3imar سیمار

... جنگ آخر الزمانی و تقاطع مرگبار با واقعیت ! #جعفر_بخشی_بی‌نیاز نویسنده و روزنامه نگار سرعت تحولات در منطقه دیگر با مقیاس‌های دیپلماتیک یا محاسبات سنتی و ادعایی ؛ قابل سنجش نیست. عقربه‌های زمان روی دور تند افتاده‌اند و همه‌ چیز با عریان‌ ترین شکل ممکن ؛ خبر از نزدیک شدن به یک جنگ نابرابر و سرنوشت‌ ساز می‌دهد. وقتی مقام ارشد دستگاه دیپلماسی کشور با خونسردیِ نگران‌ کننده‌ای از آمادگی برای جنگ آخر الزمانی می‌گوید ؛ دیگر نیازی به رمز گشایی پیچیده نیست. این تعبیر آینه‌ای تمام‌ نما از محتوای پیام‌ های رد و بدل‌ شده میان تهران و واشنگتن است. نشانه‌ای واضح و کاملا آشکار از اینکه ترامپ در سناریوهای ارسالی خود ؛ گزینه‌ی یک درگیری تمام‌ عیار ؛ گسترده و بنیان‌ کن را روی میز گذاشته و حاکمیت خود را به گارد گرفتن در برابر این لبه‌ی پرتگاه کرده است. اما فاجعه تنها در افق مرزها و آسمان منطقه خلاصه نمی‌شود. زمین هم زیر پاهای ساختار قدرت در حال لرزیدن است. این روزها وضعیت ایران ناخودآگاه آدم را به یاد فضای خفه‌ کننده‌ی سریال سیلو می‌اندازد. انسان‌ هایی محبوس در یک فضای کاملاً بسته ؛ محروم از اطلاعات درست و شفاف ؛ سرگردان میان روایت‌های رسمی متناقض و ساختگی که هیچ تصویر درستی از بیرون این حصار ندارند و نمی‌دانند در آن سوی دیوارهای بلند چه طوفانی در راه است و قرار است چه بر سر این سقف و ستون بیاید. هر چه زمان می‌گذرد ؛ شباهت این زیستِ دستوری و کنترل‌ شده با واقعیتِ تلخِ جامعه‌ی ایران ترسناک‌تر و گزنده‌تر می‌شود. در این سیلوی مخوف اما به ظاهر آرام ؛ مردمی زندگی می‌کنند که روایت‌های متعددی از بحران به خوردشان داده می‌شود ؛ اما حقیقتِ عریانِ کف خیابان و سفره‌های خالی ؛ زبان دیگری دارد. واقعیت این است که بایکوتِ درآمد هزینه‌ی نفت به نقطه‌ی پایانی خود رسیده است. دیگر هیچ محموله‌ی نفتی با تخفیف‌های نجومی و دور زدن‌های فرسایشی به مقصد نهایی و پولِ نقد تبدیل نمی‌شود. شیرهای نفت در حال خشک شدن کامل هستند و پرونده‌ی دلارهای نفتی عملاً بسته شده است. وقتی نفت فروخته نشود ؛ چرخه‌ای که سال‌ها اقتصاد بیمار را با تنفس مصنوعی سرپا نگه داشته بود خود به خود متوقف می‌شود. نتیجه چیست؟ هیچ حقوقی برای واریز شدن وجود نخواهد داشت. خزانه خالی‌تر از همیشه است و این یعنی موتور محرک انقلاب گرسنگان روشن شده و با سرعتی مرگبار به سمت نقطه‌ی بی‌ بازگشت پیش می‌رود. در همین اثنا ؛ بازار ارز نیز به پرواز درآمده و دلار آمریکا با شتابی سرسام‌ آور در حال فتح کانال‌های جدید و حرکت به سوی مرزِ تکان‌ دهنده‌ی ۳۰۰ هزار تومان و کمی بیشتر تا ۱ میلیون تومان است. رقمی که تا همین چند سال پیش افسانه به نظر می‌رسید. اما حالا به دلیل سیاست‌ های ویرانگر در درآمدهای ارزی و سایه سنگین جنگ ؛ به آینه‌ی تمام‌ نمای ارزشِ ازدست‌خ رفته‌ی ریال و قدرت خرید تباه‌ شده‌ی ملت تبدیل شده است. ما در نقطه‌ی تلاقی خطرناکی ایستاده‌ایم ؛ حتی اگر آقایان انکارش کنند. از یک سو سایه‌ی تهدیدات عریان ترامپ و سناریوی جنگ آخر الزمانی بالای سر ماست و از سوی دیگر فروپاشی اقتصادیِ محتومی که با توقف کامل فروش نفت و صفر شدن خزانه صدای پای گرسنگان را بلندتر از همیشه به گوش می‌رساند. دیوارهای این سیلو ترک برداشته و روایت‌های رسمی دیگر توان پنهان کردن طوفانِ بیرون را ندارند. فرجام این مسیر ؛ رویارویی بی‌ واسطه با واقعیت است. واقعیتی که هیچ بخشنامه‌ و شعاری نمی‌تواند مانع از وقوع آن شود. دیر یا زود دارد اما سوخت و سوز ندارد.

