جبههٔ آنارشیستی | Anarchist Front

الذهاب إلى القناة على Telegram

جبهه آنارشیستی ( ایران و افغانستان) Contact us anarchistfront@riseup.net @AnarchistFront1 link.kompektiva.org/@anarchistfront https://anarchistfront.noblogs.org https://t.me/anegofromworldgap

إظهار المزيد

إيران107 767 السياسة21 018

866

المشتركون

-224 ساعات

-47 أيام

+530 أيام

عرض المشاهدات

~ 3924 ساعات

~ 4648 ساعات

8.76%

معدل المشاركة

~ 9

المشاركات في اليوم

Ads index

beta

أرشيف المشاركات

866

Repost from N/a

866

Repost from N/a

webtunnel [2001:db8:50c6:f177:293a:6612:f682:feb0]:443 6736F1245C77FBDCE4252F5711DE3137A7C10125 url=https://www.itssohotrightnow.com/0bc106e5688f206329e24a350b084c43 ver=0.0.4
webtunnel [2001:db8:10dc:778f:1611:6315:747c:4922]:443 62EFB69CDD37991DF220F7898FE73DD63B2F6267 url=https://webtunnel-bridge/Sup3rS3cr3tPath ver=0.0.3

866

Repost from N/a

obfs4 57.129.117.251:61919 85F9547D13078145C9D894AFB981BA6E4B880B61 cert=TZc+BzJg7PNIxRt0uXt3aYVmALDwV3y0UeYAioxrPfjS3Fz9lE5oTOzoX2ShaCxVtuA+UQ iat-mode=0
obfs4 51.38.220.224:30996 22494A012CFA8C88B1D907E2CCB8409AC35B537B cert=dOPijSCG6FD89fYv5N2F9QoeK1od3tpG6VBE/kMY0Bt1aW/7aXPIzsENDoLWZe43gI8efw iat-mode=0

866

Repost from N/a

22 June New Bridges ⬇️⬇️⬇️

866

Repost from N/a

اخبار کوردستان کەژاڵ ڕەحمانی(کژال رحمانی) که در بند زنان زندان مرکزی شهر سنه محبوس است و در روز 16 خرداد سال 1405 دست به اعتصاب غذا زده بود پس از شانزده روز هنوز در اعتصاب غذا به سر می‌برد. او در روز 16 خرداد ماه به همراه همسر و برادرش بازداشت شد و از آن روز در اعتراض به بازداشت غیر قانونی خود و همسر و برادرش و فشار های بازجویان جهت اخذ اعترافات اجباری دست به اعتصاب غذا زد. وضعیت جسمانی او مساعد نیست. منبع:هه‌نگاو

866

And carry you to the other side I wish my bones could form a bridge To our home, our homeland, to our pride Is it better to die in freedom Than a captive life enchains? I would rather a dagger’s stab Than the rule of an oppressor I wish my chest were a bridge To carry you to the other side So that you and I could live A Palestinian life together The seeds of a grain of wheat dying Will fill the valley with grains… ۶) برگردانِ تفسیری به زبان فارسی بَرگرفته از متنِ عربی و انگلیسی مادر جان، برایم بخوان مادر جان، برایم بخوان و آوازت را به باد بسپار ای مادر، نغمه‌ی عشق و دلتنگی را بخوان مادر جان، ترانه‌ی مرا بخوان مادر، وقتی بازگشتم مرا در چشمانت پناه بده در سال‌های زندگی‌ام رَنج و سَختیِ بسیار دیده‌ام عُمرم گذشت و دَرد و عذاب همواره همراهم بود آیا مُردن در آزادی از زندگیِ در اِسارت و زَنجیر بهتر نیست؟ زَخم خَنجرها بهتر از این است که فرومایگان بر من فَرمان بِرانَند ای‌کاش اُستخوان‌هایم پُل‌ی می‌شُدند به سویِ خانه‌مان، میهن‌مان و راهی که از آنِ ماست ای‌کاش سینه‌ام پُلی می‌شد تا تو را به آن سویِ دیگر عبور دهَم و من و تو با هم، چون فلسطینی زندگی کُنیم و دانه‌های گندم‌ای که پنهان در خاک می‌میرند روزی سراسرِ درّه را از خوشه‌های گندمِ تازه پُر خواهند کرد... ۷) یادداشت مترجم این موسیقی بازخوانیِ ترانه‌ی سُنّتی فلسطینی « ای مادر، نغمه‌ی عشق و دِلتنگی را بخوان» (یامّا مويل الهَوا) است؛ آوازی مردمی که در حافظه‌ی فرهنگی فلسطین جایگاهی ویژه دارد. نای بَرغوثی (متولد ۲۴ سپتامبر ۱۹۹۶)، آهنگساز، ترانه‌سرا، خواننده و نوازنده‌ی فُلوت فلسطینی، این قطعه را با توجّه به متن قدیمی عربی در قالبی معاصر به زبان انگلیسی و برای مخاطبانی فراتر از مرزهای جغرافیائی و زبانی همراه با گروه «کِیران برانت» برای اجرائی زیرِعنوانِ «با هم برای فلسطین» (۱۲ دسامبر ۲۰۲۵) بازآفرینی کرده است. بدین ترتیب، اثری پدید آمده که هم ریشه در سُنت شفاهی و فولکلور فلسطین دارد و هم با تجربه‌های انسانی و جهان‌شمولی چون عشق، دلتنگی، رَنج، اُمید و آرزویِ بازگشت سخن می‌گوید. #آزادی_فلسطین Together For Palestine - Lullaby www.youtube.com/watch?v=EN4jNV0p2tk ### ناي البرغوثي – يامّا مويل الهَوا – برگردان به‌زبان فارسی www.youtube.com/watch?v=02QeojBL0Pc

