📚 Ibratli Hikoyalar 📚

Ушбу воқеани ўқиб йиғладим ва сизларга ҳам илиндим. Бутун танаси шолга чалинган даъватчилардан бири айтади: «Мен аҳволи меникидан кўра оғирроқ бирон кимса бўлмаса керак, деб ўйлардим. Чунки бошимдан бошқа барча аъзоларим фалаж эди. Кунларнинг бирида устозларимдан бири:"Юр мен билан, сенга сенданда ёмонроқ аҳволдаги бир кишини кўрсатаман", деди. У билан бордим. Мен каби шал одамни кўрсатди. Лекин у мендан ҳам оғирроқ аҳволда эди. Чунки у шоллигидан ташқари эшитмас ва гапиролмасди. -Тасаввур қилинг-а, умуман қимирламайди, эшитмайди ва гапирмайди! Шу шол одам билан инсонни йиғлатадиган, мудҳиш бир воқеа содир бўлипти; Бир куни аҳллари унинг олдига кирса, унинг кийими қон экан. У эса жим йиғлаб ётарди. Қарашса, икки бармоғи кесилган. - Ажабо, нима бўлди бунга? Қандай қилиб бармоғи кесилади?!! - Билишсаки, унинг бармоқларини сичқон еган. У эса эшитмайди, ҳаракатлана олмайди, бировни ёрдамга ҳам чақиролмайди. Сичқон кириб, бемалол унинг бармоқларини еб битиради. У эса аламдан кўз ёш тўкиб, бармоқларига тикилгунча жим ётаверади!!! -Сенчи?!! -Сенинг бармоқларинг соппа-соғ!! -Сенинг оёқларинг соппа-соғ!! -Сен гапира оласан!! -Сен эшита оласан!! -Барча неъмат бор сенда!!" Лаа илааҳа иллаллоҳ Мен бу рисолани ўқир эканман, чуқур нафас олдимда Роббимга ҳамд айтдим - АЛҲАМДУЛИЛЛАҲ!! Сиздачи, сизда қандай муаммо бор?

Ушбу воқеани ўқиб йиғладим ва сизларга ҳам илиндим. Бутун танаси шолга чалинган даъватчилардан бири айтади: «Мен аҳволи меникидан кўра оғирроқ бирон кимса бўлмаса керак, деб ўйлардим. Чунки бошимдан бошқа барча аъзоларим фалаж эди. Кунларнинг бирида устозларимдан бири:"Юр мен билан, сенга сенданда ёмонроқ аҳволдаги бир кишини кўрсатаман", деди. У билан бордим. Мен каби шал одамни кўрсатди. Лекин у мендан ҳам оғирроқ аҳволда эди. Чунки у шоллигидан ташқари эшитмас ва гапиролмасди. -Тасаввур қилинг-а, умуман қимирламайди, эшитмайди ва гапирмайди! Шу шол одам билан инсонни йиғлатадиган, мудҳиш бир воқеа содир бўлипти; Бир куни аҳллари унинг олдига кирса, унинг кийими қон экан. У эса жим йиғлаб ётарди. Қарашса, икки бармоғи кесилган. - Ажабо, нима бўлди бунга? Қандай қилиб бармоғи кесилади?!! - Билишсаки, унинг бармоқларини сичқон еган. У эса эшитмайди, ҳаракатлана олмайди, бировни ёрдамга ҳам чақиролмайди. Сичқон кириб, бемалол унинг бармоқларини еб битиради. У эса аламдан кўз ёш тўкиб, бармоқларига тикилгунча жим ётаверади!!! -Сенчи?!! -Сенинг бармоқларинг соппа-соғ!! -Сенинг оёқларинг соппа-соғ!! -Сен гапира оласан!! -Сен эшита оласан!! -Барча неъмат бор сенда!!" Лаа илааҳа иллаллоҳ Мен бу рисолани ўқир эканман, чуқур нафас олдимда Роббимга ҳамд айтдим - АЛҲАМДУЛИЛЛАҲ!! Сиздачи, сизда қандай муаммо бор?