... جنگ آخر الزمانی و تقاطع مرگبار با واقعیت ! #جعفر_بخشی_بی‌نیاز نویسنده و روزنامه نگار سرعت تحولات در منطقه دیگر با مقیاس‌های دیپلماتیک یا محاسبات سنتی و ادعایی ؛ قابل سنجش نیست. عقربه‌های زمان روی دور تند افتاده‌اند و همه‌ چیز با عریان‌ ترین شکل ممکن ؛ خبر از نزدیک شدن به یک جنگ نابرابر و سرنوشت‌ ساز می‌دهد. وقتی مقام ارشد دستگاه دیپلماسی کشور با خونسردیِ نگران‌ کننده‌ای از آمادگی برای جنگ آخر الزمانی می‌گوید ؛ دیگر نیازی به رمز گشایی پیچیده نیست. این تعبیر آینه‌ای تمام‌ نما از محتوای پیام‌ های رد و بدل‌ شده میان تهران و واشنگتن است. نشانه‌ای واضح و کاملا آشکار از اینکه ترامپ در سناریوهای ارسالی خود ؛ گزینه‌ی یک درگیری تمام‌ عیار ؛ گسترده و بنیان‌ کن را روی میز گذاشته و حاکمیت خود را به گارد گرفتن در برابر این لبه‌ی پرتگاه کرده است. اما فاجعه تنها در افق مرزها و آسمان منطقه خلاصه نمی‌شود. زمین هم زیر پاهای ساختار قدرت در حال لرزیدن است. این روزها وضعیت ایران ناخودآگاه آدم را به یاد فضای خفه‌ کننده‌ی سریال سیلو می‌اندازد. انسان‌ هایی محبوس در یک فضای کاملاً بسته ؛ محروم از اطلاعات درست و شفاف ؛ سرگردان میان روایت‌های رسمی متناقض و ساختگی که هیچ تصویر درستی از بیرون این حصار ندارند و نمی‌دانند در آن سوی دیوارهای بلند چه طوفانی در راه است و قرار است چه بر سر این سقف و ستون بیاید. هر چه زمان می‌گذرد ؛ شباهت این زیستِ دستوری و کنترل‌ شده با واقعیتِ تلخِ جامعه‌ی ایران ترسناک‌تر و گزنده‌تر می‌شود. در این سیلوی مخوف اما به ظاهر آرام ؛ مردمی زندگی می‌کنند که روایت‌های متعددی از بحران به خوردشان داده می‌شود ؛ اما حقیقتِ عریانِ کف خیابان و سفره‌های خالی ؛ زبان دیگری دارد. واقعیت این است که بایکوتِ درآمد هزینه‌ی نفت به نقطه‌ی پایانی خود رسیده است. دیگر هیچ محموله‌ی نفتی با تخفیف‌های نجومی و دور زدن‌های فرسایشی به مقصد نهایی و پولِ نقد تبدیل نمی‌شود. شیرهای نفت در حال خشک شدن کامل هستند و پرونده‌ی دلارهای نفتی عملاً بسته شده است. وقتی نفت فروخته نشود ؛ چرخه‌ای که سال‌ها اقتصاد بیمار را با تنفس مصنوعی سرپا نگه داشته بود خود به خود متوقف می‌شود. نتیجه چیست؟ هیچ حقوقی برای واریز شدن وجود نخواهد داشت. خزانه خالی‌تر از همیشه است و این یعنی موتور محرک انقلاب گرسنگان روشن شده و با سرعتی مرگبار به سمت نقطه‌ی بی‌ بازگشت پیش می‌رود. در همین اثنا ؛ بازار ارز نیز به پرواز درآمده و دلار آمریکا با شتابی سرسام‌ آور در حال فتح کانال‌های جدید و حرکت به سوی مرزِ تکان‌ دهنده‌ی ۳۰۰ هزار تومان و کمی بیشتر تا ۱ میلیون تومان است. رقمی که تا همین چند سال پیش افسانه به نظر می‌رسید. اما حالا به دلیل سیاست‌ های ویرانگر در درآمدهای ارزی و سایه سنگین جنگ ؛ به آینه‌ی تمام‌ نمای ارزشِ ازدست‌خ رفته‌ی ریال و قدرت خرید تباه‌ شده‌ی ملت تبدیل شده است. ما در نقطه‌ی تلاقی خطرناکی ایستاده‌ایم ؛ حتی اگر آقایان انکارش کنند. از یک سو سایه‌ی تهدیدات عریان ترامپ و سناریوی جنگ آخر الزمانی بالای سر ماست و از سوی دیگر فروپاشی اقتصادیِ محتومی که با توقف کامل فروش نفت و صفر شدن خزانه صدای پای گرسنگان را بلندتر از همیشه به گوش می‌رساند. دیوارهای این سیلو ترک برداشته و روایت‌های رسمی دیگر توان پنهان کردن طوفانِ بیرون را ندارند. فرجام این مسیر ؛ رویارویی بی‌ واسطه با واقعیت است. واقعیتی که هیچ بخشنامه‌ و شعاری نمی‌تواند مانع از وقوع آن شود. دیر یا زود دارد اما سوخت و سوز ندارد.