866

در بسیاری از شعرهای عربی، فلسطین به شکل مادر تصویر می‌شود. بنابراین «مادر جان، برایم بخوان و آوازت را به باد بسپار»، می تواند این مفهوم را برساند: ای سرزمینِ من، هنوز مرا فراموش مکُن. (البته در متن عربی واژه‌ی «باد» وجود ندارد و این تنها یک بازآفرینیِ تفسیری است). در ادبیات، باد اغلب می‌تواند نمادِ رهائی و پیام‌رسانی باشد. بنابراین وقتی مادر در باد بخواند، صدایش شاید بتواند آزادانه از همه‌ی دیوارها و مرزها عبور نماید. - حافظه‌ی جمعی مادر نگهبانِ روایت‌ها و خاطرات است. وقتی همه چیز از دست می‌رَود، حافظه باقی می‌ماند. - شفابخش زَخم‌ها در لالائی‌ها، مادر از جمله کسی است که دَرد را آرامش می‌بخشد. به همین دلیل نامیدن «لالائی» در این قطعه کاملن معنادار می‌باشد. ب) آزادی و اسارت یکی از مِحوری‌ترین پُرسش‌های ترانه این است: آیا مُردن در آزادی، از زندگیِ در اِسارت و زَنجیر بهتر نیست؟ نُکته‌ی مهم این است که ترانه پاسخ مستقیم نمی‌دهد، بلکه فقط پُرسش را مطرح می‌نماید. از دیدگاه ادبی، این شیوه بسیار تأثیرگُذارتر می‌باشد، زیرا شنونده را وادار به اندیشیدن می‌کُند. پ) نمادِ پل در متن اصلی عربی، برجسته‌ترین و تأثیرگذارترین تصویر نمادین احتمالن عبارتِ «يا ريت صدري جسر» («ای کاش سینه‌ام پلی می‌شد») است. دراین‌جا روایت‌کننده نمی‌گوید؛ ای‌کاش «دَستانم» پُلی می‌شدند، بلکه می‌گوید؛ «سینه‌ام». یعنی حتا پس از نابودیِ جسم نیز حاضر است برای بازگشت و آزادی، انسانی مُفید باشد. در این تصویر، «پل» صِرفن یک سازه‌ی فیزیکی نیست، بلکه می‌تواند نمادی از پیوند، بازگشت، عبور از جدائی و برقراری دوباره‌ی ارتباط میان انسان و خانه، انسان و سرزمین، یا انسان و عزیزانش باشد. به یک معنا، سراسر ترانه را می‌توان جُست‌وجوی پلی برای بازگشت دانست. اهمیت این تصویر از آن جهت است که رَوایت‌کُننده در آرزوی ساختن راهی برای عبور است؛ راهی که بتواند فاصله‌ها را از میان بردارد و امکان دیدار، بازگشت و زندگی مشترک را فراهم سازد. از این منظر، پل به نماد اُمید، پیوند و غلبه بر گسست تبدیل می‌شود. شایان ذکر است که در نسخه‌ی انگلیسیِ بازآفرینی‌شده، تصویر «اُستخوان‌» به نمادِ «سینه» در متن اصلیِ عربی پیوند خورده است. بنابراین تحلیل نمادین آن بیش از آنکه به ترانه‌ی سنتی فلسطینی مربوط باشد، به خوانشِ معاصر اِجراکنندگان تعلُق دارد. ت) دانه و خوشه از دیدگاهِ ادبی، مُهم‌ترین و زیباترین تصویرِ نمادین در این روایت احتمالن دو سطر پایانی است که یادآورِ این اندیشه‌ی کُهن در بسیاری از فرهنگ‌ها از جمله خاورمیانه می‌باشد: دانه‌ای که در خاک پنهان می‌شود به‌ظاهر «می‌میرد»، امّا سپس زندگیِ تازه‌ای می‌آفریند. در شعر فلسطینی، این تصویر معمولن می‌تواند نمادی از فداکاری، پایداری و امید به آینده است؛ یعنی مرگِ یک دانه پایان نیست، بلکه می‌تواند آغازِ رویشِ هزاران خوشه‌ی طلائیِ دیگر ‌باشد. ث) پیوند با سُنت لالائی (به‌ عنوانِ بازآفرینی معاصر) لالائی معمولن برای خواباندن کودک خوانده می‌شود، امّا این ترانه نقش آن‌را وارونه می‌نماید. این‌جا مادر فقط کودک را نمی‌خواباند؛ بلکه حافظه را زنده نگه می‌دارد، درد را تَسکین می‌دهد، اُمید را مُنتقل می‌کند، و هویّت را حفظ می‌نماید. بنابراین؛ «لالائی» به نوعی به سرودِ بقا و ماندگاری تبدیل می‌گردد. در متن سنتی عربی، واژه‌ی«لالائی» به‌طور مستقیم حضور ندارد و محور اصلی ترانه بر خطاب به «مادر» و بیان رنج، دلتنگی و آرزوی بازگشت اُستوار است. با این حال، در بازآفرینی معاصرِ اثر، این عنوان برای اجرا برگزیده شده است. این انتخاب سبب می‌شود که شنونده بتواند مادر را نه تنها به‌عنوان مخاطبِ ترانه، بلکه به‌عنوان نمادِ پناه، آرامش، حافظه و تداوم هویّت نیز در نظر بگیرد. از این دیدگاه، عنوان «لالائی» لایه‌ای تفسیری به اثر می‌افزاید و آن را به سُنت آوازهائی نزدیک می‌کند که وظیفه‌ی تسکین درد، حفظ خاطره و انتقالِ امید را بر عهده دارند. در نتیجه، اگرچه ترانه در اصل یک لالائی به معنای مُتعارف آن نیست، امّا در بازخوانیِ معاصر می‌تواند واجد برخی کارکردهای نمادین و عاطفیِ لالائی‌ها تلقّی شود. ۴) پیام نهائی ترانه اگر بخواهیم تمامِ اَثر را در یک جمله خُلاصه کنیم، شاید بتوان گفت: حتا اگر انسان از خانه، سرزمین یا عزیزانش جُدا شود، عشق و اُمید و حافظه می‌توانند پُل‌ی بسازند که او را دوباره به ریشه‌هایش پیوند دهد. ۵) متن اصلی عربی و انگلیسی يامّا مويل الهوى يامّا مويلي ضرب الخناجر ولا حكم النذل فيا يامّا راجع أنا بعيونك خبيني قد شفت عذاب وتعب بسنيني عمري مرّ ولكان يعذب فيا يامّا مويل الهوى يا ريت صدري جسر وأعبرك عنه وأعيش أنا ويّاك عيشة فلسطينيّة وحبوب سنبلةٍ تموت ستملأ الوادي سنابل ... Mama, sing to the wind Oh, mama, sing my song Oh, sing for me, mama I wish my bones could form a bridge