​​Комил уйига махзун қайтди. — Ҳа, кетса кетар, хотин зотига қурт тушибдими, ўзим сани қўша-қўша бола туғиб берадиганига уйлантириб қўяман, — деди онаси. Шомда она-бола ва чақалоқ Жиззахдаги холасиникига кириб боришди. Хола деганлари аслида она томондан узоқроқ қариндош эди. — Вой, қадамларингга ҳасанот, — хурсанд бўлди уй эгаси, — қаердан қуёш чиқди? Бу набирангми? Исми нима? Она ҳайрон қизига қаради. Нафиса озгина каловланиб: — Ҳаёт... Исми Ҳаёт, — деди. — Ўзим ўргилай, Ҳаётжон, катта йигит бўлгин. Холанинг икки ўғил ва икки қизи бўлиб, кичик ўғли ва келини билан яшар, қизлари турмуш қуриб кетган, катта ўғли эса алоҳида ҳовли олиб чиқиб кетганди. Хола жиянининг кўзидаги маъюсликни сезган бўлса-да, майли, бир куни ўзи очилиб қолар деб индамади. Улар уч-тўрт кун меҳмон бўлганларидан кейин воқеани аста мезбонга тушунтиришди. — Ҳа, бечора қиз, анча қийналибди. Шу ерда яшайверинглар, жойимиз катта, ҳовлининг этагидаги мана бу уй бўш ётувди. Сизлар келиб тўлдирдинглар. Адашмасам, қизим, ҳамширалик дипломинг бор. Қишлоққа эса ҳамшира керак. Эртага ўзим сени қишлоғимиздаги “медпункт”га жойлаштириб келаман. Тез орада Нафиса ишга кирди. Онаси эса боланинг атрофида парвона эди. Ҳаётбек ҳам тетапоя қилиб, ширин тиллари билан ая, буви сўзларини гапира бошлади. Нафиса ҳар гал ўғли уни ая деганида лўппи юзларидан ўпиб-ўпиб, бағрига босарди. Дарвоқе, гўдакни қандай топгани, фарзандликка олмоқчи эканини айтиб, идораларга учрашгач, ниҳоят, у боланинг қонуний жиҳатдан ҳам онасига айланди. Комил эса Нафиса кетгандан кейин анча одамови бўлиб юрди. Онасининг қистови билан у яна уйланди. Кунлар, ойлар ўтса ҳамки, унинг кўнгли хотининга илимади. Ўзини таҳқирлангандек сезган аёл кўч-кўронини йиғиштириб кетиб қолди. Комил хотинининг йўқлигини пайқамади ҳам. Соч-соқоли ўсиб, худди мажнун қиёфасига кириб қолган йигит аламини ичкиликдан олди. — Болам бунақада ўзингни хароб қиласан-ку, — деди онаизор ўғлининг рангпар юзига қараб. — Нима қил дейсиз, ойи, нима қилай?! Гулдек хотиним бор эди. Чиқиштирмадингиз! Сабр қилсак, фарзанд берар, дедим, кўнмадингиз, фарзанд асраб олайлик ҳам дедим, яна кўнмадингиз. Бечорани жувонмарг қилдингиз... — Бўлди, ўғлим, энди тушундим. Сенинг бахтинг Нафиса экан… Қанийди вақтни орқага қайтара олсам... — Ойижон, кеч, жуда кеч. Мен сой бўйида унинг рўмолини топганимда бир умрга йўқотдим деб ўйлагандим. Бахтимга тирик экан. Лекин… шунча вақтдан бери хабар олмадим, ахтариб бормадим… — Ўғлим, ҳалиям кўнглинг бор экан, юр, бирга борамиз. Кечирим сўрайман ундан. - Йўқ, ойижон, уни ўзим олиб келаман. Эшитишмча, қайта турмуш қурмабди, асраб олган фарзанди билан яшаркан… Комил Жиззах тамон йўл олди. Улар яшайдиган қишлоққа етиб, эндигина одамлардан суриштираётганда, сим тортилган ҳовлида кирларни чаяётган Нафисани, атрофида чуғурлаб нимадир деяётган икки-уч ёшлардаги болакайни кўрди. Комил ҳовлига қадам қўйди. Нафиса унга қарадию қотиб қолди. Бола ҳам зийраккина экан. Ойисининг ва нотаниш кишининг кўзларидаги маъноларни уққандек, ширин тиллари билан: Дадам келдими? — деб сўради. Ойисидан жавоб бўлмагач, Комилга қараб юрди. — Сиз кимсиз? Комил болани кўтариб олди. Нафиса ҳам эри томон аста юрди. Орадан бир йил ўтиб, уларнинг хонадонида чақалоқ йиғлади. Комилнинг иккинчи хотини қайта турмуш қуриб, бошқа оиладан бахтини топди. Комил ва Нафисанинг эса пешонасига кўша қариш ёзилган эканми, улар барибир битта оила бўлдилар, бахт юз ўгирмади. тамом .