#دلار۲۷۰

‍ ... خلقِ معنا در سکوت در می ۱۸۸۹، وینسنت ون‌گوگ به‌طور داوطلبانه وارد آسایشگاهِ روانیِ سن-پل در جنوب فرانسه شد. او در بحرانِ عمیقِ روحی بود، در تمامِ طولِ زندگی‌اش تنها یک نقاشی فروخته بود و جامعهٔ هنریِ پاریس او را فردی شکست‌خورده و ناموفق می‌دانست در آسایشگاه، اتاقِ کوچکی با پنجره‌ای میله‌‌دار به او دادند. ونگوگ نه گالریِ مجللی داشت و نه تحسینِ منتقدان را. اما در همان اتاقِ محقّر، هر روز صبح بیدار می‌شد و به بوم‌هایش رنگ می‌زد. او در نامه‌ای به برادرش تئو نوشت: «کار کردن برای من تنها راهی است که ثابت می‌کند هنوز زنده‌ام» در همان دورهٔ انزوا و بی‌توجهیِ مطلقِ جهان، او بیش از ۱۵۰ شاهکار خلق کرد—از جمله «شبِ پرستاره». دنیای بیرون او را ندید، اما معیارِ ون‌گوگ برای ارزشِ کارش، «تأییدِ دیگران» یا «ارقامِ فروش» نبود؛ خلقِ معنا در سکوت بود. فرهنگِ امروزی ما را با معیارهای بیرونیِ موفقیت مسموم کرده است: تعدادِ لایک‌ها، عنوان‌های شغلی و تشویق‌های دسته‌جمعی. ما یاد گرفته‌ایم کاری را ارزش بگذاریم که «دیده شود». اما بلوغِ روانی زمانی رخ می‌دهد که انسان بتواند ارزشِ فعالیت‌هایش را از نگاهِ ناظرانِ بیرونی تفکیک کند و برای معنایِ درونیِ آن تلاش کند شاید مهمترین کارهای زندگیِ شما، همان‌هایی باشند که هیچکس هرگز برایشان شما را تشویق نخواهد کرد. @simar50

... #طنز_کوتاه رفتم سوپری دیدم نوشته: اینجا مجهز به دوربین مداربسته است. گفتم دوربینت کجاست؟ اشاره به قاب بالای سرش کردکه نوشته بود الله . و گفت: این بهترین دوربین مداربسته‌ی دنیاست ! خیلی جمله‌اش تاثیرگذار بود😅 همینجوری که اشک میریختم چندتا چیپس دزدیدم😂😜😂 @simar50