3imar سیمار

... قفس های شیشه ای در تهران ! #جعفر‌_بخشی‌_بی‌نیاز نویسنده و روزنامه نگار از منظر سیاسی و اجتماعی ؛ وقتی حکومتی تلاش می‌کند برای یک حرکت فیزیولوژیک و انسانی مثل پیاده‌‌روی واژه‌ای ساختگی و تحقیر‌آمیزِ دور دورِ پیاده ابداع کند ؛ آن حاکمیت دیگر با جرم نمی‌جنگد ؛ بلکه با وجودیت و آزادیِ محض در صدد مقابله است. اظهارات رئیس پلیس اماکن تهران در باره جوانانی که در خیابان‌های سنایی و ایرانشهر قدم می‌زنند یا در شمال تهران شبها از خانه گریزان و فراری‌اند ؛ فراتر از یک توصیف ساده که یک کمدی سیاه است. اینکه می‌گوید: «جوانان نمی‌دانند برای چه آمده‌اند و فقط از ابتدای خیابان تا انتها می‌روند و همین طور بی هدف باز می‌گردند.» سخنی که در واقع اعترافِ ناتوانیِ نهادهای نظارتی در درکِ نیازهای روانی و اجتماعی یک نسل را بازگو می کند. این جوانان که هدفشان نه اعتراضی پررنگ و یا سد کردن خیابان بلکه صرفاً حضور در فضای عمومی ست ؛ حالا به جرمِ تکرارِ مسیر و رفت و برگشتِ بی‌هدف مورد توبیخ قرار گرفته‌اند. و به راستی مشکل اصلی حاکمیت با این پیاده‌ روی چیست؟ در حقیقت مشکل این نیست که آنها به کجا می‌روند که مشکل این است که آنها بدون اجازه در خیابان حضور دارند. در نگاه امنیتیِ امروز هر حرکتی که در خارج از چهار چوب‌های برنامه‌‌ریزی‌ شده و تحت نظارتِ رادیکالِ دولت نباشد ؛ نوعی بی‌‌نظمی تلقی می‌شود. حاکمیت از پیاده‌‌رویِ بی‌‌هدفِ یک جوان نمی هراسد که از عدمِ کنترلِ مطلق او می‌ترسد. آنها می‌خواهند خیابانها تبدیل به موزه‌ یا قفس‌های شیشه‌ای شود که در آن هر حرکت و رفتاری از قدم برداشتن تا ایستادن در دستور کارِ امنیتی باشد. اگر واقعاً می‌خواهید جوانان در خیابان‌ها حضور داشته باشند ؛ این لیست را به آنها ارائه دهید تا طبق آن برنامه‌‌ریزی کنند که پیاده‌‌روی حتماً باید با شعار ؛ پرچم یا هدفِ مشخصی باشد که از پیش توسط نهادهای مربوطه تأیید شده باشد. مسیر حرکت نباید تصادفی باشد که باید از نقاط مشخصی عبور کنند که دوربین‌های نظارتی دقیقاً زاویه دیدِ آنها را پایش کنند. زمانِ حضور در خیابان باید طبق تقویمِ رسمیِ فضای عمومیِ مجاز باشد و مهمتر از همه ؛ پیاده‌‌روی نباید خودجوش‌ باشد که باید در قالبِ کار گروه‌هایی باشد که بدانند هدف از این رفت‌ و برگشت‌ها چیست. با این رویکرد ما عملاً شاهد شکل‌‌گیری یک #کره_شمالی کوچک در قلبِ تهران هستیم. جایی که هر حرکت ؛ هر نگاه و هر قدم ؛ باید در تیررسِ نگاهِ نگهبان باشد. وقتی پیاده‌ رویِ ساده در خیابان‌های سنایی و ایرانشهر ؛ نیاز به توجیهِ پلیسی دارد یعنی فضای عمومیِ این شهر در حال ممنوعیت کامل تردد در روزهای آینده است. اما اینجا یک پرسش تکان‌ دهنده طرح می‌شود که آیا این پروتکل‌های سختگیرانه و این نگاهِ پلیسی به قدم زدن ؛ برای فرزندانِ خودِ این مسئولان نیز تجویز خواهد شد. آیا آنها هم اگر بخواهند بدون برنامه‌‌ریزیِ قبلی و بدون هدفِ مشخص در خیابان‌های مورد نظر، قدم بزنند با نگاهِ دور دور پیاده مواجه خواهند شد؟ یا این ممنوعیت‌ها صرفاً مختص به بچه‌های مردم است که باید برای نفس کشیدن در فضای باز از لایه‌های امنیتی عبور کنند؟ جوانان امروز که با حجم عظیمی از استرس‌های اقتصادی ؛ اجتماعی و سیاسی دست‌ و پنجه نرم می‌کنند تنها چیزی که از جامعه می‌خواهند کمی فضای تنفس است. با این سیاست‌‌های غلط ؛ شما نه تنها مزاحمِ پیاده‌روی آنها هستید بلکه دارید آخرین قطره‌های امید به زندگیِ عادی را هم در رگ‌های این نسل خشک می‌کنید.