📝БИЗ БАРИБИР БАХТЛИ БЎЛАМИЗ!.. Ярим тун. Нафиса эрига ёзган хатини ёстиғи устига қўйди-ю, ҳеч ким сезиб қолмасин деб оёқяланг чиқиб кетди. У ҳаммасидан тўйган эди. Ваҳоланки, кечаги кунгача у «биз барибир бахтли бўламиз», дерди. Энди эса биргина чора — ҳаёт билан видолашиш деб ўйлмоқда эди. Шунда эри бошқа турмуш қуради, эҳтимол, фарзандли ҳам бўлар… Қамишзордан ўтиб, сой томон юра бошлади. Юраги борган сари қаттиқ дукилларди. — Гуноҳимни ўзинг кечир!.. У шундай деб сой четига яқинлашганда, чақалоқ овозидан жимиб қолди, «менга эшитилаяптими ёки...» Овоз келган томон шошилди. Қўлларини қамишлар тилиб ташласа-да, буни сезмасди. Ниҳоят бола ётган ерга келди-ю, чақалоқни кўтариб олди. — Бечора болагина-я, сени ким бу ерга ташлаб кетди?! Кимга ортиқча бўлиб қолдинг? Бугун ҳаётимдан умидимни узгандим, мени ҳаётга қайтардинг… Йўргакни очиб кўрди, ўғил бола экан. Болани қучганча қишлоқдаги онасининг уйига борди. Ўғиллари шаҳарда ишлаб қолиб, каттагина ҳовлида ёлғиз яшайдиган она, қизини бу аҳволда кўриб ҳайратланди. — Қизим, тинчликми? Қўлингдаги бола кимники? Нафиса ҳеч бир сўз айтолмай йиғлаб юборди. Майли, қизим, мавриди келса ўзинг тушунтирарсан. Ҳозир болага қарайлик. Кечқурун сут соғиб қўювдим… Она шўрлик, сутни қайнаган сув билан аралаштириб қайната бошлади. Сўнг бир амаллаб сутни қошиқчада чақалоққа бериб, қорнини тўйдиришди. Гўдак ниҳоят ухлаб қолди. — Болам, юрагимни сиқмай тўғрисини айт, болани қаердан олдинг? Ойижон, гулдек боласини биров қамишзорга ташлаб кетган экан. Энди у менинг болам. — Қамишзорда нима қилиб юргандинг? Нафиса қайнонасининг маломатларию эрининг олдида виждони қийналаётганини, ҳаётдан тўйганини — ҳаммасини сўзлаб берди. Она ҳам йиғлади. Сал бўлмаса, қизи жонига қасд қилиши мумкин экан-а! Эҳ, Яратганнинг мўъжизасини! Бечора қизи етти йилдан буён тирноққа зор эди. Қаратмаган дўхтири, табиби қолмади. Қайнонаси эса ҳар гапининг бирида ўғлини онаси ўпмаган қизга уйлантиришини таъкидлашдан тоймайди. Куёви барака