~•پِی‌تَرنِوِشت•~

{ هربار که پیکاپی از هفتکل به ایذه بالا بیاید، حیوانی زبان‌بسته باید باشد که به لمحه‌ای در ذهن آدمی شاعر، این شعله را بگیراند: مسافرها همین نیستند که به چشم می‌آیند. مردان و زنانی هستند که هرکدام دنباله‌ی رشته‌ی به هم پیچیده‌ی رؤیاهایی هستند که یکسرش به زبانه‌ی آتشی می‌رسد که در فروغ مردمک‌ها بی‌تابی می‌کند، یک‌سرش هم فراسوی آن قللی از نظر پنهان می‌شود که هزارسال است یک نکته‌ی ابدی را بازگو می‌کند.} | کابوس اقلیمی- پرویز زاهدی| #میو