☫•كآفِه رَحيـــٓــمی•☫

«زهرا» اُو خانیمدی که مَلک‌لَر دایاناردی؛ چــادر شبی‌نی اُپَگه «طـٰـهٰ» قاپیسیندا…

- نفست گرم اقای حاج‌مهدی رسولی.. - زیرنویس و ترجمه داره.

تورا «کوثر» لقب داده خدا؛ خیرِ کثیری تو، به غیـــر از تو کسی تأویلِ اعطَینا نخواهد شد..

«حقّا که تو از سُلالهٔ فاطــمه‌ای..» لاحول‌ولاقوة‌الابالله.

- شبِ اول عزاداریِ شهادت حضرت زهرا(س) - حسینیهٔ امام(ره)- ۱۴۰۴/۸/۳۰.

- سرعتِ کسب مدال‌های رنگارنگ ورزشکارانِ ایرانی -هم خانم و هم اقا- خیلی عجیب و بالاست ماشاءالله! اما اگه مفهومِ پیشرفتِ زن در بسترِ آزادی و حقوق بشر و امثالهم برایِ ذهن‌هایِ رسانه‌زده، منحصر در تعریفِ حقوقِ بشر غربی باشه که نهایت آزادی رو در «آزادی بی‌انتهای غریزه‌» معرفی می‌کنه و چارچوبی هم براش تعیین نمی‌کنه و نهایتاً پرونده‌ تعرض‌های جنسی در سطح بالاترین مقاماتش تبدیل به تیتر یکِ اخبار داخلی‌شون می‌شه؛ معلومه که این مدال‌ها و پیشرفت‌هایِ علمی و … -خصوصاً خانم‌ها- به چشمشون نمیاد. :))

فرشـته خانمِ حسـن‌زاده ملی‌پوشِ موی‌تای دلش می‌خواست طلا بگیره و طلاشو تقدیمِ رهبری کنه؛ نقره که گرفت گفت «امیدوارم از من پذیرا باشن». پیامِ قشنگ و با ذوقش به رهبری رسید. در جواب براش پیغام فرستادن و گفتن: «از طلا برتر، همت و تلاش و ایمان و اعتماد به‌نفسِ شماست دخترم…» فرشته توی بخشی از متن پستش نوشته: «من ایستادگی، سعی و تلاش و مقاومت را از رهبر، و مردم غیورِ ایران آموختم. ارادتمندِ شما فرشته حسن‌زاده. فرزند کوچکِ ایران.» یه‌همچین نگاه، تعامل، محبت، ارادت و ارتباطِ قلبی، همون چیزیه که خیلی‌ها ندارنش. انقدر عزیز و نوره که جبههٔ‌‌تاریکی برای از بین بردنش به هرچیزی چنگ می‌زنه… اما إِنَّ‌الْعِزَّةَ‌ لِلَّهِ جَمِيعًا.

-

دو تا از کارهای گفتولوژی که توجهِ منو جلب کرد رو می‌ذارم این‌جا. این کلیپ‌های ۲-۳‌دقیقه‌ای شاید بنظر یه ایدهٔ ساده بیاد؛اما هم نو و جالبه، و هم نیازمندِ داشتن حداقل شناخت از شبهات رایج؛ و یک حداقل آگاهی دربارهٔ جواب اون شبهاته. نحوهٔ بیان هم تاثیرگذاره. نوسانِ نظرِ این چند‌نفر رو قبل و بعد این گفتگوی به‌ظاهر ساده ببینید. و بعد حساب کنید با یه تحقیق عمیق‌تر چقدر دستتون در برابر خیلی از شبهاتِ رایج پُرتره.

