باد ما را خواهد بُرد.🌿

پرسونا؛ اینگمار برگمان

تمام این بار اضطرابی که به دوش می کشیم، این رؤیاهای سرشار از ناامیدی، این بی‌رحمی وصف ناپذیر، وحشت ما از فکر مردن، بصیرت دردناک ما نسبت به شرایط زندگی روی زمین، رفته رفته امید نسبت به رستگاری ملکوتی را در ما متبلور کرده است. فریاد بلند ایمان ما و شک بر علیه تاریکی و سکوت، هشدار دهنده ترین نشانه یأس و تک افتادگی ماست. فیلم پرسونا؛ برگمان ۱۹۶۶

«عيبی ندارد، همه مثل هميم؛ نا‌تمام و نصفه‌نيمه.»

عباس معروفی

برایِ بقا.

حال و احوال؟🌱 http://t.me/HidenChat_Bot?start=935302932

از در و دیوار شهر فقر می‌بارد و بی‌عدالتی. و می‌دانم که از شعر کاری بر نمی‌آید. به کلمات پناه می‌برم تا از دیدنِ این صحنه‌ها عذاب نکشم.

اتاق کوچکم را دوست دارم. پناهِ من است، دنیای من است، مرغزار من است، قلمرو من است، آسمان من است. وقتی خودم را در اتاق حبس می‌کنم، از دنیا کناره می‌گیرم و احساس راحتی می‌کنم.

دنیای من پر از کتاب، شعر و تنهایی بود. تنهاییِ خود خواسته، دوست داشتنی و عزیز که با چنگ و دندان حفظش می‌کردم.

دنیای من پر از کتاب، شعر و تنهایی بود. تنهاییِ خودخواسته، دوست داشتنی و عزیز که با چنگ و دندان حفظش می‌کردم.

دنیای من پر از کتاب، شعر و تنهایی بود. تنهاییِ خودخواسته، دوست داشتنی و عزیز که با چنگ و دندان حفظش می‌کردم.

دنیای من پر از کتاب، شعر و تنهایی بود. تنهاییِ خودخواسته، دوست داشتنی و عزیز که با چنگ و دندان حفظش می‌کردم.

در انزوایی کوچک زندگی می‌کنم و سرانجام در این انزوا راهِ خود را پیدا کرده‌ام و در این انزوا در انتظار هیچ‌چیز یا هیچ‌کس نیستم.

در انزوایی کوچک زندگی می‌کنم و سرانجام در این انزوا راهِ خود را پیدا کرده‌ام و در این انزوا در انتظار هیچ‌چیز یا هیچ‌کس نیستم.