топсин, шунча йил хотинига сабр, бардош тилаб, ўзи ҳам сабр қилиб кутаётганди. Навбатдаги қайнонасининг дашноми Нафисага оғир ботди. — Сен ўғлимни иссиқ-совуқ қилиб олгансан. Бўлмаса, туғмас хотинни етти йилдан бери ушлаб турадими! Сен туфайли бечора болам зурриёдсиз ўтиб кетяпти. Ҳаҳ, шунча жавобини бер, бу туғмас хотинингни десам, кўнмайди. Жодуинг кучли экан. Бу гаплар Нафисанинг жон-жонидан ўтиб кетди. Ахир эри унга севиб уйланган, жавобимни беринг деса, сендан бошқаси керакмас, дейди. Яхшиси, ҳаётидан бутунлай кетаман. Шундагина эри балки тақдирга тан бериб, бошқасига уйланар. Хат ёзди: “Комил ака, мени қидирманг. Сиз бу хатни ўқиётганингизда бу оламда бўлмайман. Ўлигимни сойдан топишади, мендан рози бўлинг. Қанча тиламайлик, биз бахтли бўладиганга ўхшамадик, Комил ака… Онангиз топган қизга уйланинг. Худо насиб қилиб, фарзандлар атрофингизда чуғурлашиб юради ҳали…” Комил хатни бир нафасда ўқиди. — Йўқ, йўқ, бўлиши мумкин эмас! Нафис… Нафиса, нима қилиб қўйдинг?! У сой тамон югуриб кетди. Қамишга илиниб қолган хотинининг рўмолини олиб, юзига босиб йиғлади. Нафиса уни ташлаб кетиши мукин эмас. Комил анча вақт шу ерда ўтирди. Мактаб даврида Нафисанинг қандай чиройли қиз бўлганини, битирув оқшоми унга биринчи маротаба севги изҳор қилганини эслади. — Ойи, куёвингиз қидириб келмасидан аввал кетайлик. — Ахир қаерга ҳам борамиз, болам? — Жиззахдаги холамникига кетамиз. Ҳовлилари жуда ҳам катта, бизга ҳам жой топилади. Мен ишга кираман. Кейин уй олиб, алоҳида чиқамиз. Комил Нафисаларникига келганда, улар алақачон йўлга чиқишганди. Эшик тақиллатганини кўрган қўшни аёл чиқиб келди. — Нафисахон онаси билан Жиззахга кетди. Сизга хат ҳам қолдириб кетувди, ҳозир. Ҳайрият, тирик экан, енгил тин олди Комил. Хатни шошиб ўқиди-ю, ҳафсаласи пир бўлди. “Комил ака, — деб ёзилганди хатда, — мен ҳаётингиздан бутунлай кетмоқчи эдим, лекин бахтли тасодиф ҳаётга қайтарди. Энди излаб овора бўлманг. Онангизнинг ҳам айтганларини қилинг. Бахтли бўлинг”.