من جدیداً بعضی از کلیپ‌های روشنگریِ مجموعهٔ «گفتولوژی» رو دیدم و در‌نظرم یه ایدهٔ جذاب و جدید بود! چون بنظرم بیشترِ شبهات و ابهاماتِ رایج ناشی از یه ناآگاهیِ کوچیکه که وقتی حل نشه؛ تدریجاً بزرگ و عمیق می‌شه. غالباً آدم‌ها دنبالِ گفتگوی محترمانه هستن تا خیلی از ابهامات ذهنشون رفع بشه؛ می‌گم “غالباً” چون منظورم اون دسته از غرض‌ورزهایی که همیشه و عامدانه جدال می‌کنن و زیرسوال می‌برن و تحریف می‌کنن نیستن طبیعتاً. کانالشون: @goftolozhi

هروقت خیلی پیگیر و درگیرِ یه چیزی می‌شم؛ یکی تو مغزم پشت سرِ هم اینو با صدای عبدالباسط پلی می‌کنه:

«كُلُّ مَنْ عَلَيْهَا فَانٍ وَيَبْقَىٰ وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ»

بعد انگار یه پاتیل آب یخ می‌ریزن رو سرم و هی ازم می‌پرسن به‌ کجا چنین شتابان؟ و منتظرن که جواب بدم که دقیقاً به کجا چنین شتابان؟ خدایا خواهشاً و جداً علایقِ مارو به سمتِ سلایقِ خودت هدایت کن. نذار اوضاع خود درگیری‌هامون و علایقمون از این وخیم‌تر شه.

ما شیعهٔ مرتضــی شدیم و این سیــره چنین پیـام دارد: ما را چه‌غم از هزار‌دشمن؟ ایرانِ علـی(ع) امـام دارد..

از جمـله چـیزایی که نمی‌دونستیم، و خبرهاش مثل اخبارِ منفی و فیک و تاریک هیچ‌وقت وایرال نمی‌شه! شاید چون رسالتِ رسانه‌ای که به ما تسلط داره؛ اینه که هیچ‌وقت نباید روزنه‌ای از امید و افتخارِ ملی جلو ما باشه :)) حالا شما حساب کن که چقدر اخبارِ افتخارآفرین و امیدبخـش سال‌هاست که در این بمبارانِ رسانه‌ای بصورت کاملاً حساب‌شده در حالِ سانسور شدنه…

دوتا کتابِ خوب! ان‌شاءالله برندهٔ این هدیه بشید و حتماً این کتاب‌هارو بخونید.

«چقـدر جایِ تو خوب است، هیچکس امّا! برای ما نگرفته هنوز جایَت را..»

«چقـدر جایِ تو خوب است، هیچکس امّا! برای ما نگرفته هنوز جایَت را..»

روایتِ اولین دور سفر استانی شهید رئیسی به استان زنجان، حوالی همین روزها! ۲۷ آبان‌ماه سالِ ۱۴۰۰. مهمانِ خونهٔ کوچیک و محقر گُلی‌خانم شد و بهش وعدهٔ خانه‌دار شدن داد و چند‌وقت بعد، کلیدِ خونهٔ جدید و نوساز رو خودش به گلی‌خانم تحویل داد..

«بهش گفتم که خانه‌ام را عوض کند. گفت: “چشم مادرم! به رویِ چشم…” تا روزِ مرگم فراموشش نمی‌کنم…»

- از «بی‌بی‌گل‌ها» و «مردمِ اندیکا» تا گُلی‌خانم‌ها. - تا ابد، من از یادت نمی‌کاهم…

اینکه می‌بینم گوشه‌ و کنار کشور برامون بارون فرستادی با اینکه ما هنوز همون بنده‌های بدتیم، اینو یادم میاره که گفتی اِنَّ رَحْمَتى سَبَقَتْ غَضَبى.

الهی شُکر…⛈️🤍

- بخونیم. مسئولیت‌پذیری و تلاش برای پاسخگویی؛ حلقهٔ مفقود این جریان! راه‌حل؛ فرارِ شما نیست، وادار کردنِ شما به تمرینِ مسئولیت‌پذیری‌ست.