پناه

اعضای متمول کانال، اگر ممکنه بوستم کنید که ری‌اکت قورباغهٔ نازم رو دوباره فعال کنم. 😭

خداوندا امسال. 🙏🏻

ما حقیقت را در باغچه پیدا کردیم در نگاه شرم‌آگین گلی گمنام و بقا را در یک لحظهٔ نامحدود که دو خورشید به هم خیره شدند…

خورشید من و ماه آسمون، هر دو پشتِ ابر.

ولی ویدیوهایی که دارم عمق مطلب رو نمی‌رسونن. 😭

می‌خواستم بگم که کنسرت کماکان بهتریییین تجربهٔ موسیقیایی اخیر زندگیم بود واقعاً.

خب حالا که جواب ۴۴۹۲۹۲تا پی‌وی رو دادم بالاخره می‌تونم با خیال راحت اینجا تولید محتوا کنم. (دارم دیوانه می-)

قربون قدمتون.

قربون قدمتون.

شکرا گاهی اوقات یه کار بامزه‌ای انجام می‌ده (که من عاشقش‌ام)، اون هم انتشار عکس‌های کاپشن‌دار هست. پس به تقلید از ایشون من هم می‌خوام تعدادی عکس کاپشن‌دار از شیراز منتشر کنم. 🙂‍↔️

دلم تنگ شد. :(

🤍

یک جزیرهٔ سبز هست اندر جهان اندرو گاویست تنها خوش‌دهان جمله صحرا را چرد او تا به شب تا شود زفت و عظیم و مُنتَجَب شب ز اندیشه که «فردا چه خورم؟» گردد او چون تار مو لاغر ز غم چون برآید صبح گردد سبز دشت تا میان رُسته قَصیلِ سبز و کشت اندر افتد گاو با جوع البقَر تا به شب آن را چرد او سر به سر باز زفت و فربه و لَمتُر شود آن تنش از پیه و قوّت پُر شود باز شب اندر تب افتد از فَزَع تا شود لاغر ز خوف منتَجَع که چه خواهم خورد فردا وقت خوَر سالها اینست کار آن بقر هیچ نندیشد که چندین سال من می‌خورم زین سبزه‌زار و زین چمن هیچ روزی کم نیامد روزیَم چیست این ترس و غم و دلسوزیَم؟ باز چون شب می‌شود آن گاو زفت می‌شود لاغر که «آوه رزق رفت!» نفسْ آن گاوست و آن دشت این جهان کاو همی لاغر شود از خوف نان که چه خواهم خورد مستقبل عجب لوت فردا از کجا سازم طلب سالها خوردی و کم نامد ز خوَر ترک مستقبل کن و ماضی نگر لوت و پوت خورده را هم یاد آر منگر اندر غابر و کم باش زار | مثنوی معنوی، دفتر پنجم • مولانا #سرواد

هشت ساعتِ ناقابل.

بدرود شیرازِ عزیزم. :(

-۲۳ شهریور

اگر قلب من یک نقشهٔ جغرافیایی داشته باشه، شما ساکن شیراز قلبم هستی.

چرا عاشقان ادبیات از بهترین دوستانم هستن؟ چون:

چرا افراد مورد علاقه‌م عاشق ادبیات هستن؟ چون:

در ستایش جزئیات.