Зохид эса, аксинча, максадига етка-задиган кунларга оз колганидан хурса-нд. Энди Нозима билан ораларида хеч ким тусик була олмайди. Энди угилча-сини багрига боса олади, унинг буйла-рини туйиб-туйиб хидлайди. Елкасига миндириб, "эшак" булади. Зохид уз хаё-лларидан узи сармаст эди. Ажрим ко-гози кулига тегиши билан Рашиднинг ёнига куш каби учди.
- Тинчликми, дустим? Унта тухум ютган одамдай шавкингиз баланд? - суради Рашид.
- Тинчлик, - яйраб кулди Зохид. - Сиз кичик янгангизни каерда курганингиз-ни аник айтинг.
- Э, ха, гап бу ёкда экан-да,-юзида сох-та табассум уйнаб, ич ичидан Зохиддан нафратланди Рашид."Одамнинг фар-
кига бормайдиган хотинбоз! Хушторини деб гулдай хотини, фарзандларини какшатиб куйибди". Узи хам ахён-ахён-да "чапга" юрса-да, аммо хеч качон бошка аёлларни хотинидан, олоасидан устун куймайди. Истар-истамас Нози-мани учратиб колган корхона манзили-ни айтди.
- Ойи, мен кетяпман, бир-икки кунда кайтиб келаман, - уйга учиб кириб, бир сидра тоза кийим-бош олган Зохид ко-зон бошида куймаланаётган онасининг олдига кирди. Онаси пишираётган исси-ккина бугирсокдан огзига солди-да, ог-зи куйганча гулдиради:
- Майли, ойи, мен кетдим.
- Хой, каёкка кетяпсан? Уканг чет элга жунаб колди. Дадан кучадан бери кел-майди. Энди сен хам хайхотдай ховли-да бир узимни колдириб кетасанми? Бунча нарсани ким ейди? жавранди Хо-лида хола.
- Ойи, купга эмас, бир-икки кунга кетя-пман. Кайтишда бир узим эмас, уч киши булиб келамиз. Сизга келинингиз билан неварангизни олиб келаман, дегандим. Уларни олиб келиш учун кетяпман, ойи.
Келинингиз келса кулингизни совук сувга улдирмайди, хизматингизда бу-лади. Сиз невара эркалатиб утирасиз.
- Илоё, айтганинг келсин, болам! -Холи-да хола шундай деди-ю, аммо юраги-нинг бир чети увишди. Ховлини тулди-риб юрган неваралари Сарвар, Мадина, Севинчни эслаб, кузлари намланди. Невараларини каттик согинганди. Сунг бирдан Севинч Ироданинг кизчаси эка-ни ёдига тушди-ю, кошлари чимирилди: "Худо билади, боласини кайси уйнаши-
дан орттириб олганини!" Аммо Сарвар ва Мадина хакида бундай хаёлга бор-мади. Гулширин келини нобоп йулларга юрмаслигини ич-ичидан тан оларди. Унинг кушмачилик килмаганини хам яхши билади. Унинг биргина айби-Иро-данинг хуштори билан борлигини била туриб айтмагани эди. Холида хола Гул-ширинни шу гунохи учун кечиролмади. Вакт утган сайин газаби суниб, Гулши-риннинг айби йуклигини англади. Аммо углига "Хотининг билан болаларингни олиб кел" дейишга хавойи гурури йул куймади. Одамлар эшитса нима дейди? Келини-чи? Кейинрок гап чикиб колса, "узларинг ялиниб опелгансизлар" дема-йдими? Ана шуларни уйлаб Холида хо-ла келинининг оркасидан бормади. Яхшиси, узи кайтиб келишини кутди. Аммо кутилмаганда иш бошкача тус олиб кетди. Холида хола Зохид хотини-дан ажрашиб, Нозима билан топишиши-ни сира кутмаганди.
Зохид уйдан чикиб, тугри шахарлара-ро йуловчи ташийдиган таксилар тух-тайдиган жойга борди. Кеч тушиб кол-гани боис энди йуловчилар келишидан умидини узган хайдовчилар уй-уйига таркашган, ора-сирада битта-яримта машина кузга ташланади. Зохид улар-дан бирига манзилни айтиб, утирди. Хайдовчи "орка уриндиклар хам тулса юрамиз" деб бемалол сигарет тутатиб утираверарди. Бир соатга якин вакт ут-ди хамки, хеч ким келмади. Юраги тарс ёрилиб кетай деган Зохид таксичига юзланди:
- Ака, машинанинг юргизинг. Буш урин-лар учун хам узим пул тулайман. Факат манзилга тезрок етказиб куйинг.
Таксичм кулини куксига босди: "Сиз нима десангиз шу, ака! Пулини туласан-гиз ойга десангиз хам етказамиз!"
Машина урнидан кузгалди, у билан Зохиднинг юраги хам жойидан кузгал-гандек булди. Канийди, каноти булса-ю машинаю поезд, хатто самолётни хам ортда колдириб Нозима томон учса. Хайдовчи унинг хаяжонини сезгандек гапга солди:
- Одатда, йуловчилар йулкира нархи-
дан бир-икки сум булса хам туширсам, деб савдолашади. Сиз булсангиз хамма урин учун кутарасига савдо килдингиз. Шошяпсизми дейман?
Зохид бош силкиб куйдт. Аммо такси-чи шу билан кифояланиб куя колмади.
- Шошилишингизга караганда ишингиз зарилга ухшайди.
"Бу таксичи халки жуда сергап була-ди-да" - Зохид ичида ижирганди.