روانكاوی

“We’re not his disciples,” he says, “because that’s not possible. But we are his successors without doubt. Most of all, we’re his collaborators.”

ما مریدان او نیستیم؛ چون چنین چیزی ممکن نیست. اما بی‌تردید جانشینان او هستیم. و بیش از هر چیز، همکاران او هستیم

استفاده نویسنده از این عبارت در عنوان مقاله جالب توجه است گراس‌مارک می‌گوید این جمله، با وجود احترام عمیق به چشم‌انداز و نبوغ گائودی، ظرفیت خلاقانه‌ای برای ادامه‌دادن و همکاری با میراث او نشان می‌دهد. این جمله او را به تمایزی از نویل سیمینگتون می‌رساند: “being ‘attached’ to a theory where one adheres to and is to some degree a disciple of a doctrine” در برابرِ “being in ‘relation’ to a theory where one is a free and creative being engaged in a living, evolving process.” (برگرفته از Symington, 2012, p. 403) به بیان دیگر، در وضعیت دلبستگی به نظریه (attachment to a theory)، فرد به آموزه‌ای پایبند می‌ماند و تا اندازه‌ای در جایگاه مرید آن قرار می‌گیرد؛ اما در رابطه‌بودن با نظریه (being in relation to a theory)، فرد همچنان موجودی آزاد و خلاق است که در فرایندی زنده و در حال تحول مشارکت می‌کند. به نظرم این تمایز، فراتر از بحث درباره‌ی کوهوت، پرسش مهمی را در برابر دیدگان ما قرار می دهد : آیا وفاداری به یک سنت نظری الزاماً به معنای تکرار تام و تمام است؟ آیا می‌توان با فروید در رابطه بود، بی‌آنکه صرفاً مرید او باقی بمانیم؟ و آیا نوآوری در روان‌کاوی ضرورتاً به معنای بریدن و خیانت به گذشته است، یا می‌تواند شکل دیگری از ادامه‌دادن آن باشد در لباسی نو و متناسب تر؟ گراس‌مارک در نهایت، روان‌شناسی سلف کوهوت و دیگر نوآوری‌های معاصر را نه تضعیف روان‌کاوی کلاسیک، بلکه بخشی از تحول و تداوم آن می‌داند. جانِ کلام مقاله شاید در همان عنوان نهفته است که

ما جانشینان و همکاران فروید هستیم، نه صرفاً مریدان او.

شاید بتوان پرسش را این‌طور صورت‌بندی کرد: چه زمانی یک نظریه را زنده نگه می‌داریم و چه زمانی، به نام وفاداری به آن، امکان تحولش را محدود می‌کنیم؟ مهدی قاسم زاده کانال: https://t.me/Psychoanalysis_Philosophy