𝘌𝘭𝘥𝘳𝘦𝘥'
الذهاب إلى القناة على Telegram
-وجود کلماتی اما، خودت وجود نداری. Gl & Bl novels☀️ - چنل دیلی؛ @el6hell
إظهار المزيد2 693
المشتركون
+424 ساعات
-97 أيام
-3230 أيام
أرشيف المشاركات
2 691
#part129
_البته مثل ابی که پریده تو گلوت و سه ساعت به خاطرش سرفه کردی.
خندید و گفت؛
_با نمک شدی سیدة سامیار.
_سیدة یعنی خانم.
دایان_میدونم.
چپ چپ نگاهش کردم.
_اگه اینطوره تو هم حاجیه هستی.
حاجیه خانم دایان.
دایان_خیلیم عالی.
فقط حاج اقا کی منو میکنی.
ابروهام پرید بالا و به راننده نگاه کردم که بی توجه به ما داشت رانندگیشو میکرد.
فراموش کرده بودم که اینجا ایران نیست.
دستمو کشیدم پشت گردنم که دیدم داره با لبخند نگاهم میکنه.
یه لحظه از تصور اون صحنه تنم گر گرفت.
دایان_چرا قرمز شدی؟
چقدر سست عنصری.
_اون قرمز شدن واسه یچیز دیگست.
دایان_اها، خجالت کشیدی؟
_شاید.
زبونشو کشید روی لبش و سرشو تکون داد.
نفس عمیقی کشیدم و از پنجره بیرون رو نگاه کردم.
اسمون ابی بود.
ساختمونای بلند و شیشه ای دور تا دورمون رو گرفته بودن.
اکثرشون به رنگ ابی و سرمه ای بودن و نور خورشید رو بازتاب میکردن.
خیابونا خیلی تمیز بود و اسفالت تیره انگار تازه شسته شده بود.
همه جا پر از درختای نخل بود و مردم لباسای رنگی به تن داشتن.
البته مرد ها بیشتر سفید پوش بودن.
دایان_میای بریم دشداشه بخریم؟
_دشداشه این لباس سفیدان؟
دایان_اره.
_نه خیلی ممنون.
دایان_چرا؟
_هیچ خوشم نمیاد.
چیزی نگفت و فقط لبخندی زد.
ماشین جلوی یه هتل خیلی بزرگ نگه داشت.
بعد از اینکه دایان کرایه رو حساب کرد از ماشین پیاده شدیم.
_ایران پول گرفتی؟
دایان_اره، دیروز صرافی بودم.
سرم رو تکون دادم و چیزی نگفتم.
وارد هتل که شدیم باد خنکی بهم برخورد کرد.
کیفم رو جابه جا کردم و نفس عمیقی کشیدیم.
لابی یکم شلوغ بود پس صبر کردیم تا خلوت تر بشه.
دایان کارت ملیم رو ازم گرفت و رفت تا اتاق بگیره.
البته فکر کنم از قبل رزرو کرده بود.
بعد از چند دقیقه اومد سمتم و گفت؛
_چک این ساعت دوعه.
_بریم ناهار بخوریم تا اونموقع؟
سرش رو تکون داد.
با هم وارد رستوران هتل شدیم.
دیوار ها حالت چوبی داشتن و میز و صندلیا سفید بودن.
یه قسمت با شیشه تزئین شده بود و لامپ ها بالای هر میز اویزون بودن.
یه لوستر بزرگ سفید رنگ هم وسط رستوران قرار داشت.
خیلی جای قشنگی بود.
در طول غذا کلی حرف زدیم و خودمونو تا ساعت دو مشغول کردیم.
بعد از غذا سوار اسانسور شدیم تا بریم توی اتاقمون.
اتاق طبقه سوم بود.
به دست دایان که فقط یه کارت داشت خیره شدم.
ابروهام پرید بالا و لبخند محوی روی لبم نشست.
در اتاقو باز کرد و رفتیم تو.
با دیدن تخت دونفره حس عجیبی بهم دست داد.
به زور خودمو کنترل کردم که لبخند نزنم.