866

تحلیلِ فرهنگی و نمادشناسانه از ترانه‌ی فلسطینی «لالائی» پوستر این مطلب متعلق به همین ترانه در کانال یوتیوب می‌باشد. پژوهشگر: هاسّه-نیما گُلکار پیش‌گفتار «لالائی» از آن دسته آثاری است که هرچه بیشتر در آن تأمُل شود، لایه‌های تازه‌تری از معنا آشکار می‌گردد. نیرویِ این اثر تنها در موسیقی یا زیبائی واژگان آن نهُفته نیست، بلکه در توانائی‌اش برای پیوند دادن تجربه‌ای تاریخی و جمعی با احساساتی عمیقن انسانی است. از این رو می‌توان آن را در کنار سنت‌های کهُن مرثیه، آوازهای تبعید، شعر مقاومت و لالائی‌های مردمی قرار داد. با این حال، ارزش این ترانه صِرفن به زمینه‌ی تاریخی و فرهنگی آن محدود نمی‌شود. در ژرف‌ترین لایه‌ی خود، از تجربه‌ای سُخن می‌گوید که بسیاری از انسان‌ها در مقاطعی از زندگی با آن روبه‌رو می‌شوند: جست‌وجوی خانه، اشتیاق به تعّلق داشتن و آرزوی بازگشت به جائی که آن را ریشه‌ی خویش می‌دانند. پیوند میان مضمون‌هائی چون مادر، خانه، تبعید، رنج، امید و بازگشت، این اثر را از نظر ادبی و عاطفی غنا می‌بخشد. واژه‌ی تکرارشونده‌ی «یامّا» (ای مادر) در فرهنگ فلسطینی و عربی تنها اشاره به مادرِ زیستی ندارد؛ بلکه می‌تواند نمادی از پناه، خاطره، ریشه و حتّا سرزمین باشد. در بخش پایانی ترانه نیز تصویری نمادین و ماندگار چندین بار تکرار می‌شود: دانه‌های خوشه‌ای که می‌میرند؛ روزی درّه را از خوشه‌های زرّین پُر خواهند کرد. این تصویر را می‌توان نمادی از تداوم زندگی، اُمید، پایداری و توانائی جوامع انسانی برای ادامه دادن حیات خویش، حتا در دُشوارترین شرایط تاریخی دانست. برخی عبارت‌های عربی این ترانه ماهیّتی شاعرانه و محاوره‌ای دارند و معادلِ دقیق واژه‌به‌واژه برای آن‌ها در فارسی وجود ندارد. از این رو، برگردان فارسیِ ارائه‌شده در پایان این نوشتار را باید بازآفرینی‌ای تفسیری و شاعرانه دانست که می‌کوشد افزون بر معنایِ ظاهری، فضای عاطفی و لایه‌های نمادین اَثر را نیز به خواننده مُنتقل نماید. لازم به یادآوری است که این نوشتار تفسیری شخصی و نمادشناسانه از ترانه است و لزومن بیانگر مقصود قطعیِ پدیدآورندگان اثر نیست. این ترانه را می‌توان در سه سطحِ ادبی، فرهنگی-تاریخی و نمادشناسانه خواند. آنچه «لالائی» را متمایز می‌سازد، توانائی آن در پیوند زدن یک آواز فولکلور با تجربه‌ای جهانی است؛ تجربه‌ای که از دلِ تاریخ و جغرافیائی مشخص برمی‌خیزد، اما به احساساتی