🚩|در فلق بود|

خمار صدشبه دارم.

فریاد که گر جور فراق تو نویسم فریاد برآید ز دلِ هر که بخواند شرح غم هجران تو هم با تو توان گفت پیداست که قاصد چه به سمع تو رساند

خیر نبینن حسودا، قد و بالات نظر خورد...

امسال خودمونم یتیم شدیم.

چه جونی کندیم پارسال فاطمیه تو مدینه.

سال وصال با او یک روز بود گویی واکنون در انتظارش روزی به قدرِ سالی #روح‌الروح

من چیزهای زیادی زمزمه می‌کنم. گاهی از خواب بیدار می‌شوم و بیتی که تمام شب در خواب می‌شنیدم را به زبان می‌آورم. گاهی عکس تو را می‌بینم و چند ساعت بعد بیتی که فکر نمی‌کردم اصلا بلدش باشم آرام با خودم تکرار می‌کنم. یادم می‌آید هربار تصویر جدیدی از تو می‌آمد چطور من و حافظ و گاهی شیخ اجل کلمات را روی دایره می‌ریختیم تا قربان صدقه‌ قد و بالای رشیدت برویم. بابا تو شعر خیلی دوست داشتی و از وقتی رفتی من با شعر خیلی برای تو سوگواری کردم. بابا جدیدا حتی فرصت ندارم هروقت یادت می‌افتم اشک بریزم. بجایش شعر می‌خوانم و می‌گویم حالا یک وقتی خالی می‌کنم تا برایت گریه کنم. بابا من این سرشلوغی را هم از تو دارم که فکر نبودنت پایم را از این عالم قطع نکند. این روزها به دارالذکر هرچه بیشتر فکر می‌کنم بیشتر از تجربه حضور در آنجا می‌ترسم. بابا تو چطور ممکن است که چندماه یک جا خوابیده باشی؟ تو که حتی عصا را جوری دست می‌گرفتی انگار یک وسیله تزئینی برای به رخ کشیدن قد و بالایت شده؟ این روزها که به دارالذکر فکر می‌کنم یا تصویرش را می‌بینم فقط یک شعر هست که مدام تکرار می‌کنم و با هربارش از نو می‌میرم. "یارم به یک لا پیرهن خوابیده زیر نسترن ترسم که بوی نسترن، مست است و هشیارش کند..."

در گذران روزهای جوانی و غم.

نیاز دارم کنج گوهرشاد باشم و تا صبح حافظ بخونم.

تیمار غریبان اثر ذکر جمیل است..

تیمارِ غریبان اثرِ ذکرِ جمیل است جانا مگر این قاعده در شهرِ شما نیست؟

در صومعهٔ زاهد و در خلوتِ صوفی جز گوشهٔ ابروی تو محرابِ دعا نیست

چون چشمِ تو دل می‌برد از گوشه نشینان همراهِ تو بودن گُنَه از جانب ما نیست

مستند «نقاش آسمان» روایتی‌ از زندگی شهید حاج محمود باقری فرمانده موشکی مقاومت چهارشنبه پنج‌شنبه جمعه ساعت ۱۶:۳۰ از شبکه سه

و للحرية الحمراء بابٌ بكل يدٍ مضرجةٍ يُدقّ [ و آزادی سرخ را دریست، که جز با دستانِ خونین کوفته نمی‌شود]

بعد خیلی جادویی بود. رفتم زینب رو ببینم بابت تولدش. بهم گفت قراره بره و من اینجوری بودم که: خب منم! واقعا سال عجیبی بود.

واقعا آه عمیق.

روز بارونی تراز.

پرده رو زدم کنار، پنجره رو باز کردم، چای ریختم، با شمعی که زهره‌سادات برام گرفته نشستم پشت میزم و خطاطی می‌کنم. به عکس‌هات نگاه می‌کنم. تصویر خودم رو تو صفحه سیاه گوشی دیدم و فهمیدم ۲۶ سالگی چه شکلیه. گرد سوگ تو روی چهره‌م جا خوش کرده. گوشه چشم‌هام داد می‌زنن که چقدر این مدت برای تو اشک ریختم. ولی بابا امروز تصمیم گرفتم تا وقتی هرروز که بیدار می‌شم می‌بینم گلدونم یه جوونه جدید زده بخاطرت سرپا می‌مونم. تا وقتی تو دلت بسوزه و دستت رو بگیری سمتم تا منم ببری.