🦋🌷Ассалому алайкум ва рахматуллоху ва баракатуҳ🍒 БУГУН 👍🤝⬇️🤝🤝🤝🤝 🌸❤️Жаннатнинг хушбўйларидан бўлинг баҳраманд. 💢❤️Дуодадир сиз учун қалбим ҳар соат. ❤️💢Дуоларим Парвардигор этсин ижобат. 💢❤️Хонадонни тарк этмасин файзу-барокат! 🌸 ❤️ЖУМА кунингиз хайрли ва файзли бўлсин!🤲 Яқинларга Улашинг.. 🌸 Каналимизга обуна бўлинг👇💖

#У‌ткинчи_дунё #No_108 #муаллиф_Қосимова_Нодира —Ойи нега келдик бу ерга? Розия, Диёрни нафратли нигоҳига дуч келгач, онасига қаради. —Эринг билан гаплашиб олишга келдик. Розияга секин гапирди —Йўқ, мен гаплашишни хохламайман. Мен кетишим керак. Розия эшик томонга юрди. —Хеч қаерга кетмайсан, хаммасига очиқлик киритишимиз керак. Диёр Розияни билагидан махкам ушлади. Розияни рангги оқариб, оёқлари бўшашди. —Мен хохламайман, илтимос мени шарманда қилманг. Розия Диёрга яқин келди. —Мени шарманда қилдингку? Энди сени навбатинг. Диёр Розияни қўлидан махкам сиқиб, доктор хонасига олиб кирди. Ортидан акаси Собир билан онаси хам шошиб киришди. —Нега кирдик бу хонага? Қумри опа, хайрон бўлди —Хозир билиб оласиз. Доктор апаратингизда текшириб қўйинг. —Мен хохламайман, устингдан ёзаман. Розия Диёрга қараб бақирди. —Бас қил, эрингга бақирма ва айтганини қил. Собир Розияга қаради. Розия нима қиларини билмай, секин столга ўтирди. —Бу ерга ётинг, мени вақтим йўқ . Доктор аёл жахл қилди. Розия секин айтилган жойга ётди. Кўзларидан беихтиёр ёш оқарди. —Бунча вахима қиласиз? Шу биргина апаратга тушиш қийинми? Доктор, Розияни қорнига апаратини қўйди. —Куёвбола, яқинроқ келинг. Доктор Диёрга қаради. —Аёлингиз хомиладор. —Нима? Зўрку Аллоҳга шукур, Нигинамни қайтариб берди. Қумри опа, йиғлаб юборди. —Шошманг, сиз охригача эшитинг . Диёр, Қумри опага қараб гапирди. —Боласи қанчалик бўлибди? Диёр жиддий қиёфада гапирди. —Икки ярим ойлик, тез орада жинси хам анниқланади. —Мени келганимга қанча бўлди ва қизингиздан сўрангчи, мен келганимдан буён қўлимни учини теккиздиммикин? Диёр Розияга нафрат билан қаради. Розия жим, бир нуқтага термулганча қараб йиғлаб ётарди. —Нималар деяпсиз куёв? Собирни жахли чиқди. —Менга жахл қилгунча, битта синглингизни эплаб турмабсизда мен келгунча. Диёр чўрт кесди. —Нигинам хам шу фоҳишани деб ўлиб кетди, боғда хуштори билан ўйнашиб юрганда, қизим кўриб қолган. Шу фоҳишадан қочаман деб, катта йўлга чиқиб кетган, машина уриб кетган. Бу қотил ўз фарзандини қотили. Диёр кўзида қотиб қолган ёшни секингина артди. —Хуллас, мана қизингиз соғ ва бутун. Қўшимчасига қорнида харомиси хам бор. Бугундан кейин мени ва қизимни тинч қўйсин, кўзимга кўринмасин Диёр эшикни тарақлатиб ёпиб чиқиб кетди. —Нафсингни тийиб юролмадингми? Ўз болангни ўлимига хам сен сабачисан менга сендек сингил керак эмас, кўзимга кўринма қаерга борсанг боравер. Собир бу гапларни кўтара олмай, ташқарига чиқиб кетди. Қумри опа, йиғидан ўзини тўхтата олмас эди. —Мени она дема, менга ўз фарзандини қотили, оиласига хиёнат қилган бадбахт керак эмас. —Ойижон, мендан юз ўгирманг, тўғри хато қилдим. Севиб қолиб хато қилдим, мени кечиринг ойижон. Розия Қумри опани оёғига ёпишди. —Менга қўлингни теккизма. Қумри опа, туриб ўтиб кетди