نگاهمو به اطرافم دوختم.
اتاق دیوارای چوبی نسکافه ای و دوراسیون سفید داشت.
دوتا عسلی سفید دو طرف تخت قرار داشتن و روبه روی تخت کمد دیواری وجود داشت.
سمت چپ تخت هم یه پنجره بزرگ با پرده های سفید تعویه شده بود و دوتا مبل کنار پنجره سبز رنگ بودن.
کیفم رو انداختم روی مبل و رفتم دراز کشیدم روی تخت.
به دایان که رفت سمت پنجره خیره شدم.
ناخوداگاه یاد اون حرفش توی تاکسی افتادم و نگاهم سر خورد سمت باسنش.
خیلی نرم بنظر میرسید.
نفس عمیقی کشیدم و لبخندی زدم و به سقف خیره شدم.
دایان_الان باید حموم کرد بعد خوابید.
این رو گفت و حولش رو برداشت و رفت سمت حموم.
چرخی زدم و روی پهلو خوابیدم و از پنجره باز به اسمون ابی خیره شدم.
هوای اتاق یکم گرم بود پس کولر رو روشن کردم و پاکت سیگارم رو در اوردم و سیگاری اتیش زدم.
رفتم سمت پنجره و بیرونو نگاه کردم.
اروم زمزمه کردم؛
_تو باشی پریشانم پیش تو،
تو نفی حجابی، عریانم پیش تو.
سیگارم رو خاموش کردم و رفتم سمت در دستشویی که با حموم هم یکی بود و بازش کردم.
با دیدن دایان که لخت و بدون لباس زیر دوش اب ایستاده بود و چشماشو بسته بود نفسم توی سینم حبس شد.
موهای خیسش ریخته بود توی صورتش و اب از بدنش لیز میخورد و روی زمین میریخت.
نفس عمیقی کشیدم و نگاهم رفت پایین.
التش رو از نظر گذروندم و نگاهم رفت سمت باسن برجستش.
خیلی خوش حالت و هوس انگیز بود.
با دیدنش بدنم داغ شد.
بخاطر بخاری که شیشه های حموم گرفته بود نمیتونستم درست ببینمش.
چشماشو باز کرد و برگشت سمتم.
برعکس انتظارم ری اکشن خاصی نشون نداد.
دایان_اومدی سینما؟
صداش توی حموم پییچید.
سریع رفتم سمت توالت فرنگی و گفتم؛
_اومدم دستشویی.
سرش رو تکون داد و خیره شد بهم.
به زور خودمو کنترل کردم که نگاهش نکنم اما نمیشد.
تصویر بدنش همش جلوی چشمام بود.
حالا ضربان قلبم رفته بود بالا و حسابی گرمم بود.
در توالت رو باز کردم و به دایان که داشت نگاهم میکرد خیره شدم.
_میشه روتو کنی اونور؟
خندید و پشتش رو کرد بهم.
به زور نگاهم رو از باسنش گرفتم و شلوارمو کشیدم پایین.
امیدوارم برنگرده و ببینه که چطور به خاطر دیدنش به این حال در اومدم.
مشغول انجام کارم بودم.
برگشتم سمت شیشه که دیدم داره نگاهم میکنه.
داد زدم؛
_دایااان.
با صدای بلند خندید و گفت؛
_بعد میگه من سست عنصر نیستم.
د نگاه کن اون بیصاحابو.
15 نوفمبر 2022, 13:23
2 691
میخوانم تا شاید یاد بگیرمت،
میخوابم تا شاید خواب ببینمت،
میمیرم تا شاید باز ببینمت.
15 نوفمبر 2022, 12:59
2 691
یادت میاد قرار بود با پاییز بعدی از اسمون بباری؟
باریدی، اما از اسمون نه، از چشمام.
14 نوفمبر 2022, 14:31
2 691
انگار که شیرینی باشم با یه کوه امید، و فرهادی که بی هوا کوهمو کنده و به بهونه عشق نابودم کرده باشه..