... قفس های شیشه ای در تهران ! #جعفر‌_بخشی‌_بی‌نیاز نویسنده و روزنامه نگار از منظر سیاسی و اجتماعی ؛ وقتی حکومتی تلاش می‌کند برای یک حرکت فیزیولوژیک و انسانی مثل پیاده‌‌روی واژه‌ای ساختگی و تحقیر‌آمیزِ دور دورِ پیاده ابداع کند ؛ آن حاکمیت دیگر با جرم نمی‌جنگد ؛ بلکه با وجودیت و آزادیِ محض در صدد مقابله است. اظهارات رئیس پلیس اماکن تهران در باره جوانانی که در خیابان‌های سنایی و ایرانشهر قدم می‌زنند یا در شمال تهران شبها از خانه گریزان و فراری‌اند ؛ فراتر از یک توصیف ساده که یک کمدی سیاه است. اینکه می‌گوید: «جوانان نمی‌دانند برای چه آمده‌اند و فقط از ابتدای خیابان تا انتها می‌روند و همین طور بی هدف باز می‌گردند.» سخنی که در واقع اعترافِ ناتوانیِ نهادهای نظارتی در درکِ نیازهای روانی و اجتماعی یک نسل را بازگو می کند. این جوانان که هدفشان نه اعتراضی پررنگ و یا سد کردن خیابان بلکه صرفاً حضور در فضای عمومی ست ؛ حالا به جرمِ تکرارِ مسیر و رفت و برگشتِ بی‌هدف مورد توبیخ قرار گرفته‌اند. و به راستی مشکل اصلی حاکمیت با این پیاده‌ روی چیست؟ در حقیقت مشکل این نیست که آنها به کجا می‌روند که مشکل این است که آنها بدون اجازه در خیابان حضور دارند. در نگاه امنیتیِ امروز هر حرکتی که در خارج از چهار چوب‌های برنامه‌‌ریزی‌ شده و تحت نظارتِ رادیکالِ دولت نباشد ؛ نوعی بی‌‌نظمی تلقی می‌شود. حاکمیت از پیاده‌‌رویِ بی‌‌هدفِ یک جوان نمی هراسد که از عدمِ کنترلِ مطلق او می‌ترسد. آنها می‌خواهند خیابانها تبدیل به موزه‌ یا قفس‌های شیشه‌ای شود که در آن هر حرکت و رفتاری از قدم برداشتن تا ایستادن در دستور کارِ امنیتی باشد. اگر واقعاً می‌خواهید جوانان در خیابان‌ها حضور داشته باشند ؛ این لیست را به آنها ارائه دهید تا طبق آن برنامه‌‌ریزی کنند که پیاده‌‌روی حتماً باید با شعار ؛ پرچم یا هدفِ مشخصی باشد که از پیش توسط نهادهای مربوطه تأیید شده باشد. مسیر حرکت نباید تصادفی باشد که باید از نقاط مشخصی عبور کنند که دوربین‌های نظارتی دقیقاً زاویه دیدِ آنها را پایش کنند. زمانِ حضور در خیابان باید طبق تقویمِ رسمیِ فضای عمومیِ مجاز باشد و مهمتر از همه ؛ پیاده‌‌روی نباید خودجوش‌ باشد که باید در قالبِ کار گروه‌هایی باشد که بدانند هدف از این رفت‌ و برگشت‌ها چیست. با این رویکرد ما عملاً شاهد شکل‌‌گیری یک #کره_شمالی کوچک در قلبِ تهران هستیم. جایی که هر حرکت ؛ هر نگاه و هر قدم ؛ باید در تیررسِ نگاهِ نگهبان باشد. وقتی پیاده‌ رویِ ساده در خیابان‌های سنایی و ایرانشهر ؛ نیاز به توجیهِ پلیسی دارد یعنی فضای عمومیِ این شهر در حال ممنوعیت کامل تردد در روزهای آینده است. اما اینجا یک پرسش تکان‌ دهنده طرح می‌شود که آیا این پروتکل‌های سختگیرانه و این نگاهِ پلیسی به قدم زدن ؛ برای فرزندانِ خودِ این مسئولان نیز تجویز خواهد شد. آیا آنها هم اگر بخواهند بدون برنامه‌‌ریزیِ قبلی و بدون هدفِ مشخص در خیابان‌های مورد نظر، قدم بزنند با نگاهِ دور دور پیاده مواجه خواهند شد؟ یا این ممنوعیت‌ها صرفاً مختص به بچه‌های مردم است که باید برای نفس کشیدن در فضای باز از لایه‌های امنیتی عبور کنند؟ جوانان امروز که با حجم عظیمی از استرس‌های اقتصادی ؛ اجتماعی و سیاسی دست‌ و پنجه نرم می‌کنند تنها چیزی که از جامعه می‌خواهند کمی فضای تنفس است. با این سیاست‌‌های غلط ؛ شما نه تنها مزاحمِ پیاده‌روی آنها هستید بلکه دارید آخرین قطره‌های امید به زندگیِ عادی را هم در رگ‌های این نسل خشک می‌کنید.

‍ ‍ ‍ ... شهرت، شرافت نیست یکی از چندش‌آورترین ویدیوهای این مدت، فیلمی بود که همسر بلاگرِ مرتضوی از عکس انداختن شماری از شهروندان تهرانی با بیژن خان منتشر کرد: «به جای نفرت‌پراکنی در مجازی، بیایید کمک کنید از پس مردم بربیاییم بریم شام بخوریم. تو رو خدا دعا کنید شام بخوریم.» این مثلا جوابیه‌ی حضرت علیه است به همه آنهایی که همسرش را بابت مواضع متناقض‌اش مورد انتقاد قرار می‌دادند، بابت این‌ که حتی تا چهل‌وهشت ساعت پیش از ورود به کشور هم این موضوع را قویا تکذیب می‌کرد، بابت ریاکاری و ظاهرسازی آدمی که با وجود کثرت رفت و آمدهایش به کشور، جلوی پلکان هواپیما آن بوسه‌ی نمایشی و قلابی را بر خاک ایران زد. راستی حالا گذاشتند شام‌تان را بخورید یا مثل خیلی از آدم‌های این مملکت سر گرسنه بر بالین گذاشتید؟! یک بار یک گزارشگر فوتبال در اوج اعتراض‌ها به عملکردش گفته بود: «همین مردمی که صبح تا شب انتقاد می‌کنند، اگر مرا در خیابان ببینند تا کمر خم می‌شوند.». البته که دروغ نمی‌گفت، اما از جدی‌ترین نشانه‌های کم‌عقلی، یکی هم همین است که تقاضای عکس و امضا از آدم‌های مشهور، به عنوان سند مقبولیت و کاردرستی آنها تلقی شود! درست یا غلط، همه جای دنیا بخشی از مردم به ملاقات با افراد سرشناس واکنش نشان می‌دهند. #جواد_خیابانی و #بیژن_مرتضوی که هیچ، دور و بر #وحید_مرادی، لاتِ سطحِ یک تهران همیشه پر از آدم بود، مثل مردمی که ممکن است از خیرِ عکس‌گرفتن با غول برره هم نگذرند. آیا در کل مملکت دزدی به بدنامی بابک زنجانی داریم؟ خبر جالب برای ملکه‌ی بیژن آن است که گاهی کسانی با این کلاهبردار کراواتی هم سلفی می‌گیرند! دو ماه پیش ایران‌مال برای ملاقات با رَپری ترکید که نود درصد مردم اسمش را هم نشنیده بودند. اینها که چیزی نیست؛ تتلو روی سن به هوادارانش فحش مادر می‌داد، اما باز بودند کسانی که از دیدنش در خیابان ذوق کنند. کاش بفهمی معنی اینها فقط «شهرت» است و لزوما ربطی به «شرافت» ندارد. اصلا بزرگترین شاهد نفرت، همین است که ناچار می‌شوی توضیح بدهی منفور نیستی! همین که از عکس انداختن مردم با همسرِ نمره موقتت فیلم می‌گیری، یعنی وضع خراب است. به ددر رفتن و دور دورتان در خیابان‌های اندوهگین تهران بسنده کنید و از چهار تا سلفی و امضا نتایج فلسفی نگیرید. روزگاری بعضی رهگذران با آدمکِ #دیوید_بکام جلوی تعویض روغنی‌ها هم عکس می‌گرفتند، بیژن که حداقل یک ویولون سفید دارد! @simar50

‍ ‍ ‍ ... شهرت، شرافت نیست یکی از چندش‌آورترین ویدیوهای این مدت، فیلمی بود که همسر بلاگرِ مرتضوی از عکس انداختن شماری از شهروندان تهرانی با بیژن خان منتشر کرد: «به جای نفرت‌پراکنی در مجازی، بیایید کمک کنید از پس مردم بربیاییم بریم شام بخوریم. تو رو خدا دعا کنید شام بخوریم.» این مثلا جوابیه‌ی حضرت علیه است به همه آنهایی که همسرش را بابت مواضع متناقض‌اش مورد انتقاد قرار می‌دادند، بابت این‌ که حتی تا چهل‌وهشت ساعت پیش از ورود به کشور هم این موضوع را قویا تکذیب می‌کرد، بابت ریاکاری و ظاهرسازی آدمی که با وجود کثرت رفت و آمدهایش به کشور، جلوی پلکان هواپیما آن بوسه‌ی نمایشی و قلابی را بر خاک ایران زد. راستی حالا گذاشتند شام‌تان را بخورید یا مثل خیلی از آدم‌های این مملکت سر گرسنه بر بالین گذاشتید؟! یک بار یک گزارشگر فوتبال در اوج اعتراض‌ها به عملکردش گفته بود: «همین مردمی که صبح تا شب انتقاد می‌کنند، اگر مرا در خیابان ببینند تا کمر خم می‌شوند.». البته که دروغ نمی‌گفت، اما از جدی‌ترین نشانه‌های کم‌عقلی، یکی هم همین است که تقاضای عکس و امضا از آدم‌های مشهور، به عنوان سند مقبولیت و کاردرستی آنها تلقی شود! درست یا غلط، همه جای دنیا بخشی از مردم به ملاقات با افراد سرشناس واکنش نشان می‌دهند. #جواد_خیابانی و #بیژن_مرتضوی که هیچ، دور و بر #وحید_مرادی، لاتِ سطحِ یک تهران همیشه پر از آدم بود، مثل مردمی که ممکن است از خیرِ عکس‌گرفتن با غول برره هم نگذرند. آیا در کل مملکت دزدی به بدنامی بابک زنجانی داریم؟ خبر جالب برای ملکه‌ی بیژن آن است که گاهی کسانی با این کلاهبردار کراواتی هم سلفی می‌گیرند! دو ماه پیش ایران‌مال برای ملاقات با رَپری ترکید که نود درصد مردم اسمش را هم نشنیده بودند. اینها که چیزی نیست؛ تتلو روی سن به هوادارانش فحش مادر می‌داد، اما باز بودند کسانی که از دیدنش در خیابان ذوق کنند. کاش بفهمی معنی اینها فقط «شهرت» است و لزوما ربطی به «شرافت» ندارد. اصلا