☫•كآفِه رَحيـــٓــمی•☫

آب از گلوم پایین نمی‌رفت، حالا دیگه خواب هم به چشم‌هام نمیاد..

جانِ رفع شبهه نَمونده حقیقتاً، ولی سکوت نکنید؛ اعلام موضع کنید. -جکسون هینکل، این فعالِ رسانه‌ایِ امریکایی هزاربار از بی‌وطن‌هایِ ایرانی و اینترنشنال‌ها باشرف‌تر و آزاده‌تره. فیلمی که اسرائیلی‌ها بهش استناد می‌کنن که بگن بیمارستان رو خودِ حماس زده مربوط به سال ۲۰۲۲ هست! نه امشب. اگر راکت‌هایِ حمــاس تا انقدر قدرتِ خرابی داشت که با هر حمله اثری از شما موجوداتِ متعفنِ حرامی نمی‌موند! اگر کارِ شما نیست، چرا تو کانال‌هاتون تصاویرِ تکه‌های بدن شهدا رو می‌ذارید و می‌نویسید «کسی همبرگر سفارش داده بود؟!»

فریادِ عطش، سوختنِ چلچله‌ها.. افتاده میانِ سر و تَن، فاصله‌ها، می‌گفت گلوسوخته بیمارستان: «این حــرمله‌ها، حرمله‌ها، حرمله‌ها..» •میلادعرفان‌پور •الْعَجل،العَجَل..

اگر می‌خواید بدونید نطفهٔ حرامِ کثافتِ «کار خودشونه»هایِ یک‌سالِ گذشته در ایران کجا بسته شد؛ این‌جا رو ببینید.

خدایا این دنیا رو دیگه کثافتِ محض گرفته. خدایا دستِ ما به نوشتن و زبونِ ما به گفتنِ این بدیهیاتِ لازمهٔ انسانیت نِمیره. خدایا لباسِ حقوقِ بشری که آفریدی تنِ حرومز‌اده‌ترین موجوداتِ عالَمه. خدایا ببین یه سری مدعیانِ دین‌داری‌ت رو که هنوز اون شترِ دوسالهٔ معرکهٔ حق و باطلن. خدایا قلبِ ما دیگه نمی‌کشه. خدایا ناخن‌هامون کفِ دستمون جا انداخته. خدایا باقیِ شب و روزِ فَقْدَ نَبِیِّنا وَغَیْبَهَ وَلِیِّنا رو به این خون‌هایِ ریخته رویِ زمین و آسمون ببخش..

برانداز و مُعاند و بی‌وطــن و کفتار و لاشخـورِ کنار اسرائیل ایستاده که هیچ! اما خدا نمی‌گذره از اون نامردی که تو امنیت قمه‌ به‌دست حرف از حُبِ حسین(ع) می‌زنه و این روز‌ها با رذالتِ تمام این زن و بچه‌هایِ مظلوم رو تا حدِ این ظالمینِ غاصب پایین کشیده؛ روزی شرمندهٔ حسین(ع) می‌شید..

❌محتوایِ بسیار حساس دارد. همین چند دقیقهٔ پیش، بیمارستان المعمدانیِ با صدها مجروح در غزّه بمباران شد، با بیش از ۵۰۰ شهید. این بیمارستان جز مکان‌هایِ«امن» اعلام شده بود! -هرکس به‌هرنحو به این جنایات رضایت داشته باشه؛ «والله‌والله‌والله» روزِ محشر نامش کنارِ این وحوشِ قاتل خواهد اومد…

«۹۴۰ کودک و ۱۰۳۲ زن» از سه‌هزار شهیـــد تا الآن. این‌ عددها، تنِ آدمی‌ست. حساب و کتابِ چُرتکه‌هایِ بازار نیست. فمنیست‌ها، فعالینِ حقوقِ زنان؟! چیــزی نیست، حتماً خوابَند..