#У‌ткинчи_дунё #No_107 #муаллиф_Қосимова_Нодира —Бозорга бориб ётиб қолмагандирсан. —Ойи бўлдида энди, сиз етмай тургандингиз. Розия гина қилди. —Мен эрингга қўнғироқ қиламан, келиб олиб кецин. Қумри опа ўрнидан турди. —Ойи, қилманг илтимос. Розия ялинди —Мен сени оилангни бузилиб кетишини хохламайман. Кейин аканг хам кецин деяпти. Қумри опа, чиқиб кетди. Розияни бўлари бўлди. —Мени тинч қўйинг.. Розия ойисини ортидан бақириб қолди. 💫💫💫💫 —Диёрбек болам яхшимисиз? Узоқ чақирувдан кейин жавоб берган куёвига, мулойим гапирди —Ассалому алайкум. Диёр совуққина жавоб берди —Ўғлим бормисиз? Розияни келганига хам уч тўрт кун бўлди, нега кетмаяпти? —Нега кетмаслигини, ўзидан сўрамадингизми? —Сўрадим, иккингиз хам бир бирингизни айбламай, хаммасига сабр қилинглар. Нигина Аллоҳга керак экан, олди. Хеч ким буни хохламаган. —Шунчалик ақиллик экансиз. Мени йўқ пайтим, болаларингга қара деб, уйга жўнатиб юбормай, неча ой уйингизда олиб ўтирдингиз? Диёр жахл қилди —Бу нима деганингиз? Ахир сиз йўқ пайти, ақалли бир соатга хам келгани йўқку? Отанг, онанг, аканг бор кўриб кел деб юбормадингизку? —Нима? Сизни уйингизда яшамаганми? Мен четда пайтим. Диёр тобора чигалликка ўралашиб борарди. —Йўқ, айтяпманку. Бир соатга хам келмаган деб, хаттоки қўнғироқ хам қилмасди. —Демак, яна мени алдаган. Сиз қизингизни ва ўғлингизни олиб, *** клиникага етиб келинг. Сизлар билан гаплашиб олишимиз керак. —Клиникада нима қиламиз? Тинчликми, ўзингиз яхшимисиз? —Мен яхшиман, мен билан учрашишингизни айтмай олиб келинг. —Майли... Қумри опа, телефонни ўчириб тушкун кайфиятда, ўйланиб қолди. —Бу қиз эри йўқ пайти, қаерда яшаган экан. Ишқилиб бир ишни бошламаган бўлсинда.. Қумри опа, ўзига ўзи гапирди. —Розия... Розия дедим.. Қумри опа асабий бақирди —Нима дейсиз? Розия донғиллади. —Тез кийиниб чиқ, аканг келяпти бир жойга ўтиб келамиз. —Қаёққа, мени уйга олиб бораман деб ўйламаяпсизми? Розия қўрқиб сўради —Докторга бориб келайлик, негадир мазам бўлмаяпти.

#У‌ткинчи_дунё #No_106 #муаллиф_Қосимова_Нодира —Марям турмушга чиқаётган экан, хабаринг борми? Ботир Мунирага қаради. —Ха, хабарим бор. Икки фарзанди хам бор экан, ва опам учун хурсандман. —Яхши бўлибди, бахтини берсин. —Нега кайфиятингиз йўқ? —Кайфиятим жойида, ўзинг яхшимисан? —Мен яхшиман, лекин шу кунларда оғирлашиб кетяпман. Мунира нолиди —Ха энди икки болани кўтариб юришни ўзи бўладими? —Менга рахмат денг. Мунира эркаланди —Вой рахмат сизга. Ботир ўрнидан