بزرگترین شاهد نفرت، همین است که ناچار می‌شوی توضیح بدهی منفور نیستی! همین که از عکس انداختن مردم با همسرِ نمره موقتت فیلم می‌گیری، یعنی وضع خراب است. به ددر رفتن و دور دورتان در خیابان‌های اندوهگین تهران بسنده کنید و از چهار تا سلفی و امضا نتایج فلسفی نگیرید. روزگاری بعضی رهگذران با آدمکِ #دیوید_بکام جلوی تعویض روغنی‌ها هم عکس می‌گرفتند، بیژن که حداقل یک ویولون سفید دارد! @simar50

‍‍‍ شهرت، شرافت نیست یکی از چندش‌آورترین ویدیوهای این مدت، فیلمی بود که همسر بلاگر مرتضوی از عکس انداختن شماری از شهروندان تهرانی با بیژن خان منتشر کرد: «به جای نفرت‌پراکنی در مجازی، بیایید کمک کنید از پس مردم بربیاییم بریم شام بخوریم. تو رو خدا دعا کنید شام بخوریم.» این مثلا جوابیه حضرت علیه است به همه آنهایی که همسرش را بابت مواضع متناقض‌اش مورد انتقاد قرار می‌دادند، بابت این که حتی تا چهل‌وهشت ساعت پیش از ورود به کشور هم این موضوع را قویا تکذیب می‌کرد، بابت ریاکاری و ظاهرسازی آدمی که با وجود کثرت رفت و آمدهایش به کشور، جلوی پلکان هواپیما آن بوسه نمایشی و قلابی را بر خاک ایران زد. راستی حالا گذاشتند شام‌تان را بخورید یا مثل خیلی از آدم‌های این مملکت سر گرسنه بر بالین گذاشتید؟! یک بار یک گزارشگر فوتبال در اوج اعتراض‌ها به عملکردش گفته بود: «همین مردمی که صبح تا شب انتقاد می‌کنند، اگر مرا در خیابان ببینند تا کمر خم می‌شوند.» البته که دروغ نمی‌گفت، اما از جدی‌ترین نشانه‌های کم‌عقلی، یکی هم همین است که تقاضای عکس و امضا از آدم‌های مشهور، به عنوان سند مقبولیت و کاردرستی آنها تلقی شود! درست یا غلط، همه جای دنیا بخشی از مردم به ملاقات با افراد سرشناس واکنش نشان می‌دهند. خیابانی و بیژن مرتضوی که هیچ، دور و بر وحید مرادی، لات سطح یک تهران همیشه پر از آدم بود، مثل مردمی که ممکن است از خیر عکس گرفتن با غول برره و داود هزینه و محمدحسین میثاقی هم نگذرند. آیا در کل مملکت دزدی به بدنامی بابک زنجانی داریم؟ خبر جالب برای ملکه بیژن آن است که گاهی کسانی با این کلاهبردار کراواتی هم سلفی می‌گیرند! دو ماه پیش ایران مال برای ملاقات با رپری ترکید که نود درصد مردم اسمش را هم نشنیده بودند. اینها که چیزی نیست؛ تتلو روی سن به هوادارانش فحش مادر می‌داد، اما باز بودند کسانی که از دیدنش در خیابان ذوق کنند. کاش بفهمی معنی اینها فقط «شهرت» است و لزوما ربطی به «شرافت» ندارد. اصلا بزرگترین شاهد نفرت، همین است که ناچار می‌شوی توضیح بدهی منفور نیستی! همین که از عکس انداختن مردم با همسر نمره موقت‌ات فیلم می‌گیری، یعنی وضع خراب است. به ددر رفتن و دور دورتان در خیابان‌های اندوهگین تهران بسنده کنید و از چهار تا سلفی و امضا نتایج فلسفی نگیرید. روزگاری بعضی رهگذران با آدمک دیوید بکام جلوی تعویض روغنی‌ها هم عکس می‌گرفتند، بیژن که حداقل یک ویولون سفید دارد! @simar50