تعلُق دارد که برای بسیاری از انسان‌ها، در هر زمان و مکانی، آشنا و قابل دَرک‌اند. ا) پیش‌زمینه‌ی فرهنگی و تاریخی این ترانه از آوازهای فولکلوریک-سُنتی فلسطینی است. واژه‌ی «يامّا» در گویش عامیانه‌ی شامی به معنای «ای مادر» است، امّا در بسیاری از آوازهای مردمی، مادر تنها یک شخص نیست؛ او نمادِ خانه، أمنیّت، ریشه، خاطره و سرزمین نیز می‌باشد. در فرهنگِ فلسطینی، به‌ویژه پس از رویدادهای قرن بیستم و تجربه‌ی آوارگی و مهاجرت‌های اِجباری، مفاهیمی مانند: مادر، خانه، روستا، زمین، درختِ زیتون و بازگشت، به نمادهایِ عاطفی و هویّتی تبدیل شده‌اند. به همین دلیل هنگامی که گفته می‌شود «مادر جان، برایم بخوان» این جمله را می‌توان هم خطاب به مادر واقعی و هم خطاب به وطن و سرزمین دانست. ۲) ساختارِ عاطفی ترانه از نظر احساسی، ترانه سه مرحله را طِی می‌نماید: مرحله‌ی اوّل) «رَنج و زَخم»، آنجا که گفته می‌شود «زَخم خَنجرها بهتر از این است که فرومایگان بر من فَرمان بِرانَند». این جمله از نظرِ معنائی بسیار قدرتمند می‌باشد، زیرا در اینجا شاعر نمی‌گوید رنج را دوست دارد؛ بلکه می‌گوید رنجِ جسمی از تحقیر و بَردگی قابل تحمُل‌تر است. این اندیشه در بسیاری از ادبیّات مقاومت‌های انقلابی جهان دیده می‌شود؛ از شعرهای فارسی و عربی گرفته تا ادبیات ضدّ استعمار در آفریقا، آسیا و آمریکای لاتین. مرحله‌ی دوّم) «دلتنگی و تبعید»، آنجاکه گفته می‌شود «مادر، وقتی بازگشتم مرا در چشمانت پناه بده». این تصویری بسیار لطیف است، زیرا به‌جایِ «آغوشت» از واژه‌ی «چشمانت» استفاده می‌نماید. «چشم» در ادبیّات شرقی معمولن نمادِ عشق، شناخت، حافظه و مُراقبت می‌باشد. گوئی پس از سال‌ها درد و عذاب، تنها جائی که هنوز أمنیّت دارد، نگاهِ مادر است. مرحله‌ی سوّم) «اُمید و بازگشت»، آنجاکه گفته می‌شود «ای‌کاش اُستخوان‌های سینه‌ام پُل‌ی می‌شُد». این یکی از تکان‌دهنده‌ترین تصاویر در کُلِّ ترانه می‌باشد، زیرا روایت‌کننده حاضر است حتّا جسم خود را قُربانی نماید تا راهی برای بازگشتِ عزیزانش به «خانه» بسازد. در اینجا «پُل» نمادِ پیوند، بازگشت، عبور از جُدائی و غلبه بر مَرزهای جغرافیائیِ ساختگی و استعماریِ سیاستمداران اقتدارگراست. ۳) نمادشناسی الف) در سراسر ترانه، «مادر» مُهم‌ترین نماد است که دستِ‌کم می تواند دارای چهار معنا باشد: - مادر واقعی فرزندِ رنج‌کشیده‌ای که از مادرش آرامش می‌خواهد. - وطن

