The Feelings
الذهاب إلى القناة على Telegram
4 812
المشتركون
لا توجد بيانات24 ساعات
+77 أيام
-1230 أيام
أرشيف المشاركات
4 812
• تا هیچچیز آنجا عوض نشود
• رنه شار
یک
دست یاریگر مرا بگیر، ای یار، و نردبام سیاه را بالا برو؛ از شهوت دانهها دود برمیخیزد، شهرها آهنند و ورّاجیِ دوردست.
دو
خواهش ما، پیش از آنکه بر دل دریا شنا کند، پیراهن گرم او را از تنش میکنْد.
سه
در یونجهی صدای تو فوجِ چرخزن پرندگان نگرانی خشکسالی را دور میکند.
چهار
آنگاه که ماسههای زخمخوردهای که از گردونههای کُندروی زمین بیرون میآیند راهنما شوند، آرامش به فضای بستهی ما نزدیک میشود.
پنج
انبوه تکهپارهها مرا از هم میدرد. و شکنجه بر پا ایستاده است.
شش
نه آسمان دیگر آنچنان زرد است، نه خورشید آنچنان آبی. ستارهی گریزپای باران از راه میرسد. برادر، سنگ آتشزنهی باوفا، یوغ تو آب شده است. تفاهم از شانهی تو بیرون زده است.
هفت
زیبایی، من در تنهایی سرما به سراغ تو میآیم. چراغ تو سرخ است، باد میدرخشد. آستانهی شب گود میافتد.
هشت
من، در اسارت، با کند شدن حرکت پیچک در هجوم سنگ ابدیت یکی شدهام.
نه
باد با هرچه از او زندگی میگیرد، میگوید «دوستت دارم».
دوستت دارم و تو در من زندگی میکنی.
• ترجمهی حسین معصومی همدانی
• خاکستر ناتمام
19 نوفمبر, 10:16
4 812
| Ghostly Kisses
| Heartbeat
| Melkweg, Amsterdam
| November 6, 2026
19 نوفمبر, 10:14
4 812
در این لاشه که کمخونی از داخل خالیاش کرده، در پیکرِ فلکزدهی پوکم، درد، جوری میپیچد که پژواکِ صدا در خانهیِ بیاثاث. روزهایی هست، طولانیروزهایی، که در من فقط درد میتپد و بس.
• در وادی درد
• آلفونس دوده
• ترجمهی عماد مرتضوی
23 أكتوبر, 13:29
4 812
Repost from The Feelings
شب.
Summer Night, Riverside Drive • © George Wesley Bellows, 1909.
23 أكتوبر, 13:29
4 812
در این لاشه که کمخونی از داخل خالیاش کرده، در پیکرِ فلکزدهی پوکم، درد، جوری میپیچد که پژواکِ صدا در خانهیِ بیاثاث. روزهایی هست، طولانیروزهایی، که در من فقط درد میتپد و بس.
• در وادی درد
• آلفونس دوده
• ترجمهی عماد مرتضوی
23 أكتوبر, 13:29
23 أكتوبر, ~13:29
4 812
| بریدهی مکالمات • فرانتس کافکا |
سل را پیش خود اینگونه میتوانی مجسم کنی: در وسطْ سنگی تراشخورده، در دو طرفش دو ارّه. جز این همهچیز خشک است: سرفهی خشک [طرح].
آیا حنجرهام برای این اینقدر میسوزد که ساعتهاست از آن هیچ کاری نکشیدهام؟ همیشه دلم میخواهد خودم را سرزنش کنم.
ــــــــــــــــــــــــــــــ
کمی آب. این قرصها مانند خردههای شیشه در بزاق گیر میکنند.
ــــــــــــــــــــــــــــــ
فکر میکنم چطور زمانی جرئت میکردم یک جرعهی بزرگ آب بنوشم.
ــــــــــــــــــــــــــــــ
بهخصوص دوست دارم از گلهای شقایق پُرپَر مواظبت کنم. آخر آنها خیلی لطیفاند.
ــــــــــــــــــــــــــــــ
یک دقیقه وقت داری؟ اگر فرصت هست لطف کن آرام آبی روی این شقایقها بپاش.
ــــــــــــــــــــــــــــــ
و در این شرایط، اگر اصلاً خوبشدنی در کار باشد، هفتهها طول میکشد.
ــــــــــــــــــــــــــــــ
یک پیشنهاد خوب: یک تکه لیمو بینداز در شراب.
ــــــــــــــــــــــــــــــ
یک هفتهی دیگر هم میتوانم طاقت بیارم. البته امیدوارم. دیگر چه فرقی میکند؟
ــــــــــــــــــــــــــــــ
آیا درد میتواند موقتاً ساکت شود؟ منظورم برای مدتی نسبتاً طولانی است.
ــــــــــــــــــــــــــــــ
مواظب باش توی صورتت سرفه نکنم.
ــــــــــــــــــــــــــــــ
ترس و باز هم ترس.
ــــــــــــــــــــــــــــــ
اینقدر که با من خوشرفتاری میکنید برایم دردآور است. اقلاً بیمارستان همینش خوب است.
ــــــــــــــــــــــــــــــ
بگذارید بد بد بماند واِلّا بدتر خواهد شد.
ــــــــــــــــــــــــــــــ
فکر میکنی چند سال میتوانی طاقت بیاوری؟ و من تا کی میتوانم صبر تو را تحمل کنم؟
ــــــــــــــــــــــــــــــ
میدانی، دریاچه به هیچ جا راه ندارد.
ــــــــــــــــــــــــــــــ
دستت را بر پیشانیام بگذار تا به من قوت قلب بدهد.
ــــــــــــــــــــــــــــــ
چرا در بیمارستان، یکبار هم که شده، آبجو را امتحان نکردم.
ــــــــــــــــــــــــــــــ
و بیآنکه دیگر بتوانیم کاری کنیم امید هم نقش بر آب میشود.*
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
* ظاهراً این آخرین جملهای است که از کافکا باقی مانده است، جملهای که پس از رفتن پزشک نوشت و دو روز بعد درگذشت.
| ترجمهی احمد اخوت • نقشهایی به یاد |
13 أكتوبر, 17:24
4 812
My heart's beating too fast
I'm trying to catch
Echoes of morality
Maybe there's a chance to expiate my sins
Turn around and start again
There's nowhere to escape
But I have the key
I know the road
So I will take you there
Look after you
And save us both.
13 أكتوبر, 16:14
4 812
هرچه بود و نبود همه را سپرده بود دستِ فراموشی. حتی از یادِ خودش هم رفته بود.
13 أكتوبر, 15:13
4 812
نالههای بلندِ
سازهای
خزان
میخراشد دلم را
با رخوتی
یکنواخت.
نفسبریده
و دلمرده، هنگامیکه
ساعت زنگ میزند
به یاد میآورم
روزهای رفته را
و میگریم.
و میروم
در بادِ بد
که میبَرَدم
اینسو و آنسو
چون
برگِ خشکیده.
| ترانهی خزان
| پل ورلن • ترجمهی ابوالحسن نجفی
10 أكتوبر, 10:29