‍‍ شهرت، شرافت نیست یکی از چندش‌آورترین ویدیوهای این مدت، فیلمی بود که همسر بلاگر مرتضوی از عکس انداختن شماری از شهروندان تهرانی با بیژن خان منتشر کرد: «به جای نفرت‌پراکنی در مجازی، بیایید کمک کنید از پس مردم بربیاییم بریم شام بخوریم. تو رو خدا دعا کنید شام بخوریم.» این مثلا جوابیه حضرت علیه است به همه آنهایی که همسرش را بابت مواضع متناقض‌اش مورد انتقاد قرار می‌دادند، بابت این که حتی تا چهل‌وهشت ساعت پیش از ورود به کشور هم این موضوع را قویا تکذیب می‌کرد، بابت ریاکاری و ظاهرسازی آدمی که با وجود کثرت رفت و آمدهایش به کشور، جلوی پلکان هواپیما آن بوسه نمایشی و قلابی را بر خاک ایران زد. راستی حالا گذاشتند شام‌تان را بخورید یا مثل خیلی از آدم‌های این مملکت سر گرسنه بر بالین گذاشتید؟! یک بار یک گزارشگر فوتبال در اوج اعتراض‌ها به عملکردش گفته بود: «همین مردمی که صبح تا شب انتقاد می‌کنند، اگر مرا در خیابان ببینند تا کمر خم می‌شوند.» البته که دروغ نمی‌گفت، اما از جدی‌ترین نشانه‌های کم‌عقلی، یکی هم همین است که تقاضای عکس و امضا از آدم‌های مشهور، به عنوان سند مقبولیت و کاردرستی آنها تلقی شود! درست یا غلط، همه جای دنیا بخشی از مردم به ملاقات با افراد سرشناس واکنش نشان می‌دهند. خیابانی و بیژن مرتضوی که هیچ، دور و بر وحید مرادی، لات سطح یک تهران همیشه پر از آدم بود، مثل مردمی که ممکن است از خیر عکس گرفتن با غول برره و داود هزینه و محمدحسین میثاقی هم نگذرند. آیا در کل مملکت دزدی به بدنامی بابک زنجانی داریم؟ خبر جالب برای ملکه بیژن آن است که گاهی کسانی با این کلاهبردار کراواتی هم سلفی می‌گیرند! دو ماه پیش ایران مال برای ملاقات با رپری ترکید که نود درصد مردم اسمش را هم نشنیده بودند. اینها که چیزی نیست؛ تتلو روی سن به هوادارانش فحش مادر می‌داد، اما باز بودند کسانی که از دیدنش در خیابان ذوق کنند. کاش بفهمی معنی اینها فقط «شهرت» است و لزوما ربطی به «شرافت» ندارد. اصلا بزرگترین شاهد نفرت، همین است که ناچار می‌شوی توضیح بدهی منفور نیستی! همین که از عکس انداختن مردم با همسر نمره موقت‌ات فیلم می‌گیری، یعنی وضع خراب است. به ددر رفتن و دور دورتان در خیابان‌های اندوهگین تهران بسنده کنید و از چهار تا سلفی و امضا نتایج فلسفی نگیرید. روزگاری بعضی رهگذران با آدمک دیوید بکام جلوی تعویض روغنی‌ها هم عکس می‌گرفتند، بیژن که حداقل یک ویولون سفید دارد! @simar50

