رويش

⛰️ ⛱️ یکی پرسید ازآن گم کرده فرزند که ای روشن روان پیر خردمند ز مصرش بوی پیراهن شنیدی چرا در چاه کنعانش ندیدی؟ بگفت: احوال ما برق جهانست گهی پیدا و دیگردم  نهانست گهی بر طارم اعلا نشینیم گهی تا پیش پای خود نبینیم سعدی مرز بین خوش حالی و بدحالی ، یک قدم است، مرز بین آرامش و اضطراب و دلگرمی و دلشوره و عشق و شک هم همینطور آدم خودش را قوی می داند، فکر می کند چقدر فراز و نشیب های زیادی را پشت سر گذاشته پس امروز هم می تواند از هر مشکلی عبور کند. اما نه او دیگر همان آدم سابق است و نه دیگر شرایط همان شرایط پیشین روان و وجود آدمی همان لیوان آبی ست که در طی زندگی، قطره قطره ظرفیتش پر می شود. با هر مشکل یا ناهنجاری، یک قطره درونش می ریزد، جایی می رسد که دیگر حتی توان تحمل یک قطره بیشتر را ندارد، همین می شود که درد را بیرون می ریزد و هر چه سنگینی است را می خواهد از دوش خود بردارد. دست و دلش می لرزد، جسمش کشش ندارد، حالش به هم می ریزد و خلاصه آن یک قدم بین خوشحالی و بدحالی، به چشم زدنی برداشته می شود. رفیق آشنادلم! آدم باید خودش را بشناسد، بفهمد که تا چه حد توان برایش مانده، تا چه قدر می تواند فشار تحمل کند. باید بداند تنش، و بدنش مراقبت می خواهد از فشارهایی که وارد می شود و به هم می ریزد. تا فرو نریزد. رفیق جان ! درد دوری و دلتنگی کم نیست، گاهی گمان می کنم دیگر کاری از من بر نمی آید اگر به دیدارم نیایی... آدینه تان به مدد دل تان پرمهر وامیدتان سپید و شیرین و سرخوشانه