𝘚𝘪𝘯𝘨𝘶𝘭𝘢𝘳𝘪𝘵𝘺

تنها یک دقیقه ، امشب میتوانی یک دقیقه بیشتر امیدوار باشی، یک دقیقه بیشتر قلبت را آغشته به گرمای این خیال کنی، به خود می‌گویم: یک دقیقه بیشتر ، یک دقیقه بیشتر دوام بیار ، یک دقیقه بیشتر بخند و یک دقیقه بیشتر امیدوار باش، خدا را چه دیدی شاید این‌بار دیگر نفست بند نیامد ، شاید این دفعه همان شود که تو می‌خواهی ، فقط یک دقیقه یک دقیقه بیشتر امیدت را به طولانی بودن این شب تار گره بزن، شاید صبح شد و تیرگی هم به سر آمد.

یعنی جدی جدی پاییز تموم شد؟

مسئله‌اینه که بهشت شما از دوزخ‌ِما به‌وجود اومده!

گاهی احساس می‌کنم همه رفتن، ما موندیم و تمام کسخلها.

زندگی واقعا نا عادلانه‌س زن.

واقعاً که؛ این موقع از سال من باید رو سکوی نه و سه چهارم منتظر قطار هاگوارتز می‌بودم و میرفتم خونه‌ی ویزلی‌ها شیرینی برنجی وانیلیم رو میخوردم ، عصر هم میرفتم کوچه‌ی دایگون رو بالا پایین میکردم ، نه که بشینم گوشه اتاق و درس بخونم!

انتظارم برای زمان‌هایی که قراره بیاد،جای پشیمونی های گذشتمو گرفته.

قبول دارم دنيا كجه وغريبه‌ها زياد ، ولى يه جاهايى هم بپذيريم كه طاقت هيچكارى كردن نداشتيم،مکث کردن،منتظر موندن،ساکت موندن .فقط آستین بالا زدیم و یکی پس از دیگری خلق کردیم،انتظار رو، بلاتکلیفی رو، دلتنگی‌رو؛ این شد که حال و روزمون شد اینجوری مشوش،مغشوش،آشوب.

از سنی به بعد آدم‌ها دیگر عوض نمی‌شن.شرایطشون عوض می‌شه، ظاهرشون عوض می‌شه، حال و هوا شون، حسرت‌هاشون، حتی عقایدشون عوض می‌شن ، اما چیزی در اعماق وجود تغییر نمی‌کنه. موقعیت آدم عوض می‌شود، فقط جزئیاتش.کلیات همون‌ جور باقی میمونن.نگاه‌ها همون حسرتا توشونه، صداها همون غم توشون گیر می‌کنه و دست‌ها، دست‌ها همونجور یخ می‌مونن.همه چیز عوض میشه اما این میون وقتی داری در رو میبندی، قدم که می‌زنی،نگاه که میکنی لب که باز میکنی؛ اون وسط مسطا یه چیزی دست نخورده میمونه.

یکسری متن‌هام رو بارها میخونم و هربار بیشتر از قبل درکشون میکنم، هربار بیشتر از قبل رنگ حقیقت به خودشون میگیرن.

متأسفانه جهل جسارت میاره ، هرچی ندونی مدعی تری.

یادت باشه تو آدم بدی نیستی، تو فقط خسته‌ای.

تو به من گفتـی کاش آدم نبودیم؛ من هزاربـار آرزو کردم کمـانچه‌ی کَلهـر بودم، گـرامافون گوشه‌ی اتاقِ بنان بودم، پتـوس لبِ ایــوانِ عمارت شجریان بودم، ولی آدم نبودم. - #آبان‌دخت.

“ زندگیم دقیقا مثل این میمونه روی یه پل وایسادی ، پایین پل یه جنگل و منظره قشنگه ولی پلی که روشی نصفش از قبل شکسته نه میتونی از منظره با خیال راحت لذت ببری نه میتونی حرکت کنی فقط باید منتظر بمونی تا پل بشکنه “

کتاب بد، انسان رو کلا از زندگی و کتاب‌ها دور می‌کنه.

میدونی منتظر موندن خیلی ترسناکه ، خیلی.

فقط منتظرم امتحان این هفته‌م به خوبی و خوشی تموم شه تا با فاز جدیدی از کیدراما زندگی رو زخمی کنم.

دیگر چیزی برای از دست دادن ندارد؛ اما چیزهایی برای گفتن دارد. نگاهش به زندگی، نگاهی سیاه است؛ اما زندگی می‌کند تا کشف کند.

یک تناقض بزرگ در تمام زندگی او موج می‌زند و این چیزی‌ست که حفره‌های روح من را پر می‌کند.