866

Repost from N/a

دیروز شنبه 30 خرداد ماه 1405 دانش آموزان در در شهر های مختلف تجمع اعتراضی برگزار کردند. آنها به برگزاری امتحانات با وجود فشار های روانی و مشکلات آموزشی موجود اعتراض کردند و خواستار تعویق امتحانات شدند. طبق گزارشات مامورین دانش آموزان معترض را با زور داخل ساختمان های آموزش و پرورش بردند. https://t.me/AnarchistFront_Journal

866

Repost from N/a

866

Repost from N/a

webtunnel [2001:db8:12ff:2d55:9130:36a7:c49b:d1f4]:443 933C998EC827D1C17CC93D1292BBC41735867CF8 url=https://x7t2qctb.xoomlia.com/qzxrtfmu/ ver=0.0.3
webtunnel [2001:db8:e65a:afaf:7443:b5a5:f71d:ca4]:443 6FE31638D6084EDA6D94FADC99B0EDD109D6AE3A url=https://eu.g3wip.uk/7ePavP0vnTTelEJWeJ4NwpGE ver=0.0.1

866

Repost from N/a

obfs4 57.128.45.196:18384 E30D5552BEE79C5E8C61A943E9B3D2949F227C41 cert=boaTbcdp+rFHgUvweiAg60UUUpLZWecGl0uXRU358L/a7ZMrAnS/BodUKM3eyfWC+UVXTg iat-mode=0
obfs4 51.89.228.250:21668 BA8BD67D8898CF378D4F73821DEB5657F4BB98DF cert=bEpLLgOwJ9fOJbeHb5r+ronUF2ck5nRd0Jl3zuy7rLoUp732QK2p/CUHjTAfBPCGfcVtSA iat-mode=0

866

Repost from N/a

866

Repost from N/a

webtunnel [2001:db8:e65a:afaf:7443:b5a5:f71d:ca4]:443 6FE31638D6084EDA6D94FADC99B0EDD109D6AE3A url=https://eu.g3wip.uk/7ePavP0vnTTelEJWeJ4NwpGE ver=0.0.1
webtunnel [2001:db8:4767:7aa2:df21:1b2b:d7f9:caee]:443 CD193CF0D0C29551928C01FCB28D1200D9F27CFA url=https://occurrence.pics/68SzSlQCRgnfSo32eLyjC1V3 ver=0.0.3

866

Repost from N/a

obfs4 162.55.219.253:21358 A43C6D5A85CE5D52486293C507983409ED7C1EC0 cert=t0TUwf8Gu+jz8nxWYAPR/VMqh9k8+efrZFTIg6HNpitEdNH1fT1KlAz51jAZqxQq8/9nEA iat-mode=0
obfs4 91.134.99.56:62962 DD8DF15D1183B2DA2FD61FC0C7B8A7BD4D0BE4C4 cert=B7PCcCqk/Q4U9alsQHeicKUa+QSpILYaCeeRrEfUb9a+g+asGkrG6o6ZEziWI1h2MiwgFw iat-mode=0

866

اما درست در همین ویرانه است که نیرومندترین شکل مقاومت زاده می‌شود: مقاومتی که دیگر امیدش را به جهان و تاریخ نبسته، بلکه صرفا بر اصرار بر زندگی در اینجا و اکنون استوار است. این مقاومت، نه به دنبال پیروزی نهایی در قالب یک تاریخ مشخص، که در پی تکثیر فضاهای رها از سلطه، همین حالا، در همین حلب‌ها و دره‌هاست. اعتراضات در افغانستان، یک موج نیست که با یک جرقه فرو بنشیند؛ یک تغییر حالت مولکولی در بطن جامعه است: میلیون‌ها ذره که آرایش خود را از تسلیم به خودمختاری تغییر می‌دهند. تجربه ایران نشان داد که بقای جنبش در گرو نبود مرکز و نبود نقشه نهایی است. هر ادعای نمایندگی، هر کمیته مرکزی، هر خواست ایجابی معطوف به قدرت، فقط مسیر ترور رهبری و انحراف مسیر را هموار می‌کند. کلید، ساختن شبکه‌ای آن‌قدر پراکنده، عمیق و بومی است که طالبان نتواند آن را پیدا کند، چون اصلا مرکزی در کار نیست که پیدا شود. این شبکه، نه با شعار (مرگ بر...) که با شعار ضمنی (زندگی، همین‌جا، بدون تو)پیش می‌رود. هر مدرسه زیرزمینی، هر بازارچه تهاتر، هر چشم‌پوشی جمعی از یک فرمان، یک میخ بر تابوت این توهم است که قدرت از لوله تفنگ می‌آید. شاید تا فروپاشی کامل این ماشین سرکوب راه درازی باقی باشد. اما نکته اصلی این است: پیروزی در تصرف کاخ سبز نیست؛ در لحظه‌ای است که یک دختر افغانستانی، در میان کوچه‌های کابل، بی‌آنکه بترسد، موهایش را در باد رها می‌کند و هیچ نیرویی قادر نیست آن لحظه را از تاریخ محو کند. جنبش (زن، زندگی، آزادی) آموخت که گاهی یک رشته موی رها در باد، بنیان‌کن‌تر از هزاران گلوله است، به شرطی که آن رشته مو، نه نماد [قربانی]، که نشانه تولد [انسانی خودمختار] باشد... ضرغام