‍ ... اصغر فرهادی، کارگردان ناقلا! اصغر فرهادی از آن آدم‌های زرنگی‌ است که تا نفعی برای خودشان نبینند به هیچ قیمتی نم پس نمی‌دهند. خب اشکالی هم ندارد. زرنگی که بد نیست. ولی از یک جایی که بگذرد دیگر اسمش می‌شود یک چیز دیگر. کسانی که با فرهادی کار کرده‌اند و تجربهٔ معامله با او را دارند می‌دانند که اصغر آقا یک‌کمی شبیه کارگردان‌های ناقلاست. حالا کارگردان ناقلا کیست؟ کارگردان ناقلا کسی‌ است که می‌تواند هنگام تحقیق و فیلم‌برداری در زندان‌های ایران هیچ نکتهٔ منفی و تاریکی نبیند و زندان را شبیه خوابگاه دانشجویی نشان دهد، ولی ناگهان در سانفرانسیسکو نشانه‌های فقدان دموکراسی و بدرفتاری با زندانیان سیاه‌پوست چنان حالش را خراب کند که طاقت نیاورد و در ریودوژانیرو هرچه فریاد دارد بر سر آمریکا بکشد! کارگردان ناقلا یادش می‌رود که تا وقتی تحویلش می‌گرفتند برای آکادمی اسکار پاپیون شیک‌وپیک می‌بست و بازو به بازوی نسوان یانکی می‌داد و با فرنگی‌ها میانهٔ خوبی داشت و فقدان دموکراسی هم زیاد اذیتش نمی‌کرد. ولی حالا که فیلم‌های اخیرش با ماتحت زمین خورده‌اند و کسی حوصلهٔ کپی‌های اروپایی دست دوم را ندارد کجا بهتر از وطن خود آدم؟ مگر اصغر آقا از ناقلاهای دیگری که تاریخ مصرف‌شان تمام شده و دست‌ازپا درازتر به آغوش وطن برگشته‌اند چیزی کم دارد؟ یعنی وسط این‌همه بریز و بپاش یک لقمه بودجه برای کارگردانی که در قلب آمریکای جنوبی به آمریکای جهان‌خوار بد و بیراه گفته پیدا نمی‌شود؟ حافظهٔ انتخابی کارگردان‌های ناقلا جوری عمل می‌کند که مثلاً همین حرف‌ها را در فصل جوایز جشنوارهٔ کن که از قضا وسط جنگ بود نمی‌توانست بگوید، چون آن زمان‌ها هنوز احتمال دریافت جایزه وجود داشت و فیلمش هم اکران خارجی داشت و هیچ ناقلایی نمی‌آید بی‌موقع دهنش را باز کند که نان خودش آجر شود. ولی الان که فیلم نفروخته و خارجی‌ها هم تحویلش نمی‌گیرند بهترین کار این است که یکهو بی‌دلیل و بی‌وقت دوتا تشر سر ترامپ بزند و وسط ذوق‌زدگی رسانه‌های حکومتی به داخلی‌ها گرا بدهد که «آقا ما در دسترسیم، مظنه بدهید که برویم پای معامله» و خب هیچ‌جا هم که خانهٔ خود آدم نمی‌شود. نوش جان‌تان، بخورید و بیاشامید ولی انصافاً این‌قدر وسط‌بازی و دوسره بار زدن حال خودتان را بد نمی‌کند؟ مثل شترمرغ ضرب‌المثل که وقتی می‌گویی از وضعیت مردم خودت بگو جواب می‌دهد «من آدم سیاسی نیستم»، ولی به وقتش، در مورد غزه و‌ زندان‌های آمریکا ناگهان دماسنج سیاسی‌اش داغ می‌کند و یادش می‌آید که دموکراسی آمریکایی دروغ است! ای ناقلا... #شاهین_شجری @simar50