3imar سیمار

‍انفال؛ نقابِ الهی برای غارتِ ملی مصطفی میرسلیم، در آخرین افاضات خود، بحث «انفال» را پیش کشیده است. او با توسل به تعاریف فقهی، سعی دارد این‌گونه القا کند که منابع زیرزمینی و ثروت‌های طبیعی این سرزمین نه متعلق به مردم، که ملکِ طلق «ولی‌فقیه» و در اختیار حکومت است. این روایت، بیش از آنکه دینی باشد، یک «پوشش ایدئولوژیک» برای بزرگ‌ترین غارتِ سازمان‌یافته در تاریخ معاصر ایران است. در منطقِ میرسلیم و همفکران او، واژه «انفال» نه برای اجرای عدالت، بلکه برای خلع‌یدِ ملت از دارایی‌هایشان ابداع شده است. آن‌ها با ادعای اینکه «نفت مالِ خدا و رسول است»، عملاً نتیجه می‌گیرند که مردم هیچ حقی بر این ثروت ندارند. وقتی میرسلیم از انفال دفاع می‌کند، در واقع دارد از «جعبه سیاه» درآمدیِ سیستم دفاع می‌کند؛ جایی که پول نفت بدون اینکه وارد چرخه شفافِ بودجه کشور شود، به حساب‌های تاریک و نهادهای غیرپاسخگو سرازیر می‌گردد. آنچه میرسلیم تحت عنوان «انفال» بزک می‌کند، در واقع شش بازوی یک «الیگارشی غارتگر» است: ۱. بنیاد مستضعفان ۲. ستاد اجرایی فرمان امام ۳. قرارگاه خاتم‌الانبیا ۴. بنیاد تعاون بسیج ۵. آستان قدس رضوی ۶. دولت رسمی ایران این نهادها نه به نمایندگی از مردم، بلکه به عنوان «رانت‌خوارانِ تحتِ نظارتِ ولی‌فقیه» عمل می‌کنند. نفت، جنگل‌ها، و منابع طبیعی کشور، زیر پرچمِ فقه، به این هلدینگ‌های نظامی-امنیتی-عقیدتی واگذار شده است تا بدون کوچک‌ترین نظارتی، صرفِ پروژه‌های سرکوب یا سودجویی‌های شخصی شود. «انفال» برای این الیگارشی، یک کیسه پولِ بی‌پایان است که دولت رسمی هم از آن سهمی ندارد، چه رسد به مردمِ ایران. میرسلیم که خود عضو مجمع تشخیص مصلحت است، خوب می‌داند که این مکانیسم چیست. او دلسوزِ شریعت نیست؛ او بلندگوی همان ساختاری است که در «هماهنگی ویرانگر»، ثروتِ یک ملت را بین خود تقسیم کرده‌اند. آقای میرسلیم! مردم دیگر با کلماتِ دهان‌پرکن و بازی‌های فقهی فریب نمی‌خورند. «انفال» در قامتِ تفسیرِ شما، نامی جز «تاراجِ ملی» ندارد. کشوری که منابعش متعلق به مردم نیست، و ثروتش به جیبِ نهادهای غیرپاسخگو می‌رود، محکوم به فروپاشی است. شما از «خدمت» صحبت می‌کنید، اما آنچه در عمل می‌بینیم، خدمتِ به الیگارشی برای بلعیدنِ ایران است. این نقابِ «انفال» مدت‌هاست که افتاده است؛ آنچه زیر آن باقی مانده، تنها ویرانی است و بس. @simar50

‍ ... کلاه سبزِ #سید_داوود_امامی ریاست محترم دادگاه تاریخ، من کلاه سبز داوودم. مردم ایران این رنگ را سبز سیّدی می‌نامند. در سرما و گرما همراه داوود بودم. در کوچه‌های شهر، در راه خانه. خسته برمی‌گشت، اما خنده از لبش نمی‌افتاد. صدایش می‌زدند: «سید جان». من نشانه‌ی باور او بودم و او بود که به من معنا می‌بخشید. جناب قاضی، من از نزدیکترین جا، از بالای سرش این شهادت را می‌دهم. از روی سر مردی که هر بار به کسی می‌رسید، به احترام خم می‌شد. دیندار بود و دینش را در گرمای نگاه و گشاده‌رویی‌اش نشان می‌داد، نه در بلندی صدایش. من بر سرش بودم و می‌دانم: ایمانش آن‌قدر زلال بود که به فخر فروختن نیاز نداشت. کسی مجبور نبود باور او را داشته باشد تا از مهربانی‌اش سهم ببرد. سبزیِ من میان او و دیگران دیوار نمی‌کشید. مرا بر سر داشت، اما با من کسی را کوچک نکرد؛ با اینکه در سایه‌ی حکومت دینی می‌توانست اما از نشانِ دینش برای ترساندن و خاموش‌کردن کسی مدد نگرفت. در هجده دی هم برای آینده‌ی همه به خیابان رفت. دیندار را از غیردیندار جدا نکرد. آینده را خانه‌ای نمی‌خواست که تنها هم‌باورانش در آن جا داشته باشند. برای مردمی به خیابان رفت که هر کدام با باور خود، حق داشتند در سرزمینشان زندگی کنند. من نشانِ دین بر سرش بودم؛ اما او در کنار همه با همه باورها ایستاده بود. و اکنون شهادتِ آخر. در روز هجدهم دی‌ماه، وقتی گلوله‌ای تن داوود را سوزاند. من بر سرش بودم. افتادنش را پیش از آن‌که به زمین برسد فهمیدم. قلبم، اگر کلاهی قلبی داشت، همان‌جا شکست. سرش زمین خورد و من برای همیشه از او جدا شدم در حالی که فقط ٣٩ سال داشت. من حالا روزی هزار بار این پرسش را در محضر تکرار می‌کنم؛ پرسشی که پاسخش را از دادگاه تاریخ می‌خواهم: چه کسی می‌تواند به آدمی چون او شلیک کند؟ این بود شهادت من. و من، که فقط پارچه‌ای بودم، شاهدم که او «انسان» بود. @simar50 #تا_ابد_از_دی_بگو #برای_آنکه_هیچ_نامی_فقط_یک_عدد_نماند