туриб, пешонасидан ўпди. —Эшитаман. Ботир телефонига келган қўнғироқдан Мунирадан узоқлашди —Қайноғангиз хақида хабар бор. —Ўзим қўнғироқ қиламан. Ботир Мунирага қараб жилмайди қўйди. —Тинчликми? Мунира Ботирга қаради. —Иш юзасидан, мен ишларимни қилай. Сен дам ол. —Қандай дам, ишга боришим керак. Назо опамга хам қаршиб юборишим керак. Мунира сумкасини олди —Назога қизларни юборамиз, сен ўзингни уринтирма. —Мендан хавотир олманг. Мунира Ботирдан олдин ташқарига чиқди. —Сени хайдовчи ташлаб қўяди, мени озгина ишим чиқиб қолди Ботир Мунирани ортидан гапириб, телефонни қўлига олди. —Энди гапир. —Қайноғангиз Муслимни одамларимиз ютиб олишибди. —Нима? У қаерда экан? —Дубайда, энди сотиб юбормоқчи бўлиб туришган экан. —Сен кўрмадинг, менга айтмадинг. Ўзинг тушунгандирсан? —Албатта, лекин ... —Лекин пекини йўқ. Мени у билан ишим йўқ. Хаққини олган, орамиз очиқ бўлган. Сени хам у билан ишинг бўлмасин —Хўп. —Айтганча уни ким қиморга тикибди? —Садош бор эдику? Ёдингиздами? —Ха капалакчами? Ботир ха-халаб кулди. —Ха ўша. Ўзбекистондаги уй ва машинани хам сотиб келган экан. —Хабарим бор. Онасини кўчага ташлаб кетибди. 💫💫💫💫 —Кечагина боласи ўлган одам, кўчада юрмайди. Уни устига ёш қизингни хам ташлаб келибсан. Розияни онаси Қумри опа дакки берди —Ойи, у уй мени сиқяпти. У уйда ортиқ яшай олмайман. Розия кўз ёш қилди. —Нега яшамас экансан? Боланг бор, эринг бор. Хозир эрингни олдида далда бўлишни ўрнига, бу юриш нимаси? —Ойи, мен халиги куёвингиз... Розия тўхтаб қолди. —Нима куёвим? —У.. у менга тухмат қилди.. —Нима? Нега тухмат қилади? —Болани сен ўлдирдинг деб.. Розияни юраги ўйнаб гапирди. —Кўз олдингдаги болани, эплаб қарай олмадингми? Ўша айланишга ўзинг олиб борсанг бўлардику? Қумри опа кўзларидаги ёшни артди. —Мен ёнида эмасдим, аммаси юборибди айланишга. —Сен қаерда эдинг? Хўш болаларни ёлғиз ташлаб, қаёқда юрган эдинг. Қумри опа синчковлик билан қаради —Халиги... Бозорга кетгандим Розияни кўзи ўйнаб гапирди

OʻTKINCHI DUNYO MUALLIF: NODIRA QOSIMOVA muallif ruhsatsız koʻchirib olish va ijro qilish taqiqlanadi 🛑 📚 Ibratli Hikoyalar 📚 📚 Ibratli Hikoyalar 📚

Тикиш бичишни бепулга ўрганувчилар кирсин. Пуллик дарсларимизни 👉БЕПУЛГА👈 ўргатяпмиз. Дарсни қўлга киритувчилар силка устига босинг. 👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇         ┄┄┅┅✿🍃❀❤️❀🍃✿┅┅┄┄ 🌺🌺 @tikuvchilikni_bepul_organing 🌺🌺 🌺🌺 @tikuvchilikni_bepul_organing 🌺🌺

Оқшомингиз хайрли ва файзли бўлсин Аъло кайфият сизни тарк этмасин ✿•┈┈┈┈┈••ৡ❀ৡ•┈┈┈┈┈•✿ 👇👇👇

🌷Биласизми, кайфиятимни нима кўтаради? 🌷Сиз ва сизнинг ёзган смсларингиз.. ❤️❤️✨❤️❤️✨❤️❤️ Яқинларга Улашинг.. 🌸 Каналимизга обуна бўлинг👇💖