شبیهِ واقعیتِ این روزهای ماست! ده‌ها خاندانِ فلسطینی به طورِ کامل نابود شدن، آب و برق و موادِ غذایی قطع شده، صدها کودک در همین چندروز سَلاخی شدن، هزاران خونه نابود شدن، بیمارستان‌ها با فسفرِ سفید هدف قرار می‌گیرن، نیروهایِ امداد و خبرنگاران کُشته می‌شن، تصاویرِ بچه‌هایی که یَتیم شدن با یک نگاهِ بُهت‌زده برایِ روشنفکرانِ دنیا و بعضی به‌ظاهرمسلمانان حتی اندازهٔ یک واکنشِ گذرا هم اهمیتی نداره، ولی اگر سگِ خونگیِ یک خانوادهٔ صهیونیستی مضطرب شد؛ جهان «غزه» رو با بمباران و قتلِ‌عام وادار به پاسخگویی می‌کنه، بی‌اینکه به ۷۵سال ویرانی و خون اشاره‌ای کنه. بویِ لَجن‌زار میاد از این ژستِ روشنفکری!

امّتِ عشقیم و در مِحراب، مولامٰان علی‌ست، سمتِ ساقی، مجلسی مَستانه برپا می‌کنیم ما همه تکبیرگویان؛ ما همه گلدسته‌ایم ما سراسیمه، به عُشّاقِ دگر پیوسته‌ایم تا اذانی می‌وَزَد، از سینه‌ای گلدســته‌ای ما همه در مسجدِ چشــمِ تو، قامَت بسته‌ایم.. •عجب‌شــعری.. محمدصالح‌علاء

از «عادت کردن» می‌ترسم. وقتی امروز یکی دربارهٔ غزه به من گفت «اون‌که دیگه عادی شده» خیلی ترسیدم. وقتی درجوابِ این‌که سا‌ل‌هاست دارن غارت می‌شن، بمباران می‌شن، نسل‌کُشی و تجاوز و غصب؛ گفت «کاری نداره که، صُلح کنن.» وقتی از عاقبتِ ترور بیولوژیکِ یاسر عَرَفات -حامی صلح و سازش با اسرائیل- گفتم و شونه بالا انداخت. از جهانی که مدعیانِ حقوق بشر‌ش در پشتِ ‌پرده‌ها قطعنامهٔ توقفِ حمله به غزه رو وِتو می‌کنن ولی جلویِ دوربین برایِ صلح اشک می‌ریزن حالم به‌هم می‌خوره. از این ژستِ «نه‌به‌جنگ و صلح‌طلبی» که سال‌ها خاک می‌خورد و امروز مظلوم رو هدف گرفته حالم به‌هم می‌خوره. از این‌که برایِ دفاع از حق باید توضیح داد و فهمیده نشد؛ از این روندِ ترسناکِ عادی شدنِ نسل‌کُشی و کودک‌کُشی توسطِ یک جهانِ یخ‌زده که انگار بلیطِ تماشایِ یک فیلم سینماییِ اکشن رو خریدن، می‌ترسم. از سکوتِ مدعیان می‌ترسم. از شبیه‌ شدن به این موجوداتِ مسخ شدهٔ مثلاً بی‌طرف؛ می‌ترسم.

«اگر امروز از غــزّه دفاع نکنیم، فردا باید در بیمارستان‌هایِ خودمان با بمب‌های فسفریِ رژیم مقابله کنیم.» - چرا؟ چون ما با یک موجودیتِ درّنـده و وحشی طرفیم که از ترور دانشمندانِ هسته‌ای ایران و زنده‌ نگه‌داشتنِ قتل‌عامِ ایرانی‌ها در جشن پوریم [ایرانی‌کُشی] تجهیز و آموزشِ تکفیری‌ها که هیچ؛ حتی از بمبارانِ کامیون حاملِ آوارگانِ فلسطینی، خبرنگاران و بیمارستان‌هایِ اطفال هم نمی‌گذره و در حسرتِ نیل تا فُرات در خون غرق خواهد شد.

بی‌شک وزارت امور خارجهٔ دولت سیزدهـم یکی از بهترین عملکردها رو تا اینجا داشته؛ موضــع‌گیریِ صحیح، زبان و ادبیاتِ مقتدرانه و بی‌لُکنت در بیانِ مواضعِ صریح جمهوری‌اسلامی، هشدارهایِ به‌جا و حتماً عملِ به‌موقع. همهٔ این‌ها رو می‌شه توی واکنش‌هایی که در سطحِ بین‌الملل بلافاصله بعد از موضع‌گیریِ صریح ایران اتفاق میفته دید! افرین اقای امیرعبداللهیان.

منت بذارید برای مادربزرگم فاتحه بخونید.