Lyrics Notes

«عبدی یمینی» سال‌ها در گروه‌ها و فضاهای موسیقی پیش از انقلاب برخلاف مخالفت پدرش فعالیت کرده بود. زمانی که هنرمندان هم‌نسلش درگیر خلق و اجرای آثار انقلابی و بعد تبعید و آوارگی بودند، او پس از تجربه‌ای مؤثر در کنار فریدون فروغی سراغ تحصیلات آکادمیک رفت. در اتریش و انگلیس هر آن‌چه با عشق می‌جست به دست آورد و بدل به یکی از آوانگاردترین موسیقی‌دانان آکادمیک تاریخ موسیقی پاپ شد. جسارت و پیشتازی او در شکستن رویه‌های غالب آهنگ‌سازی و تنظیم در دهه‌ی شصت خورشیدی هنوز تازگی دارد. در کارنامه‌ی او حضور داریوش و شهیار پررنگ‌تر است و همین است که آثار برجسته‌ی او نیز در هم‌راهی با این دو شکل گرفته‌اند. بعد از رسمی‌شدن موسیقی پاپ در ایران، او به وطن برگشت؛ دل‌زده و خسته از فضای لس‌آنجلسی! آن هم زمانی که در قله‌ی آفرینندگی بود. افسوس که نسل اول پاپ پس از انقلاب، خیلی دیر او را شناختند! با این همه، میراث هنر عبدی یمینی هم‌چنان الگوی نسل‌ها برای زایندگی و نوجویی خواهد بود. زادروزش فرخنده باد. @LyricsNotes

یک زمانی به واسطه‌ی یک سری اتفاقات سیاسی که در خردادماه افتادند این جمله/مصراع، مشهور شد: «ما به خرداد پر از حادثه عادت داریم» زمان اما خیلی زود نشان داد که آن‌ اتفاقات، دست کم نه همه‌شان، حادثه‌های خوبی نبودند! اما می‌شود آن عبارت را جور دیگری هم دید. اگر «حادثه» را اتفاق خوب معنا کنیم، میلاد هنرمندان بزرگ و نقش‌آفرین در پیشرفت فرهنگ این سرزمین قطعا حادثه‌ترین است. و خردادماه پر است از این دست از حادثه‌ها. هنوز «عبدی یمینی» مانده است!