Lyrics Notes

دوستان لطف کرده‌اند و به مناسبت دیدار و‌گفت‌وگو با دوست عزیزم، پژوهشگر ارجمند، «علیرضا میرعلینقی» مرا به جلسه‌ی این هفته‌ی «پنجشنبه صبح‌های بخارا» دعوت کرده‌اند. در فرصتی که دارم از زنده‌یاد «پرویز اتابکی» خواهم گفت. @LyricsNotes

«روزبه بمانی» بیش از یک دهه است که در جایگاه مؤثرترین ترانه‌سرای مارکت ایرانی قرار گرفته است. بدیهی است که مؤثربودن همیشه و لزوما به معنای بهتربودن نیست، اما ماهیت ترانه می‌تواند اهمیت مؤثربودن را در ترانه به نسبت ژانرهای مشابه، بیشتر کند. بمانی با ترانه‌هایی که برای داریوش نوشت مشهور شد و‌ با همکاری در یک آلبوم کامل با او به اوج رسید. همکاری با گوگوش هم این اوج را تثبیت کرد. بعد از آن توانست با پشتوانه‌ی شهرت و‌ محبوبیتی که میان طرفداران پرتعداد دو‌ خواننده‌ی کاریزماتیک و محبوب پیدا کرده بود بیشتر سراغ سلایق شخصی‌ترش در آفرینش ترانه برود و با هوشمندی، خودش هم خواننده‌ی ترانه‌هایش شد. مسیری که بمانی پس از تثبیت جایگاهش طی کرد در ابتدا رگه‌هایی از سبکی شخصی‌سازی‌شده از «ترانه‌ی پسانوین» داشت. سبکی از ترانه‌سرایی که هرچند در ادامه‌ی جریان ترانه‌ی نوین است اما ویژگی‌هایی دارد که در ترانه‌ی نوین کم‌تر دیده می‌شود. یکی از مهم‌ترینِ این ویژگی‌ها هم کم‌تر شدن بسامد آرایه‌ها و صنایع بدیعی متعارف و معمول و بیشتر شدن استفاده از مردم‌گرایی و ارسال‌المثل در مضمون‌پردازی است. بمانی و چند چهره‌ی شاخص دیگر در ترانه‌ی پسانوین توانسته‌اند با بالابردن تراکم استفاده از عبارات رایج در زبان روزمره و پایین‌آوردن درصد استفاده از بدایع معمول و ابزارهای مرسوم شاعرانگی، سبکی را ارائه کنند که مخاطب ساده‌پسند ترانه را هرچه بیشتر مجذوب سطح اول محتوا می‌کند. جذابیتی که به گمان من عمدتا به بهای کم‌رنگ‌شدن ادبیت ترانه اتفاق می‌افتد. (این بحث مفصل را در مجالی بهتر ادامه خواهم داد). اما روزبه بمانی در نقاط عطف کارنامه‌اش آهنگ‌سازهای متناسب با کلام خود را هم در کنار خود دارد. او پس از داریوش و‌ گوگوش به ترکیب برنده دست نمی‌زند و با علیرضا افکاری پروژه‌ی خوانندگی‌اش را پیش می‌برد. این پروژه اما با کم‌رنگ شدن حضور افکاری به مسیر دیگری می‌رود. مسیری که حالا نتیجه‌اش دل‌زدگی مخاطب از تکرارهای مفرط در همه‌ی شئون ترانه‌های اوست. ملودی‌های بی‌رمق، تنظیم‌های بی‌اتفاق و ترانه‌های اسیر تکرار و اجرا در تونالیته و لحنی که دیگر جذابیتی برای مخاطب پرشور و پرتعدادش ندارد. این‌ برهه از کارنامه‌ی روزبه بمانی می‌تواند بهانه‌ای برای اوج‌گیری دوباره یا رکودی خطرناک باشد. @LyricsNotes

«موسیقی ما» یک گفت‌وگو با «آریا عظیمی‌نژاد» منتشر کرده و نوشته: « عامل شهرت صدای استاد محمدعلی کریم‌خانی قطعه‌ی "آمده‌ام ای شاه پناهم بده" با آهنگ‌سازی آریا عظیمی‌نژاد بود» عظیمی‌نژاد هم در لوکیشن مناسب، با آب و تاب از خاطره ی این آفرینش‌گری می‌گوید! ظاهراً دست‌اندرکاران این سایت سطح جدیدی از انتشار اطلاعات غلط، غیرعلمی و غیرحرفه‌ای را کشف فرموده‌اند که در دکان هیچ عطاری پیدا نمی‌شود. در این که کاملا مشخص است قرار است این آهنگ‌ساز به هر طریقی مطرح شود شکی نیست. اما انتشار چنین اطلاعات دروغینی دو حالت دارد: یا این کارورزان رسانه‌ی حرفه‌ای موسیقی! فرق آواز و تصنیف را نمی‌دانند و نمی‌فهمند که آواز، نیاز به آفرینش ملودیک ندارد و اجرای آن به ذوق و آگاهی و توانایی خواننده مربوط است و آهنگ‌سازی برای آواز یک عبارت از بیخ و بن مضحک، غلط و غیر علمی است. یا می‌دانند و با علم به این که مخاطب عام متوجه نمی‌شود، ابزار رسانه‌ای‌شان را برای دروغ پردازی در جهت منافع مادی و اعتباری به کار می‌گیرند. و سؤال این‌جاست که موسیقی ما و آقای آهنگ‌سازشان در زمان حیات آن زنده‌یاد چرا چنین افاضاتی منتشر نکردند؟! @LyricsNotes