14 نوفمبر 2022, 11:07
2 691
من از کسانی که نمیزارن صبحا بخوابم و به زور بیدارم میکنن متنفرم، اما چه خوب میشد دلیل این نفرت تو باشی.
اینطوری صبح زود بهتری رو شروع میکردم.
13 نوفمبر 2022, 22:46
2 691
از گذشته ها درد امپول و شوری پنیر و طعم کتک بعد از شاشیدن به رخت خواب و استخون دردو به یاد دارم.
13 نوفمبر 2022, 15:57
2 691
درد پاهام به خاطر راه رفتن زیاد نیست، عقده قدم نزدن با تو تو خیابونای اهواز توشون جمع شده.
13 نوفمبر 2022, 15:55
2 691
تو مظهر ازادی باش
من احمقی زندانی خواه
دل پشت میلههات نکش
مرگ رو برای من نخواه
من ادمیِ بی پناه
تو سنگری پر ز غبار
من زمستانی غریب
تو اجتماعی از بهار
بر اقیانوسی از سراب
بر غنچههای غم ببار
پایان ما گر بس بد است
لبخند به اغازش ببار
13 نوفمبر 2022, 14:55
2 691
زندگی، مثل نفسای عمیق و خمیازه های پشت سر هم میموند، تلاش برای زندگی، تلاش برای نمردن و خماری یه هوای تازه.
اما زیادش حالت تهوع میورد و خفگی.
13 نوفمبر 2022, 12:12
2 691
درخت سیبی بودم، که میتونستی زیرم اتراق کنی، اواز بخونی و استراحت کنی، یا حتی بهم تاب ببندی و شاخو برگمو بشکنی، من حتی شراب خوبی بودم.
میتونستم توی وجودت بشینم و گرمت کنم، لبخند به لبت بیارم و از خود بی خود شدنت رو ببینم.
میتونستی از افتادن سیبام به فیزیک پی ببری و مسئله بسازی، یا حتی داستان ادم و حوا رو بنویسی.
اما تو تصمیم گرفتی جای همه اینها، من رو قط کنی و جای من، برای خودت و کس دیگه ای خونه بسازی..
تو همیشه بین بد و بدتر، بدتر رو انتخاب کردی.
13 نوفمبر 2022, 12:07
2 691
میتونم وقتایی رو به یاد بیارم که تو جلوم مینشستی و من چشمامو لوچ میکردم تا تصویرت دوتا بشه. اونوقت دوتا از تو داشتم.
اگر میدونستم یکیش رو ذخیره میکردم واسه روزهایی که اینطور دور ازت افتادم.
13 نوفمبر 2022, 11:45
2 691
#part128
_تا ساعت دوازده میرسیم، تا اونموقع ناهار نمیدن.
دایان_پس باید امیدوار باشم واسه صبحونه ابگوشت با پیاز بدن.
هرچند که اگه این اتفاق بیوفته ممکنه تا رسیدن به مقصد هممون سبز بشیم و بمیریم.
با این حرفش یاد رستا افتادم که همیشه با سبز شدن شورتا شوخی میکرد.
لبخندی زدم، دلم براش تنگ شده بود.
یعنی الان داشت چیکار میکرد؟
حتما خواب بود.
دایان_مطمئنم تو بیشتر از همه باعث مرگم میشی.
_چرا؟
مگه من چه فرقی با بقیه دارم؟
دایان_فرقی نداری، جفتم نشستی.
تازه میگن فلفل نبین چه ریزه بزار بچسه تا بمیری.
خندیدم و گفتم؛
_تو که یکم به خودت فشار بیاری هواپیما میره تا ماه.
دایان_دقت کردی هرموقع سوار هواپیما میشیم راجب این چیزا حرف میزنیم؟
_تو و رستا همیشه دارین راجب این چیزا حرف میزنین.
دایان_میدونی بنظرم خاک اینجا چس خیزه.
خندیدم و بهش خیره شدم.
_یه سوال.
دایان_میخوای پوزیشن مورد علاقم رو بپرسی؟
راستشو بخوای اون وقتی که بهم پشت کردی رو خیلی دوست داشتم.
حس عجیبی بهم دست داد و کمی خجالت زده شدم.
