شاید در جهانی دگر.

از این برزخی که توش گیر کردم متنفرم. از اینکه ‌‌حقیقتی وجود نداره، از اینکه هیچ‌چیز مطلقا دروغ نیست. از اینکه نه از پرتگاه دورم و نه در حال سقوطم. از این لبه‌ی پرتگاه بودن متنفرم...

دانشگاه شیراز داره تبدیل به حوزه علمیه میشه.

امیدوارم غرب چنان در فاضلاب مهاجر پاکستانی و عراقی و یمنی و سومالی و باقی این بدوی ها غرق بشه که حتی برای پیاده روی هم جرئت نکنن تو کشور خودشون از خونه بیان بیرون. امیدوارم جهنمی که واسه ما ساختن سرخودشون بیاد. -The 52 Hz Whale 🐳- @sut_tw

اخه زن نونت کم بود آبت کم بود تو این کشورِ بی ثبات، ارشد و روانشناسی بالینی خوندنت چی بود؟

چقدر مردم بِکِش شدن.

بچه‌ها شما که به من ناشناس میدید اصلا باز نمیشه:( خواستم بگم که ناناحن نشید.

میرم تو غارم که گریه کنم.

تو سرم جنگ جهانیه.

تا اطلاع ثانوی از بنده‌ی حقیر انرژی منفی ساطع نمی‌شه بلکه می‌باره، فوران می‌کنه. برای حفظ سلامت روان خود فاصله جانبی را رعایت نمایید.

تو هر کاری که توانسته‌ای کرده‌ای. اگر در نیمه راه متوقف شده‌ای، به این دلیل است که هنوز نیروی کافی نداشته‌ای. هیچ کس حق ندارد تو را سرزنش کند. ژان پل سارتر مرده‌های بی‌کفن‌ودفن

واسم خونه‌ای باش که هیچوقت نداشتم.

من انقدر آدمِ نه به دعواییم که وسط بحث کردن حتی اگر حق با خودم باشه یا گریه میکنم یا لکنت میگیرم. =)))

ما معمولاً درباره زخم‌های مراجعان صحبت می‌کنیم، اما کمتر می‌پرسیم این روایت‌های دردناک با #درمانگر چه می‌کنند. پژوهش‌های جدید نشان می‌دهند که گوش دادن مداوم به رنج انسان‌ها می‌تواند خودِ درمانگر را نیز تغییر دهد؛ پدیده‌ای که آن را #تروما ی نیابتی می‌نامند. مراقبت از درمانگر فقط به نفع او نیست؛ بلکه بخشی از مسئولیت حرفه‌ای برای ارائه درمانی باکیفیت است 📡 Channel l @Closeup_psychology 🌱🕊

از تکرارِ این حرفا و روزها شرمنده‌ام. انگار جز اندوهم چیزی برای ارائه ندارم.

مرگ فقط بابا و مادربزرگم رو ازم نگرفت. مرگ آدم‌هایی رو ازم گرفت که فکر میکردم اگر جایی خرد و خاکشیر شدم، میشینن و منو تیکه تیکه به هم وصل میکنن. اما خب هم اون آدم‌ها مردن و هم عزیزای من و هم خودِ من. الان باید برای چندین نفر سوگواری کنم.

با سوگِ عزیزت شوخی کردن هم یک مرحله‌ی دیگه از رنجه که هیچکس جز اونی که عزیزی از دست داده نمیفهمه.

طوفان اومد و من فکر میکردم تو این طوفان دستم رو میگیری و محکم نگهم میداری. نمیدونستم تو خودت طوفانی.

یکی هم میزنم تو دهن کودکِ ناامن درونم که سعی میکنه همه‌چیز رو یک طرفه ترمیم کنه تا شاید اینبار احساس امنیت کنه. بشین سرجات توله سگ.

یک زمانی غمم از غروب شروع میشد، الان اصلا تموم نمیشه.

حالا من همیشه همه‌چیز یادم میره. نمیدونم تو چرا از یادم نمیری؟