866

· ساختن نهادهای موازی: به‌جای مطالبه مکتب از طالبان، مکتب پنهانی در خانه‌ها دایر شود. به‌جای دادخواهی از دادگاه طالبان، شوراهای محلی حل اختلاف تشکیل گردد. این نهادهای خودساخته، قارچ‌های روی تنه پوسیده دولت هستند. هر چه تنه دولت پوسیده‌تر شود، این قارچ‌ها پرشمارتر. این یعنی قدرت دوگانه نه از طریق تصاحب نهادهای کهنه، که از طریق رویاندن نهادهای نو. · مقاومت در برابر کنترل بدن: فرمان حجاب کامل را نه با تجمع، که با بی‌اعتنایی جمعی پراکنده پاسخ دادن: زنانی که به‌جای برقع، چادرهای رنگارنگ می‌پوشند؛ دخترانی که بی‌روسری از خانه بیرون نمی‌آیند، اما در برابر پنجره، موهایشان را در معرض نگاه خیابان می‌گذارند. این اعمال خرد، چون از هر خانه‌ای سر می‌زند، برای سرکوب، هدف‌های بیش از حد زیاد می‌سازد و پلیس اخلاق را دچار فروپاشی لجستیکی می‌کند. طالبان مشروعیت خود را بر هیبت قدسی بنا نهاده است. جنبش ایران نشان داد که دوربین می‌تواند این هیبت را به مسخرگی بدل کند. راهبرد رسانه‌ای نباید صرفا افشاگری جنایات باشد؛ باید واژگونی نمادین باشد: · لحظاتی را شکار کنید که یک طالب در حال فرار از یک جمع است(این اتفاقات در کابل بیشتر رخ می‌دهد)، یا بر سر قیمت مواد مخدر با همدستانش دعوا می‌کند. · تصویر مجاهد ترسناک را با تصویر جوانک معتادی که به خاطر پول آدم می‌کشد جایگزین کنید. · ترانه اعتراضی نسازید که ندبه کند؛ ریتمی بسازید که طالبان در آن دلقک داستان باشد. خنده، سم مهلک قدرت قدسی است. ۳. نوع مقابله: چگونه می‌توان ماشین سلطه را از کار انداخت؟ نبرد با طالبان، یک نبرد قلمرویی برای تصاحب کابل نیست؛ یک جنگ فرسایشی اجتماعی است با هدف از کار انداختن مدارهای حیاتی قدرت. اقتصاد طالبان بر گردش کالا و پول در مسیرهای قابل‌کنترل استوار است. یک شورش توده‌ای می‌تواند این گردش را مختل کند، بی‌آنکه یک گلوله شلیک کند: · شبکه‌های همبستگی برای تامین مایحتاج از طریق تهاتر، بازارچه‌های پنهان و صندوق‌های قرض‌الحسنه محلی، وابستگی مردم به بازار رسمی را کاهش می‌دهد. · ترغیب رانندگان و باربران به خودداری از حمل کالا با مجوز طالبان، و در عوض ایجاد یک سیستم لجستیک موازی زیرزمینی (هرچند ابتدایی)، شریان‌های مالی رژیم را خشک می‌کند. · کمپین یک سکه هم به ظالم ندهید: هر پولی که به مامور طالبان پرداخت نشود، هر عوارض گمرکی که دور زده شود، یک ضربه مستقیم است به توان رژیم برای خرید وفاداری. طالبان یک هویت قومی خاص را بر همه تحمیل می‌کند. اما خطر در اینجاست که مبارزه با آن به جنگ قومی فروکاسته شود و به‌جای از میان بردن سلطه، فقط صورت سلطه را تغییر دهد. راه رهایی‌بخش، تاکید بر خودمختاری جمعی است، نه سهم‌خواهی از دولت. · هر اجتماع محلی (روستا، محله، طایفه) باید بتواند بدون مداخله هیچ قدرت مرکزی، امور خود را اداره کند: از آموزش دختران تا مدیریت آب. · اعتراضات نباید بگویند (به ما هم سهم بدهید)، بلکه باید فریاد بزنند (ما خودمان تصمیم می‌گیریم؛ شما اصلا چه‌کاره‌اید که بخواهید سهم بدهید؟) · این مدل، طالبان را نه به‌عنوان (پشتون‌های متجاوز)، که به‌عنوان آپاراتوس یک دولت سرکوبگر هدف می‌گیرد که برای هر اجتماع آزادی‌خواهی، صرف‌نظر از قومیتش، دشمن است. این یعنی اتحاد بر سر نفی دولت، نه بر سر تقسیم قدرت. راز ماندگاری هر نظام سلطه، همکاری قربانیان است. طالبان چند ده هزار نیرو دارد، در برابر میلیون‌ها نفر. اگر آن میلیون‌ها تن، نه با اسلحه، که با انفعال سازمان‌یافته پاسخ دهند، ماشین سلطه از درون متلاشی می‌شود: · سرباز دون‌پایه‌ای که مادرش به او می‌گوید (اگر به مردم شلیک کنی، دیگر پسر من نیستی)، نیمی از کارایی‌اش را از دست می‌دهد. · کارمند محلی‌ای که ثبت‌نام مالیات را گم می‌کند، آشپزی که غذای سنگر را دیر تحویل می‌دهد، بنزین‌فروشی که هر بار پمپ خراب است، اینها همه ترمزهای ریز ماشین جنگی‌اند. · یک جنبش هوشمند، این اخلال‌گری‌های اتمی را نه با بخشنامه، که با خلق یک جو اخلاقی گسترش می‌دهد که در آن، خدمت به طالبان، ننگ باشد و کارشکنی، افتخار. وقتی حجم این کارشکنی‌ها از آستانه‌ای بگذرد، رژیم حتی برای خاموش نگه‌داشتن موتور برق کاخ‌هایش هم به مشکل می‌خورد. واقعیت بی‌پرده: اینجا نبردی در دل ویرانه است افغانستان ایران نیست. طبقه متوسط قدرتمند و گسترده‌ای وجود ندارد که حائل ایجاد کند. اینترنت، آن شاهرگ جنبش‌های جدید، ضعیف و تحت کنترل است. و از همه هولناک‌تر، طالبان به‌قدری در بربریت غوطه‌ور است که از کشتار دسته‌جمعی ابایی ندارد. این یعنی آستانه فداکاری برای معترضان افغانستانی به غایت بالاست و هر اقدام شتاب‌زده می‌تواند به حمام خونی بیانجامد که حرکت را برای سال‌ها عقیم کند.