Шундай кишиларни кўрдимки, уларда ҳеч қандай айб нуқсон йўқ эди. Аммо улар одамларнинг айбу нуқсонлари ҳақида гапира бошладилар. Аллоҳ таоло ҳам уларда айб нуқсонни пайдо қилди. Шундай кишиларни ҳам кўрдимки, уларнинг бир қанча айбу нуқсонлари бор эди. Аммо улар ўзгаларнинг айбини гапиришдан тийилганлари учун, Аллоҳ таоло уларнинг айбларини яширди... фалсафий сатрлар саҳифасидан

#У‌ткинчи_дунё #No_105 #муаллиф_Қосимова_Нодира —Янгилик борми? Диёр идорага борди. —Камераларни очтирдик. Юринг, боғда бўлган ҳодиса сабаб, қизингиз қочиб кетган. Ходим, Диёрни камерага олиб кириб экран олдига ўтиргизди. Ўша кунги видео тасвирларни қўйди. Нигинани боғга кириб боришидан кўрсатишни бошлади. Диёр кўзларида ёш билан, томоша қилиб ўтирарди. Розияни Сардорни онаси урган жойига келди. —Буни қаранг, бу киши танишингизми? Ёки бирор қариндошингиз? Сардорни яқинлаштириб кўрсатди. —Йўқ, танимайман. —Бу сизни аёлингиз тўғрими? —ХХаа Диёрни томоғига аччиқ нарса тиқилди. —Боғда жанжал бўлган, аёлингизни бир аёл урган ва мана бу ерда қизингиз қараб турибди. Ходим яна бошқа камерадаги, ёзувни кўрсатди —Қизалоғим... Диёр кўксини чангаллади. —Энди буни кўрамиз. Нигина югуриб боғдан чиқиб, ора кўча томон, яни қаёққа кетаётганини билмай, боғ орқа кўчасига кетган, кўча ўртасида кетаётганда, катта тезликда келган машина... —Тўхтатинг... Диёрни юраги бетламади, машина уриб кетган жойини кўришни хохламай, кўзларини юмди. —Хуллас, катта тезликда келган машина уриб кетган, ичидаги шафёр ёш бола бўлган. Дадасини машинасини ўғрилаб олиб чиққан. Кейин нима қилишни билмай, яқин жойдаги мусрлар орасига яширган. —Ўлдираман.. Ўша итни ўлдираман.. Диёр столга мушт уриб, ўрнидан сабчиб турди. —Ўзингизни босинг.. Кеч қолдингиз, у бола қўрқувданми ёки бошқа сабаб. Уйига бориб ўзини осган, хозир у бола хам орамизда йўқ. —Нима? Диёр кўксини чангаллаб ўтириб қолди. —Манабу сувдан ичинг, ўзингизни қўлга олинг. Ходим Диёрга сув ичирди. Диёр шиддат билан ўрнидан туриб чиқиб кетди. —Шошманг, ақл билан иш қилинг. Қизингиз қайтиб келмайди. Ходим Диёрни ортидан бақирганча қолди 💫💫💫💫 —Сен ўлдирдинг, сени деб мени гулдек қизим ўлиб кетди. Диёр уйга кириши билан, Розияни юзига тарсаки тушурди. —Мен эмас, опангиз сабабчи. Мендан бир оғиз сўрамай, ўша ланати боғга юборган. —Ўша ланати боғда, ўйнашинг билан айланиб юрганинг опамни тушига кирмабдида. —Нима? Розияни ранги оқариб кетди. —Қорнингдаги хароми болангдан хам хабаринг йўқдир? Диёрни томирлари бўртиб бақирди. —Нима? Қорнимда бола? Розия қорнига қўлини қўйди. —Ха бола, йўқол ўйнашингни олдига. Зарнигорга қўлингни учини хам теккизма. Диёр Розияни сочидан судраб кўчага олиб чиқиб ташлади. —Ука бу нима қилганинг? Ахир боласини куюгида зўрға турибди. Ташқаридаги овозни эшитиб Латофат чиқди —Бирга яшаб, бегона эркак билан ўйнашиб юрганини билмадингизми? Диёр Латофатга бақирди —Нималар деяпсан? Латофат қўли билан оғзини беркитди.