هنجار ادراکی"؛ یعنی مغز ما از روی چیزهایی که زیاد می‌بینه، تشخیص میده چه چیزی عادیه. وقتی هر روز صدها تصویر از سفر، رابطه، موفقیت، مهمونی، باشگاه و زندگی‌های مرتب و قشنگ می‌بینی، کم‌کم مغزت فکر می‌کنه این‌ها وضعیت عادی همه آدم‌هاست. بعد یه روز به زندگی واقعی خودت نگاه می‌کنی و حس می‌کنی یه چیزی کم داری. وقتی اینترنت قطع شد، اون صدای پس‌زمینه‌ای که مدام می‌گفت "بقیه دارن جلو میرن" هم خاموش شد. تازه فهمیدم چقدر از مقایسه‌هام انتخاب آگاهانه نبود؛ فقط نتیجه این بود که هر روز داشتم به یه ویترین نگاه می‌کردم. حالا که دوباره اینترنت برگشته، بیشتر از خود اینستاگرام، از این مکانیزم نامرئی حالم به هم می‌خوره.

یک فریم از یادگیریم تو این دوره‌ی قطعی اینترنت:

می‌خوام از این به بعد اینجا بیشتر راجع به سینما پست بذارم دوست داشتید جوین بدید، شاید یه گروهی زدم که بتونیم باهم بحث کنیم:>

یکم صحبت نکنیم بچه ها؟ از خودتون بگید، توی این چندماه با خودتون و زندگیتون چیکار کردید:)) https://t.me/harfmanrobot?start=7683908961

دلم برای اینجا تنگ شده بود😭

سلام من فریز شدم بچه ها، شما رو نمی‌دونم.

بچه ها:)))) امیدوارم حالتون خوب باشه

و به همین سادگی اینترنت به یک «کالای لوکس» تبدیل شد. اگر پولت «برسه» می‌تونی اینترنت «بخری» و وصل شی. ولی باید حواست باشه که هرچیزی رو دانلود نکنی، آپدیتت بسته باشه و غیره. یعنی اگر من و شما الان به اینترنت وصل شدیم، از طبقه‌ای بودیم که تونستیم این هزینه رو به هر طریقی بپردازیم و «وصل» بشیم. ولی آیا همه قادر خواهند بود این مبالغ بالا رو برای اینترنت، خرج کنند؟

خنده هات غُنچه ولی پَرپَر شد.🖤

باورتون می‌شه؟ این سنجاقک‌ها از حدود پنج یا شش سالگی با من مونده‌ان.

سنجاقک‌ها همه‌چیز از سنجاقک‌ها شروع شد. از آن عصر آرامی که کنار رود نشسته بودم و آب آهسته رد می‌شد، بی‌خبر از دل کوچک من. سنجاقک‌ها بالای آب پر می‌زدند؛ آن‌قدر نزدیک که می‌توانستم لرزش ظریف بال‌هایشان را ببینم. آفتاب روی بال‌های شفافشان می‌نشست و نور را به دانه‌های ریز کریستالی می‌شکست. آخ عزیزم آخ عزیز من… چه روز آرامی بود، انگار دنیا هنوز بلد نبود آدم را زخمی کند. سنجاقک‌ها نرم بودند، سبک بودند، انگار از جنس رویا ساخته شده بودند نه از گوشت و استخوان این دنیا. هنوز هم حس می‌کنم اگر چشم‌هایم را ببندم، صدای نامرئی پر زدنشان را می‌شنوم؛ همان صدایی که آرام در گوشم می‌گفت: بمان… هنوز چیزی هست. گاهی فکر می‌کنم سنجاقک‌ها بودند که به من یاد دادند رهایی یعنی چه. که زندگی فقط سنگینی نیست. فقط درد نیست. فقط اشک نیست. اما حالا دلم برایشان تنگ شده. دلم می‌خواهد دوباره ببینمشان، همان سنجاقک‌های کنار رود را، همان‌هایی که آفتاب را روی بال‌هایشان حمل می‌کردند. انگار اگر دوباره پیدایشان کنم، تکه‌ای از خودم را پیدا کرده‌ام. چون حالا زندگی سخت شده است. درونم پر است. پر از خون، پر از گریه، پر از غصه‌هایی که شب‌ها آرام نمی‌گذارند. و گاهی با خودم آهسته می‌گویم: آخ چقدر دور شده‌ای از آن عصر روشن کنار رود. اما با همه‌ی این‌ها می‌دانم سنجاقک‌ها هنوز جایی هستند. شاید همان‌جا کنار آب، منتظرند که یک روز برگردم و دوباره یادم بیاید که می‌شود سبک بود.

قبل از اینکه کمپانی لیمیتد اسلام اختراع بشود، همه مردم تخم نابسم‌الله بوده‌اند و شیطان بطور مستقیم و یا غیرمستقیم در تولید مثل آنها شرکت داشته است. توپ مرواری صادق هدایت