866

سازماندهی افقی در دل سرکوب عمودی (نه تسلیم، نه اصلاح: تخریب) جنبش‌های اعتراضی در افغانستان امروز، بیش از آنکه یک حرکت سیاسی سازمان‌یافته باشند، تپش‌های یک موجود زنده جمعی‌اند؛ موجودی که هنوز نام خود را کامل نمی‌داند، اما در رگ‌هایش خشم، در حافظه تن‌هایش طعم آزادی ازدست‌رفته، و در نفس‌هایش شوق زندگی‌ای فارغ از قیمومیت جریان دارد. این تپش‌ها، اگر به دقت خوانده شوند، نه یک جنبش اصلاحی، که یک شورش وجودی علیه خود اصل حاکمیت را نشان می‌دهند. برای درک ظرفیت این شورش و یافتن مسیرهای سازماندهی آن، باید به‌جای چگونه قدرت را گرفت، پرسید: چگونه قدرت را در ریشه خشکاند؟ ۱. ظرفیت شورش: چرا افغانستان یک آتشفشان خاموش نیست، یک بافت زنده در حال ذوب کردن ساختار است؟ ظرفیت یک جنبش عمیق، به تعداد معترضان در خیابان نیست؛ به تعداد کسانی است که دیگر رعیت نیستند و رویای زندگی بدون سروری را در خلوت خود می‌پرورانند. نوجوانان و جوانان افغانستانی، به‌ویژه دخترانی که جهان را پیش از طالبان دیده‌اند، دچار شکافی وجودی میان خود و نظام هستند. آن‌ها زخم طرد کامل را تجربه کرده‌اند: طالبان نه فقط حق انتخاب یا شغل، که نفس دیده‌شدن، نفس صدا داشتن، نفس بودن در خیابان را از آن‌ها گرفته است. این طرد کامل، برخلاف آنچه تصور می‌شود، زاینده قدرتی عظیم است. وقتی چیزی برای از دست دادن در ساختار نمانده باشد، تنها چیزی که باقی می‌ماند خود زندگی است و اصرار بر آن. این نسل، پیش‌تر در دل خود از هر نظم قیم‌مآبانه‌ای گسسته است؛ شورش آن‌ها نه یک تقاضای سیاسی، که یک [نه] آنتولوژیک به کل مناسبات سلطه است. حضور چند میلیون افغانستانی که میان ایران و افغانستان در رفت‌وآمد بوده‌اند، تنها یک کانال ارتباطی نیست؛ یک بدن جمعی دوپاره است که در هر دو سو زیست کرده. آن‌ها شعار (زن، زندگی، آزادی) را نه به‌عنوان شعار، که به‌عنوان یک تجربه زیسته از عمودیت‌زدایی از مبارزه با خود حمل می‌کنند. آن‌ها دیدند که در ایران، جنبش نه با فرمان یک کمیته، که با موج‌های خودجوش هزاران سلول ناپیدا پیش رفت. این افراد، به‌مثابه بذرهای یک گیاه ریزوم‌مانند، می‌توانند در هر محله، بدون نیاز به مرکز، الگوی خودسازماندهی را تکثیر کنند. آن‌ها یاد گرفته‌اند که یک نگاه، یک فیلم کوتاه از یک دختر ایستاده در برابر مامور، می‌تواند از یک بیانیه بلندبالا بیشتر قدرت را متزلزل کند. طالبان؛ تجلی ناب دولت به‌مثابه یک باند جنایتکار برخلاف رژیم‌هایی که هنوز نقاب خدمت یا دموکراسی بر چهره دارند، طالبان قدرت را در برهنه‌ترین