سعی کردم بحث رو عوض کنم.
_نه.
خواستم بپرسم چطور میشه بامزه بود؟
دایان_میخوای بامزه باشی؟
_نه، فقط برام سواله.
من هیچوقت ادم بامزه ای نبودم.
دایان_منم نمیدونم.
بنظرم هر ادمی نمک خاص خودشو داره.
تو همینجوری بد اخلاق و بد قلق بانمکی.
منم تموم تلاشم رو میکنم که بانمک باشم.
چیزی نگفتم و به لباسش خیره شدم.
زیاد از پروازمون نگذشته بود که برامون خوراکی اوردن.
از اونجایی که دایان خواب بود پکشو گذاشتم روی میزی که به صندلی جلویی چسبیده بود.
انقدر سوار هواپیما نشدم حتی اسم اینم نمیدونم.
به دایان خیره شدم.
چشماشو بسته بود و میتونستم مژه های قهوه ای رنگش رو ببینم.
موهای فرش ریخته بود توی صورتش و لباش کمی خشک شده بود.
حسی توی وجودم بیدار شد، حسی که وادارم میکرد برم جلو و زبونم رو روی لب های خشکش بکشم.
اما اینجا هواپیما بود و ما در معرض دید عموم.
اخ که چقدر از مردم بدم میاد.
همیشه باعث جدایی من از ادمای مورد علاقم شدن.
نفس عمیقی کشیدم و دستمو که نسخی لمس موهای مرطوبش رو میکشید کنترل کردم.
حالا اینجا زیر بادی که از سقف میومد سرما میخورد..
سرمو کج کردم و به دستاش خیره شدم.
کاش میتونستم بگیرمشون.
کاش تو مال من بودی، کاش انقدر غریبه نبودیم.
کاش برای هم یه تجربه تلخ نمیشدیم.
هرچند که من هرچیزی ازت دیده بودم طعم عسل میداد.
اما تو چی؟
من برات چه نقشی داشتم؟
اگه یکیمون دختر بود رابطمون انقدر گیج کننده نمیشد..
بدون حرف نشسته بودم و از پنجره بیرونو نگاه میکردم که صدای قار و قور اومد.
به دایان نگاه کردم.
لبخندی روی لبم نشست.
پسر کوچولوی گرسنه.
با بیشتر شدن صدای قارو قور لبخندم عمیق تر شد.
دستم رو گذاشتم روی دستش و تکونش دادم.
_دایان..
خیلی سریع چشماشو باز کرد و خمار بهم خیره شد.
دایان_رسیدیم؟
_نه، خوراکی دادن.
اگه میخوای بخور.
صاف نشست و جعبه خوراکیش رو برداشت و مشغول خوردن شد.
نمیدونم چرا اما خیلی قشنگ غذا میخورد.
مثل یه همستر.
سرمو کج کردم و لبخندی زدم.
سرشو خم کرده بود توی بسته و کیک میخورد.
نی رو کرد توی دهنش و لباشو روش فشار داد.
نفس عمیقی کشیدم.
کاش من هم یه نی بودم.
ادم بودن به چه دردم میخورد وقتی نمیتونستم طعم لباش رو بچشم؟
پوستش رو گذاشت توی پاکت و درشو بست.
مطمئن بودم که با همین یه کیک و بسکوییت سیر نشده.
با اینکه خودمم یکم گشنم بود اما پکم رو گرفتم سمتش و گفتم؛
_بیا اینم بخور.
لباسشو تکوند و گفت؛
_پس خودت؟
_من صبحونه زیاد خوردم، سیرم.
لبخندی زد و پک رو ازم گرفت.
حاضر بودم از گوشت خودم بکنم بدم بخوره اما بتونم غذا خوردنش رو تماشا کنم.
گازی از کیکش زد و روش ابمیوه خورد و برگشت سمتم.
دایان_خیلی نگاه میکنیا.
روشون شاشیدی؟
خندیدم و گفتم؛
_نه.
مثل همسترا غذا میخوری.
دایان_همستر دیگه چیه.
_از خانواده موش و خرگوشه.
دایان_با این هیکل گنده همسترم؟
لبخندم پررنگ تر شد.
_اره.
شبیه بچه همستر میمونی.
ابروهاش رفت بالا.
با تعجب داشت ابمیوه میخورد.
دوست داشتم از شدت کیوت بودنش داد بزنم.
وقتی لباشو روی نی فشار میداد و برجستگی گلوش در اثر قورت دادن ابمیوه بالا پایین میشد.
موهای فرش که ریخته بود توی صورتش و چشمایی که به من زل زده بود..
حالا هردو در سکوت همو نگاه میکردیم.
حس کردم که کمی گرمم شد.
نگاهم رو ازش گرفتم و سرمو انداختم پایین.
زودتر از اونی که فکر کنم دو ساعت گذشت و رسیدیم به مقصد.
هوای اینجا یه ده درجه از رشت بیشتر بود.
خداروشکر دایان اینبار غش نکرد.
سوار یه تاکسی شدیم که دایان گفت؛
_ال اقا من فضلک برو تو هتل داسیت.
با خنده نگاهش کردم.
_چی میگی؟
دایان_میدونستی من بابام بزرگترین شیخ امارات بوده؟
_جدا؟
دایان_اره بابا.
مگه نمیبینی عربی رو مثل اب خوردن حرف میزنم.
12 نوفمبر 2022, 15:44
2 691
انسان به تکرار است که زندست، میان اکرار تک به تک لحظات که معنی زندگی میدهند.
البته، برخی حوادث دیگر هیچگاه اتفاق نخواهند افتاد.
مثل رقص نورِ خدا؛ و این عدم تکرار یعنی مرگ.
12 نوفمبر 2022, 11:54
2 691
زندگی طعم عجیبی گرفته.
انگار که برای صبحونه گوشت فاسد به خوردم داده باشن و با خون خوک دوش گرفته باشم.
انگار که موقع خواب شلوارم رو خیس کرده باشم و یا وسط یه بحث جدی و فلسفی تپق زده باشم.
اون طعم تلخ و ترشی دهن بعد از بیدار شدن و اون تنگی نفس و احساس پر بودن بعد از گریه.
مثل حس گناه، پوچی و انزجار بعد از خود ارضایی.
اون لحظه ای که میری بشاشی و دنیا مقابل چشمات پوچ و بی معنی میشه..
مثل اون لحظه ای که با خودت میگی؛ من برای چی زندم؟
و زندگی کذاییت رو با یه مرگ دردناک و حال به هم زن پایان میدی، اما باز هم قرار نیست راحت شی.
بوی گوشت فاسد شدت توی قبر یک لحظه هم رهات نمیکنه، لباساتو خیس کردی و توی خون کثیفت شناوری، حرفی وجود نداره که بزنی و اشکی نیست که بالای قبرت بریزن.
دستات از بین رفتن و به بدنت نمیرسن، اما همچنان میتونی گناه رو لمس کنی و هیچوقت قرار نیست بیدار بشی که با یه لقمه نون پنیر طعم خواب الود دهنت رو از بین ببری.
هیچوقت قرار نیست از شر روزمرگی خلاص بشی.
این سرنوشت توعه.
12 نوفمبر 2022, 11:39
2 691
احساس تنفر مثل یه بختک افتاده روی زندگیم.
اینکه از یه حس ناخوداگاه ساده فراتر رفته و کل زندگیم رو درگیر کرده باعث میشه اونطوری که باید از لحظاتم لذت نبرم.
حس میکنم توی یه باتلاق از احساسات تیره و منفی دست و پا میزنم و با هربار تقلا، برای داشتن حسی بهتر بیشتر توی کثافت و لجن فرو میرم.
کلمات و جملات مردم، حرف های بی پایان و بی معنیشون باعث انزجارم میشه..
گاهی از ادم ها بدم میاد و متاسفانه و یا خوشبختانه من هم جزء اونها حساب میشم.
ادم هایی که جز حس تنفر هیچی برام باقی نمیذارن.
12 نوفمبر 2022, 11:21