شکل آن به نمایش می‌گذارد، یک گروه مسلح که منابع را غارت می‌کند، بدن‌ها را کنترل می‌کند و برای بقایش فقط به رعب متکی است. این فقدان کامل نقاب مشروعیت، فرصتی بی‌بدیل برای یک شورش رهایی‌بخش است. زیرا وقتی قدرت خود را عریان نشان دهد، فریب (می‌توان آن را اصلاح کرد) از میان می‌رود. آن‌چه می‌ماند یک دوگانه شفاف است: یا تسلیم کامل، یا تخریب کامل این ماشین سلطه. و در چنین دوگانه‌ای، هر عمل نافرمانی، هر نفس معترض، مستقیما بنیان قدرت را نشانه می‌گیرد، نه صرفا نوک آن را. ۲. سازماندهی: از تجرب ایران چه می‌توان آموخت؟ نه ساختن ارتش، که کشت‌زار شورش‌های خودرو... پرسش اصلی این نیست که چه کسی رهبری کند؟، بلکه این است که چگونه همه بتوانند بی‌آنکه دستور بگیرند، هم‌جهت شوند؟ کوچک‌ترین واحد سازماندهی نباید عضو یک حزب، که باید سلول هم‌پیوند باشد: جمع ۳ تا ۵ نفره‌ای که پیوندشان نه بر ایدئولوژی انتزاعی، که بر اعتماد تن‌به‌تن، دوستی، همسایگی یا هم‌دردی عمیق استوار است. این سلول‌ها، هم واحد مبارزه‌اند و هم بذر جامع آینده: در آن‌ها تصمیم‌گیری افقی، تقسیم داوطلبانه وظایف و مراقبت متقابل تمرین می‌شود. این سلول‌ها نماینده ندارند؛ فقط داوطلب دارند. ارتباط میان آن‌ها نه از طریق زنجیره فرمان، که از طریق بازتاب عمل برقرار می‌شود: عمل یک گروه در یک ناحیه، به‌جای آنکه با پیام محرمانه مخابره شود، چنان طراحی می‌شود که خودش یک پیام باشد و در گروه‌های دیگر تقلید خلاقانه ایجاد کند. عجله برای اشغال فیزیکی خیابان‌ها در برابر مسلسل‌ها، تنها به قتل‌عام و فرسایش روحیه می‌انجامد. شورش واقعی با خروج از نظم تحمیلی آغاز می‌شود، پیش از آنکه به درگیری فیزیکی برسد. این نافرمانی آرام، اشکال بی‌شماری دارد: · اعتصاب همه‌جاگیر زندگی روزمره: تعطیلی بازارها نه به‌عنوان یک رویداد، بلکه به‌عنوان یک ریتم: مثلا هر هفته یک روز. این کار، به طالبان نشان می‌دهد که اقتصاد، نه با اسلحه آن‌ها، که با همکاری توده‌ها زنده است و این همکاری، شکننده است.

866

Repost from N/a

در تفتان نیرو های سرکوبگر شبانه به مردم هجوم آوردند. این جنایت وحشتناک تر از چیزی است که فکر می‌کردیم،اما چون آن مردم صدایی ندارند چندان به گوش دیگران نرسید. جمهوری اسلامی نیز این را می‌داند و همین باعث می‌شود خشن تر و بد تر با این مردمی که به نقض حقوق اولیه خود اعتراض کردند برخورد کند. ما همه باید صدایشان باشیم،آنها صدایی ندارند. این مطلب را هرکجا که می‌توانید بازنشر کنید. https://t.me/AnarchistFront_Journal